Meningen

Once upon a Time in the West blijft voor mij de ultieme western. Leone weet prachtige beelden te creëren, met veel close-ups van de doorgroefde hoofden van de cowboys, maar ook hele weidse shots met veel diepte. Op audiogebied is de film misschien wel nog knapper. De soundtrack van Morricone, met het neerslachtige harmonicadeuntje, is al prachtig, maar vooral de geluidseffecten doen het hem. Het gekraak van een schommelstoel, het gedonder van de stoomlocomotief, of gewoon simpele voetstappen. Allemaal achtergrondgeluiden, maar door deze nadrukkelijk op de voorgrond te plaatsen, wordt prachtig de trage, onheilspellende toon van de film neergezet. Precies zoals Sergio Leone het bedoeld had: "The rhythm of the film was intended to create the sensation of the last gasps that a person takes just before dying." De openingsscène, die hier een goed voorbeeld van is, is naar mijn mening terecht een klassiek stukje cinema.

Een klassieker die me erg goed bevallen is, en vooral ook erg verrast heeft.

Bij de meeste stomme films heb ik vaak moeite om mijn hoofd erbij te houden, omdat ze vaak wat langdradig zijn en er weinig gebeurt. Niets hiervan bij Das Cabinet des Dr. Caligari. Klassieke horrorverhalen weten me altijd wel te boeien en het wordt in deze film allemaal lekker vlot en spannend verteld. Daarnaast is er ook nog een leuke plottwist aan het eind. Zoals bij vee stomme films is het acteerwerk erg theatraal. Normaal heb ik hier wat moeite mee, maar vond hier goed passen. Dat komt denk ik vanwege de abstracte decors. Had vaak het gevoel dat ik naar een avant-garde toneelstuk zat te kijken. Of dit nu wel de bedoeling is van film als medium mag een ieder voor zichzelf beslissen.

Op visueel gebied is deze film met zijn expressionistische decors echt speciaal te noemen. Heb zelf nog nooit een film als deze gezien en vraag me af of er ook wel vergelijkbaar materiaal is. Zo ja, dan hoor ik het graag! De schots en scheve huisjes en straatjes met opgeschilderde ramen deden me aan een soort middeleeuwse Alice in Wonderland sprookjeswereld denken. Ook is duidelijk te zien dat Tim Burton deze film zeker als voorbeeldmateriaal gebruikt heeft bij het maken van films als Nightmare Before Christmas en Corpse Bride. De score, met veel zenuwachtige strijkinstrumenten, past goed bij de vreemde wereld waarin het verhaal zich afspeelt.

Een film die zo oud is en toch nog zo uniek en speciaal kan zijn, krijgt van mij niet meer dan lof.

4,5*

Weer een ijzersterke film-noir van Melville. Vind hem zelf net iets minder goed dan Le Samourai maar hij komt dicht in de buurt.

De personages zijn allemaal weer ijzersterk, coole gangsters die niet bang zijn om een nachtje in de cel te zitten. De film zelf is weer erg mooi geschoten, met een kleurenpalet dat doet denken aan een zwart/wit film. In de eerste helft van de film volgen we Corey die, na jarenlang gevangen te hebben gezeten, zijn oude leven weer oppakt alsof er niks gebeurd is. Dan ontmoet hij Vogel die juist net opgepakt is maar weet te ontsnappen. In de tweede helft van de film staat vervolgens de diamantroof centraal. Hier wordt de film nog boeiender. Le Cercle Rouge bevat éen van de meest spannende heists die ik in een film gezien heb. De scène duurt lang en verloopt traag, maar dit helpt alleen maar om de spanning op te bouwen. Het begint al met de tocht naar het gebouw zelf en eindigt pas als iedereen weer veilig buiten is. Ook de spaarzame muziek en zwijgzame personages dragen bij aan de spannende sfeer.

4,5* en op naar de laatste paar films van Melville die ik nog moet zien!

Het belangrijkste weet Choke gelukkig grotendeels waar te maken, namelijk het omhelzen van de essentie en de sfeer van Palahniuks boek. Door zijn korte speelduur kijkt de film lekker weg en verveelt het geen moment. Toch heb ik het idee dat er meer in had gezeten. Bij de diverse aspecten van het verhaal werd naar mijn gevoel iets te weinig stilgestaan om het geheel echt diepgang te geven. De film heeft me in ieder geval wel aangespoord om het boek nog eens voor een tweede maal te lezen. Vond het verhaal destijds erg leuk maar achteraf is daar niet bijster veel van blijven hangen. Vrees dat hetzelfde zal gebeuren met deze verfilming. Een krappe voldoende voor een vermakelijke maar toch wat inhoudsloze film.

Weer een film waarin de one-liners van Arnold je om de oren vliegen. Zijn vierkante hoofd met indringende ogen weet me iedere keer weer een glimlach te bezorgen. Zeer vermakelijk allemaal en als actiefilm goed onderhoudend. Helaas mist Commando af en toe de nodige spanning, iets wat ik toch wel belangrijk vind in dit genre. Ook vind ik deze film wel erg veel leunen op Schwarzenegger, de andere personages waren totaal niet interessant.

Mooi hoe een film compleet kan ontsnappen aan je verwachtingspatroon.

Afgaande op de plotomschrijving had ik een trage, melancholieke film verwacht over een schrijver met een writer's block o.i.d. Droefgeestig is de film wel, maar verder totaal anders dan ik had verwacht. Het verhaal is redelijk minimalistisch met een maffia-insteek die al zo vaak in Italiaanse films te vinden is. Waar Conseguenze dell'Amore mij dan ook vooral mee wist te verrassen waren de prachtige, vlot gemonteerde beelden en de koele electronische ambient muziek. Zeer stijlvol. Heb me geen moment verveeld, voornamelijk door de schitterende acteerprestatie van het hoofdpersonage. Zelden zo'n norse man gezien, die alle levenslust verloren lijkt te zijn.

Leuke 'Whodunit' van Clouzot. De film blijft de complete speelduur boeiend, laat de kijker lekker mee puzzelen en kent een leuke ontknoping. De ontknoping vond ik zelf niet helemaal sluitend, waardoor je als kijker toch nog wat langer na blijft denken over hetgeen zich net heeft afgespeeld. Zeker geen slecht punt naar mijn idee. Ik werd af en toe wel wat in verwarring gebracht door de namen van de vele dorpsbewoners. Hierdoor was het soms wat moeilijk te volgen.

Op visueel gebied vond ik de film niet echt opvallend, op een paar leuke schaduwspelingen na (i.e. een man die de trap afloopt en uit beeld verdwijnt. Vervolgens zie je nog zijn schaduw die vriendelijk de hoed afneemt ter afscheid). Het openingsshot leid de kijker mooi het dorpje in en zet meteen een mysterieuze sfeer neer. Een degelijke Clouzot, maar van de drie films die ik tot nu toe van hem gezien heb wel de minste.

Grappig om te lezen trouwens dat de film destijds verboden werd. Had ik nu nooit aan gedacht, maar in die tijd en plaats wel begrijpelijk.

Weer even hyper als het eerste deel. Knap gemonteerde beelden, evenals de muziek. Een logisch verhaal vind ik bij een film als deze niet echt belangrijk. Helaas zijn het verhaal en de actie nogal kinderachtig en Jason Statham komt me nu, na een dozijn films waarin hij precies hetzelfde type actieheld speelt, wel mijn neus uit.

3*, net als het eerste deel.

Zeer vermakelijke fifties monsterfilm. Het toont inderdaad allemaal wat verouderd aan, maar de charme van de film blijft desondanks goed bewaard en heb me nergens echt geërgerd aan gedateerde zaken zoals special effects. De lelijke vleermuis in de grot viel me wel op trouwens. Dit leek eerder een dode mus en i.p.v. doorzichtig draad leken ze wel wollen garen gebruikt te hebben om het arme beest te laten vliegen.

De onderwaterscènes vind ik het beste aan Creature From The Black Lagoon daar deze nog steeds redelijk spannend overkomen. Het creatuur zelf komt hier ook een stuk angstaanjagender over dan op het land, waar het meer een klunzige zombie lijkt. Las ook dat er verschillende acteurs zijn gebruikt voor de boven- en onderwaterscènes. Schijnt trouwens dat de film vroeger is uitgebracht als 3-D film met de welbekende rood-groene brilletjes. Ben benieuwd hoe dat er uit heeft gezien destijds.

Een behoorlijke tegenvaller eigenlijk. De gimmick van het steeds jonger worden werkte niet bij mij, waarschijnlijk omdat er zo bar weinig mee gedaan werd. Het verhaal wordt gepresenteerd als een sprookje, maar de fantasierijke gebeurtenissen die je doorgaans in sprookjes tegenkomt zijn ver te zoeken. Bijna drie uur lang wordt het levensverhaal van Benjam Button verteld, maar wat voor interessants gebeurt er nu eigenlijk? Benjamin hangt wat rond in een bejaardenhuis, vaart de wereld over op een vissersschip, en wordt uiteraard verliefd. Allemaal behoorlijk voorspelbaar en niet aangrijpend genoeg.

Visueel is The Curious Case of Benjamin Button bij vlagen mooi, maar soms wordt de plank ook volledig misgeslagen. Pluspunten zijn de make-up en het New Orleans door de jaren heen. Dat zuidelijke sfeertje is goed neergezet. Een echte misser vond ik het overmatige gebruik van CGI, dat vaak er opzichtig is. Goed voorbeeld zijn de scènes op de boot en dan vooral wanneer ze aangevallen worden door een oorlogsschip. De computeranimaties maken de film erg clean, iets wat ik bij een film als deze juist niet passend vind.

Een veel te lange film dus, die met een gehalveerde speelduur waarschijnlijk nog steeds niet zou boeien. Zonde dat het verhaal zo weinig verrassend en afwisselend is.