Road to Rio (1947)

Van het verhaaltje in dergelijke films moet ge niet veel verwachten, maar komiek Bob Hope graait gretig in zijn joke- en gezegdentrommel, terwijl Bing Crosby zijn croonermeesterschap etaleert in het mooie, speciaal voor hem geschreven, "But Beautiful", zodat het geheel nog best te genieten valt.

Gay, carefree and happy times.

Weer terug op het oude niveau. Beetje stroef begin, ook duidelijk geen vervolg op de vorige Road To film, gelukkig schiet het tempo halverwege weer goed de lucht in. Crosby en Hope zijn ondertussen perfect op elkaar ingespeeld, de running gags zitten gebeiteld naar 5 afleveringen en Lamour nestelt zich weer kundig tussen de twee heren.

Komisch hoogtepunt vond ik de aanstormende cavalerie die uiteindelijk nergens uitkomt, verder weer de typisch Hope humor die z'n tijd toch steeds wat vooruit lijkt te zijn. Wel een beetje jammer dat de films steeds van regisseur wisselen, de meeste doen er verder ook niet zoveel mee. Lijken eerder huurlingen dan regisseurs die iets eigens aan de reeks kunnen meegeven.

Maar wel weer een aardig deel. Zit weinig verschil op de verschillende afleveringen vind ik, enkel Utopia stak er totnutoe een beetje bovenuit.

1.5*

Nog steeds leuke feel-good maar wat mij betreft op een wat trager tempo en minder boeiende locaties dan bijvoorbeeld Morocco & Utopia. Het is nog steeds leuk het duo samen te zien maar het hele hypnose verhaaltje kwam helaas wat minder goed uit de verf, de grappen blijven best leuk maar iets te veel herhaling.
Trouwens wel een erg leuke scène met The Andrews Sisters!

Vermakelijk blijft het met dit duo altijd wel en daarom ook 3 sterren. Benieuwd naar de laatste 2.