Meningen

Knap gemonteerde animatiefilm van Satoshi Kon. Het was aan het begin wat wennen aan de ietwat verouderde stijl van animeren (in vergelijking met recentere films als Paprika en Tekkonkinkreet) maar hier wist ik me redelijk snel overheen te zetten. Perfect Blue kent een realistisch verhaal dat voor meerdere interpretaties vatbaar is. Zal de film daarom zeker nog een keer gaan kijken. Ben benieuwd of ik er dan een compleet kloppend verhaal van kan maken. Ik heb totaal geen moeite gehad met de vele plottwisten, zie het eerder als een pluspunt van de film. De krappe anderhalf uur die Perfect Blue duurde wist hij me gewoon elke minuut te boeien.

Ergerde me trouwens wel meerdere keren aan de krijserige voice-overs van de vrouwelijke personages (zowel in vrolijke als angstige gemoedstoestand), maar ik moet me er maar bij neerleggen dat dit bij vrijwel elke animé voorkomt.

Iets minder komedie en iets meer drama in vergelijking met Happiness vind ik. Solondz schopt met zijn laatste film weer lekker tegen de schenen van Amerika aan met onderwerpen als abortus, pedofilie en jesus freaks. Dit keer worden er niet meerdere personages gevolgd, maar ligt de focus op het lelijke eendje Aviva dat niets anders wil dan een kind krijgen. Naast een maatschappijkritische blik levert Palindromes dan ook een vermakelijk verhaal over de levenswandel van een jong Amerikaans meisje.

Hoogtepunt voor mij was het deel dat zich afspeelde bij de christencommune, geleid door Mama Sunshine die jonge 'misfits' probeert om te scholen tot brave christenen. Het gebruik van verschillende actrices vond ik wel geslaagd. Het acteerwerk bleef gelukkig redelijk consequent.

Het zes jaar oudere Happiness heeft iets meer en hardere humor en vind ik daarom nog een tikkeltje beter. Dit laatste werk is echter ook zeer de moeite waard. Hopelijk komt de man binnenkort eens met wat nieuws.

Heb deze film afgelopen week in de bioscoop mogen zien. Was het bezoek aan het filmhuis zonder meer waard. De rol van Mark werd erg overtuigend gespeeld, maar deed mij op sommige momenten wel erg denken aan de moordenaar uit M van Fritz Lang. Of dit een goed of slecht punt is laat ik in het midden.

De scènes waarin Mark zijn vrouwelijke slachtoffers vermoord vond ik erg sterk. De spanning tussen dader en slachtoffer droop van hun gezichten af, mooi in beeld gebracht door close-ups. De shots gefilmd vanuit het gezichtspunt van Marks camera, compleet met 'vizier', waren ook erg mooi.

Wat ik trouwens niet zo goed kon plaatsen was de plotselinge inmenging door de moeder. Vond het wat ongeloofwaardig dat zij zomaar en ongemerkt op Marks kamer kon komen. Desondanks zorgde zij er deels wel voor dat de schitterende eindscène mogelijk was.

Phantom of the Opera is onderdeel van de Classic Monster Collection van Universal, maar valt toch een beetje buiten de andere titels zoals Frankenstein, Dracula en The Invisble Man. Desalniettemin is het een onderhoudende film die het welbekende verhaal leuk weet te presenteren. Goede rol ook van Claude Rains die het Fantoom op een overtuigende wijze weet neer te zetten. Waar ik me bij deze film wat aan ergerde waren de operaopvoeringen, die iets te vaak en te lang aanwezig waren, en de lelijke inkleuring van de film.

Zonde dat sommigen de film met een verkeerde soundtrack en zonder geluidseffecten hebben gezien Dit vond ik namelijk het sterkste punt van de film. Zoals Gizzmann al opmerkte heeft de OST het psychedelische van Pink Floyd, maar daarnaast is de muziek op momenten ook erg funky.

Verder zit ik wat met een dubbel gevoel over deze animatiefilm. De surrealistische beelden waren erg sfeervol en leuk om te zien. De houterige animatie vond ik dan weer een stuk minder. Misschien dat het geheel net zo goed tot z'n recht zou komen in de vorm van een graphic novel. De mooie muziek ontbreekt dan helaas wel.

Ondanks dat Fantastic Planet duidelijk enkele maatschappijkritische punten naar voren brengt, vond ik het verhaal zelf weinig om het lijf hebben. Al met al een leuke surrealistische filmervaring. 3*

Had gehoopt om net zo positief te zijn als de 4,5 en 5 stemmers, maar hoger dan 4* kan ik jammergenoeg niet gaan.

Pop Skull is een rasechte sfeerfilm die de kijker door middel van grimmige audiovisuele kunstgrepen probeert mee te zuigen in een totale depressie. Visueel stelt de film zeker niet teleur. De snelle montage, stroboscopische effecten en het mixen van beelden weten samen met het grauwe kleurgebruik op een effectieve en affectieve wijze de neerslachtige gemoedstoestand van het hoofdpersonage te visualiseren. Ook de sfeervolle ambient/noise muziek doet zijn werk goed, hoewel ik persoonlijk wat meer electronica in plaats van gitaren had gehoord.

Qua acteerwerk wist Pop Skull me helaas veel minder te overtuigen, wat denk ik vooral te wijten is aan de karakterisering van de personages als verveelde, aan teen-angst lijdende alto's. Ik vind het een te makkelijke en stereotyperende keuze en vaak vermoeiend om naar te kijken. Wat raar lijkt als je de opgefokte deleriumscènes makkelijk kunt verdragen. Hetzelfde probleem had ik bijvoorbeeld ook bij Last Days van Van Sant. Uiteraard is deze kritiek persoonlijk en ik begrijp dat anderen er geen probleem mee hebben of het graag door de vingers zien. Bij mij deed het echter voldoende afbreuk aan de filmervaring om er een halve ster voor af te trekken.

De genreaanduiding van deze film vind ik trouwens onterecht. Heb de film geen enkel moment ervaren als horror in de traditionele zin van het woord. Enkel sommige snel gemonteerde waanbeelden lijken er betrekking op te hebben, maar juist omdat het psychologische hersenspinsels zijn zou ik het niet als horror bestempelen. Verder geen kritiek op degene die de film heeft toegevoegd hoor. Ik hoop alleen niet dat het een verkeerde groep kijkers aantrekt die achteraf teleurgesteld zullen zijn en Pop Skull afrekenen op een gebrek aan horror. Vaste verwachtingspatronen zijn vaak al snel gevormd bij dit genre.

Het is echt genieten in dit docudrama vol spierbundels. Van Arnold's maffe streken, van zijn Oostenrijkse accent, van de andere bodybuilders die alles doen om van Schwarzenegger te winnen, en niet te vergeten van Lou Ferrigno en zijn geobsedeerde vader. Het is een klein bodybuilderwereldje waarin iedereen elkaar kent en tevens zijn winnaarsmentaliteit even opzij kan zetten om anderen te helpen.

Pumping Iron is enerzijds een inspirerend verhaal over het bereiken van de top, anderzijds een humoristisch portret vol allerlei kleurrijke karakters. Enige minpuntje zijn voor mij de vele poseer- en trainingscènes, welke na een tijdje ietwat eentonig worden. De gesprekken tussen de bodybuilders onderling en de interviews met Arnold zijn vele malen vermakelijker.

Vergeet trouwens ook niet de extra's op de DVD, waarin Arnold het een en ander uit de doeken doet over de opzet van de documentaire.