Man's Favorite Sport? (1964)

Het verhaal op zich is leuk genoeg, over een man die theoretisch alles over sportvissen weet, maar in werkelijkheid nog nooit een hengel heeft aangeraakt. Ook de diverse bijrollen zijn vermakelijk en leuk gespeeld.

Helaas wordt de film voor mij geheel verknald door het volstrekt belachelijke liefdesplot wat er doorheen is gedraaid.
Het is werkelijk onbegrijpelijk dat Willoughby (Rock Hudson) zijn knappe en nergens onredelijke verloofde Tex (Charlene Holt) laat vallen voor een superirritant kreng als Abigail (Paula Prentiss).
Abigail is namelijk niet leuk, niet grappig, niet lief, en het enige wat ze kan is af en toe heel zielig gaan zitten janken, wat echter mijn irritatie slechts deed groeien. Jammer.

ben geen liefhebber van deze sport, dat beinvloed mijn stem natuurlijk wel. er zitten wel een paar aardige grappen in, maar de meeste waren volgens mij zelfs voor die tijd flauw.

Een charmante screwball komedie. Rock Hudson doet het leuk als een zogenaamde professionele sportvisser, die mee moet doen aan een wedstrijd. Probleem is dat hij eigenlijk niet kan vissen.

3*

Vond dit een redelijk geslaagde screwball. Vooral erg sfeervol.

Na jaren deze film weer eens bekeken. Beslist de moeite waard, vooral dankzij Hudson en de bijrollen van zijn baas en de hengelaars. De vrouwen daarentegen... Sjonge, wat een irritante wijven spelen Prentiss en Perschy. Het liefdeslijntje in het verhaal is allerminst geloofwaardig.
Voor de grap de Duitstalige versie eens gecheckt, om te horen hoe ze het probleem op zouden lossen dat Perschy af en toe Duits spreekt zodat Hudson haar niet begrijpt. Simpel: ze laten haar ineens Frans spreken...

Een typisch voorbeeld van een film die in eerste instantie door de filmpers compleet werd afgebrand, maar die bijna vijftig jaar na dato een juweeltje blijkt. De humor is flauw, en was ook anno 1964 al gedateerd (screwball was ook toen al ruim twintig jaar dood), maar de stunteligheid is extreem aandoenlijk. Hudson's impressie van het Cary Grant personage is zo fout dat het werkt, maar Paula Prentiss steelt de show. Een energieke en originele vertolking (ze speelt met een heel vreemd ritme), waarin ze begeerlijker is dan ooit. Dikke 4* Staat als een huis binnen het ongeevenaarde oeuvre van Hawks.