Meningen

Er zijn er al zoveel van, films waarin de grootsteedse criminaliteit, corruptheid en smerigheid centraal staan. Wat Bad Lieutenant onderscheidt van de rest is het feit dat al die stadse zonden gepersonifieerd zijn in één charismatische hoofdrolspeler. Keitel speelt zoals hij in andere misdaadfilms speelt maar doet er hier nog een flinke schep gewelddadigheid en grofgebektheid bovenop. Zoals al door anderen gezegd draagt hij deze film.

En dat is maar goed ook want zonder de luitenant (en Keitels vertolking) zou er weinig overblijven van de hele film. Het summiere en fragmentarische verhaal benadrukt des te meer dat alles draait om de karakterschets van het hoofdpersonage. Mooi gefilmd kun je het ook niet noemen en aan subtiliteit heeft de regisseur totaal geen boodschap (bijvoorbeeld het beeld van Jezus aan het kruis tijdens de verkrachting van de non). Maar ja, uit dat rauwe en ongecompliceerde haalt deze film juist zijn kracht.

Wegens het ontbreken van enige visuele finesse en een degelijk uitgewerkt verhaal zal Bad Lieutenant bij mij geen hele hoge ogen gooien. Desondanks maakt Harvey Keitel de film voor mij zeker de moeite van het kijken waard.

De overdaad aan punkmuziek en hijgende en krijsende Japanners werd mij na een tijdje toch iets teveel. Ondanks dat ik mezelf had voorbereid op veel lawaai en chaos had ik me niet voor kunnen stellen dat deze non-stop aanwezig zouden zijn. Bij Electric Dragon 80.000V pakt Ishii het iets subtieler aan. Daar is de muziek weliswaar ruiger, maar niet constant aanwezig. Burst City komt eigenlijk neer op een twee uur lange aaneenschakeling van gevechten tussen brullende punkers, onderbroken door enkele muzikale intermezzo's. En ja, als dit soort muziek je niet ligt dan is het toch wel even doorbijten. Een half uurtje korter had de film voor mij een stuk behapbaarder gemaakt.

Het valt niet te ontkennen dat bovenstaande elementen wel perfect matchen met het energieke en hectische camerawerk. Met deze meer dan 25 jaar oude film kan Ishii toch wel een van de grondleggers van deze stijl genoemd worden denk ik.

Leuk om eens gezien te hebben, dit vroegere werk van Ishii. Het is duidelijk dat hij hier helemaal z'n gang kon gaan en voldoende heeft kunnen experimenteren. Gelukkig weet hij met zijn latere films als Dead End Run en Electric Dragon z'n kunsten wat in bedwang te houden en er een mooier geheel van te maken.

Haha, wat een film! Psychedelische sci-fi met een vleugje erotiek. Heb me er prima mee vermaakt. Vooral de knappe Jane Fonda en de vindingrijke decors, vaak met caleidoscopische effecten op de achtergrond, doen het hem in deze film. Geen enkele acteur kan eigenlijk fatsoenlijk acteren, maar zoiets zie je bij films als deze graag door de vingers. Het verhaal is zo simpel dat het door een twaalfjarige geschreven zou kunnen zijn, met als hoogtepunt het piano-achtige martelwerktuig, oftewel orgasmatron volgens Wikipedia. Had zelf geen moeite met het tempo van de film trouwens. De jazzy soundtrack past perfect bij de setting. Barbarella is één van de beste, meest vermakelijke B-/cultfilms die ik tot nu toe gezien heb!

Net als bij vele anderen hier deed de christelijke inslag teveel afbreuk aan deze film. Verder een onderhoudende film met enkele memorabele scènes. Het acteerwerk vond ik, zelfs voor de jaren 50, redelijk houterig. Al met al een krappe voldoende, omdat deze film van 3,5 uur toch de hele tijd heeft kunnen boeien.

Vond het met de hoeveelheid gesprekstof toch echt wel meevallen in deze film. In Ki-Duk's andere films wordt er misschien nog minder gesproken, maar de personages hadden er hier echt niet onder te lijden. Ook hier weten de acteurs weer op een knappe manier allerlei emoties over te brengen op de kijker. De mooie beelden en knappe soundtrack dragen hier natuurlijk ook weer hun steentje aan bij. Dream gaat over machteloosheid, liefdesverdriet, slapeloosheid, nieuwe liefde, en wraak. Veelal heftige emoties, maar Ki-Duk weet het allemaal weer op een hele serene, rustgevende manier te brengen, zonder in te boeten aan impact op de kijker.

Soms vind ik de scenario's van de regisseur iets teveel naar liefdesdrama neigen, hier speelt het wat meer op de achtergrond en staat vooral het surrealistische dromen centraal. Het deed me af en toe zelfs wat aan een plot van David Lynch denken, hoewel er hier wel een logisch, coherent geheel van is te maken.

Na het iets tegenvallende Breath is Ki-Duk weer helemaal terug wat mij betreft. Ben benieuwd naar z'n volgende éénlettergreep-film!

Na wat gehoord en gelezen te hebben over Visitor Q dacht ik een zieke fetisjfilm te gaan kijken. De eerste scène bevestigde dit voorgevoel enigszins en deed me met tegenzin verder kijken. Gelukkig kreeg de film hierna toch wat meer om het lijf. De aparte humor, die bijna alleen uit Japan afkomstig kan zijn, sprak me wel aan. Vooral de vader van het ontwrichte gezin zorgde vaak voor komische momenten. De expliciete scènes stoorden me niet echt en voegen wel wat toe aan het aparte sfeertje in de film. Een ieder die niet vies is van aparte cinema raad ik deze film aan.

Het downloaden van films kan ook zo zijn nadelen hebben...Het complete eerste uur was ik onder de veronderstelling dat ik Black Sheep uit 2006 aan het kijken was, kom ik er pas tegen het einde pas achter dat ik met deze erbarmelijke komedie te maken had. Zeer kinderachtige humor, met een Chris Farley die echt om van te huilen is. Niks is echt grappig, en daarnaast is het verhaal ook nog eens erg generiek en flinterdun. Totale tijdverspilling, meer kan ik er niet van maken.

Haal de schapen weg en je hebt een hele standaard horrorfilm, die zich aan alle genreregels en -wetten houdt. Gelukkig zitten er dan ook genoeg schapen in om de film te voorzien van wat originaliteit. Helaas is de combinatie van horror en komedie niet echt geslaagd, vooral op het gebied van humor. De grappen vond ik vaak erg flauw en storend. Qua horror doet Black Sheep het dan een stuk beter. Niet dat zombieschapen ooit echt schrikwekkend kunnen zijn, maar visueel zag het er allemaal lekker smerig uit. De prima special effects, bestaande uit veel bloedige ingewanden, steken dan weer erg af tegen de veelal kinderachtige humor. Voor mij had de balans iets meer naar de horrorkant gemogen, of in ieder geval een ander soort van humor mogen bevatten. Eigenlijk probeert Black Sheep, met zijn onconventionele uitgangspunt, iets te hard om de status van cultfilm te bereiken. Desalniettemin heb ik me toch aardig vermaakt met dit schaapsdolle filmpje. Er had alleen wat meer in gezeten.

Een foute film, maar dan op de verkeerde manier. Niets vond ik echt vermakelijk, op de Blob zelf na, die wat weg heeft van de lijmbolletjes die we vroeger stiekem op de basisschool maakten. Slecht acteerwerk (wie cast er nou acteurs die minstens tien jaar te oud zijn?) kan vermakelijk zijn, maar was hier vooral saai en oubollig. Verder is het Amerikaanse naoorlogse oubolligheid ten top, het enige dat miste was een squaredance. Het overgrote deel van de film was dan ook meer tienerdrama dan horror. Spanning was daarom ver te zoeken. De zwakke plek van de Blob zal iedereen, die ooit een enkele les scheikunde heeft gehad op de middelbare school, direct al kunnen aanduiden. Wat mij betreft kleeft aan deze film onterecht een cultstatus. Misschien dat ik in een iets meliger bui op een wat hogere score uit zou komen (zeker geen voldoende), maar vandaag kon deze film me echt totaal niet bekoren.

Blood: The Last Vampire is volgensmij vooral voer voor de fans, want als niet-ingewijde valt er weinig connectie te leggen met de karakters en gebeurtenissen uit deze korte animatiefilm. Een diepgaand verhaal en tot in de puntjes uitgewerkte personages zijn geen vereisten voor een goede film, zeker niet voor zo'n korte film als deze. Alleen moet de film dan op andere vlakken wel genoeg te bieden hebben, en dat miste ik bij Blood: The Last Vampire. Heb me verder mateloos geërgerd aan de voice overs, met name aan de gerobotiseerde Engelse teksten. Ook het hoofdpersonage vond ik weinig interessant en een gebrek aan charisma hebben.

Hoewel ik de art style persoonlijk wat inspiratieloos vind valt er niet te ontkennen dat het geheel er gelikt uitziet. Animaties zijn prima en de 3D effecten zijn naadloos in de traditionele 2D stijl verwerkt. Jammer dat het grauwige sfeertje dan weer zo standaard overkomt. Als tech demo destijds een geslaagd experiment, maar als op zichzelf staande film kon ik er weinig plezier aan beleven.

Zware tegenvaller, deze film. Zelfs de muziek, waarvan de film het voor een groot deel toch moet hebben, kwam niet goed genoeg naar voren en had geen duidelijke functie in de film. De personages op de boot zijn één voor één overdreven stereotypen waardoor je meteen al kunt voorspellen wat er gaat gebeuren. Het meest stoorde ik me nog aan de Britse parlementsleden die, compleet met gladde kapsels, rollende r en hoge stemmetjes, zo uit een aflevering van Black Adder lijken te komen. Tenslotte had de film nog een stuk korter mogen zijn dan de dikke twee uur. De verveling sloeg bij mij na een uur al toe en verdween niet voordat ik de bioscoopzaal uitstapte.

Zonde van de uitwerking, want met het originele onderwerp hadden ze genoeg leuks kunnen doen. 2*

Boondock Saints 1.5: All the Same Day?

Vond dit een zeer zwak vervolg en vooral een gemakzuchtige herhaaloefening. Kan me niet voorstellen dat de fans van deel een hier voldoening uit kunnen halen.

Willem Dafoe's geniale acteerprestaties uit het origineel worden op een erg slappe wijze gekopieerd door een Texaanse rodeorijdster, de drie agenten hadden de afgelopen tien jaar wel een opfriscursus acteren kunnen volgen en de nieuwe side kick wordt hier nog makkelijker als joker ingezet. De flauwe humor en het overmatig gebruik van filmscheldwoorden-uit-het-boekje maken van Boondock Saints 2 een kinderachtige bedoening. Stereotypering en clichés alom.

Was deel een ook al zo? Tijd voor een herziening of toch maar in m'n hoofd bewaren als fijne jeugdherinnering?

Qua verhaal wordt er ook weinig origineels gedaan. Enkel het achtergrondverhaal van de vader is nog van enige interesse. De schietpartijen waren gelukkig nog van hetzelfde niveau, met een redelijk gevoel voor stijl in beeld gebracht en voorzien van de kenmerkende muziek.

Als no nonsense actiefilm nog te pruimen ondanks de te lange speelduur. Maar als je als regisseur na tien jaar je debuut opvolgt met zo'n tweede film is de uitspraak "stilstand is achteruitgang" alleszins van toepassing.

De combinatie humor en gore werkt voor mij niet echt goed. Films met veel gore zijn op zichzelf al grappig genoeg wegens het onrealistisch overdreven bloedgespetter, rondvliegende ledematen en de algehele low-budget uitstraling (want waarom kijk je dit soort films anders?). Injecteer je zo'n film vervolgens nog met een extra dosis (flauwe) humor, dan ligt het er mij allemaal iets te dik bovenop. Het lijkt erop dat Jackson hiermee duidelijk wil maken dat het hier geen serieuze film betreft, meer een ode aan het genre. Naar mijn mening benadrukt hij dit iets teveel.

Visueel is het zeker genieten. Het ziet er allemaal lekker ranzig uit en de zombies worden op duizend-en-één manieren doorspiest, platgestampt en omgehakt. Het belangrijkste doet Braindead dus zeker goed. In het laatste gedeelte gaat het pas echt los, wanneer de feestgangers zombificeren en er een orgie van bloed en ledematen ontstaat.

Jammergenoeg nooit op jonge leeftijd gezien. Kan me voorstellen dat deze film dan veel meer indruk maakt.

Leuk om eens gezien te hebben, omdat je altijd leest dat Battleship Potemkin zoveel invloed heeft gehad op andere regisseurs en de moderne cinema. Samen met A Man With A Movie Camera bewijst deze film dat de Russen toch compleet anders met film bezig waren dan bijvoorbeeld Duitsers of Amerikanen. Het is allemaal minder statisch geacteerd en vlotter gemonteerd, waardoor het geheel toch wat makkelijker wegkijkt dan andere stomme films.

Toch wist de film mij verder totaal niet te boeien. Waarschijnlijk vanwege zijn propaganda-insteek en (voor mij) oninteressante verhaallijn. Geef mij toch maar een klassiek verhaal als Nosferatu, ook al is dat al zo vaak verfilmd.

Ik vind niet dat ik Battleship Potemkin een hoog cijfer moet geven alleen vanwege zijn historische waarde en zijn destijds vernieuwende filmtechnieken. Daarom toch maar 2*.

Een film met een opzet als deze valt of staat bij de ontknoping wat mij betreft. Helaas wist de onthulling van de geschiedenis van de hoofdpersoon alsook de beruchte choquerende scène niet de impact op mij te hebben waarop ik had gehoopt. De eerste driekwart van de film waren mij te leeg en kaal en nergens toe leidend, waardoor enige vorm van band met de hoofdpersoon ver te zoeken was. Ik kan er niet precies mijn vinger op leggen. Ik denk dat Gallo's verschijningsvorm en acteerwerk maar niet wilden corresponderen met mijn voorstelling van een gebroken, depressieve man.

Een narratief minder boeiende film hoeft voor mij geen probleem te zijn zolang het audiovisueel wél punten kan scoren. Op een enkele mooie scène na (bv. de motorrit op de zoutvlakte) vond ik het camerawerk maar simpel en soms zelfs frustrerend. Cinematografische conventies zijn er niet voor niets lijkt me. Zonder enig nut hoofden half in beeld kadreren getuigt eerder van geforceerd tegendraads doen dan van goed doordacht camerawerk. De muziekkeuze vond ik goed maar had van mij wat langer uitgespreid mogen worden over de 'voorruitscènes'. Zou de sfeer, die voor mij haast volledig ontbrak, zeker ten goede komen.

Zeer slecht kan ik The Brown Bunny ook niet noemen omdat er altijd wel een minimale vorm van geboeidheid aanwezig bleef, die tegen het einde gelukkig wat aanwakkerde. Blijkbaar is dit een film die bij sommigen erg in kan slaan, hier echter niet.

Ben desondanks nog wel benieuwd naar Buffalo '66.

Vermakelijk, provocerend, maar op sommige momenten ook wel erg flauw. Persoonlijk vind ik Borat iets beter omdat dat typetje me meer aanspreekt. Vond het ook zonde dat beide films vrijwel hetzelfde verhaal vertellen. Hierdoor werd het verloop van het verhaal erg voorspelbaar. De provocerende/choquerende acties van Bruno wisten daarentegen wel keer op keer te verrassen. Cohen weet zichzelf met elke volgende scène weer te overtreffen. De sidekick vind ik dit keer minder geslaagd. Vooral aan het begin van de film is hij erg nietszeggend. Gelukkig komt dit personage tegen het einde van de film wat meer uit de verf.

Leuk om eens gezien te hebben. Het weinige publiek in de bioscoop kon de film goed waarderen. Bruno weet voorganger Borat echter niet te overtreffen wat mij betreft.