Meningen

Het eerste gedeelte, waarin Kane vals beschuldigd wordt en op de vlucht moet, vind ik het sterkste aan Saboteur. Dit deel bevat genoeg spanning en variatie in de omgeving om te blijven boeien. Vooral de scène bij de oude blinde man vind ik sterk. Een goede eerste helft van de film dus, hoewel het op momenten wel erg veel aan The 39 Steps doet denken. Niet alleen het vluchten van Kane maar ook het vertrouwen dat hij moet zien te winnen van zijn vrouwelijke tegenspeelster komen erg bekend voor. Gelukkig weet de regisseur het ook hier prima uit te werken, waardoor ik het de film niet als minpunt kan aanrekenen.

Vervolgens begint de film een beetje in te kakken, op het moment dat Kane arriveert bij het grote huis van de weldoenster in New York en gepakt wordt door de communisten. Het verhaal mist hier wat vaart en de anti-communistische boodschap wordt hier naar mijn smaak iets teveel benadrukt.

Gelukkig weet Saboteur de laatste vijftien minuten weer prima te vermaken, met eerst een grootscheepse aanslag, gevolgd door een spannende achtervolging die eindigt op het vrijheidsbeeld.

Hitchcock heeft de verschillende elementen met zijn andere films (o.a. The 39 Steps en North By Northwest) individueel beter uitgewerkt, toch brengt hij ze in Saboteur samen tot een zeer vermakelijk geheel.

Degelijke film, maar niet zo spannend als ik verwacht had, en een beetje aan de trage kant. In het deel waarin de nitroglycerine vervoerd moet worden is het logisch dat de film traag verloopt, de truck mag vaak immers niet harder dan 20 km/uur. De traagheid zorgt hier ook voor een lekker beklemmende sfeer.

De introductie had van mij wel een stuk korter en bondiger gemogen. Op zich is er niets fout aan, er wordt een goed beeld geschetst van een Zuid-Amerikaans werkloos arbeidersbestaan, alleen is het in vergelijking met de rest van de film wat aan de lange kant en niet belangrijk genoeg om er zoveel tijd aan te besteden. Door sommige minder belangrijke personages wat oppervlakkiger te laten en vooral Mario en Jo uit te diepen, zou dit eerste gedeelte behoorlijk ingekort kunnen worden.

Echte spanning bij de verscheidene hindernissen heb ik niet ervaren. Neemt niet weg dat de scènes, zoals het opblazen van de steen en de oliepoel, ijzersterk zijn. Wat mij het meest interesseerde aan Le Salaire de la Peur was het personage Jo en zijn relatie met Mario. Prachtig hoe Jo langzaamaan verandert van een stoere, grofgebekte maffioso in een broekplassende huilebalk. Het einde was voor mij wel bevredigend. Beter in ieder geval dan het voor de hand liggende alternatief.

Veel positieve reacties hier. Ik vond het eigenlijk maar een redelijk simpel detectiveverhaal, zoals er in Amerika al zoveel van zijn geproduceerd. Het verhaal is erg rechttoe rechtaan met hier en daar een verse moord, dan weer een onterecht opgepakte verdachte, gevolgd door een steeds maar groter wordende wanhoop bij de twee rechercheurs. Steeds in dezelfde volgorde. Het was me allemaal iets te bekend en vertrouwd. Een pluspunt voor mij is dan juist het onconventionele, open einde dat de film iets meer diepgang geeft. Helaas komt die diepgang twee uur te laat.

Op de acteerprestaties verder niks aan te merken, hoewel af en toe wel wat te theatraal naar mijn smaak. Met de grof-komische elementen had ik niet veel problemen, je moet er van houden. Het vloekt echter wel een beetje met de ernst die Memories of Murder op de meeste momenten probeert uit te stralen.

Memories of Murder is een onderhoudende film en zit productiegewijs goed in elkaar. Het mist echter voldoende onderscheidend vermogen om in het geheugen te blijven hangen. Een probleem waar detectivefilms vaak mee te kampen hebben naar mijn idee.

Mooie stijlvol geschoten misdaadfilm met een eigen karakter. Je moet je hoofd er wel goed bijhouden, waardoor de film soms wat moeilijk te volgen is. In tegenstelling tot de meeste misdaadfilms worden de puzzelstukjes je hier niet altijd duidelijk voor je neus geschoteld. Misschien bij herziening een iets hogere beoordeling.

Er zijn mensen met een kutleven, en er zijn mensen met een kutleven. De personages uit Songs from the Second Floor zijn die van de tweede soort. Mocht je ooit in een dip zitten, kijk dan deze film, en je ziet dat het altijd slechter kan!

Andersson schetst hier prachtig rauwe scènes, waarin dikke lelijke mensen niet weten wat ze aan moeten met hun leven, en of de toekomst hen nog iets te bieden heeft. De stilstaande shots vormen een canvas waarop de regisseur verdriet, seniliteit, onmacht, schuldgevoel, neerslachtigheid, onrust en besluiteloosheid afschildert, met een palet waarop zwart overheerst. De kille en afstandelijke manier waarop dit gedaan wordt vind ik juist erg doeltreffend.

Symboliek is overal te vinden, maar vind ik zelf minder belangrijk aan de film. Belangrijker vind ik dat vrijwel elke scene vol zit met absurdistische humor. Of het nu een 100-jarige generaal is die de Hitlergroet doet, of een vergadering die abrupt stopt omdat er aan de overkant een kantoorgebouw begint te bewegen, één voor één wisten ze mij een wrange glimlach te bezorgen.

Songs from the Second Floor nodigt uit om vaker gekeken te worden en maakt me meteen nieuwsgierig naar Du Levande. Hopelijk weet Andersson zijn unieke stijl daar even goed uit te werken.

Grootste minpunt waren voor mij toch wel de acteerprestaties. De dialogen worden op zo'n monotone en emotieloze wijze gehouden, dat je je gaat afvragen of je niet naar een zombiefilm zit te kijken. De gezichtsuitdrukkingen tijdens het scannen hadden ook wel een tikje gevarieerder en interessanter gekund. Af en toe was het gewoon lachwekkend en haalt het de spanning weg. De soundtrack past aardig bij de sfeer van de film, maar vond ik niet altijd even sterk. Het is typisch jaren 80 en gewoonte geworden bij dergelijke films.

Voor zover de negatieve punten, want ik vond het verhaal wel degelijk interessant. Het plot ontwikkelt zich goed en kent nog een leuke ontknoping. Het bevreemdende gevoel dat het hoofdpersonage kenmerkt, wordt goed op de kijker overgebracht. Wie zit te wachten op veel Cronenberg gore komt wel wat bedrogen uit, want daarvan is er niet heel veel te vinden. De special effects die erin zitten zijn dan wel weer erg sterk (Het ontploffende hoofd aan het begin, en het eindgevecht met spataderen, wegsmeltende huidstukken en brandwonden) en door de liefhebber zeker niet te versmaden.

Hoewel minder goed uitgewerkt, is Scanners toch weer een typische Cronenbergfilm. Voor mij betekent dit meestal, zo ook hier, een vermakelijke film.

Net als ander ouder werk van Hitchcock wist ook Secret Agent mij niet geheel te overtuigen. Het blijft me allemaal net wat te simpel en oubollig. De prachtrol van Peter Lorre als Mexicaanse generaal weet de film toch nog te behoeden van een negatieve beoordeling. Met zijn komische uiterlijk en acteerwerk weet hij Secret Agent toch nog van een eigen tintje te voorzien, wat het onderscheidend vermogen van de film ten goede komt.

Kon speelt hier, net als bij zijn debuutfilm Perfect Bue, weer met een aparte vertelstructuur. Samen met de (soms iets te komische) documentairemaker en zijn crew-lid kijken we mee in de geschiedenis van een hopeloos verliefde actrice. De verschillende scènes en tijdperioden lopen vloeiend in elkaar over. Helaas werd het verspringen tussen de verschillende perioden mij na een tijdje iets te eentonig. De films waarin de actrice speelt lijken soms erg op elkaar en eigenlijk kijk je elke keer naar hetzelfde, alleen wordt er in elke opvolgende scène net een beetje meer verteld. Voor mij werkte het niet echt, mede doordat hierdoor het toch wat simpele liefdesdrama wordt blootgelegd.

Ik lijk nu misschien redelijk negatief, maar het valt allemaal best wel mee. Door de korte tijdsduur blijft de eentonigheid niet lang aanhouden, zeker omdat het slotstuk van de film weer boeit en op een wat conventionelere manier verteld wordt. Het kleurgebruik in de film vond ik mooi, hoewel iets te vaak grauw, en aan de animatie heb ik me niet gestoord. De muziek vond ik bij vlagen sfeervol, maar soms ook erg lelijk (betreft hier de goedkoop aanhorende elektronische muziek) en afbreuk doen aan de sfeer.

Leuk om ook eens dit Amerikaanse knip- en plakwerk van de Lone Wolf and Cub reeks te zien. De Engelse dub haalt de kwaliteit wat naar beneden en het verhaal mist door de korte speelduur enige diepgang. Op actiescènes is dan weer niet bespaard dus op dat gebied valt er nog genoeg te genieten.

Daarnaast is het natuurlijk voor de liefhebbers ook de moeite waard om eens te zien waar GZA voor Liquid Swords al zijn samples vandaan heeft gehaald.

Op goed geluk voor twee euro meegenomen, voor dat geld zeker geen miskoop. A Chinese Ghost Story brengt een leuke mix van humor, fantasy, drama en kung-fu. Naar mijn smaak lag de nadruk echter iets teveel op de romance tussen de twee hoofdpersonages, waardoor de film zijn vaart af en toe even moest minderen voor een potje drama.

De fantasy elementen zijn leuk uitgewerkt met mooie special effects (enkel de stop-motion zombies zijn wat knullig), geschminkte geesten en een vleugje Chinese mythologie. Het camerawerk en de choreografie tijdens de actiescènes zit ook prima in elkaar. Klein minpuntje nog voor de soundtrack. De grotendeels traditioneel Chinese score wordt op momenten vreselijk onderuit gehaald door lelijke 80's synthesizer muziek.

Al met al een vermakelijke en originele mix van Chinese fantasy en kung-fu. Deel twee en drie komen voor dezelfde schappelijke prijs zeker nog in huis.

Even goed als deel één vind ik. Qua opbouw ongeveer hetzelfde en de special effects zijn wat opgeschroefd, de stop-motion zombies hebben plaats gemaakt voor een iets realistischer monster. De mix van fantasy, kung-fu, humor en horror blijft nog steeds zeer vermakelijk. Daarom dezelfde beoordeling als het eerste deel. Ben benieuwd of deel drie ook nog stand kan houden.

Ik had mezelf een beetje verplicht om deze film, vanwege zijn status als (musical)klassieker, te gaan kijken. Het musical genre ligt mij namelijk totaal niet. Ik kan gewoon niet begrijpen wat het nut of de pracht is van het spontaan in zingen uitbarsten. Singin' in the Rain viel me echter behoorlijk mee, waardoor ik waarschijnlijk ooit wel weer eens een musicalklassieker zal proberen.

Het kolderieke vaudeville dansen was aan het begin wel grappig, maar werd na een tijdje echt vervelend. Met name de grimassen van O'Connor waren niet uit te staan. Maar toch had dat oubollige jaren twintig sfeertje wel iets. De aankleding vond ik erg geslaagd, vooral de kleurrijke decors. De vrolijkheid spat er gewoon vanaf, een typische feel-good film dus.

De liedjes in Singin' in the Rain staan redelijk los van het verhaal. Terwijl in de meeste musicals het verhaal ook d.m.v. songteksten en dans wordt verteld, hebben we hier meer te maken met muzikale intermezzo's. Wat mij betreft is dit beter, omdat het verhaal en de dialogen niet 'verpest' worden door zang. De film had ook best zonder de liedjes gekund. Het verhaal over de overgang van de stomme film naar de talking pictures vond ik namelijk wel interessant en deed me qua thema sterk denken aan Sunset Blvd.

Mijn interesse in musicals is toch wel een beetje opgewekt. Zal eens op speurtocht uit naar musicals met een wat origineler thema dan het zo uitgemolken standaard liefdesverhaal.

Slumdog Millionaire is een mooie sloppenwijkfilm in de trant van Cidade de Deus alleen dan in een originele vertelvorm. Het levensverhaal vond ik niet bijster interessant en de visie van de regisseur is, zoals hierboven bediscussieerd, misschien niet altijd even objectief en realistisch, maar de prachtige visuele vorm waarin de film gegoten is maakt dit allemaal meer dan goed voor mij. Verbluffend, inventief camerawerk dat beelden opneemt waarvan de kleuren afspatten. Schitterend, maar op sommige momenten vond ik het hectische camerawerk wel iets misplaatst in een film als deze. Zie de filmtechnieken uit Slumdog Millionaire graag terug in een volgende film van Boyle.

Een erg stijlvolle Ki-Duk, zowel visueel als qua acteerwerk. Het moderne huis waarin allerlei aparte beelden verspreid staan en de kleine, kale celkamer stralen beide een koel, afstandelijk gevoel uit. Het acteerwerk door de gevangen vond ik erg apart. De manier waarop ze zich in de cel bewegen lijkt onnatuurlijk, met vloeiende, dansachtige bewegingen, die eerder doen denken aan een toneelopvoering. Erg mooi.

De gevangene Jin vond ik een zeer interessant personage en prima uitgewerkt. De vrouw kon ik moeilijker plaatsen. Af en toe handelt ze wat eigenaardig en onverwacht (haar muzikale intermezzo's vond ik tenenkrommend en totaal niet passend binnen deze film). Door het ietwat matige acteerwerk komt dit personage minder goed uit de verf.

De ingrediënten waaruit de film is samengesteld kennen we onderhand maar al te goed. Toch vind ik deze herhaling niet ergerlijk. Elke film van Ki-Duk heeft toch weer een bepaald iets waardoor het zich onderscheidt van zijn andere werk. Toch liet Breath hierdoor bij mij geen wow-gevoel achter.

Cronenberg weet de sfeer in de film meteen goed neer te zetten in een regenachtig Engeland geschoten in grijsbruine tinten. De muziek, bestaande uit piano en strijkers, weet dit mooi te complementeren. Het personage van Spider wordt door Fiennes op een knappe manier neergezet. Mompelend, krom lopend en raar gekleed weet hij de kijker te intrigeren.

Spider mag dan vier overhemden en twee jassen dragen, het verhaal van de film zit een stuk minder ingewikkeld in elkaar. Ik kreeg, zoals meer mensen lees ik hier, al redelijk snel door hoe Spider zelf de zaken zag en waar Cronenberg met het verhaal naartoe wilde. (Trouwens, als ik achteraf de synopsis hierboven lees, vind ik deze wel erg veel weggeven van het verhaal.) Toen ik voor mezelf vastgesteld had hoe de film af zou lopen was dan ook ineens een stuk minder boeiend om te blijven kijken. Toch gedaan vanwege de grimmige sfeer van de film en natuurlijk wil je toch graag weten hoe de film precies eindigt.

Al met al nog 3* en dan vooral vanwege de manier waarop de film gepresenteerd wordt. De juiste omstandigheden voor een sterke mysterieuze film zijn aanwezig, maar helaas is de opzet van het verhaal iets te simpel.

Redelijke eerste tragikomedie van Solondz, maar hij heeft het met Happiness allemaal zoveel beter gedaan.

Het eerste verhaal vond ik het interessantst van de twee, maar was wat aan de korte kant. Hier had de regisseur meer uit kunnen halen denk ik. Het tweede verhaal vond ik daarentegen weer te lang en heeft een wat uitgemolken onderwerp (een in zichzelf gekeerd kind dat niet door zijn ouders begrepen wordt, op school niet geaccepteerd wordt en niet weet wat hij wil met zijn leven). Toch is in Storytelling al wel de typische Solondz humor aanwezig. Een soort humor die je niet veel tegenkomt in de filmwereld. De muziek van Belle & Sebastian past trouwens ook goed bij de film, maar is me na de intro niet echt meer opgevallen.

Uiteindelijk een krappe 3*. Ik ben benieuwd wat Palindromes nog te bieden heeft.

Schitterende film van Oshii. Zowel op visueel gebied als qua verhaal.

Het Ierse landschap biedt de mogelijkheid tot mooie uitgerekte shots en prachtige blauwgroene kleuren, een plaatje dat mooi contrasteert met de mismoedige sfeer van de film. Ook de luchtgevechten zijn knap in beeld gebracht. In deze scènes zien we het gebruik van 3D-technieken meest. De combinatie van 2D/3D vind ik in Sky Crawlers erg goed gedaan, nergens lijken de twee stijlen met elkaar te botsen. Ben nu toch ook wel benieuwd naar Ghost in the Shell 2.0.

De film vliet, mede door de symfonische muziek, op een rustig tempo voort, waarbij de kalmte af en toe wordt onderbroken door heftige luchtgevechten. Vergelijkbaar is de gemoedstoestand van de hoofdpersonages; het ene moment zijn ze onverschillig en emotieloos, het andere moment levenslustig en energiek. Dit heeft te maken met het depressieve toekomstbeeld, dat Oshii op een knappe manier langzaamaan weet te openbaren. Zoals we van hem gewend zijn heeft het verhaal een filosofisch tintje, dat Zobor een paar berichten hierboven al perfect heeft uitgelegd. Bij Ghost in the Shell vond ik dat er iets te dik bovenop liggen. Hier is het iets subtieler in de film verwerkt.

Met Sky Crawlers brengt Oshii een stijlvolle film, die laat zien waartoe de nieuwste animatietechnieken in staat zijn. Hopelijk komt de film in aanmerking voor een Nederlandse DVD-release.

Voor mij toch één van de beste films van de jaren vijftig, en tevens Billy Wilders beste.

Goria Swanson steelt de show als uitgerangeerde Hollywood-ster. Zeer sterk geacteerd en tevens een mooi personage dat symbool staat voor het vroegere sterrenleven, maar ook een effectieve karakterschets is van een psychologisch afgetakeld persoon. Beide elementen worden perfect uitgebeeld door de actrice. Naast Swanson zetten ook William Holden en Erich van Stroheim schitterende personages neer.

Sunset Blvd. geeft verder een interessant kijkje in het hele filmwereldje van weleer, dat vandaag de dag niet eens veel verbeterd is denk ik. Tel daar verder nog het goede verhaal en de prachtige zwart-witbeelden bij op en je hebt een echte klassieke film-noir.

De eerste film die ik van deze regisseur heb mogen aanschouwen en ik moet zeggen dat ik toch wel aangenaam verrast werd. Ben niet zo thuis in de (klassieke) horrorfilms, maar had hier een erg goedkope slasher verwacht. Hoewel dergelijke elementen wel aanwezig waren (overduidelijk nep bloed en andere amateuristisch uitziende gore effecten bijvoorbeeld) weet Suspiria zoveel meer te bieden, ondanks het schijnbaar niet zo ruime budget waarmee deze film geschoten is. Vooral de stilistische aankleding bestaande uit surrealistische kamers met veel kleur en vreemde artefacten kon mij erg bekoren, en deed mij vaak denken aan de films van Jodorowsky. Ook qua lichteffecten wordt er leuk werk afgeleverd met veel terugkerende kleuren, zoals rood, blauw en groen. Samen met de erg sterke zenuwachtige en donderende score weten de beelden een mooie bevreemdende sfeer te creëren. Dit zorgt ervoor dat Suspiria niet zomaar een generieke horrorfilm is, maar een ervaring op zich.

Zoals gezegd zijn de special effects niet zo denderend evenals de acteerprestaties, maar welke (oude) horrorfilms hebben dat wel? Voor mij geen echte minpunten dus. Een enerverende kijkervaring staan ze in ieder geval niet in de weg.