Meningen

Goede Franse misdaadfilm. Het duurt even voordat de film op gang komt, maar als je er eenmaal in zit blijf je geboeid tot het eind. Musicalzangeres Jenny Lamour vond ik af en toe wel wat irritant worden. Uiteraard is het de bedoeling dat ze als een onverschillige carrièrevrouw wordt geportretteerd, maar wat mij betreft had dit iets subtieler gemogen. Ik vond de vriendin van Jenny dan ook een interessanter personage. Haar hadden ze wel iets beter uit kunnen werken en meer moeten betrekken in het begin van de film.

Al met al is Quai des Orfèvres een onderhoudende thriller die een dikke 3,5* verdient.

Nouvelle Vague, maar dan niet zo bevreemdend als de films van Godard.

Les Quatre Cents Coups vertelt een eerlijk en intrigerend verhaal over een moeilijk opvoedbaar kind. Prachtig gefilmd, zonder veel van die afstandelijke stijlkenmerken van de Nouvelle Vague. Enige wat mij opviel waren de voorbijgangers die stoppen om naar de camera te kijken wanneer Antoine door zijn vader over straat wordt meegesleurd. Een andere memorabele scène is natuurlijk het lange tracking-shot aan het eind, dat eindigt bij de zee die Antoine dan toch nog voor het eerst te zien krijgt. Ook de birds-eye-view van de stoet scholieren waaruit steeds meer kinderen weglopen vond ik erg mooi.

Het acteerwerk van kinderen, en dan vooral in oudere films, vind ik vaak tenenkrommend en weten menig film voor mij te verpesten. Niets daarvan bij Truffaut. Jean-Pierre Léaud, maar ook de andere kinderen, spelen schitterend. Hun natuurlijke acteerprestaties liggen op hetzelfde niveau als van de volwassenen.

Ik was de Nouvelle Vague ingedoken met Godard, wiens aparte cinema ik erg kan waarderen. Truffauts eerste smaakt echter ook zeker naar meer.