Meningen

Mooie contemplatieve en meditatieve film.

Shindo schetst hier het eenvoudige bestaan van een afgezonderde boerenfamilie, dat vaak zwaar is maar ook zijn leuke momenten kent. Door het weglaten van dialogen en het creëren van een rustige sfeer, geeft de regisseur de kijker alle tijd om eens rustig na te denken over het leven. Moet je tevreden zijn met het gemakkelijke luxe leventje dat je leidt, of verlang je diep in je hart eigenlijk naar dit simpele maar tevreden leven van een zelfvoorzienende boerenfamilie? Het mooie aan The Naked Island, vind ik, is dat de gebeurtenissen in de film niet als doel hebben de kijker direct te prikkelen, maar juist op een indirecte wijze allerlei gevoelens en gedachten los weten te maken. Als je je overgeeft aan de ervaring, zul je in de film een hulpmiddel vinden dat je in staat stelt om eens lekker te evalueren en te filosoferen.

Shindo weet op een treffende manier kleine gebeurtenissen extra impact te geven. De klap die de vrouw van haar man kreeg wegens het verspillen van wat water kwam des te harder aan, omdat je eerst tientallen minuten naar de zwoegende waterdraagster hebt gekeken. De muziek is steeds een mooie aanvulling op de verschillende fasen van de film, vaak sereen maar, wanneer nodig, heftig. Ook visueel is het genieten. Het eiland is een prachtig stukje natuur, waarop de rust af en toe enkel wordt verstoord door het geluid van rondvarende motorboten. Dit contrast tussen ongerepte natuur en verstedelijking wilde Shindo mij echter iets te vaak aantonen. De camera is behoorlijk ver uitgezoomd, waardoor het eiland zelf te weinig centraal komt te staan. Hier laat Shindo wat mij betreft een steekje vallen. Ik had graag wat meer van het eiland willen zien, bijvoorbeeld door middel van close-ups, zoals Shindo later in Onibaba zo mooi de rietvelden in beeld weet te brengen.

The Naked Island was voor mij een prettige kijkervaring. Ik hoefde me dit keer niet te focussen op scherpe dialogen en snelle handelingen, waardoor ik mijn gedachten eens de vrije loop kon laten gaan. Een film die de kijker veel laat nadenken en reflecteren, en daarom terecht wel filmische poëzie genoemd wordt.

Typisch maffe Japanse film die een leuke combinatie van horror, actie en humor biedt, mits het je gading is natuurlijk. Tayama heeft hierboven al gemeld wat Crazy Lips zoal te bieden heeft. Spreekt dit je aan, dan moet je deze film zeker eens zien te bemachtigen.

Audiovisueel viel me het allemaal helaas wat tegen. De geluidseffecten zijn lekker overdreven en doen hun werk. De soundtrack is helaas een stuk matiger en lijkt wel met enkel een stoffig keyboard van zolder in elkaar getikt. Het spontane musicalnummertje ergens midden in de film is dan wel weer leuk.

Een film die vooral smerig en ziek wil zijn hoeft er natuurlijk niet als een Rembrandt uit te zien. Toch had een beetje meer souplesse in de compositie en kleurstelling zeker niet misstaan. De special effects tijdens vechtscènes e.d. waren soms ook wel van erg laag niveau.

Allemaal niet erg natuurlijk zolang je van het geheel maar genoeg kan genieten. Crazy Lips heeft voldoende potentie om een schare fans op te bouwen, maar geniet helaas nog niet de bekendheid om dit te bewerkstelligen, gezien het aantal stemmen hier en op imdb.

Een groot nadeel waar ik bij films als deze vaak tegenaan loop is de zoetsappigheid die van het beeldscherm afdruipt. Hana & Alice is een typische meisjesfilm over het opgroeien, het eerste vriendje, modellenobsessies, etc. Ietwat uitgekauwde onderwerpen als je het mij vraagt. Gelukkig hebben we hier niet te maken met een Japanse Hillary Duff of Olsen Twins kopie. Hana & Alice is best een volwassen film en weet een leuk mijmerend sfeertje neer te zetten, dat misschien niet voor iedereen weggelegd is. Toch kon ik me niet voldoende identificeren/sympathiseren met de twee hoofdpersonages. Helaas, want de meer dan twee uur durende film wordt dan toch een redelijk lange zit.

Er wordt leuk gemonteerd, maar over de mindere, fletse (digitale?) beeldkwaliteit ben ik minder te spreken. Bij Picnic vond ik deze stijl wel geslaagd, maar bij een trage, contemplatieve film als deze houd ik meer van wat strakkere beelden met in het oog springende kleuren. De muziek vond ik redelijk, vaak rustig en opwekkend, maar iets teveel aanwezig. Verder kent de film nog wat humoristische stukjes (het suffe vriendje, de onvolwassen moeder van Alice, de komiek uit het groepje van Hana en de spontane dans tijdens de auditie aan het eind) die de vaart er wat inhouden.

Jammer dat het thema niet echt werkte voor mij. Desalniettemin blijf ik wel geïnteresseerd in ander werk van Iwai. All About Lily Chou Chou staat in ieder geval nog in planning.

Eindelijk weer eens herzien na jaren geleden toch wel overdonderd te zijn geweest door de rauwe humor die Solondz in deze film heeft weten te verpakken. Gelukkig heeft Happiness zijn impact en originaliteit nog niet verloren.

De personages zijn stuk voor stuk perfect uitgewerkt, mede door de relatief lange speelduur. In zijn latere film Storytelling vond ik de meeste personages wat oppervlakkig. Hier is daarvan niets te bekennen. Elk karakter heeft zijn/haar eigen verboden passie, verborgen verdriet of problemen. De manier waarop de kijker hiervan kan meegenieten/meeleven is fenomenaal. De ongemakkelijke situaties worden daarnaast nog eens versterkt doordat alle ongelukkigen direct of indirect met elkaar in contact staan. Wat te denken van een jongen die van zijn pedofiele vader alles wil weten over klaarkomen, en, nadat hij bekend is met zijn vaders aandoening, vraagt of hij ook seks met hem zou willen hebben. Waarop de vader serieus en koel antwoordt: 'Ik zou me alleen aftrekken'. Dergelijke sterke conversaties, vaak doorspekt met zwarte humor, kom je niet veel tegen in films en dit is wat Happiness voor mij zo speciaal maakt.

Mee eens, films als deze moeten gewoon niet veel aandacht besteden aan het verhaal. Gewoon voldoende spanning creëren en de kijker visueel imponeren en je hebt een zeer vermakelijke horrorfilm. Belangrijk is dat je je niet gaat ergeren aan bepaalde zaken, zoals irritante personages, en dat was hier bij mij niet het geval. Films die muziek van Muse gebruiken kunnen bij mij echter al snel sterren in gaan leveren.

Haze bewijst maar weer waarom Tsukamoto zo'n onuitputtelijke inspiratiebron is voor vele (beginnende) filmmakers. Prachtig dat je met zo weinig middelen, zo'n beklemmende, spannende en 'complete' film kunt maken. Deze film laat menig high-budget Asian horror ver achter zich.

Tsukamoto gebruikt hier weer zijn typische stijlkenmerken, waarvan ik elke keer weer kan genieten. Het onderbelichte 'Parkinson' camerawerk en de atmosferische achtergrondgeluiden bezorgen de kijker een onderhuids gevoel van angst gedurende de eerste helft van de film. Ben het met sommige gebruikers eens dat de spanning iets minder wordt wanneer de protagonist de (zijn?) vrouw ontmoet. Vind dit echter geen nadeel, het tempo van de film wordt iets rustiger en de nadruk komt meer op het inhoudelijke te liggen. Zelf prefereer ik wel het eerste deel van de film, dat op een hele directe en indringende manier op je gevoelens weet in te spelen.

Een paar scènes zijn me lang bijgebleven (het schuren met de tanden, de droombeelden van lichamen die door vele handen betast worden, en het zwemmen door het lijkenbad), alleen daarom al verdient Haze een dikke voldoende.

Ik vond dit maar een saaie bedoening. Hiroshima moet een soort droogkomische registratie zijn van het leven van de broer van de regisseur. Het probleem is dat dat leven totaal niet boeiend of komisch is.

Stoll heeft ervoor gekozen om een 'stomme film' te maken in de klassieke zin. Op zich een leuk idee maar ik vond het niet echt goed uitgewerkt. Het ligt er te dik bovenop. Voor elke 'ja' of 'nee' moeten de beelden weer onderbroken worden door een tekstvak. Het zal wel grappig bedoeld zijn, maar mijns inziens was een compleet narratiefloze opzet beter geweest.

De nadruk ligt erg op de muziek die vooral uit post-rock bestaat. Best aardig, maar niet echt mijn favoriete muziekstroming. Het sound design was dan wel weer leuk, bijvoorbeeld de muziek die begint te storen wanneer de oordopjes van Juan niet goed zitten. De beelden zijn daarentegen ronduit lelijk en vooral amateuristisch, waardoor Hiroshima wat weg heeft van een matig afstudeerproject van een beginnend regisseur.

Als kortfilm zou dit denk ik een stuk beter te behappen zijn.

Mee eens, maar ik vond hier zelfs de klassieke horrorsfeer ontbreken. Daarom nog een halfje lager.