Meningen

Heel eigenaardig filmpje, en dan vooral vanwege de hoofdrolspeler. Heb nog nooit eerder een film gezien waarin een gehandicapte persoon is gecast voor zo'n rol. De meeste regisseurs durven het waarschijnlijk niet aan vanwege de mogelijke complicaties. Shibata laat met deze film zien dat het prima uit kan pakken.

Mede dankzij de digitale handcamera doet de film denken aan een documentaire, een soort real-life soap die het dagelijks leven van een invalide presenteert. De elektronische noise aan het begin van Late Bloomer geeft echter al prijs dat we hier niet te maken hebben met een conventioneel, rustig filmpje, er borrelt continu een bedrukkende sfeer op de achtergrond. Je weet dat er iets gebeuren gaat.

En dan gebeurt het. Sumida verandert plots in een maniakale killing machine, die ondanks zijn lichamelijke beperkingen efficiënt zijn moorden volbrengt. Bij deze scènes komen ook de kwaliteiten van de regisseur naar boven. Hij weet hier op een knappe manier de elektronische geluiden te verweven in de hectisch gemonteerde beelden. Dit zorgt voor enkele intense fragmenten.

Late Bloomer is verder een mooi drama, waarin de invalide Sumida centraal staat. Zonder medelijden op te wekken of grappen te maken, krijgt de kijker de mogelijkheid om hem objectief te observeren en er zelf verdere invulling aan te geven. Ondanks alle bezoeken die Sumida krijgt van sociale werkers, merk je dat hij eigenlijk heel alleen is en dat niemand doorheeft hoe hij zich echt voelt. Geestelijk kon hij volgensmij nog prima functioneren. Zijn lichamelijke en communicatieve gebreken frustreerden hem echter zo erg dat moorden de enige uitlaatklep lijkt.

Had zelf weinig problemen met de DV-beelden en het zwart-wit. Af en toe was het misschien iets te donker en had er wat meer contrast in gemogen. Echter zou dit de documentairestijl weer afzwakken. Muzikaal valt er zeker niets te klagen.

Soms had ik even een momentje dat ik wat minder geboeid was en me afvroeg waar het verhaal naartoe zou gaan. Uiteindelijk komt dat gelukkig helemaal goed. Late Bloomer biedt wat mij betreft een unieke kijkervaring en mag daarom niet gemist worden. Ga hem zelf zeker nog eens kijken.

Het debuut van Teshigahara doet wat mij betreft weinig onder voor de twee films die hierna verschenen. Ook hier zijn al de beklemmende beelden en een experimentele score te vinden, evenals een lekker vreemd verhaal van de hand van Kobo Abe.

Vooral het verhaal maakt de film voor mij uniek. Pitfall is zowel een maatschappijkritische blik op de sociale stand van zaken in naoorlogs Japan, als een klassiek spookverhaal met een vleugje humor. Mooi vind ik ook het Tom Sawyerachtige jongetje, dat stoïcijns alle gebeurtenissen observeert en eigenlijk alleen maar interesse heeft in het snoep van de overleden winkeljuf. Aan het einde van de film rolt er dan toch nog een traan over zijn wang en zet hij zijn zwerftochten voort, tevens het lot van de geesten van de overledenen. Even mysterieus als het jongetje is de moordenaar in het wit. De scène waarin hij de mijnwerker achtervolgt en vervolgens vermoordt vond ik echt prachtig, een goed voorbeeld van het typische sfeertje van de film.

Misschien wel nog vreemder is de muziek van Takemitsu. Het lijken soms eerder geluidseffecten dan volwaardige composities. Ook had ik af en toe het gevoel dat de muziek totaal niet paste bij de beelden. Toch stoort het niet en helpen de vreemde geluiden eigenlijk alleen maar de surrealistische sfeer van de film te versterken.

Zonde dat Teshigahara zo weinig volwaardige speelfilms gemaakt heeft. The Face of Another, Woman in the Dunes en deze acht ik alledrie zeer hoog.