Meningen

Net als Tie Shan Gong Zhu, waarschijnlijk de eerste lange Chinese animatiefilm, die regisseur Wan Laiming samen met zijn broer Wan Guchan maakte in 1941, is ook deze latere film gebaseerd op een eeuwenoud Chinees verhaal Journey to the West.

Zie ook de film The Lost Empire (2001).

Heerlijke Britse zelfspot.

Degenen die net als ik deze DVD aanschaffen en er logischerwijs (want zie de hoes) van uit gaan dat er behalve de originele Franse spraak ook een Nederlandse versie op staat, evenals extra Nederlandse ondertiteling, komen bedrogen uit. De DVD is alleen Frans gesproken en zonder enige subs. Ook de beloofde bonus zoals op de achterkant vermeld is nergens te ontdekken. Bijzonder slordig en vervelend.

Leuk genoeg voor kinderen, maar niet degenen die wat meer van een tekenfilm verlangen. De tekenstijl is echt niet lelijk, maar gewoon weinig creatief, meer een bewegende versie van de stripverhalen. Bijzonder jammer ook dat de Nederlandse DVD-uitgave alleen maar de nagesynchroniseerde versie bevat en niet de origineel gesproken versie met NL-subs.

The Dam Busters is een prachtige film die zo'n fijne, typisch Britse sfeer ademt. De fotografie is mooi en fris. Daarbij neemt men rustig de tijd om het verhaal zo duidelijk mogelijk te vertellen. Ook de muziek is een pluspunt, mooi en op de juiste momenten.

Wat de special effects betreft, nog afgezien van het bouwjaar van deze film, vond ik de explosies van de bombardementen inderdaad wat minder ogen. Maar bij de beelden van de twee brekende dammen zat ik daarentegen met open mond te kijken, want die waren toch behoorlijk indrukwekkend!

Ik moet zeggen dat ik wel enigszins teleurgesteld ben in Dead End. De film begint mooi en sfeervol, met mooie shots waarmee je, na een blik te hebben geworpen op de haast moderne stad, als het ware wegzakt in de achterbuurten waar het verhaal zich afspeelt. Dat is heel mooi gedaan.

Alleen het verhaal cq. de verschillende verhalen konden me maar weinig boeien. Humphrey Bogart probeert een tough guy te spelen door een beetje te snauwen en vooral chagrijnig te kijken. Ik geloof niet dat ik hem ooit zo matig zag acteren.

Verschillende van die straatjongens uit deze film kende ik al. Zij spelen later namelijk ook in de vele "East Side Kids"-films, waar ik overigens een gruwelijke hekel aan heb. Ook dát deed de film voor mij natuurlijk geen goed. Daarbij duurde de film niet eens lang, maar voor mijn gevoel wel een half uur te lang. Nou, dat zegt genoeg, dacht ik zo.

Ik blijf hangen op 3 mini-sterretjes en dan ben ik nog heel aardig.

Dat was mijn eerste reactie. Toch heb ik het er maar op gewaagd en dat is me niet persé tegengevallen. Nog steeds vind ik het verhaal van de film discutabel en het kijken van de film gaf ook wel een enigszins beklemmend gevoel.

Het moge duidelijk zijn dat de makers niet de dood van George W. Bush willen aanmoedigen dan wel verheerlijken, maar veel meer is deze film m.i. een aanklacht tegen het Amerikaanse rechtssysteem en de manier waarop een dergelijk incident zou (kunnen) worden behandeld, namelijk een mogelijk dader oppakken en vervolgens de bewijzen en aanwijzingen zoeken die er toe leiden dat hun verdachtmaking juist was, in plaats van eerst alle bewijzen te bekijken en te beoordelen om daarmee daarna pas de mogelijke dader te arresteren.

Dus de film bleek wel een beetje anders (lees: minder dubieus) dan ik verwacht had, maar toch voelde ik me bij een paar scènes (o.a. de begrafenis) wat ongemakkelijk.

Wel professioneel gemaakt en sterk geacteerd.

"Hé, meneer de Japanner op de Japanse radio, je zegt wel dat die en die boot gezonken is, maar dat is lekker helemaal niet zo..." [Ik miste alleen nog het "lekker pûh" erachter].

Al met al pure propaganda. Alleen de gebruikte archiefbeelden maken het nog een beetje interessant. Blijft steken op 2*.

Als liefhebber van bluesmuziek is deze documentaire wel een keer leuk om te zien, maar een diepgaande zoektocht naar de wortels van de blues, zoals op de hoes wordt beloofd, is teveel eer voor deze film.

Na The Bellboy (tevens zijn regiedebuut) heb ik Lewis gisteren maar weer eens een nieuwe kans gegeven.

Op de regie van McGuire hier valt niet veel aan te merken, de plaatjes zijn sfeervol en fris geschoten en het verhaal is leuk genoeg, maar helaas kan ik Lewis gewoon niet grappig vinden. Scheel kijken en een gekke bek trekken is misschien voor een keertje geinig, maar de tweede keer is het eenvoudigweg niet grappig meer en ál die keren daarna is het alleen maar irritant. Als komiek is Lewis voor mij dus niet geslaagd.

The Delicate Delinquent krijgt gelukkig naar het einde toe een wat serieuzere toon, wat deze film alleen maar ten goede komt. Ik kom daardoor uiteindelijk toch nog op een kleine voldoende uit. 3*

Uitermate flauw en vol met niet leuke grappen. Een paar keer moest ik even lachen, maar meer dan 2* vind ik het niet waard. En trouwens, iemand die zichzelf zonodig Larry The Cable Guy moeten noemen, verdient m.i. sowieso niet veel meer.

Geen Capra deze keer en (daarom) ook geen mooie geanimeerde situatieschetsen. Wel een flinke hoeveelheid indrukwekkend en interessant archiefmateriaal, wat helaas af en toe wat slordig en onsamenhangend achter elkaar is geplakt, waardoor het allemaal wat moeilijk te volgen is.

Lauren Bacall die aan je oor knabbelt, wie wil dat nou niet? Gregory Peck doet het erg goed in een typische Cary Grant-rol en zijn chemie met Bacall is bijna voelbaar. Een terechte Oscar voor het script trouwens. Ook Mickey Shaughnessy als ex-bokser Maxie Stultz is het vermelden waard, wat een acteur!

Een jonge zakenman die in zijn carrière op het punt staat om door te breken. Een naïeve sukkel die -met de beste bedoelingen- alles voor hem verprutst. Een vriendin die precies genoeg ontdekt om te denken dat haar vriend iemand anders heeft. Een arrogante baas die uiteindelijk het deksel op de neus krijgt. We hebben het allemaal al zo vaak gezien,

Ik begrijp sommige negatieve berichten dan ook wel, maar tóch weet met name Steve Carell -samen met de over-de-top bijrollen, Kieran en Darla- er iets vermakelijks van te maken. Carell is geknipt voor deze rol en dat komt de film ten goede.

Burt Kennedy heeft wel een hele hoop leuke western-komedies gemaakt, maar deze met Sinatra en Kennedy loopt een beetje stroef. Best genietbaar met een leuke rolbezetting, maar op één of andere manier duurt de film een beetje te lang. En dan klopt er iets niet bij een speelduur van 91 minuten, dus blijft het bij een magere 3*.

Op zich wel een onderhoudende western, maar toch niet helemaal áf. Het verhaal is wel erg dun en de personages nogal vlak. Django's mitrailleur kan de hele film door schieten op één patronenband en het einde is compleet ongeloofwaardig. De muziek is overigens wel mooi, maar de cameravoering is op sommige momenten weer gewoon matig. Toch heb ik me wel vermaakt, daarom: 3*

Verrassend leuke film die helemaal wordt gedragen door de twee hoofdrolspelers, Sellers en Attenborough. Er wordt op verfrissende en bijzonder effectieve manier omgegaan met flashbacks en tijdschakelingen, waardoor de film heel fijn wegkijkt.

Een heerlijke komedie met zo'n typisch Brits einde, daar geniet ik van.

Ruim 3,5*

Vermakelijke film, melig is inderdaad een juiste benaming. De gevechten zijn, zoals Pacino88 al zei, nogal onzinnig. Misschien bedoeld om een soort van 'stoere mannen imago' neer te zetten ofzo, geen idee, maar ze hadden van mij wel achterwege kunnen blijven, want het sloeg nergens op.

Er is wel chemie tussen John Wayne en Elizabeth Allen, en dat maakt de film amusant. Daarnaast verschillende leuke bijrollen en de setting is ook wel om blij van te worden.

Dus toch bedankt voor de tip, Pacino.

3*

Deze film toont een prachtig stukje Nederlandse geschiedenis. Dit is eenvoudigweg een meesterwerk, zeker gezien het feit dat dit Rademakers debuutfilm is. Naturel en sterk geacteerd, mooi verteld en prachtig gefilmd, vaak sober, maar zó mooi.

Ik vond het jammer hoe ze de Nederlandse ondertiteling op de dvd hebben gedaan. "Hij schoot vlak langs m'n pet" wordt 'vertaald' met "Hij raakte me bijna". Waarom niet gewoon letterlijk ondertiteld? Juist dat bloemrijke taalgebruik past zo goed bij de film.

Een foto van deze scène staat idd in de afbeeldingengallerij die als extra op de dvd geplaatst is.

Het plot is best leuk: een serieuze, bedachtzame bankklerk laat zich één keer meeslepen om op paarden te wedden en verdient prompt $60.000. Helaas gebeurt het juist op de dag dat er bij zijn werkgever $75.000 is ontvreemd. Als hij nu met geld begint te strooien zou men hem kunnen verdenken van de diefstal. Hij heeft hulp nodig om (tijdelijk) van zijn geld af te komen, maar ook zijn vrienden hebben moeite zijn verhaal te geloven.

Jammer genoeg komen de drie grote namen op de poster niet uit de verf. Op verschillende momenten presteren ze werkelijk onder de maat, waardoor ik uit kom op 3 (hele magere) sterretjes.

Ik snap overigens niet waar de titel op slaat. De alternatieve titel is dan veel logischer (en wordt ook letterlijk in de film genoemd).

Verrassend leuk filmpje met een warempel grappige Mike Myers. Terwijl ik normaal ook weinig moet hebben van kindsterretjes, zijn Spencer Breslin en Dakota Fanning hier gewoon geweldig. Tevens leuke bijrollen van Kelly Preston en vooral Alec Baldwin! Voeg daarbij het heerlijke 50's sfeertje (soms wel een beetje erg goedkoop, maar een kniesoor die daarop let) en je hebt een plezierig avondje.

Op een paar geslaagde grappen na (zoals graaf Dracula die een daymare heeft en de absurde hoeveelheid bloed die omhoog spuit wanneer de houten pin wordt gebruikt) is deze film niet veel soeps.

Eens met bovenstaande recensie.

Mooie beelden met prachtige kleuren. Waar Fonda soms wat houterig overkomt, speelt Colbert haar rol met verve. Helaas wordt het verhaal (voor zover dat er is) te vaak onderbroken door (mierzoete) romantische scènes.

Nogal flauwe film over een paar typisch Italiaanse idioten, met Buster Keaton in een tekstloze rol.

Ik vroeg me al af of we hem hier Italiaans konden horen spreken, maar niet dus. Zijn rol in deze film is toch nog redelijk groot, in ieder geval niet een onbeduidend bijrolletje (slechts om nog even profiteren van zijn vroegere bekendheid), maar toch had ik een beetje medelijden met deze filmheld uit de silent era. De technische vooruitgang werd uiteindelijk toch zíjn ondergang,