Meningen

Labine is in een bijrol al niet te behappen en dat is in Someone Marry Barry dus nog even ergernis in het kwadraat. Ook de enorme platte grappen werken niet mee en een komisch talent als Wayans Jr. met een ijzersterke delivery is helemaal niet grappig. Reden genoeg om te concluderen is dat Someone Marry Barry in verkeerde handen gevallen is.

De gebruikelijke valkuilen, de enorm lage grapdichtheid en een onuitstaanbare lead maken Someone Marry Barry een enorm gefaalde poging. Niet sympathiek, ook niet grappig en dan wordt het al snel een lastig verhaal.

Fuck the so called elite movie-buffs


Ja, gewoon een leuke film. Tuurlijk is het een film die een by-the-book concept heeft, tuurlijk zijn er cliché's. Maar bij the Sorcerer's Apprentice werkt dat eigenlijk erg goed. Film doet vooral denken aan elke average comic verfilming, volgt ook precies hetzelfde story verloop maar hier wordt het één en ander toch wat beter uitgewerkt. Als je dan ook nog rekening houdt dat dit een live-action verfilming is van een segmentje uit Fantasia, dan mag het resultaat er zijn. Fijne cast ook, Cage is weer lekker bezig, Baruchel vind ik eigenlijk de nerdy protagonist bij uitstek en Teresa Palmer is een ideale love interest. Show word wel gestolen door Molina, die ik in dit soort verhaaltjes altijd een erg goede villain vind. Een beetje een herhaling van zijn performance in Spidey 2 maar daar zit ik totaal niet mee. Integendeel. Kebbell was ook wel redelijk bezig. Alleen jammer van Bellucci (gelukkig was haar rol goed ingekort en weinig tekst), onaangenaam om naar te kijken en qua actrice ook totaal niet bijzonder maar dat is in een film als deze ook niet nodig.


Het love subplotje werkt goed. Vooral de tot standkoming vond ik best wel aandoenlijk. En over aandoenlijk gesproken, Teresa Palmer vond ik wel een behoorlijk hoog cuteness gehalte hebben. Leuke meid, goede casting dus. Er zitten in de casting weinig foutjes, op Bellucci na dan. Effecten vond ik ook van een bovengemiddeld niveau, veel felle kleurtjes, werd ook nergens lelijk. Creature design vond ik ook erg tof, vooral die draak vond ik het aanzien waard. Al ben ik wel blij dat Turteltaub niet 'teveel' wou doen en ook genoeg tijd heeft besteed aan de love interest. That means Palmer time!


Met tegenzin meegegaan naar de bioscoop maar ik ben toch wel blij dat ik mee gegaan ben. Leuk filmpje, veel cliché's maar het werkt wel. Perfecte film voor op de zondagmiddag. Niets voor de zuurpruimjes die mooie kadreringen, sterke character development of hoogstaand acteerwerk wil zien. Volk die van simpele films houden en moviebuffs die niet elke film doodanalyseren kunnen dat gokje wel gaan wagen op de hoop dat je er toch wat mee kan.

Enige tegenvaller in mijn MoH marathonnetje. Typisch Armstrong werkje maar helaas moet ie het nu doen met Bauer, en die laat hem op momenten wel in de steek. Concept is aardig, maar dan voor de woensdagavond van RTL en niet deze MoH reeks. Erg veel drama, en als dat dan ook zo onovertuigend geacteert wordt hou je bar weinig over.

Een pluspunt vond ik wel dat de audiogeluiden erg hard waren, dat versterkt wel de overtuiging van de waanzin die in het hoofd van Bauer afspelen. Al wordt die harde audio te lang gebruikt en lijkt Armstrong voor de rest geen troeven in zijn mouw te hebben. Teleurstellend deel maar gelukkig de enige teleurstelling van mijn MoH marathon.

Zeer onderhoudend werkje weer van Jones, maar verre van het kleine meesterwerk waar hij de vorige keer mee op de proppen komt. Dit keer verdrinkt ie een beetje in zijn pretenties. Ook heb ik altijd nogal moeite met films waar er constant een scene herhaald wordt maar met een ietwat andere invulling. Ook bij The Source Code is het weer een flinke dealbreaker.

Allemaal vrij onderhoudend maar beklijvend wordt het nooit. Ook helpen Gyllenhaal en Farmiga niet echt mee. Hun bereik is vrij beperkt. Fotografisch is de film dan wel weer erg goed, nooit wow maar altijd veel en veel sterker dan de doorsnee film. Verder wel een onderhoudend verhaal en in een goede pacing verteld maar weet zijn pretenties niet waar te maken.

Volgende keer je complexe plot kloppend uitwerken en een fijnere cast aannemen. De potentie van Jones is overduidelijk, alleen moet ie het de volgende keer niet te veel proberen om uniek te zijn. Geforceerde poging maar nog steeds zeer goede middelmaat.

Na Donnie Darko gezien te hebben nam ik aan dat Kelly maar een one trick pony zou zijn, hoe kan hij dit overtreffen? Kelly geeft antwoord met Southland Tales.

Het eerste wat opvalt is de anti-cast; Scott, Johnson, Timberlake lieten mij verwachting temperen en Gellar krijgt bij mij altijd de voordeel van de twijfel maar wat een geniale zet is dat van Kelly. Spetteren allemaal, één voor één, van het doek.

Maar Sarah Michelle Gellar steelt de show als pornoactrice Krysta Now. Gelijk maar even een geweldige quote van haar erin gooien: "You know what, I like to get fucked, I like to get fucked hard. Okay, but you have to draw the line somewhere. I mean, violence is a big problem in our society today and I will not support it. That is the primary reason why I won't do anal" .

Dan hebben we nog de hele geschetste toekomstvisie (hoewel ik daar op dit moment niet meer van kan spreken ) is werkelijk briljant en ademt een hypnotiserende magistrale sfeer uit. Een zeer genietbare voice-over van Timberlake, de heerlijke humor (de memorabele quotes vliegen je werkelijk om de oren), sterk acteerwerk, de al genoemde heerlijke sfeer en een script die staat en die ook erg sluitend is maken hier een werkelijk meesterwerk van. Ik vind hem zelf klassen beter dan Donnie Darko.

Wat een laag gemiddelde trouwens, over onderschatte films gesproken.

Ja, erg mooi.

Grootste troef van The Spectacular Now is ongetwijfeld is dat de film en haar personages gewoon enorm sympathiek zijn. In Teller en Woodley heb je twee castleden die gewoon heel erg vriendelijk overkomen, heerlijk naturel acteren en uitstekend op elkaar ingespeeld zijn. Kyle Chandler en vooral Jason-Leigh zijn dan weer supporting cast die ook nooit fout doen.

Weinig tot geen narratief en daar maakt Ponsoldt een uitstekende keuze. Zo'n film is gebaat bij een licht impressionistische aanpak. Het gaat wat coming of age niet echt de diepte in maar dat is ook niet nodig, daarvoor is de toon ook te licht. Fijne muziek en American town sfeertje.

Vooral erg sympathiek op elk vlak, en met twee leads die de film met gemak weten te dragen en de film nog sympathieker maken. Zal hier op MM wel een publieksfavorietje kunnen worden maar geef mij maar meer diepte zoals La Vie d'Adele die ik eerder vandaag zag. Al zijn dat grote schoenen (en uniek) om te vullen. Mooi lief sympathiek filmpje.

Alles wat de Craig Bonds hebben opgebouwd in één keer down the drain. Flauwe niet-leuke humor, erg over-the-top, niet indrukwekkende actiescenes en de plot rammelt aan alle kanten. Erg slordige vertelling, en een echte dreiging voel je nooit. Hoytema laat het tenminste nog wat lijken, en hij verbloemd echt veel. Openingsscene is dan wel behoorlijk solide, maar bij de titelsong van Smith raad ik van harte aan huiswaarts te keren.

Spectre gaat weer back to basics, leuk voor de Bond fans van het eerste uur maar voor liefhebbers als mij die blij waren dat Bond 'meer' was dan je hersenloze dertien in een dozijn action flick komen van een koude kermis thuis. Craig is prima, maar Waltz doet de zoveelste herhalingsoefening en het is geen goede herhaling, Seydoux is een underwhelming bond girl en de regie van Mendes is zijn slechtste prestatie to date.

Lekker geflipt filmpje.

Inhoudelijk is dit natuurlijk een gedrocht van een film. Al spelen de Wachowski's wel met stereotypes en cliche's, de boze multinational directeur, die wat introverte Japanner, die typische badguys en de gemaskerde do-gooder. Wat maken Andy en Lana er weer een visueel festijn van. Echt totaal geflipt, enorm felle kleuren, de cartooneske environment, echt een hele trip deze film.

Qua plot stelt het echt geen fuck voor maar deze film is visueel zo geweldig. Je weet niet waar je kijken moet, zoveel kleurtjes en bezienswaardigheden en dat vervelende plot en cast maakt dan helemaal niet uit. Geweldige trip dit, maar eens aanschaffen op Blu-Ray denk ik.

Na het zien van de reboot werd het tijd voor een herziening en het gaat per herziening eigenlijk van kwaad tot erger.

Vooral de luchtige insteek bevalt niet en dan heb ik het over de zwaar infantiele humor. Ook kent de film een te kinderlijk uiterlijk. Raimi is wel trouw aan het bronmateriaal, doet creatief weinig met het origin verhaal en komt dan vooral met schijn lolligheden op de proppen. Ook al heeft ie de beste bedoelingen voor de character development, het komt er nooit uit. MaGuire als Peter parker helpt ook niet mee. Zowel qua acteur als personage is het om te huilen eigenlijk.

De tweeg rootste minpunten zijn toch wel het design en de repetitieve en ongeïnspireerde actiesegment choreografie. Spider-man mist dynamiek en moet vooral profijt hebben van het gebrek aan motoriek bij zijn tegenstander en doodgewone man to man gevechten. Maakt eigenlijk totaal geen gebruik van zijn superkrachten. Ook de development rammelt aan alle kanten en is eigenlijk één grote farce. Raimi kan totaal niet overweg met het bronmateriaal, al bleek met Darkman al dat ie zich niet bezig moet houden met comicverfilmingen.

Al een kleine vooruitgang op het eerste deel.


De humor wordt eigenlijk nog meer slapstick dan het al was. Op komisch gebied het ene dieptepunt na het andere. James Franco is dan wel weer een enorm lichtpunt, zijn potentie kwam hier al tot uiting maar naast hem is Molina nog zo'n lichtpuntje. Prima acteur ook, alleen jammer dat Raimi totaal niet overweg kan met de tragiek van Otto Octavius.


Weer zo'n niet leuk rolletje van Campbell, weer een aaneenschakeling aan niet leuke humor, mislukte character development, zwaar ondermaatse choreografie, convenience troef en een cast die verder ook weinig kan. MaGuire blijft een waardeloze PP en ook Dunst komt nog steeds niet goed uit de verf. Raimi blijft problemen hebben om de key elements van een comic verfilming tot een succes te brengen. Zeer spijtig.


Dat oppervlakkige welles/nietes gedoe werkt voor geen meter, al is het moment dat MJ de identiteit van Spidey ontdekt wel de moeite waard maar Raimi moet die payoff ook gelijk weer teniet doen door zogenaamde humor. Het was leuk zolang het duurde. Erg jammer. Iets beter maar nog steeds niet beter. Leuk voor young adults, very young adults.

Ook deze stond beter in mijn geheugen dan ie is.

Qua script is het allemaal nog rampzaliger dan in de eerdere delen. Ook is de keuze voor 3 villains teveel van het goede en Raimi weet ook niet welke kant hij hiermee op wil. Ook de pijnlijke humor is weer aanwezig, waar de scene in de jazz club toch wel één van de dieptepunten is.

Verhaaltechnisch laat Raimi vooral veel steken vallen. Spidey's worsteling met de symbioot is te simplistisch verteld en als dat nog nie terg is flikt Raimi een Tim Burton. En dat is ronduit onacceptabel. Ook zijn de actie segmenten ongeïnspireerd en verre van creatief, zijn de effects voor die tijd zwaar onder de maat en MJ weer als damsel in distress. Voor de honderdste keer. Strontvervelend. O ja en Eric van That 70's Show als villain, en dan ook nog Gwen als bimbo. Bitch please.

In mijn gedachte leek me dit juist de beste maar mijn geheugen laat me weer eens in de steek.

Niet echt de film die ik van Boe verwacht, ik associeer hem toch met een veel visuelere filmtaal, heel sporadisch komt het nog terug maar visueel is he eigenlijk vrij pover. Spies & Glistrup zijn dan twee hele markante personages en daar moet de film een beetje uit putten, want de film is zo clichematig zoals elke rise & fall gaat. De decadente uitspattingen, de makkelijke manier van wegkijken en de luchtigheid maken het zeker een vermakelijke film maar van Boe mag je veel meer verwachten. Te gewoontjes.

Qua vormgeving is het best cool gedaan, doet veel eer aan de comics van Eisner. Macht is wel op zijn plaats als Spirit, jammer dat Spirit zo'n kleurloos figuur is (no pun intended ). Leuke vrouwelijke cast ook met Scarlett Johansson, Paz Vega en Eva Mendes. Sowieso wel een top cast, opvallend dat juist zo'n cast zich aandient bij één van de mindere comicverfilmingen van de laatste jaren.

Het stijltje is eigenlijk het enige wat de boel draaiende houdt. Want het plot is één grote warboel. Het voelt allemaal een beetej aan als los zand en weet maar geen geheel te worden. Al wil ik dit Miller niet aanrekenen, want in de comicwereld is dit toch wel een grootheid. De fout kan gewoon niet bij hem liggen. Ik heb me best vermaakt, mede door de vormgeving en wat leden van de cast.

Best een aardig concept hoor, maar de uitwerking laat enorm te wensen over. Ook een cast die te incapabel is. Sowieso zijn Brody en vooral Polley te beperkt. Wel jammer, want het concept an sich, vind ik heel interessant. Karakteruitdieping is ook niet al te best, waarom Polley zo geneigd is de moederfiguur uit te hangen en waarom dat totaal omslaat, en waarom heeft Brody eigenlijk de behoefte Dren te naaien?


Ook de development van Dren zelf had wat beter in beeld gebracht mogen worden. Haar 'evolutie' proces bestaat nu een beetje uit los zand, en laat haar perspectief nou ook interessant zijn. Visueel ook niet al te interessant en helaas iets teveel scenes die totaal niet zo relevant zijn. Natali maakt eigenlijk op elk vlak een verkeerde keuze, en dat is knap. Een meer dan aardig concept weet hij totaal de vernieling in te helpen. Chapeau.

Cinema alla Puttanesca

Oftewel Whore-style cinema. Zo omschrijft Harmony zijn nieuwe prijsbeestje "Spring Breakers" en dat dekt de lading treffend. Een film waar ik nu al zo'n jaar naar uit kijk. Al sinds aankondiging waren de verwachtingen torenhoog. Mijn favoriete cinematograaf en editor die samen met één van mijn favoriete regisseurs de krachten zou bundelen, daar bovenop kwam nog een setting waar ik een zwak voor heb en de lead zou vertolkt worden door een actrice - die in een perfecte wereld - de moeder van mijn kinderen geweest zou zijn. Ok, scratch that. Daar bovenop kwam ook nog dat mijn favoriete componist ook later werd aangenomen; meneer Cliff Martinez. Een probleempje nog; Emma Roberts. No problemo, Emma Roberts werd ingewisseld voor Ashley Benson zij het door scheduling conflicts, volgens Harmony was het creative differences. Klinkt logisch. Qua basis was er genoeg om mij lyrisch te maken en sinds die aankondiging heeft de film mij niet meer losgelaten.

O ja de film. Zoals timbo_ terecht aangeeft twee films voor de prijs van één. De eerste helft is één grote bubblegum videoclip. Enorm veel tieten, puur natuur en mooie plastieken, drank om er een mooie 'shine' aan te geven, veel zinloos en puberaal gegein en de dames die doen waar ze voor gekomen zijn: Spring Break vieren. Al moeten ze eerst de moneyroll nog spekken. Al sleept dit deel totaal niet voor mij. Een erg fijne introductie waar vooral Vanessa Hudgens en Benoit Debie aan mij tonen dat ik me geen zorgen hoeft te maken. We got this.

Debie zorgt met zijn colorscheme en cinematografie voor een heerlijke dromerige sfeer en deze gestileerde bravoure houdt ie constant vol en verslapt nooit. Zeer zelden dat je een film stilistisch zo constant ziet. Debie stopt heel zijn visuele register in de anderhalfuur. Gave visuele vondsten, inventieve cameraangles, hypnotiserende shots, veel neon gedomineerde exterieuren, blacklight, reflection, magnifieke kadreringen, uitgebalanceerde composities. De hippe editting van Douglas Crise volmaakt de kundigheid van Debie en dan komt Martinez er nog overheen met zijn score. Die zijn score van Drive met gemak overtreft. Naast de score is ook het sound design grandioos. Die gun cocks ook .

Vanessa Hudgens geeft dan haar personage Candy de flair die je hoopt dat ze geeft. Zwaar overtuigend als psychotic jailbait met een presence en sexiness die ongeëvenaard is. Wat een vrouw. Ook Benson doet dit prima maar heeft nou net niet dat extra's wat Hudgens heeft. Ook mevrouw Korine hobbelt aardig mee met de twee, en degene die het meest game is voor het echte expliciete werk. Al doet Harmony dit gewoon goed, de setup van de sexual elements is gewoon goed. Het zit 'm dan ook niet in het expliciete maar de suggestiviteit maar naast al de satirische, absurde, anarchistische toon is het ook een erg sexy film. Sexier heb ik ze nog niet gezien. De scetch fellatio, gun fellatio, threesome, de ontelbare sexual setups .

De tweede helft is dan de meal ticket van de film. Dat is waar Brit, Cotty en Candy ingelijfd worden door Alien. Een magnifieke performance van James Franco. Waanzin, absurditeit, anarchisme, aantrekking vs afstoting, humoristisch, het is naast de overdonderende visuele stijl ook een rollercoaster van emoties. Ook weet je op bepaalde momenten niet wat je nou moet voelen door de contradictie die de boventoon voert. Goede voorbeelden zijn de fellatio scene en de 'everytime' scene. Zo heerlijk grappig en wrang tegelijk. In deze tweede helft kan Debie weer even bijschakelen (waar haalt ie het vandaan?) en krijg je echt een einde om je vingers bij af te likken. Wat een visueel genot en misschien wel één van de meest overdonderende eindes die cinema ooit gekend heeft. Toegegeven, als fanboy ben ik nou niet de meest objectieve.

Voor een 90 minuten durende film valt er zoveel te zeggen over deze film. Ik ben nog niet eens op de helft wat ik kwijt wil en kan. Ik zit in een enthousiaste roes. Onmenselijke verwachtingen die zo antwoord krijgt. Harmony heeft zijn talent en visie eindelijk opgeluisterd met een daadwerkelijk magnifiek eindresultaat. Een naargeestig satirisch zeitgeist portret die enorm treffend is. Absurd, cool, audiovisueel geperfectioneerd, pornoseksueel (©), surreëel. Helemaal weggeblazen en durf Spring Breakers de meest overdonderende film te noemen die ik ooit gezien heb. Het acteerwerk is echt buitenaards en Franco krijgt terecht veel lof maar vergeet ook Benson en vooral Hudgens niet. Zetten toch wel zeer verontrustende compromisloze femme fatales neer. De werkwijze van Korine is echt goud waard voor dit unieke project, vooral cast & crew laten improviseren. Weer weet Korine weer totaal met een onconventionele narratie te komen. Originaliteit bestaat dus nog wel.

Maar ik ga weer te lang door. Voldoening en enthousiasme overheersen. Een jaar na deze dag toegeleefd en het resultaat is mind blowing. Zaterdag de herziening en misschien kan ik mijn enthousiasme dan beter (en korter ook wel wenselijk ) onder woorden brengen en hoop dat de herziening bevestigt wat ik nu zo sterk voel. Puurdere cinema dan dit ken ik niet, Spring Breakers bevat alles wat ik nou belangrijk vindt in dit wonderlijke medium, en meer. Wat ben ik een sucker voor nachtscenes en het vrouwelijk lichaam in combinatie met magistrale cinematografie. En Enter the Void is history. Dit is met gemak Benoit Debie's magnum opus. Een bevreemdende surreëele trippy natte droom.

Opvallend leuke parodie, al hebben de movie films het parodie genre wel enorm in diskrediet gebracht. Zo zie je ook aan de score hier, beetje jammer van de shitload aan 0,5* bij deze films, vaak ook de mensen waar deze humor niet voor weggelegd is.

Stan Helsing prijkte op mijn lijstje voor one reason only en dat is de aanwezigheid van Diora Baird. Toch wel één van de mooiste actrices van dit moment, en ik ben blij dat ik door mijn kortzichtigheid dan toch deze film gezien heb, want hij is best grappig.

Wel wat leuke references komen er voorbij, met Thompson en Howey heb je twee droogkloten on your hands en Diora Baird doet waar ze goed in is; mooi zijn en pronken met het bos hout wat ze voor de deur heeft staan. Goddamn, dat Native-American outfit . Grappen zijn niet altijd even geslaagd maar dat is logisch bij dit soort super flauwe parody flicks. Al met al toch erg genoten en dit soort films blijven toch een enorme guilty pleasure.

Pover.

Toegegeven, ik ben verre van een Star Trek fan maar daarnaast is het allemaal weer vrij pover. Grootste probleem is het script, die echt heel onevenwichtig is en Abrams toont ook maar weer aan een onkundig regisseur te zijn. Star Trek Into Darkness grossiert in vermoeiende blockbusters schijnlolligheden, zoals het gekibbel tussen Spock en zijn vriendinnetje, waar het in het eerste deel gebeurde tussen Kirk en Spock. Totaal niet leuk en vermoeiend.

Ook de actiescenes zijn bombastisch maar nergens goed geregisseerd en die scenes worden zo leeg als een huls als het narratief niet van de grond komt. Enorm rommelig. Gelukkig is er dan nog Cumberbatch die zoals altijd met gemak de aandacht naar zich toe weet te trekken en veel onnauwkeurigheden weet te verhullen. Dan is er ook nog de aaneenschakeling van die uberlelijke lens flares. Als Abrams dat echt mooi vind mag ie zich wel eens na laten kijken. Dat is esthetisch niet te verantwoorden.

Een flink budget maar Abrams doet er helemaal niets mee. Leger dan dit worden ze zelden gemaakt.

Mooi drama.


Een erg mooi drama met oprechte lead personages. Het meest interessante van de setup wordt dan niet in de plot vermeld omdat het een verrassingselement is in de film, en dat is het feit dat Jane pornoactrice is. Ook wat dit betreft is Baker een man die niet doet aan vooroordelen en zich richt op de feiten, en dat is juist de hele kern van heel de film. Niet alleen de bandontwikkeling tussen Jane en Sadie is enorm oprecht zonder te doen aan vooroordelen, maar ook de benadering naar de pornoindustrie is het geval. Meeste drama's die dit hanteren gebruiken de pornoindustrie als "excuus" waarom het zo slecht gaat met het hoofdpersonage, Baker weigert dat.


Want het is gewoon een beroep, met dezelfde arbeidomstandigheden als een metselaar of een werkvoorbereider. Ook het hele pornogebeuren wordt authentiek gehouden. Zo zag ik bvb Asa Akira, Jessi Palmer, Kristina Rose, Cassandra Nix, Jules Jordan, Manuel Ferrara, Kacy Starr en Lily Labeau voorbij komen. Ook is de scene met Jane (natuurlijk bijgestaan door een body double) redelijk expliciet in beeld gevangen. Hier zijn we nog niet klaar maar Baker geeft het personage Melissa ook nog eens de Tanner Mayes Meltdown treatment. Het deed me er al aan denken toen ze pissig binnenstormde maar het is dus een exacte kopie (put that on BTS, give me my kill fee, beeldscherm die ze kapot maakt). Erg leuk van Baker, briljant!


Maar de kern van de film is uiteraard de uitdieping tussen Hemingway en Johnson, subliem geacteerd door deze twee actrices en een zeer effectieve chemie ook. Hun band die versterkt (ook gedaan met zoveel subtiele details), de bagage die beiden hebben en hoe ze elkaar aanvullen voelt grondig terecht. Baker lijkt met het geheim van Jane die het geld van Sadie gevonden heeft in clichematige wateren te gaan varen en dat je dan een voorspelbare finale krijgt maar Baker kiest voor een andere aanpak. Echt een prachtig einde waar Sadie bewust Jane deel laat uitmaken van haar leven. Mij raakte het enorm, en wat een verademing dat Baker deze uitweg heeft gekozen. Wat een lieve hond ook trouwens.


Een mooi oprecht drama, die zeer interessante thema's waarborgt en die ook erg subtiel behandeld. Baker zet alle pionnen op de juiste plaats en laat ze uitermate effectief renderen. Nooit is goedkoop sentimenteel effectbejag aan de orde. Erg mooi.

Zoals eerder gezegd lijken britten wel patent te hebben op dergelijke beklijvende drama's die hun blik richten op individuën uit armere milieu's. Op impressionistisch vlak ook best een sterk gevangenisdrama ondersteund door een sublieme O'Connell. Erg aangrijpend zonder ook maar enigzins sentimenteel aan te voelen..

.. althans dat is zo in het begin. Mendelsohn is sterk als vader van Eric maar wel wordt het narratief en drama te dik aangezet in de tweede helft waar de film toch aanzienlijk minder wordt. Zelfs zo erg dat je in één van de latere seizoenen van Oz lijkt belandt.

Best wel een goede film, maar wel met de nodige kanttekeningen. Niet het foutlouze rauwe gevangenisdrama die velen je willen laten geloven wat het is.

Fijne film. Beste uit de reeks, en van de dansfilms die ik gezien heb kunnen er ook vrij weinig tegen dit niveau competeren. Speer weet in dit deel de juiste dosering te vinden. Het romantische subplotje wordt meer naar de achtergrond geschoven en de dans segmenten voeren wat meer de boventoon. Ook geen competitie, maar gewoon solo. Fijn.

Wel jammer dat McCormick bij veel dansen door de narratieve structuur niet deel uit maakt. Sterke choreografie, en ook de McCormick-loze dans segmenten zien er erg smooth uit maar de segmenten met haar zijn toch van een hoog niveau. Haar contemporary techniek blijft echt om van te watertanden en de scenes met haar zijn toch wel het absolute hoogpunt. Met haar duet als absolute hoogtepunt.

Voor de rest wordt er goed gebruik gemaakt van de setting, heerlijke stad is het toch. En visueel is het een genot. De red-epic blijft echt een powerhouse als het om resolutie gaat, echt super scherp (Zeiss UP's en Angenieux OL's ). Zowel qua uitvoering als vorm doet de film watzem oet doen, en veel meer wat concurrenten doen.

Eindelijk weer eens herzien en wat blijft dit een mooie film.

Ishikawa is een mooifilmer. Prachtige closeup shots, variërende angles en natuurlijk weer die adembenemende hemel shots, door Ishikawa ben ik erg van de lucht gaan genieten. Wat een mooi verschijnsel is het toch. Ik dwaal af..

Kase en Miyazaki spelen vol bezieling. Wat mij vooral bevalt aan Ishikawa is dat de personages echt "mensen" zijn. Geen overgeromantiseerde typetjes maar gewoon mensen die te maken hebben met dezelfde worstelingen als jij en ik. Goede intenties die op niets uitlopen, veel pijn, twijfel, onzekerheid. Soms erg moeilijk om een Ishikawa te kijken, hoe machteloos hij je weet te laten voelen tijdens een film is werkelijk geniaal. Bij .Sora was dat namelijk ook het geval.

Heerlijk traag tempo ook weer, als er even niet te veel gebeurt laat Ishikawa genoeg zien om van te genieten, nee, om door overdonderd te worden.

Ook moet je wel je best doen voor de hoofdpersonages omdat ze vaak dingen doen die onbegrijpbaar lijken maar zeker niet zijn. Het zo graag willen maar het niet kunnen.

Filtechnisch laat Ishikawa constant hoogstandjes zien, prachtige shots, magistrale kadreringen en genoeg andere hoogstandjes.

Deze Ishikawa bewijst bij herziening dat ie in mijn top 10 thuis hoort (twee kijkbeurten is toch wel een toelatingseis), dat wordt even puzzelen in de baas zijn tijd .

Puur gaan zien om Mackinnon maar waar ze in andere monster B films nog zeer genietbaar is faalt ze hier wel pijnlijk. Heeft ook wel te maken met het slechte script, maar als je een erotische thriller maakt en je hebt een niet preutse zeer sexy actrice in een lead role, doe daar dan ook wat mee.

Een echte C-film produktie dit, in alles op en top amateuristisch in de slechte zin van het woord. Vreemd om Bernsen hier in te zien, wat is die man diep gezonken als je in dit soort produkties al komt opdraven. Een extra halve ster voor Simmone.

Worry about everything, be afraid of nothing

Dit was de hoofdgedachte van Snyder bij het maken van Sucker Punch. En dat is te zien. Eén enorme stijloefening en Snyder lijkt na Watchmen en nu met Sucker Punch heel filmland wakker te willen schudden met de boodschap dat de immersive cinema verre van verleden tijd is, en Snyder de man is wie het mastermind is van de herleving hiervan. Tuurlijk kan je Sucker Punch kritiek geven op verhaaltechnische facetten, want dat Snyder geen auteur is weten we. Veel belangrijker is dat hij een groot kunstenaar is die esthetiek als geen ander weet te vertalen naar film. Is hij de grootste kunstenaar die cinema nu kent en ook ooit had? Wat mij betreft wel.

De cast vind ik echt briljant, een aardige mix tussen Snyder regulars, veelbelovende acteurs en een cast die je misschien wel kan zien als anti-cast, een perfect team. Het verhaal is simpel, maar de uitwerking is toch wel grandioos gedaan. Het is dan ook een zeer smakelijke vorm die als kapstok dient voor een heerlijke dosis geweld en cinematografische hoogstandjes. Wel duidelijk dat er flink geknipt is in de geweldscenes aangezien sommigen wel wat kort aanvoelen maar Snyder weet in die tijd het intensiteits niveau flink op te schroeven. Het is vooral twee uur genieten van zaken die je in geen enkele film tegen komt. Visueel zwaar overdonderend, die heerlijke Snyder kleurenfilter is terug, veel tracking shots, long takes, closeups, slow-mo, de camera is altijd in beweging en erg briljante kadreringen. Snyder verdient alle lof maar ook zijn vaste cinematograaf Larry Fong en Des Jardin en zijn visuals team verdient alle lof. Sucker Punch is visueel een genot, een waar spektakel en ik verwacht dat we over 10 jaar nog niets hebben gezien wat al een beetje in de buurt komt wat Snyder laat zien. Want zowel elke alternatieve wereld in Sucker Punch is mind blowing, zo sterk vormgegeven, zeer fantasievol en visueel oogstrelend. De hele 'feel' van de film is een perfect fit trouwens. De film voelt vanaf de opening credits al heel surreal aan.

De design is echt erg mooi. De creature design is top notch, de draak is indrukwekkend maar hetzelfde geldt voor de Androids, de Samurai titans, de German Zombies (en vooral die colonel ) en de orcs natuurlijk. De Meka was dan ook weer erg fijn gedesigned, een mooie ode aan de Big Daddy's van BioShock. Sterke architecture design ook zoals the Cathedral maar ook de Monastery en het gothische kasteel zag er overdonderend uit. Snyder weet zoveel wezens zo goed in beeld te brengen en deze enorme diversiteit aan schimmen zullen mij altijd bij blijven. Ook op dit gebied weet Snyder te laten zien dat hij het meest resourceful is. Ook erg tof hoe de alternatieve realiteit van The Brothel similariteiten vertoont met Lennox House, dat komt echt zo vaak terug in de film. Enorm sterk en toch wel één van de fijnste zaken in de film. Voor de rest ook erg te spreken over de manga en pulp invloeden, waar ik zelf net als Snyder een hele grote fan van ben. Dat hij een fan is zie je aan alles. Geweldige sexy kostuums, met een enorme dosis coolness (en skin!) en weet qua actie ook te overdonderen. Ook de soundtrack was heerlijk (Browning kan best aardig zingen trouwens ) en ook Snyder stopt er nog wat maatschappelijke kritieken in ook.

De 5 dames in de cast zijn geweldig, Browning is voor het eerst in haar leven een mooie verschijning, zelfs Cornish ziet er zeer smakelijk uit, Malone is vooral erg cool qua appearance, Chung is ook erg mooi en Hudgens is gewoon Hudgens, dé seksbom van haar generatie. Jammer dat haar rol iets te miniem was, maar doet wat met de tijd die ze krijgt.Al deze dames komen cooler over dan de mannen van The Expendables en dat bewijst maar weer hoeveel coolness Snyder de dames weet mee te geven. Ook erg fijne rollen van Isaac, Glenn, Gugino en Hamm. Vooral de hele karakteristieke aard van de personages is bijzonder aangenaam, neem bvb de kok of Blue als voorbeeld. Tuurlijk hebben we nog veel te goed, de dans scenes, de niet gecensureerde cussword scenes, de seks scene van Browning en bijna een half uur aan actie scenes, maar dat Sucker Punch nog steeds als een huis staat ondanks alle censuur is veelzeggend.

Ik kan wel uren doorgaan maar ik kan zoveel zeggen zonder iets te zeggen. Want dit is gewoon een film die je gezien moet hebben en erg lastig in woorden uit te drukken wat voor geweldigs je eigenlijk gezien hebt. Eigenlijk vraag ik mij nog steeds af wat ik werkelijk gezien heb. Cinematografisch werkelijk briljant, visueel echt uitmuntend, ingenieus camerawerk, sterke creature designs, magistrale environment designs, een erg sterke soundtrack en een cast die weet wat ze moeten doen en het dunne plot voldoet prima. Want dit is geen project voor een ingenieus geconstrueerd verhaal, dit is style over substance en Snyder laat zien dat er op dit moment geen grotere kunstenaar is als hij. En dan missen we nog veel footage dat gecut moest worden om deze theatrical version te creëren, veelbelovend. Van het weekend maar weer eens zien in IMAX. Maar met de BD release gaan we pas echt zien wat Sucker Punch had moeten zijn maar dit alleen is al zwaar indrukwekkend.

Ik had al beloofd te stoppen maar dat ga ik nu echt doen, het lijkt me duidelijk dat mijn enthousiasme nogal de overhand neemt en ik alleen warrig maar enthousiast kan formuleren. Dat is the state of mind na het zien van dit spektakelstuk. Wil je weggeblazen worden ga dit zien, wil je een sterk gelaagd verhaal met diepgang? Lees een boek. Zoals verwacht 5* en #3 in mijn top 10.

Helaas niet echt wat ik er van gehoopt had.


Leukste aan Sugar Boxx zijn vooral de kleine rollen van Tura Satana en één van de grondleggers in het WiP genre; Jack Hill. Veel tit shots ook, maar helaas niet te effectief gebruikt. Dit soort films moeten het nou niet echt van narratief en acteerwerk hebben maar hier maken ze het wel heel bont. Zelfs voor mij en wat ik gewend ben vond ik het niet te doen. Film voelt veel te fragmentarisch aan en weet nooit ook enige coherentie te creëren.


Al klinkt dit wel negatief maar dat is het zeker niet. Ik had gewoon meer verwacht. Had gehoopt op een flick wat aan zou sluiten op de stijl van mijn grote held Russ Meyer, maar helaas. Voor de rest kijkt de film vrolijk weg, fijne referenties, lompigheden (een blowjob om de pijn van een schotwond te verzachten ) wat briljante punchlines en frivool gespeel met genre cliche's. Het is alleen jammer dat het voor exploitatie toch wat te braaf is. En wat is een WiP flick zonder Pam Grier? .

Prachtige sfeerschets weer van Lee van de eindjaren 70 waar het kiezen was tussen punk of disco. Lee slaagt er wonderbaarlijk goed in om een overtuigend jaren 70 tijdsbeeld neer te zetten. Daarbovenop komt nog een element wat me zo bevalt aan Do The Right Thing en waar ik een enorm zwak voor heb, en dat is een genekt gaande aan een hittegolf en broerig klimaat schetsen.

Dat doet ie weer weergaloos, en net als in Do The Right Thing volgt er weer een climax waar een kookpunt onvermijdelijk is. Hier bovenop komt nog eens een uitstekende cast, muziekgebruik en heerlijke scenes (Sorvino en Gay ). Komt zeer dichtbij Lee's magnum opus Do The Right Thing. Moet nodig meer van Lee te gaan kijken.

Amy Seimetz is echt een alleskunner. Kan me niet voorstellen dat er iets is wat zij niet uitmuntend doet. Heerlijke grimmige road movie, die vooral erg veel put uit het uitmuntende sound design. Dan nog met Audley en genie Kate Lyn Sheil in de hoofdrol. De manier waarop Seimetz het spanningsveld mysterieus houdt en beetje bij beetje meer details los laat zijn een enorme kracht van Sun Don't Shine.

Zoals we gewend zijn bij deze stroming films is het narratief zeer dun of wordt het op een zeer onorthodoze manier uit de doeken gedaan. Seimetz kiest voor beiden. Zeer voortreffelijke keuze ook trouwens. Vooral de onstabiliteit van Sheil's personage is een goede tention builder die aanvoelt als een tikkende tijdbom.

Sunlight Jr. wordt vooral geplaagd door het rammelende script die volgepropt zit met cliche's, geen enkele diepgang, slecht geschreven karakter ontwikkeling en ongeïnspireerde dialogen. Collyer's vehikel gaat niet kopje onder door de performances van Dillon en Watts. Dillon speelt alleraardigst, met af en toe wat geloofwaardigheidsproblemen en Watts is zoals altijd in dit soort films enorm op haar plaats.

Toch erg knap hoe ze ondanks de vele vervelend trekjes van de film het toch een enorm boeiende film weet te maken en haar personage toch enorm veel aantrekking te geven terwijl haar personage qua schrijfwerk enorm vlak is, maar Watts weet met haar geloofwaardigheid en gevoel voor dit soort rollen veel goed te maken.

Het drama van Melissa en Richie voelt niet echt aan, het voelt heel erg kunstmatig. Ook de aanloop naar hun tegenslagen zijn gekunsteld en voelen bovendien erg geforceerd aan. Zelfde geldt voor het personage van Reedus, wiens functie totaal onduidelijk was. Film mist focus, de regie en schrijfwerk zijn ook niet van een dergelijke aard dat je een fundement hebt. Watts houdt min of meer het hoofd van de film boven water, ze houdt in ieder geval de schade beperkt. Puike rol, slechte film.

Leuke film maar de film mist een beetje een body en ziel.

Adams en Blunt spelen zeer degelijk maar Arkin steelt wat mij betreft de show. Wat een rasacteur is dat toch. De band tussen de twee zussen is zeer vertederend neergezet maar op bepaalde momenten weet de film toch niet de gevoelige snaar te raken terwijl er genoeg pogingen zijn. Alleen op het moment dat Rose hun moeder op televisie ziet en snel haar zus belt wist de film dat wel te doen. Dat was eigenlijk het moment dat er duidelijk naar voren kwam hoe close de zussen eigenlijk zijn.

Genoeg pogingen tot humor in deze film maar grappig vond ik het eigenlijk vaak niet overkomen. De film poogt veel emoties los te wekken bij de kijker maar faalt daar te vaak in. Vermaleijk tussendoortje maar meer weet het niet te worden.

It's all gooshy.


Ik keek hier enorm naar uit, Gunn blijft een heel interessant filmmaker, zijn visie bevalt me ook heel erg (ook de grootste reden waar ik Scream Queens kijk). Toch enorm verrast door Super, want Super komt een aantal keer wel erg verrassend uit de hoek. Een vergelijking met Kick-Ass is snel gemaakt, al vind ik Super duidelijk het overwicht hebben. En Boltie is toffer dan Hit-Girl.


De enorm komische insteek is leuk, wat casual humor maar vooral veel scherpe humor. deze toon houdt de film lang vol, en weet de kijker hierdoor op het verkeerde been te zetten. En Gunn kennende was dit achteraf best wel logisch. Wat ik namelijk wil zeggen is dat de film door de komische insteek toch behoorlijk expliciet wordt, en dat verwacht je ook totaal niet. Prostitutie, de dood van Libby, Libby's slaapwandelen ( ) etc.


De show wordt duidelijk gestolen door Page, ondanks dat Wilson geniaal is en de ster is. Ik heb een zwak voor Page en met haar enthousiasme, haar fast talk en delivery en haar uitstraling weet ze altijd een dragende kracht van een film te worden. Ze heeft ook iets enorms vertederends. Althans voor mij. Bovendien is haar personage ook geweldig, foul mouthed en lekker twisted. Haar sprekende koppie maakt haar personage alleen maar nog meer likable. Wilson is super op dreef (en leuk om 'm te zien nu ik in SFU zit), Bacon is weer heerlijk als bad guy, Gunn regular en cultfiguur Michael Rooker is altijd +1 en Tyler heeft gelukkig niet te veel tekst.


Erg veel leuke kleine dingen. Zoals de Holy Avenger sequences, erg leuk. de comicesque sfeer is perfect en daarop doet Gunn nog een schepje bovenop door een Adam West achtige Batman stijltje naar voren te schuiven. Super weet zowel erg komisch en satire te zijn maar tegelijkertijd ook een hele serieuze (anti)superhelden film te maken. Uniek. De expliciete beelden zijn zeer indrukwekkend. De dood van Libby kwam echt als een enorme verrassing (Death in the Family anyone?) en ook haar hele karakter leunt tegen expliciet aan. Ik benoem Boltie zelfs tot de tofste Superheld in een film tot dusver (en haar hero uniform ) . Ode.


Enorm verrast. Ik had veel verwacht maar dit niet. Super maakt indruk, wijkt af van de massa en heeft heel belangrijk, een ziel. Erg genoten en zal deze binnenkort wel weer gaan herzien. Nu het eerder aangehaalde Defendor nog maar gaan zien, al verwacht ik daar een stuk minder van.

Viel me reuze mee.

Leuk dit soort koter avonturenfilmpjes. Probleem is vaak dat de kotertjes een doorn in het oog zijn (Stand By Me is een goed voorbeeld), maar hier is dat niet het geval. Erg fijn bijeengeraapt kinderen, waarbij je met Fanning ook gelijk één van de grootste talenten in de business voor handen hebt. Niet dat je daar veel aan zou hebben bij Super 8 maar toch. Hun niet zo interessante maar wel vermakelijke storyline werkt dan prima als voorprogramma van de main act. Vooral de interactie tussen Courtney en Fanning werkt erg goed en Griffiths is goede ondersteuning. Chandler op de auto-piloot maar werkt ook meer dan prima. Voor de rest nog wat fijne kleine rollen door serie cast.

Voor de rest is de opbouw best sterk, wordt het ook best mysterieus gehouden en is de jaren 70 setting toch best voelbaar weergegeven. Abrams weet het op suggestief vlak toch erg lang vol te houden, en overtuigt met gemak. Abrams weet perfect de balans te vinden om een film te maken voor jong en oud en ik had Super 8 eigenlijk best graag voor handen gehad toen ik nog kind was. Creature design was zeer overtuigend, zelfde geldt voor de sfeer en effects en de performances zijn zeer solide. Leuke koter adventure film, die toch wel een enorm hoge production value heeft. Fikse meevaller.