Meningen

Een vreemde eend in de bijt in vergelijking met alle andere Hollywoodproducties uit de jaren vijftig. Realisme is niet belangrijk en dat krijgt de kijker te weten ook. Erg theatraal acteerwerk en enkele expressionistische beelden. Zoals al eerder gezegd doet het geheel denken aan een droom of een sprookje, erg knap gedaan voor een film uit dat tijdperk. Het is dan ook zonde dat de regisseur zijn ideeën niet helemaal heeft kunnen implementeren. Night of the Hunter begint namelijk nog redelijk normaal en gaat eigenlijk pas in de tweede helft helemaal los. Hier beginnen de beelden pas op te vallen en wordt het verhaal lekker vreemd. De unieke personages dragen ook zeker bij tot het aparte sfeertje. Met name Mitchum als stelende priester, maar ook de superfeminist aan het eind van de film was sterk. Dit is volgensmij echt zo'n film die je bij de tweede kijkbeurt nog meer gaat waarderen.

Er valt weinig meer toe te voegen aan de lovende berichten hierboven. Yamanaka moet wel een inspiratiebron zijn geweest voor vele grote Japanse regisseurs. Alleen al met Humanity and Paper Balloons kaart hij verschillende onderwerpen aan op zowel een dramatische als een komische wijze. Een blauwdruk voor niet alleen de samurai film, maar ook de vele historische plattelands- en stadsdrama's die hierop volgden.

Shinza is de onbevreesde kapper die zichzelf genoodzaakt ziet om illegale gokavonden te organiseren, niet alleen om het broodnodige geld in het laatje te brengen, maar ook voor de gezelligheid en om de plaatselijke maffia te sarren. Een even grote, maar minder rebelse, rol speelt de ronin Matajuro die naarstig opzoek is naar een nieuwe meester. Twee tegenovergestelde personages wie aan het eind hetzelfde nare lot beschoren is. Het acteerwerk is aardig en doet weinig onder voor films van zo'n twintig jaar later.

Yamanaka gebruikt geen overdreven sentiment om zijn boodschap over te brengen, maar weet een goede balans te vinden tussen luchtig optimisme en uitzichtloze situaties. De gebeurtenissen spelen zich voornamelijk af in het nauwe drukke straatje waar de bewoners elkaar graag op de lippen zitten. Door deze setting krijgt de film iets intiems en huiselijks. Een kijkje in het leven van de gewone Japanner tijdens het Tokoegawa-bewind.

Een aanrader voor liefhebbers van de klassieke Japanse cinema. Humanity and Paper Balloons is onderhoudend genoeg om op zichzelf te kunnen staan, maar wanneer je dit werk in zijn historische context plaats wordt hij des te interessanter.

Het kale dorp, met één straat en gelegen op een zandvlakte, deed mij sterk denken aan een uitgestorven stadje zoals we ze kennen uit de klassieke Westerns. Ik miste alleen de voorbij dwarrelende hooibaal. De Jager probeert als sheriff de orde (en bekrompenheid) te handhaven, de Slager probeert zich in zijn saloon te vergrijpen aan het kleine beetje vrouwelijk schoon dat het dorp te bieden heeft, terwijl zijn vrome vrouw op het punt staat een sekte te stichten.

De bewoners zijn helaas niet allemaal even goed uitgewerkt. Sterke rol van Van Warmerdam vooral, ook de kleine rol van Van Gogh was leuk. De Jager vond ik dan weer wat cliché, en vooral slecht acteren. Visueel wist de film niet echt te prikkelen, hoewel de setting met geometrisch aangeplant bos, kale zandvlakte en rijtjeswoningen wel erg sterk was.

Mijn kennismaking met Van Warmerdam was een geslaagde. Gelukkig maar, want ik heb zijn hele DVD-box nog door te spitten.

Degelijke debuutfilm.

Nothing Personal is een neerslachtig drama dat niet bijster origineel is in zijn soort. Een protagonist die in de knoop zit met haarzelf, zich niet meer thuis voelt in de maatschappij en zich hieraan onttrekt door de wilde natuur op te zoeken; het deed me op momenten denken aan films als Into the Wild en Gerry. De zwijgzame personages en het fragmentarische herinneren dan weer aan de gestileerde drama's van Kim Ki-duk.

Nothing Personal weet het niveau van zijn vergelijkingsmateriaal echter niet te evenaren, maar combineert de elementen wel tot een prima geheel. Aanvankelijk ergerde ik me aan de wel erg gesloten, onfatsoenlijke instelling van het hoofdpersonage, maar wanneer de relatie tussen de twee personages wat meer vorm krijgt kan de irritatie plaats maken voor sympathie. Het woeste Ierse landschap is mooi en zorgt voor dito beelden. Toch vind ik het een ietwat gemakzuchtige decorkeuze. Gelukkig wordt dit weer rechtgezet door de prachtige, maar iets te schaarse ambient soundtrack. De hoofdstukindeling en de veelal korte shots halen op momenten de traagheid uit de film. Jammer, want een rustig, slepend tempo vind ik juist erg passend voor films als deze.

Nothing Personal is zo'n film die me tijdens het kijken sterk weet te boeien, maar na enige berusting toch niet zo speciaal lijkt te zijn als ik dacht. Ik denk dan ook dat hij niet heel lang zal blijven hangen, op de al eerder aangehaalde scène, waarin Anne in bed gaat liggen naast de net gestorven Martin, na dan.

Zwaar vermoeiend dat acteerwerk van Giulietta Masina. Na La Strada breekt zij ook hier de film voor mij. Natuurlijk zijn Italianen in het algemeen al wat aan de drukke kant, maar Masina maakt het wel erg bont met haar acteerwerk. De extreme mimiek en het vele geschreeuw doen de film niet veel goed voor mij. Vind het erg storend om naar te kijken. Het acteerwerk zal een kwestie van love-it-or-hate-it zijn, maar persoonlijk vind ik het in een film als deze ongepast. Qua verhaal is Cabiria wel een stuk boeiender dan La Strada, hoewel ik deze dan wel weer aan de lange kant vind.

Met een wat serieuzer en rustiger insteek had dit een goede film kunnen zijn. Fellini geef ik nog niet op, maar zijn films met Giulietta Masina laat ik voorlopig maar even links liggen.