Meningen

Zeer vermakelijke droge komedie over twee rolstoelrollers die elkaar niet uit kunnen staan. Hoogtepunt voor mij was echter te vinden in de extra's. Namelijk de cover van 'Sunny' door Bouli Lanners, begeleid door beelden van een sierlijk strippende danseres die overduidelijk van veel lichaamshaar houdt. Zo onverwacht en willekeurig, maar tegelijkertijd passend bij de hoofdfilm. Beste extra ooit.

Ook in Van Warmerdams debuut is dat typische sfeertje al aanwezig, en zeker niet minder dan in zijn latere werk. Het absurdisme is weer flink aanwezig in Abel. Zeer sterke rollen van Henri Garcin en van Van Warmerdam zelf zorgen voor mooie confrontaties, waarin de scheldpartijen en droge opmerkingen je om de oren vliegen. Visueel is het niveau niet echt hoogstaand, maar dat vind ik bij films, die vooral draaien om sterke dialogen, ook wat minder belangrijk. Toch zou een stijlvolle, aparte aankleding wel wat toe kunnen voegen aan de absurdistische stijl. Samen met Kleine Teun tot nu toe het beste dat ik van de man gezien heb.

Sinds de verfilming door Disney jaren geleden heb ik geen Robin Hood film meer gezien. Moet zeggen dat deze klassieker me aangenaam verrast heeft. Voor een film uit 1938 ziet alles er erg verfrissend uit. Als iemand mij zou zeggen dat The Adventures of Robin Hood uit de jaren zestig komt zou ik het zo geloven. Hulde voor de mooie decors en knappe kostuums, die ervoor zorgen dat de kleuren van het scherm spatten. Het typisch Engelse acteerwerk is normaal gesproken niet echt voor mij weggelegd, maar heb me er hier nooit aan gestoord. Het past wel bij het jolige sfeertje. In ogenschouw nemend dat de film uit 1938 stamt is het acteerwerk kwalitatief ook wel sterk te noemen. Het is dat ridderverhalen a la Robin Hood niet bepaald mijn favoriete onderwerp zijn, anders had deze film nog wel een halve ster hoger kunnen scoren.

Love Exposure is een soort culminatie van allerlei zaken die de Japanse cinema rijk is, en dat in vier uur. Zoals -fal al aangaf bevat Love Exposure zeer veel, maar de kern bestaat toch vooral uit een coming-of-age drama waarin een jongen, opgegroeid in en omringd door een sterk christelijk klimaat, alles moet doen om zijn liefde te bekennen aan een mannenhatend meisje. Een onthulling die hem bijna fataal wordt.

Dit is volgensmij de enige film van epische lengte die ik zonder lange pauze(s) uit heb kunnen zitten. Een topprestatie van Sono. Love Exposure is opgedeeld in verschillende hoofdstukken die qua thema en gebeurtenissen zo variëren dat de kijkervaring altijd fris blijft. Met een gezond gevoel voor humor weet Sono een prachtig drama neer te zetten. Humoristisch hoogtepunt was voor mij de training die Yu krijgt in het stiekem fotograferen van slipjes. Al snel schiet hij als een yo-yo'ende ninja zijn camera vol.

Ik vind het lastig om precies te formuleren wat deze film nou zo goed maakt. Alleen al door het vier uur lang boeiend blijven verdient de film van mij extra punten. Op het acteerwerk was niets aan te merken, realistisch met af en toe een komische noot. De muziekkeuze was goed. Volgensmij heb ik in die vier uur niet eens een J-pop nummer gehoord? Visueel was het niet erg spectaculair, mede door de digitale beelden. De camera staat vaak dicht op de personages en weet zo de kijker makkelijk mee voeren in het verhaal.

Zat er aan te denken om meteen de volle vijf sterren te geven, maar daarvoor wacht ik nog tot een tweede kijkbeurt. Al verwacht ik dat Love Exposure ook dan nog evenzeer zal boeien. Een sterke aanrader voor eenieder die van Japanse cinema houdt.

Alweer een mooie semi-autobiografische film van Kitano. Dit keer iets normaler en beter te volgen dan zijn vorige twee films denk ik. Achilles and the Tortoise zit weer vol met de humoristische sketches die we van de regisseur gewend zijn. Sommigen zullen zijn bekende humor nu wel zat zijn, maar ik kan er geen genoeg van krijgen. Het eerste deel van de film, waarin we de jonge Kitano zien opgroeien, staat wat los van de rest van de film maar is daarom niet minder goed. De hele film is lekker kleurrijk geschoten. De tientallen schilderijen van Kitano zelf versterken dit effect natuurlijk alleen maar.

Ik meende gelezen te hebben dat dit Kitano's laatste film is met hemzelf in de hoofdrol. Ben benieuwd wat zijn volgende project gaat worden. Bijna zeker is in ieder geval dat het de welbekende ingrediënten zal bevatten.

4,5*

Weer een sterke film van Tsukamoto. Misschien iets teveel J-Horror en het detectiveverhaal is niet bijster origineel, maar Tsukamoto's eigen stijlelementen maken toch dat Nightmare Detective boven veel soortgelijke films uitsteekt. De droomscènes zijn sterk en lekker benauwend. Leuke rol van Tsukamoto trouwens als dromenmoorder.

Wil deel twee graag zien, maar als dat een regelrecht vervolg is vrees ik toch voor de originaliteit.

Knappe anti-oorlogsfilm die zijn tijd ver vooruit was. Door zich vooral te richten op de psychologische aftakeling van de soldaten, bij wie het enthousiasme voor de oorlog al snel omslaat in afkeer wanneer ze zich eenmaal in de vuurlinie bevinden, blijft de boodschap van de film tijdloos. Ook de onpartijdige blik die de film op de Eerste Wereldoorlog werpt werkt in zijn voordeel. Terecht een klassieker.

Ik ben blij dat Von Trier weer bij zinnen is en het hele dogmeconcept achter zicht heeft gelaten. Want wat de man hier laat zien is toch wel een knap staaltje visueel werk. De film begint al goed met prachtige zwartwit-beelden in mooi contrast en slowmotion geschoten. Deze beelden komen we doorheen de film nog een enkele keer tegen. Erg mooi. De rest van de film, geschoten in een soort sepiakleuren en waarbij delen van de omgeving vaak in donkerte gehuld zijn, is niet minder indrukwekkend en doet grimmig aan. Door het herhaaldelijk en beweeglijk focussen van de camera zorgt Von Trier voor een onbehaaglijke intimiteit met de twee anonieme hoofdpersonen. Samen met kleinere dingen als de handgetekende hoofdstukindeling bewijzen ze dat Von Trier zijn technische finesse na jaren van onderdrukking nog niet verleerd is.

Visueel erg sterk dus, maar hoe zit het met het verhaal? Von Trier probeert duidelijk op bepaalde tenen te trappen, en na het lezen van enkele user reviews op IMDB kan gesteld worden dat hij hier zeker in is geslaagd. Dit maakt Antichrist natuurlijk niet per definitie een goede film, maar eentje voor een select publiek. Voor mensen die opzoek zijn naar nieuwe filmervaringen en graag geprikkeld willen worden, zowel visueel als psychisch (genitale mutilatie, expliciete seks en marteling?), zal deze film zeker positief uitpakken. Ben benieuwd hoe de film later dit jaar door het Nederlandse filmhuispubliek ontvangen zal worden.

Aardige Franse film-noir met enkele mooie scènes en natuurlijk de prachtige geïmproviseerde Jazzmuziek van Miles Davis. Helaas was het verhaaltje wel heel erg standaard en voorspelbaar, waardoor ik vrees dat de film niet bijster lang bij zal blijven. Ook Jeanne Moreau vond ik niet zo overtuigend. Toch heeft Ascenseur pour l'Échafaud weer dat typische film-noir sfeertje waardoor het voor de genreliefhebber zeker verplichte kost is.