Meningen

Shrooms begint best aardig. De visuele stijl die bijdraagt aan de bevreemdende aard van de trips. Met vlagen erg blurry, en als kijker heb je vaak het gevoel dus ook midden in een trip te zitten. Ook dat de film volledig dezelfde visuele flair heeft, ook buiten de trips, daardoor weet je zelf ook niet meer wanneer iets nou nep of echt is.

Voor de rest toch wel een beetje een standaard teenagers-in-the-wood filmpje. Veel stereotypering, alleen zijn de chicks totally not hot. Big no no. Film begint best sterk maar zakt helaas later flink in. Met die redneck hillbillies heb ik het nu ook wel gehad, en voegen eigenlijk niks toe aangezien die urban legend juist het mysterie is. De twist op het eind had ik niet verwacht, puur omdat de zogenaamde 'dader' het meest voor de handliggend is. Ook dit vond ik erg jammer.

"Don't you get it? You're a rat in a maze. "

Verrassend goede film. Eigenlijk erg jammer dat ik deze niet in de bios ben gaan zien. Ik heb Scorsese eigenlijk altijd een overhypte regisseur gevonden. En net als ik de hoop en geloof volledig heb opgegeven in de beste man, komt hij met Shutter Island..

Laat me eerst beginnen met de grootste troef van Shutter Island en dat is de sublieme sfeer. Het eiland ademt een heerlijke en bevreemdende desolate sfeer uit, ondersteund door een magistrale cinematografie. Waar ik om me heen juist horen dat ie erg teleur stelt op dit vlak kon het mij juist wel bekoren. Geweldig camerawerk (sublieme kadreringen af en toe), prachtige shots en wat visuele hoogstandjes.

Dan kom ik aan bij het acteerwerk, en dan kom ik gelijk bij Di Caprio. Wat een geweldige acteur is dat toch, elke keer weer weet hij enorm te verrassen, enorm veel deversiteit in rollen en hij weet toch elke keer weer te imponeren. Als er een Hollywoodiaanse opvolger zou zijn voor een De Niro, een Pacino of een Nicholson, dan is er maar één acteur die in hun schaduw mag staan; en dat is Di Caprio. Wow, wat een acteur. Hij is nu zonder twijfel mijn favoriete acteur.

Het plot is dan ook weer een andere troef. Je kan een theorie erop los laten en eigenlijk is het hele verhaal op meerdere manieren te verklaren, mede omdat veel dingen totaal niet verklaart worden. Ook al zijn er dan wat nerds die proberen één waarheid aan te dragen maar dat wuif ik al snel genoeg weg. Shutter Island is een waar meesterwerk die nu totaal nog niet op waarde wordt geschat, maar ik weet zeker dat dit over twintig jaar een waar meesterwerk is. Ik heb mijn Scorsese masterpiece dan eindelijk te pakken.

Teleurstellende Soderbergh. Aan alles merk je dat zijn ziel er niet in zit. Het werd al minder met Magic Mike maar hier is het toch allemaal wat nadrukkelijker voelbaar. Zijn handtekening is er nog steeds maar veel minder nadrukkelijk aanwezig dan dat het normaal het geval is. Ook is de regie veel minder slagvaardig.

Het leek allemaal zo goed te gaan worden. De aanpak van psychische breakdown bij een vrouw die totaal geen bewustzijn heeft bij haar acties en dat in combinatie met de aanklacht tegen de farmaceutische industrie maar het verzandt dan toch in een complot thriller met de ene ongeloofwaardige twist na de andere. Als dan die Soderbergh-ish cinematografie, montage en scoring nog eens ontbreekt is het een teleurstelling. Van de man mag je meer verwachten.

Law is goed op dreef en weer zwaar onder de indruk van mijn lievelingetje Rooney Mara. Heeft ook echt een gemaakte presence voor de rol die zij in Side Effects vertolkt. Toch een enorme teleurstelling, but we'll always have Rooney. Misshcien maar goed dat Steve gaat stoppen, de motivatie kan ie duidelijk niet meer opbrengen.

Ongepland gaan herzien omdat ik bezig ben met een herziening van alle Michael Mann's en na Manhunter moest ook deze 'opvolger' even aan de tand gevoeld worden.

Silence of the Lambs heeft een enorme reputatie maar schiet nu toch pijnlijk tekort. Vooral door veel meer 'filmervaring' en dat ik nu sinds een paar jaar het meesterwerk van Mann weet te waarderen. Hopkins is geen Cox, en zijn melodramatische en theatrale versie van hannibal is tenenkrommend, ongelofelijk dat deze Lecktor zo geprezen wordt. Op een casual manier toch best een aardige thriller maar de reputatie zit 'm gewoon in de weg. Ook is het als opvolger, na een meesterwerk als Manhunter gewoon zwaar onder de maat. Over de capaciteiten van Demme hoef ik het helemaal niet te hebben, bezit nog niet 1% van de vaardigheden die Mann heeft.

Three years later..

Zoveel tijd zat er dus tussen de eerste keer dat ik deze film zag en nu. In die tijd heb ik ook de hele reeks gegamed en ben ik een groot Silent Hill fan geworden. Met een nog kritischere blik begon ik dus aan de herziening..

.. Maar wat een prachtfilm is dit. Het sterke sound design, het respectvol behandelen vvan het bronmateriaal, visueel ook behoorlijk impressive maar de grootste troef is sowieso de sfeervorming. Ook de steunpilaar van de games. Wat vooral erk knap gedaan is door Gans is dat ie die sfeer ook in de film weet over te brengen. Hij loopt niet te klooien met gore effecten, schrik effecten of zogenaamde spanningsbogen, hij doet wat het uitgangspunt was van de bedenkers van de game; suggestie.

Silent Hill leunt totaal op dit suggestieve aspect. De film speelt vooral met de kijker zijn repulsion en attraction emoties (erg sterk bij het Alessa personage), die door die schommelingen resulteren in mentaal ongemak. Erg sterk. En dat is wat Silent Hill zo bijzonder maakt. Ook de transition van de SH creatures tot live action evenbeelden is magistraal gedaan. De Lying Figures, Mannequins, Grey children en natuurlijk de grootste nachtmerrie van Silent Hill; Pyramid Head . Voor mij persoonlijk blijven de nurses toch het meest angstaanjagend. Erg ongemakkelijke scenes waren dat. Ook erg leuk dat Gans een nurse species heeft gecreëerd die zowel eigenschappen van de puppet nurse als de bubble head nurse heeft.

Acteerwerk is niet geweldig, integendeel maar toch weet dat geen struikelblok te vormen. Mede te danken aan de visuele flair, de sfeer en mijn zwak voor Mitchell. Erg sfeervol filmpje die het bronmateriaal eer aan doet. Als je een fan als mij dan toch weet te overwhelmen dan doe je het gewoon heel erg goed. Twee uur genieten geblazen van dit levendige Silent Hill. Tegen mijn zin in moet ik mijn top 10 dus aanpassen, en dat zegt eigenlijk alles over deze film.

Ik kijk nu al uit naar deel 2, ik hoop dat ze de verhaallijn adopteren van deel 2 (de game), want dat is mijn absolute favoriet en qua verhaal misschien nog wel het meest bevreemdende.

Helaas lang niet zo sterk als het Uruguayaanse origineel. Vooral de one take gimmick gaat hier enorm verloren, ook de immersiviteit of het gebrek daaraan mis je hier nogal. Het concept leent zich niet echt voor een polished horror remake. Ook maken Kentis en Lau wat onaangename aanpassingen i.t.t. het origineel. Enorm pluspunt is toch wel weer Elizabeth Olsen, die weer laat zien een goede actrice te zijn en ze is dan ook een groot lichtpunt in de duisternis. Nee, op Olsen na totaal geen vooruitgang op het origineel. Geen enkele.

Traditionele slasher maar lekker rough around the edges.

Best aangenaam verrast eigenlijk, had gewoon een tussendoortje verwacht maar kwalitatievere slashers zie je zelden. Laat ik beginnen met de grootste verrassing en dat is het gebruik van de Red Epic, zie je echt zeer zelden in een horrorfilm, aangenaam opvallend. Dat levert toch wel enorm mooie fotografie en uberscherp beeld op. Wat je mag verwachten van de Red Epic, en dan in een horror, amazing.

Kerstsfeer is helaas niet altijd voelbaar maar kerstjurkjes, zangkoortjes en oversekste priesters geven toch al gauw een erg warme kerstvibe af. Een sterk gedesignde killer, een vloeiende aanloop naar de kills en ook de kills zijn zeer genietbaar en expliciet in beeld gebracht. De film kent zijn rust momenten maar dat is helemaal niet erg.

Fijne cast ook. McDowell steelt de show laat dat even duidelijk zijn. Een heerlijke Dr. Loomis on crack die de ene heerlijke punchline na de andere aflevert, King een prima protagoniste en White verzorgt de eyecandy wel. Dat pakje ook . Zet de toon meer dan prima voor deze kerst.

Weer een feestdag wat uitloopt op een hel. Elke feestdag kan je wel terug vinden in één of andere horror flick. Nu een evil santa, klinkt best leuk. Toch ben ik totaal niet zo blij met het feit dat er zoveel wordt gedaan om de transformatie van de hoofdpersoon zo plausibel te maken. Geef mij maar een ruthless killer zonder die zeikverhalen dat zijn jeugd zo moeilijk was. Suck it up son. Bovendien vond ik zijn jeugdtrauma niet eens zo schokkend, als je dan sympathie voor de killer wil opwekken maak er dan ook een trauma van. Ook snap ik niet waarom je het bloesje uit rukt van die vrouw zonder je te zondigen aan necrofilie. Ziet er een beetje vreemd uit zo.


Het eerste deel was een behoorlijke worstel partij voor mij. Eenmaal aangekomen op dat kerstfeestje op zijn werk begint de fun wel. Hij gaat helemaal los, ontspoort volledig, brabbelt wat over naughtiness en punishment. De kills zijn best leuk, zijn slagwapens zijn gevarieerd maar ik vond de film pas echt interessant worden als hij dat stelletje treft. Die chick wordt inventief gekilled aan dat gewei , absoluut het hoogtepunt van de film. Al vond ik het wel erg braafjes dat ie net dat kind spaarde. Een kid kill had het allemaal veel leuker kunnen maken. Ook wel wat fijne flauwe humor in deze scene. Het was kort maar wel leuk, en dit was wel het hoogte punt wat mij betreft. Dan volgt nog die slee scene, leuke scene maar ook niet meer dan dat. Dan zakt de film weer in, en wordt er gevolgd door zaken wat ik niet zo interessant vond. Finale is ook best triest eigenlijk.


Degelijke amount aan nudity, veel aardige en één coole kill, een iets te lage bodycount, een oninteressant development story wat betreft de killer en het trauma oogt niet zo shocking als ie zou moeten zijn. De basis is er, helaas schiet de film op te veel fronten tekort. Het aardige middenstuk maakt veel goed gelukkig.

Flinke tegenvaller.

Visueel best wel te pruimen, mede dankzij de mooie landschappen van Japan. Met vlagen oogverblindende beelden maar die verdwijnen helaas net zo snel als ze gekomen is. Ik had graag langere takes gezien. Met het plot gaat het fout, tempo is veel te traag, Pitt is totaal niet op zijn plaats in een film als deze en ook de relation development tussen Pitt en Knightley is nihil. Erg jammer. Knightley is wel weer lekker bezig, but what else's new. Wel wat mooie scenes maar die komen veel te weinig voor.

Erg goede film. De gebruikelijke Swanberg thema's zijn hier niet zo aanwezig. Dit is dan ook een zeer persoonlijke film van Swanberg. Depressief en op het randje van het geen films willen meer maken, ook hetgeen waar zijn personage mee worstelt. Geeft zich hiermee ook wel enorm bloot, erg mooi.

Ik vind het in ieder geval een hele mooie film, mede door het zeer persoonlijke karakter. De film kent zijn ups en downs, sleept af en toe wat maar blijft toch wel interessant. Het muziekgebruik camoufleert zeer effectief de beperkte middelen waar de film mee gemaakt is, Ti West als zichzelf, Sheil heel erg goed en de vinylplaatscene is sterk. Ook West die zijn welbekende visie in character bloot legt doet ook zeker geen kwaad. Dan weer terug naar een epiloog waar Swanberg's personage ook uit zijn depressie is gekomen. Net als bij Swanberg zelf. We weten wat daar uit voortgevloeid is, maar liefst zes films gemaakt in één jaar. Mooi persoonlijk portret, in een wat fictief jasje but don't be fooled.

Aardige dramatische komedie. Qua narratieve elementen gewoon middle of the road, kan me totaal niet vinden in de kritieken dat dit iets vernieuwends is op het genre. Vervalt eigenlijk in dezelfde cliche's als elke doorsnee romcom. Het is vooral Jennifer 'The Prodigy' Lawrence die hier het verschil maakt. Wateen tour de force is zij, en dat was ook nodig ook want haar personage is op momenten erg tough to like.


Cooper daarentegen doet het aardig, zelfde geldt voor DeNiro voor de verandering en Tucker is altijd leuk. Zelfs als ie een ingetogen rol speelt als hier. De chemie tussen Cooper en Lawrence doet de film ook veel goeds, al lijkt me dit ook weer puik werk van Lawrence. Chemie met Lawrence hebben vind ik niet echt een prestatie op zich, vooral niet in spandex. Qua narratieve structuur is het weer romcom 101, 95% van de film om elkaar heendraaien en dan opeens het licht zien. Shocker. Lawrence trekt met haar zeer bezielende performance de film op een veel hoger plan waardoor het toch best een goede film wordt.


Terechte oscar dus, want met alle lof dat Silver Linings Playbook krijgt is dat maar aan één persoon te danken, en dat is Jennifer Lawrence. Zo simpel is het.

Geweldige film van Campos. Waar hij met Afterschool veel potentie toonde, bevestigt ie dat talent met de veel betere film Simon Killer. Erg zonde dat ik deze tijdens het IFFR heb moeten skippen trouwens, was op het grote doek helemaal geweldig geweest.


Vooral op audiovisueel vlak een genot om te aanschouwen. De trademark shots van Campos komen meerdere malen terug, effectief gebruik van kleurenfilters, veel dynamiek door de handheld aanpak en uitermate sterk gecompleteerd door het sound design. Ook weer zo'n Campos trademark, maar het komt bij Simon Killer zo effectief samen. Zeer sfeervolle stilering. Corbet is ijzingwekkend als Simon en zijn samenspel met Diop is daadwerkelijk om van te watertanden. Het ijzingwekkende van Simon is ook deels op het conto van Campos te schrijven, die heel effectief een beklemmende spanning opbouwt. Diop is ook nog nooit zo mooi geweest.


Lekkere gevarieerde soundtrack (geweldige transities ook naar de mp3 speler IN de film), zeer graphic nudity en ook nog eens op een adembenemende manier op beeld gevangen (dit is nogal een zeer onderschat element) en ook de aard van Simon wordt wel erg subtiel beetje bij beetje door Campos uit de doeken gedaan. Neem bijvoorbeeld Simon's karakter, die in het begin volledig normaal lijkt maar er toch kleine momentjes zijn die argwaan wekken, en dat maakt 'm zo angstaanjagend. Wel jammer van de titel op dit gebied.


Een zeer krachtige stijloefening. Zowel qua vorm als inhoud enorm beklijvend. Zeer bijzondere film met een audiovisuele stijl die het bij herziening nog wel eens naar de volle mep zou kunnen brengen. Laat graag die ruimte nog over voor die herziening binnenkort. Masters of Cinema Bluray is grandioos.

Toch weer een verademing in een genre die meer crap kent dan een sanitaire voorziening. Na al de torture porn is het wel weer fijn dat een moderne horror weer terug gaat naar de essentie. Totale focus op suggestieve troeven die de kijker psychisch ongemak moet geven. Werkt ook erg effectief, eng is het nergens maar spannend des te zeker. Ook helpt het wel dat de entiteit mystiek gehouden wordt, det rend om alles uit te leggen wordt hier niet ingezet. Fijn.


De muziek heeft ook een zeer effectieve ondersteundende functie, geven een toch erg bevreemdend gevoel. Het kind twist mag dan wel een genre cliche zijn het werkt bij mij altijd wel bijzonder goed. De 8mm footage is ook zo element die al snel essentieel wil zijn voor een ongemakkelijk gevoel, stelt nooit teleur. Zeer spannend filmpje, die tapt uit de juiste vaatjes maar net iets te veel binnen de lijntjes kleurt. Goed.

Viel me niet tegen.

Nergens groots, vernieuwend of bovengemiddeld maar toch een zeer onderhoudende slasher die stevig vasthoudt aan genre cliché's. Maas kent zijn klassiekers en ook erg knap hoe hij de Halloween atmosfeer weet om te zetten naar zijn film. Vanaf het moment dat hij de vriendinnetjes presenteert en we hun lopend naar huis volgen heeft de kijker zijn eerste Halloween deja vu al te pakken.

Aardige cast, alleen Luppes is vreselijk en toch zeer aardige gore. Ook de aanloop naar de non expliciete kills is meer dan prima. Alleen de nodige nudity mist, en dat mag je toch wel verwachten van een Nederlandse slasher . Maar toch aardig verrast, had iets slechts verwacht maar was toch verrassend goed. Prima by-the-book slasher. Het blijft spijtig dat er vanuit Nederland weinig horrors afkomen. Heeft wel zijn charme.

Aangename verrassing.

Jonah Hill is onuitstaanbaar leuk maar had toch zo mijn reservaties, koterfilmpjes willen meestal niet werken maar hier werkt het eigelijk aangenaam prettig. Vooral door Landry Bender en in mindere mate Max Records. Zeer fijne humor maar de kracht zit 'm toch in de non verbale communicatie van Hill.

Leuke road trip film waar er allerlei uiteenlopende personages de revue passeren. Je ontkomt dan ook niet aan de belerende moraal maar toch werkt het bijzonder goed. Die moralistische lesjes zorgen toch voor een ziel wat betreft de film. Wat PG13 humor ook wat humor die daar overheen gaat. Voor ieder wat wils en eindelijk Hill weet een perfecte balans te vinden. Erg fijne rol.

Aandoenlijk, grappig en oprecht.

Magistrale Bond weer. Casino Royale was de belichaming van de ideale Bond. Zowel qua vorm en inhoud enorm uitmuntend. Vooral qua vorm scheelde het er nogal aan voor Casino Royale en Mendes bewijst dat sinds Craig Bond is geworden de reeks echt een revolutionaire stap heeft gemaakt.


Filmtechnisch is het werkelijk oogstrelend. Deakins kan enorm goed met de Alexa en dat zie je er echt vanaf. Wat een visuele klasse, waar het segment in Shanghai een perfect toonbeeld van is. De Alexa is by night ook echt een beest (Drive anyone?) en in handen van een groots cinematograaf kan grootse schade aanrichten. Dat doet Deakins dan ook, en dan in combinatie met de MP's van Carl Zeiss. Stunning. Ook de douche scene is van ongekende schoonheid. Deakins kan vooral helemaal los in Shanghai, Macau (maar niet in Macau gefilmd volgens mij) en Hashima Island. Eenmaal terug in Londen wordt het allemaal minder.


Het script is sterk maar toch gevoelsmatig niet al te best gebalanceerd. Vond het eenmaal in Londen toch bakken minder worden. Dat Bond nu eens de defensie zoekt ipv een offensief is erg fijn en ook qua uitwerking en de persoonlijke lading toch wel een aangename thematiek. Alleen erg jammer dat Londen gewoon een hartstikke lelijke stad is, waardoor de cinematografische brille van Deakins nogal tegengewerkt wordt.


Flauwe bond referenties en de Home Alone/MacGyver opzet waren wel wat overbodig. Grootste minpunt vind ik Bond's onverschilligheid bij de dood van Sévérine. Rijmt totaal niet met het narratieve element tussen hun. Sévérine was een persoonlijke highlight, een soort Vesper 2.0. (zonder een dubbele agenda). Hier had veel meer uit gehaald moeten worden. Wat in Casino Royale wel gebeurde. Wel erg mooie scenes ook op Hashima (en die gorgeous jurk ook van Marlohe en die runned out mascara ). Bardem ook een erg sterke villain met een uitstekende drijfveer. Ook de finale is hierdoor (op wat enkele kritiekpunten na) subliem.


Lang geleden dat ik zo tevreden uit de bios liep. Met wat kleine kanttekeningen en een hele grote wat betreft Sévérine. Snap er vrij weinig van en heel slordig. Al was er met Sévérine's dood en de toedracht ervan weinig mis. Integendeel. Zeer kundig geregisseerd maar naar ongekende hoogte geduwd door Deakins en het meesterwerk van ARRI. Beste Bond ooit? Prima maar die eer is alleen te delen met Casino Royale. Wel erg lang geleden dat een blockbuster er cinematografisch zo goed uit heeft gezien.

Aardig filmpje. Waar vooral de effecten niet teleurstellen aangezien het toch best een bescheiden filmpje is. Veel serie acteurs, waar ik altijd toch wel moeite heb om hun los te zien van hun character die ze in desbetreffende serie spelen. Wel leuk om Batista weer eens te zien in een film. Acteerwerk is niet best, ook qua verhaal een dikke onvoldoende, en een kapstok heb je toch wel nodig in een film als deze.

Ook erg jammer dat het tegen het einde wel erg ridicuul wordt wat de film ook niet ten goede komt. Concept is meer dan aardig, fijne creature designs ook, erg jammer dat de regisseur totaal niet weet waar hij mee bezig is. Soundtrack is echt magistraal, leuk om te zien/horen dat Royce Da 5'9" nog op waarde geschat wordt .

Redelijke horror, helaas duurt de introductie veel te lang en hierdoor gebeurt er vrij weinig in het eerste uur. Al is het nog best kijkbaar om de bezigheden van Lola en Faith te aanschouwen. Al wordt dat gedraai na een tijdje wel een behoorlijk doorn in het oog. Het einde is dan best wel aardig maar eigenlijk een kwestie van too little, too late. Aardig tussendoortje, die te laat op gang komt en op dit gebied zijn er gewoon veel betere counterparts. Ik zal eerder aan de Mum & Dad gaan of The Girl Next Door, dan deze film.

Ik heb een enorm zwak voor camp(y) slashers, schandalig dat ik deze nu pas zie.

Ik hou van die eighties setting, wat me alleen erg tegen begint te staan zijn de vrouwen destijds. Foute kleding, messed up hair-do's en ze blijven maar rond paraderen alsof ze zo geweldig zijn. Wat ben ik blij dat ik geen tiener was in de jaren 80, dan had ik waarschijnlijk pas laat aan de vrouw gegaan, ziet er niet uit.

Maar ik dwaal af, even over de film. Sfeertje is prima, ik vind slecht acteerwerk in een horror best zijn charme hebben maar dit slaat natuurlijk alles, erg vervelend om naar te kijken. Tempo is gelukkig best fast paced waardoor de film wel lekker wegkijkt. Einde is dan wel weer tof, en ondanks dat je de dader al lang ontmaskert hebt blijft er hierdoor toch een element of surprise inzitten. Leuk, maar kan niet tippen aan de Friday's. Ik hoop op dat er dezerdagen meer moderne films uitkomen die een ode zijn aan de jaren 80 slasher zoals de Friday remake, dan pas kan het echt above average worden.

Waar ik me in deel 1 volop ergerde aan de typetjes, de hair do's, dek ledij en seventies stijl in de eighties gaat het hier allemaal stukken beter. Nog steeds foute kledij natuurlijk maar in dit deel krijgen we toch wel te maken met de charmante look van de eighties look, die ook al voorbij kwamen in de Friday's en veel van die andere campy eightie flicks. De permanentjes, de oversekste jongeren, die foute Krolbroekjes en bijbehorende Tee's. Onderstend door die heerlijke eighties metal. Heerlijk sfeertje, en zo hoort het ook in een eighties slasher.

Sleepaway Camp 2 doet bijna eigenlijk alles beter. Het who dun it concept uit het raam, veel non-functional nudity en last but not least; een hoog oplopende bodycount. Wel een slasher bij the book maar toch wel hoe ik ze graag zie. Einde was dan ook tof waar al de bodies in één huis verzameld, geeft de kijker toch even een recap hoe goed Angela haar best heeft gedaan in dit deel. Eng is de film natuurlijk nergens maar o wat houd ik toch van dit soort films. Ik ga van de week de Friday's maar eens herzien, erg zin in gekregen door Sleepaway Camp 2. Sleepaway Camp 2 troeft zijn voorganger op elk front af.

Deel 2 vond ik een hele verbetering op het eerste deel, en in deel 3 wordt het allemaal nog beter dan het geweldige tweede deel. Vooral de keuze voor meer humor is zeer welkom. Veel gespeel met stereotypering, die personages in dit deel zijn echt briljant. Vooral die stereotype neger is heerlijk maar ook die lekkere dame (die helaas wel het eerste kamp slachtoffer is) is geweldig. Een zeer ondergewaardeerde reeks dit. Ook dat de campers bestaan uit mensen uit twee tegenovergestelde milieu's levert veel leuke momenten op. Geweldige keuze.


Kills zijn leuk, iets te weinig gore maar dat maakt niet zoveel uit. Springsteen is hier op haar best, ze lijkt er nu inderdaad net iets meer plezier in te hebben. Hilarisch hoe ze doet alsof het de normaalste zaak van de wereld is. geweldig deel aan deze reeks, waarvan de laatste twee toch wel favorieten van me zijn geworden binnen dit subgenre.

Echt weer een film die totaal ondergewaardeerd wordt omdat het het verkeerde volk triggered.

Mooi zwartgallig sprookjes. Enorm veel suggestieve cues, heerlijk surreëel universum en een aaneenschakeling aan scenes waar geen touw aan vast te knopen lijkt. Lijkt inderdaad, want Leigh weet daadwerkelijk van die complexiteit een narratief geheel te maken maar zet de kijker gewoon enorm aan het werk en reikt niets aan. Ideaal voor de puzzelaar.

Maar de film komt bij veel puzzelaars niet aan en dat is jammer. Browning is echt geweldig als protagoniste. Enorm afstandelijk en overtuigt je als kijker dan ook dat ze niets meer dan een leeg omhulsel, vooral de Vagina is a temple scene is daar een uitstekend voorbeeld van. Heerlijke statische feel en triggered je als kijker enorm. Daarop komen de scenes met Birdman nog, en o wee wat is Browning daar goed.

Niet zo wannabe arthouse als de critici wilde doen geloven want Leigh handelt duidelijk vanuit een uitgangspunt en weet dat met sfeer en oogverblindende cinematografie de surrealiteit tot leven te laten komen. Een film die zijn kijkers nog meer zijn best laat doen dan David Lynch himself maar de puzzelaar zal dit een heerlijke film vinden. Herzienwaarde lijkt me ook enorm groot, zal dit zeer onderschatte maar sterke hersenpenetratie vast nog wel een aantal keerg aan zien.

I can't get no satisfaction .

Hiermee heb ik gelijk het enige pluspunt van de film te pakken. Het is vooral de erg cheesy humor die SPM II voorziet van enige troeven. De killer is echt briljant, een rock & roller pur sang en die duidelijk overtuigt dat Rock & Roll niet dood is. Voor de rest is het allemaal vrij pover, de nachtmerries van Courtney zijn vervelend, net als de personages, en ook de dames zijn alles behalve aantrekkelijk. Dat mag best wel in een film als deze. Net als in he teerste deel schiet de film qua slasher ook zwaar te kort. Kills zijn alles behalve sterk, de aanbouw naar een kill toe is zwaar onder de maat en Brock heeft veel te lang nodig om de killer echt aan het werk te zetten. Dat mag in een film van 70 minuten echt wel sneller gebeuren. Leuke killer, met wat foute punchlines, en de puist scene is leuk maar voor de rest een enorm droevige bedoeling.

Beste van de trilogie, en belangrijker, tien duizendmaal beter dan de voorgaande twee.


Beetje de redding van de reeks die bewijst dat deel 3 de naam Slumber Party Massacre wel mag dragen. Fijne cast, gewoon een meute random girls die verkozen zijn om hun aardige smoeltje. Maria Ford is één van de dames, je weet wat dat betekent: big boob nudity! Juist. Best veel nudity, en dit is dan ook een slumber party, hoe mannen werkelijk denken hoe die feestjes verlopen.


Killer doet inderdaad best aan Bateman denken. Aardig staaltje overacting, en Ken is voor zijn personage natuurlijk een perfect fit . Die dames zijn ook nog dommer dan dom, en dat maakt deze dan ook zo vermakelijk. Hun argumentatie ook dat je een moordenaar niet mag vermoorden als ie op de grond ligt . You've gotta love 'em. Voor de rest ook aardige aanloop naar de kills, al gebeuren de kills of off-screen of zijn ze erg knullig maar dat mag de pret niet drukken. Na twee ramp delen eindelijk eens een goed deel, alleen een beetje jammer van de ietwat langdradige ontknoping maar goed. Erg vermaakt in ieder geval.

Let's kill some ugly flat chested chicks

Juist, laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen. Het ergert mij enorm, zo'n cover en dan kom je er achter dat ze in de film er in lange nachtjaponnetjes rond lopen (wat een misselijke marketingstruc). In het begin wel veel tieten, klein en in totaal random scenes. Een gezamenlijke douche scene, als ik hier mijn non functional nudity kick uit moet halen. Bovendien zou het verboden moeten worden om met tietjes naakt te mogen gaan. Nee, ik wil verder gaan, levenslang hoor je er voor te krijgen. Dan mogen ze nog van geluk spreken dat ik tegen de doodstraf ben.

Mijn ergernis eindigt hier niet. Ook puur op basis van horror en sfeer is het bedroevend. De kills zijn treurig, de aanloop er naar toe is ronduit zwaar onder de maat, de killer is onhandig, straalt niks uit en lijkt weggelopen uit Fawlty Towers. En ja de 80's sfeer merk je nergens, op de fucked up hairdo's en kleding na dan. Acteerwerk is slecht, al verwacht ik niet anders in een horror, en dit reken ik de film niet aan. Ook al doet het de film ook weinig goed. De zogenaamde oneliners die voorbij komen zijn ook zo cliché, beetje nickelodeon humor (op Hannah Montana na ofcourse).

Nee, ik ben gefrustreerd en teleurgesteld. Ik hou wel van dit soort 'foute' films maar Slumber Party beloofd veel maar maakt niets waar en dat maakt me pissig. Totaal niet leuk dit.

Zwak drama. En met een dergelijke thematiek zou je toch mogen verwachten dat hier toch een alleraardigste film van te maken is. De kern van de problemen is het script van Ponsoldt en Burke. Burke's staat van dienst is niet echt om over naar huis te schrijven en Ponsoldt is gewoon geen auteur. De beste man kan goed regisseren, maar kan het scenario beter overlaten aan een scenarioschrijver.

Ander probleem is de cast, want een film als dit heeft echt dijken van performances nodig en die kunnen Paul en vooral Winstead niet verzorgen. Winstead grossiert vooral in overacting en schiet toch wel erg ver door, Paul heeft dan weer het probleem dat zijn personage iets te veel genegeerd wordt.

Smashed is het meest effectief te typeren met het woord oppervlakkig. Want Smashed gaat nergens de diepte in met dit onderwerp waar je toch enorm zwaar drama van kan maken. Zowel de dramatische ontwikkelingen als de karakteruitdieping is flets en vlak. Ook wordt het alcoholisme op een zwakke manier benaderd.

Een misser van Ponsoldt dus, al doet dat niets met mijn verwachtingen van hem. The Spectacular Now lijkt één van de highlights van dit filmjaar te worden en mijn hoge verwachtingen staan fier overeind. De man kan regisseren, heeft een uitstekend scenarioschrijver om mee te werken en heeft Teller en Woodley in de lead. The Spectacular Now heeft alles wat Smashed niet heeft. Hoe pover dit is, is des te meer een graadmeter hoe goed The Spectacular Now gaat worden.

Film wordt nergens echt goed maar is wel erg degelijk en onderhoudend. Groot deel komt toch wel op het conto van The Rock. Met hem in de lead verwacht je toch meer een hard- en meedogenloze protagonist maar je krijgt het tegenovergestelde. Ook qua acteren was The Rock best goed. Niet verwacht.

De actie segmenten die het heeft zijn niet zo best, en vooral erg matig geschoten. Het drama is dan wel zeer onderhoudend, met keurig geschreven personages en een cast die nooit uit de bocht vliegt. Gesproken over cast, Omar Little is altijd +1. Onderhoudend niemandalletje.

Het contrast met de trailer is ontluisterend inderdaad.

Qua vormgeving solide maar nergens zo imponerend dat de sprookjeswereld zo levendig wordt. De cast op de automatische piloot (al lijkt Theron er als enige wel zin in te hebben) en ook is het gebrek aan chemie bij Stewart en Hemsworth te overduidelijk. Ook het script rammelt aan alle kanten. De dialogen zijn ook niet om over naar huis te schrijven.

Narratief loopt het niet en het enige vwat de film nog met gemak overeind houdt is de degelijke vormgeving. Het segment in het bos is hiervan wel het sterkst en om maar te zwijgen over de infantiele humor. Wat de film wel erg mee heeft is dat de film - ondaks de fikse tekortkomingen - toch wel enorm goed kijkbaar is. Tegenvaller.

Flink overschatte regisseur die Fincher. Na Fight Club en daarvoor Se7en dacht ik dat we met een briljante regisseur te maken hadden maar dat blijken toevalstreffers geweest te zijn. Ook deze film is erg overschat maar degene die positief zijn steken een veer in de kont van Fincher terwijl vooral Sorkin en Eisenberg de drijvende kracht is van The Social Network. Film leunt vooral op de scherpe dialogen van Sorkin en het goede spel van de cast. Waar vooral Eisenberg en Garfield indruk maken.

Cinematografisch erg conventioneel, terwijl ik op dit valk toch wel positieve geluiden gehoord had.. Voor de rest is de film best behoorlijk saai. De scenes outside court zijn alles behalve boeiend en is de sterk acterende Eisenberg de redding van deze film omdat hij mij als kijker toch wist blijven te intrigeren. Party segmenten voelen erg 'dood' aan en de 'groupies' zijn lachwekkend. Aardig portret van Zuckerberg, interessante kerel ook maar de uitwerking is wat pover. Niks ten nadele van Sorkin, want hij verricht echt magistraal werk. Bedankt Sorkin, Eisenberg en Garfield, om de schade beperkt te houden.

Het begint heel erg goed, mooie impressionistische kijk in een Braziliaanse buitenwijk waar vooral de middenklasse woont. Waar ik eigenlijk een nihil narratief had verwacht (naar horen zeggen) vind ik er juist te veel verhaal in zitten. Vooral in de tweede helft met die twee kerels van de beveiliging.

Recife is in de eerste helft van de film de hoofdpersoon, en in een impressionistische schets werkt dat prima, ondanks dat de shift tussen personages niet altijd goed werken. Maar de narratieve focus in de tweede helf haalde me mij helemaal uit de film na een uitstekend eerste uur. Wel erg vakkundig geschoten, voral de tracking shots zijn zeer effectief gebruikt. Had veel beter kunnen en moeten zijn. Wel benieuwd naar de volgende van Filho.