Meningen

Wat zijn meningsverschillen toch weer heerlijk. Ze horen bij de mens en zijn ook noodzakelijk voor zelfreflectie en ontwikkeling. Het grote verschil in becijfering toont wel aan dat Easy Rider een echte love-it-or-hate-it film is.

De jaren zestig zal voor mij altijd een fascinerende periode blijven. Voor het eerst begon de jeugd zich grootscheeps af te zetten tegen de gevestigde orde en vastgesleten waarden en normen, waardoor min of meer een culturele revolutie plaatsvond. De manier waarop de 'hippies' dit deden wordt vaak verheerlijkt en was misschien niet de beste manier, maar het heeft toch een blijvend, positief effect gehad denk ik. Ik ben dan ook van mening dat de tijdgeest die Easy Rider belichaamt zeker niet achterhaald is en eigenlijk iedereen zou moeten aanspreken. Want zeg nou zelf, wie zou nu niet eens tegen de verwachtingen van de maatschappij in willen en gaan, en alleen die dingen doen die je graag wilt doen?

Naast die speciale waarde die de film voor mij heeft, is hij ook nog eens mooi geschoten. Ik blijf een zwak houden voor eindeloos langgerekte Amerikaanse snelwegen, waarop de reiziger enkel vergezeld wordt door een eenzame cactus, rotspartij en een brandende zon. Ook de abrupte montage van de overgang tussen de scènes vond ik wel wat hebben. Had het nooit eerder zo gezien in ieder geval. De roadtrip-beelden wisten, samen met de typisch jaren zestig soundtrack, een heerlijk gevoel van vrijheid over te brengen. Je ziet ook dat de acteurs echt plezier beleven aan het maken van de film.

Er zijn maar weinig films gemaakt die de jaren zestig zo goed uitbeelden. Gelukkig hebben we Easy Rider.

Ishii weet het contrast tussen de wilde, instinctieve Draak en de kalme, verfijnde Buddha effectief te verbeelden. Dit doet hij met vieze stegen en close-ups van hagedissen enerzijds, en shots van elektriciteitspalen en flatgebouwen anderzijds. Deze beelden zijn vaak mooi gekadreerd (bv. onderaan in beeld nog een stukje flatgebouw met daarboven een mooie wolkenpartij) en met veel oog voor detail geschoten. Daarnaast is er ook op een lekker hectische manier gemonteerd.

Hierdoor resulteren de beelden in een chaos, die af en toe afgewisseld wordt met wat rustiger stukken. Leuk, maar ik prefereer de totale gekte van bijvoorbeeld Tetsuo. Ook de rauwere look van laatstgenoemde vind ik beter bij dit type film passen. Electric Dragon is visueel iets te gepolijst naar mijn smaak, met name dan de beeldkwaliteit.

Een vermakelijke, ietwat kinderlijke, film die het naar mijn mening vooral moet hebben van de visuele stijl en de originele, coole personages.