Meningen

Een romantische komedie van een heel ander slag dan bijvoorbeeld een Notting Hill. En gelukkig maar.

Zoetsappig en kitch, woorden die niet vaak gepaard gaan met een hoge beoordeling, worden hier terecht in positieve zin genoemd.

Door middel van felle, diepe kleuren en gretig gebruik van een groothoeklens weet Sasanatieng en dromerig beeld van het drukke leven in Bangkok te schetsen. Visueel een pareltje.

Muzikaal is Citizen Dog al even karakteristiek. Immer vrolijke deuntjes die perfect passen bij dat wat zich op het beeld afspeelt. De musicalachtige intermezzo's vallen dan ook niet uit de toon in deze film.

Qua humor zat het voor mijn gevoel nooit teveel tegen het flauwe slapstick aan. De kracht zit hem vooral in de willekeurige, absurde side stories, zoals Little Mam met haar pratende knuffelbeer en Pod's vriend die een Chinese vrouw aan de haak slaat in een overvolle bus. Een ander hoogtepunt is Pod's oma die aan hem verschijnt als gereïncarneerde hagedis. Door vooral de kleine dingetjes die in de film gebeuren en gezegd worden op een levendige en over-the-top wijze te visualiseren, krijgt Citizen Dog veel vaart en een gezonde dosis humor.

Wel weer zo'n typische je-moet-er-maar-van-houden-film, maar zeker een aanrader voor eenieder die een beetje gekheid, originaliteit en functionele kitscherigheid niet schuwt.

Leuke cameo van Ratanaruang trouwens als de voice-over.

De beste klei-animatie-film die ik tot nu toe gezien heb.

Technisch heel knap gemaakt, maar ook andere artistieke keuzes, zoals het contrast tussen de bruine wereld van Mary en de zwarte van Max, zorgen voor een visueel prachtig werk. De film is erg volwassen en in eerste instantie heeft het drama de overhand. Toch zou ik Mary and Max eerder een komedie noemen omdat de film vol zit met kleine grappen, neem bijvoorbeeld de vele stripachtige visualiseringen van gedachten. Het zit hem vooral in de details.

Hoewel de film best heftige onderwerpen aankaart, zoals pesterijen, alcoholisme en vereenzaming, wordt het geheel op een tragikomische wijze gebracht. De vergelijking met Solondz ergens hierboven kan ik dan ook wel begrijpen. Tel bij de visuele pracht nog een mooie score en degelijke voice acting en je hebt een hele sterke animatiefilm, meer voor oud dan voor jong.

Aardige compilatie van regisseurs die tegenwoordig grote films op hun naam hebben staan. Technisch is de animatie redelijk verouderd, maar visueel weten de filmpjes zeker nog te boeien. Vooral de eerste kortfilm heeft, wegens zijn meer surrealistische stijl, de tand des tijds goed doorstaan. Kon uit dit eerste filmpje verder weinig opmaken, anders dan dat het een soort weirde introductie is op de andere twee films.

De tweede film over een piloot die meedoet aan futuristische races kon me een stuk minder boeien. Vooral omdat er eigenlijk bar weinig gebeurde. Wat opzwepende elektronische muziek had dit deel veel goeds gedaan denk ik.

Laatste filmpje vond ik dan wel weer erg leuk. Er werd een leuk wereldje geschapen waarin een mens hopeloos probeert om op hol geslagen constructierobots in bedwang te houden. Weer wat sci-fi dus, maar met wat meer diepgang dan filmpje twee, voor zover dat mogelijk is voor vijftien minuten durende films.

Geen ijzersterke compilatie maar het was in ieder geval interessant om eens te zien waarmee regisseurs van films als Akira, Ninja Scroll en Metropolis vroeger ooit mee begonnen zijn.

Memories is een verzameling van drie visueel erg mooie kortfilms. Magnetic Rose is een bevreemdend en reflecterend verhaal, Stink Bomb is erg vermakelijk en vooral humoristisch, terwijl Cannon Fodder weer meer maatschappijkritisch is. Genoeg variatie dus om de gehele speelduur te vermaken. Vaak vind ik kortfilms net iets te kort om echt interessant te zijn en in het geheugen te blijven hangen. Gelukkig hebben de eerste twee films een speelduur van 50 minuten, waardoor ze lang genoeg zijn om een compleet verhaal te vertellen. Cannon Fodder is met zijn 20 minuten jammergenoeg een stuk korter. Het filmpje voelt wel compleet aan maar had van mij toch wat langer mogen duren, vooral vanwege de aangename, eigenzinnige visuele stijl.

Al met al een mooie verzameling films die zeker eens voor een herziening in aanmerking komen.

Een tijd geleden beoordeelde ik The Mist nog met een magere 2*, vond het toen een simpel en slap uitgewerkt Stephen King verhaal. Na herziening ben ik dit werk echter een stuk meer gaan waarderen voor wat het is. Eigenlijk is het een zeer vermakelijke mystery movie met een onderhoudend verhaal dat eindigt in een heerlijke, keiharde anti-climax. Een klap in het gezicht van de kijker. Hoewel de film het volgensmij niet expres doet, heeft het veel weg van een B-film. Voornamelijk door de slechte CGI, de opzichtige schrikmomenten en de toch wat oppervlakkige personages. Voor mij wordt de film hierdoor juist gered van een negatieve beoordeling. Met de juiste instelling kun je je hiermee prima vermaken. Wat me tijdens deze tweede kijkbeurt trouwens nog opviel was het aardige camerawerk. De zwevende, dynamische camera en het veel wisselen van de focus zorgen ervoor dat je je als kijker bijna middenin de uitzichtloze situatie waant.

Beginnend regisseur Yoshifumi Tsubota heeft met deze film heel treffend het tumultueuze, artistieke en (schizofrene) leven van Abe Shinichi geschetst.

Als mangatekenaar in spe komt Abe erachter dat hij eigenlijk niet zoveel fantasie heeft en ook niet zo goed kan tekenen. Hij besluit daarom om zijn eigen leven centraal te stellen in zijn strips, een leven dat eigenlijk enkel bestaat uit zijn toekomstloze relatie met Miyoko. Miyoko moet de drinkende en ontrouwe Abe, die haar enkel door de lens van zijn camera bekijkt, zien te verdragen.

De kritiek hierboven snap ik niet echt. Hem me er geen moment mee verveeld en als pretentieus kan ik dit eerste werk van Tsubota al helemaal niet bestempelen. Ik vind dit juist een klein, origineel en inventief filmpje dat zeker niet meer poogt te zijn dan het is.

Abe en zijn vrienden ontdekken het surrealisme in een glazen knikker die hen door lichtvervorming en weerspiegeling een andere kijk op de wereld biedt. De regisseur past ditzelfde surrealisme toe om het excentrieke leven van Abe te vertellen. Veel naakt, onmenselijke conversaties en gedrag en kleurrijke, fantasievolle decors in enkele scènes. De fragmentarische opzet past goed bij het willekeurige gedrag van de hoofdpersoon. Humor is er ook genoeg, bijvoorbeeld het ontdekken van het surrealisme in een knikker, Abe die vertelt dat hij zijn vrouw graag ziet plassen (inclusief beelden) en een stripachtige scène aan het eind van de film, waarin een man ten tonele verschijnt met de kreet "here comes the irritating man" en vervolgens irritant begint te doen. Heerlijk absurdistisch en passend bij de film. De sfeer kan echter ook weer net zo makkelijk overslaan naar wrang en ongemakkelijk.

Verder worden de beelden muzikaal goed begeleid. Door middel van dissonerende strijkers, gitaren en pianospel wordt de mentale aftakeling van Abe benadrukt. Zoals de titel al doet vermoeden staat ook Miyoko centraal en dan vooral de manier waarop haar leven beïnvloed en beheerst wordt door Abe. De keuze van Tsubota om pas aan het einde te onthullen dat Abe schizofreen is vond ik een goede. Net als de mensen om hem heen wordt je als kijker ook in het ongewisse gelaten over Abe's gedrag. En dan was ik bijna nog de leuke intro vergeten, waarin stripkaders mooi samensmelten met echte beelden.

Waarschijnlijk is Miyoko geen film die iedereen zal bevallen en hoge ogen zal gooien op festivals. Maar aan de liefhebbers van wat apartere Japanse cinema (waarvan er genoeg te vinden zijn op deze site) is deze zeker aan te raden. Het is te hopen dat Miyoko na de festivalronden niet in de vergetelheid raakt.

Mooie documentaire over de voorloper van Woodstock. Waar de film over Woodstock naast concertregistraties ook veel tijd besteedt aan allerhande zaken rondom het festival, serveert Monterey Pop enkel optredens, vergezeld door sfeerbeelden van het festival. Ik vind de muziek in deze film beter, met als persoonlijke hoogtepunten de optredens van Ravi Shankar en Jefferson Airplane. Aan de andere kant miste ik wel de zaken rondom het festival, zoals interviews met het publiek en de organisatoren. Maar ja, Monterey Pop behoudt hierdoor wel een korte speelduur en blijft de gehele tijd boeien.

Vergelijken is eigenlijk niet nodig. Voor de liefhebber van de 60's muziek zijn beide films onmisbaar.

Vond het een redelijke tegenvaller, deze klassieke horrorfilm. Belangrijkste reden is dat het verhaal mij lang niet altijd wist te boeien. Het begint allemaal nog wel redelijk spannend met het tot leven komen van Imhotep, maar naarmate de film vordert is de spanning steeds verder te zoeken. Las hier ergens dat Boris Karloff lusteloos acteert in The Mummy, ik kan dit alleen maar beamen. Het acteerwerk van de meeste andere acteurs is nou ook niet bepaald Oscar-waardig te noemen. De film kent verder nog enkele leuke shots, maar het slechte acteerwerk en het missen van suspense halen de film toch flink onderuit. The Mummy heeft de status van horrorklassieker, maar naar mijn mening is dit klassieke verhaal nog steeds niet goed op het witte doek overgebracht.

Degelijke manga-adaptatie die mij helaas niet helemaal wist te betoveren. Het fantasy/folklore gegeven sprak me in eerste instantie wel aan maar ik werd maar niet wegwijs in de wereld van de Mushi waardoor veel handelingen en gebeurtenissen voor mij een raadsel bleven. Normaliter kan ik me hier niet zo aan ergeren, toch weerhield mij het ervan om geraakt en meegevoerd te worden, zoals dat de film bij anderen wel is gelukt. Ik weet verder niets van de manga af, maar voor mijn gevoel probeerde Otomo teveel verhaal in een te korte film te stoppen, met als gevolg weinig uitgediepte personages en veel vragen omtrent de plot.

Misschien later nog maar eens herkijken want op visueel vlak valt er genoeg te genieten. Net als bovenstaande user had ik trouwens wel moeite met de soms wel erg donkere scènes.

Ook in Amerika weet Wong Kar Wai weer prachtige beelden te schieten. De verschillende Amerikaanse diners, welke grotendeels het decor zijn van de film, zijn schitterend in beeld gebracht met mooie in het oog springende kleuren. Daarnaast weet de vaak onvoorspelbaar bewegende camera de liefdesperikelen dynamisch en origineel in beeld te brengen. Dit is wat mij betreft dan ook de beste kwaliteit van My Blueberry Nights, het visuele jasje. Het verhaal zelf vond ik redelijk standaard en typisch Wong Kar Wai. Het wist te boeien, maar meer dan dat deed het ook niet. Echter, als je als regisseur alleen met je beelden al zo kunt boeien, staat een minder interessant verhaal een hoge waardering zeker niet in de weg.