Meningen

Typisch zo'n film die de kijker op het verkeerde been wil zetten en vervolgens tegen het eind aan met een amper plausibele verklaring komt. Normaliter vind ik dit erg storend maar A Tale of Two Sisters komt er redelijk makkelijk mee weg. Ik heb namelijk het idee dat bij herziening alle puzzelstukjes perfect in elkaar zullen vallen. De plot zorgt niet alleen voor de herkijkwaarde, ook de mooie beelden zijn zeker geen straf om nog eens waar te nemen. Bij een eventuele tweede kijkbeurt kan het cijfer zowel omhoog als omlaag gaan. Mijn gevoel zegt omhoog dus voor nu een prima voldoende voor een onderhoudende en puzzelachtige horrorfilm.

Een originele mix van sfeervolle film-noir en theatrale slapstick. Deze combinatie is aan het begin wat onwennig, maar na verloop van tijd vielen beide elementen mooi op z'n plaats voor mij.

Het is duidelijk dat Oshii zich hier laat inspireren door enkele van zijn favoriete regisseurs. Godard zag ik vooral terug in de vreemde personages en aparte scène-overgangen. Maar ook de sfeervolle misdaadfilms van Suzuki zijn terug te zien in de koele, stoer aangeklede personages en de stijlvolle camerastandpunten.

Visueel erg sterk op de introductiescène na, die wat verpest wordt door lelijke kleuren en de wat goedkoop ogende pantseroutfits. De muziek kan ik wel waarderen. Je zou het typisch jaren tachtig kunnen noemen, maar het heeft ook wel weer wat eigentijds.

The Red Spectacles zou natuurlijk geen Oshii film zijn als de personages niet af en toe een historisch citaat of een filosofische beslommering eruit floepen. Aangezien deze film wat luchtiger is vond ik het hier wat minder gepast, maar storen deed ik me er ook niet aan.

Totaal niet wat ik ervan verwacht had. Al met al is The Red Spectacles een erg vermakelijke en originele film gebleken, die diep van binnen eigenlijk nog meer een animatiefilm is dan Oshii's andere films. De kijker moet echter wel open kunnen staan voor het absurdistische tintje.

De titel en de poster maken al duidelijk dat we hier niet met een serieuze western te maken hebben. Maar goed ook, want daarvan zijn er al zoveel gemaakt, en vaak valt er toch niet te tippen aan de echte klassiekers.

Gelukkig is The Good, the Bad, the Weird, met een behoorlijke nadruk op The Weird, een zeer komische actiefilm geworden. De humor neigt iets teveel naar slapstick, met overdreven geluidseffecten e.d., maar het blijft allemaal net op het randje van acceptabel. De aankleding is erg verzorgd, vooral de omgevingen en de kostuums. De zandpartijen en strakke blauwe lucht zijn prachtig scherp in beeld gebracht. De dorpjes en personages ogen klassiek, maar hebben toch een bepaalde moderne/rare twist meegekregen. Hierdoor wordt er een leuke, unieke wereld geschapen. Ook de rol van The Weird mag niet ongenoemd blijven. Kang-ho Song speelt een geweldige rol als altijd vrolijke, stoutmoedige outcast.

Het verhaal is wat je van een western kan verwachten. Het begint met een mooie treinkaping, heeft in het midden genoeg knap gefilmde shoot-outs, en bevat ergens tegen het einde een spectaculaire achtervolgingsscène. Alles prachtig in beeld gebracht door het knappe camerawerk.

The Good, the Bad, the Weird is een film die zichzelf niet serieus neemt. Doe je dat als kijker ook niet, dan heb je een zeer vermakelijke film te pakken.

Weer een typische Van Warmerdam die vol zit met zijn kenmerkende humor. Helaas doet de opzet van de film, losstaande scènes aaneengeregen door de jurk, afbreuk aan het geheel. Ik had liever gezien dat een paar personages verder uitgediept werden. Nu is het meer een verzameling van losse, komische flarden waarvan de som niet lang zal blijven hangen. Er zaten genoeg sterke momenten in, maar wanneer de film de focus legt op Warmerdam die zich seksueel tot de jurk aangetrokken voelt wordt het voor mij allemaal wat minder. Ik vond vooral de eerste helft goed, maar helaas iets te fragmentarisch en daarom weinig memorabel.