Meningen

Miyazaki gaat met Ponyp on the Cliff by the Sea weer terug naar zijn oudere films als My Neighbour Totoro en Kiki's Delivery Service. Hoewel ze nog steeds aanwezig zijn bevat Miyazaki's laatste toch een stuk minder tovenarijen en vreemde creaturen dan zijn laatste paar films. Het is een minder epische, meer lieflijke en kinderlijke film geworden. Ik kan beide soorten films waarderen, maar na een paar grootse films als Spirited Away is dit een aangename afwisseling.

Visueel is Ponyo erg mooi. Qua detail redelijk simpel maar wel met een eigen stijltje dat er geraffineerd uit ziet. Ook het verhaal is weer van het niveau dat we gewend zijn. De fantasiewereld van een kind, die later ook geaccepteerd wordt door volwassenen, staat hier weer centraal. Alle elementen zijn weer aanwezig om te zorgen voor een erg vermakelijke en vrolijke kijkervaring, zowel voor jong als voor oud publiek. Ik ben benieuwd of deze film kan rekenen op voldoende populariteit in de Nederlandse bioscopen als hij volgende week in premiere gaat.

Met een omnibus heb ik vaak hetzelfde probleem als met een zakje snoepmix. Er zitten een paar hele lekkere snoepjes in die naar meer smaken, terwijl het merendeel wel aardig is maar meer als extra opvulling dient. Zo ook met Genius Party. Toppers voor mij waren films één, twee en zes. Moeilijk om hier een cijfer aan te geven. Omdat alle filmpjes op visueel gebied zeker imponeren en vanwege de paar uitspringers toch maar een ruime voldoende.

Voor de mensen die de zesde kortfilm, Happy Machine, konden waarderen raad ik Kaiba aan. Een animé, bestaande uit twaalf afleveringen, waarbij de abstracte visuele stijl nog verder is uitgewerkt. Voeg daarbij een een surrealistisch, maar iets beter begrijpbaar verhaal en je hebt een hele vermakelijke, visueel unieke serie te pakken.

Een heerlijk toetje na Genius Party. Vind Beyond net iets beter omdat hier voor mij niet echte missers tussen zitten. Prachtige verscheidenheid aan animatiestijlen, waarin vooral Moondrive erg origineel is. Topper voor mij was toch wel de opener, Dimension Bomb. Heel dynamisch en vreemd filmpje dat er niet alleen chique uit ziet, maar op audiogebied ook erg weet te scoren met enerzijds rustige pianostukken en anderzijds opzwepende industriële electronica.

Wanneer verschijnen Genius Party en deze eens op DVD in het Westen?

Visueel overweldigende film. Nog nooit zulke mooie natuurbeelden gezien in een film. Soms zat ik zo te genieten dat ik de twee hoofdrolspelers even vergat. Er is weinig verhaal, maar dat is naar mijn mening juist de sterkte van de film. De hopeloze zoektocht naar de snelweg door de twee zwijgzame hoofdrolspelers lijkt een reis naar het einde van de wereld. Over het einde van de film ben ik nog niet helemaal uit. Misschien was het toch mooier geweest als beide Gerry's uiteindelijk gestorven waren. Een hele unieke film die me nog lang bij zal blijven.

4,5*

Terecht het laatste deel van de reeks want Who's Got the Gold is toch wel een simpele herhaaloefening van de Hanzo-formule. Al vroeg in de film komen Hanzo's vaste rituelen, zoals de zelfkastijding, seksuele interrogatie en het kapotslaan van stenen beelden, aan bod. Misschien maar goed ook want zo kan de regisseur zich verder op het verhaal focussen. En dat is weer van hetzelfde niveau als de vorige twee delen, met dit maal nog meer de nadruk op de ongelijke machtsverhoudingen tussen het corrupte shogunaat en het onderdrukte proletariaat. Hanzo lapt alle wetten en regels weer aan z'n teenslippers om uiteindelijk het ware recht te doen gelden. Een uitstekende combinatie, exploitation en maatschappijkritiek.

De Lone Wolf & Cub box van Eureka is alweer een tijdje beschikbaar trouwens. Vind hem zelf nog iets te prijzig maar op den duur komt hij zeker naast de boxen van Hanzo en Female Prisoner Scorpion te staan.

Voor mij allemaal net iets te braaf. Grace wankelt wat tussen horrorfilm en drama, waarbij in de eerste helft de nadruk ligt op het drama en later op een lichte horrortoer wordt overgestapt.

Hoewel de film goed begint met het inleiden van het verhaal en het uitdiepen van de karakters miste ik een dreigende spanning als voorbode van wat er komen gaat. Hierdoor leek de film zich voor te doen als een vrouwendrama handelend over moeizame zwangerschap, iets wat mij niet direct aanspreekt.

Dan keert de film ineens 180 graden om en wordt het allemaal wat gruwelijker. Maar niet genoeg. Hoewel de psychologische aftakeling van de moeder goed is weergegeven, schort het vooral aan de portrettering van de baby. Dit had veel angstaanjagender gekund. Deels door de bloedzuigscènes explicieter in beeld te brengen, maar ook door de moeder meer verschillende manieren om haar kind van bloed te voorzien aan te laten wenden. Heb het idee dat er veel meer met het uitgangspunt gedaan had kunnen worden.

Grace climaxt nog snel met drie moorden en eindigt vervolgens met een leuke epiloog, waarbij een flashforward van het kind als kleuter bijvoorbeeld niet had misstaan.

Al met al een redelijk vermakelijke film die dankzij zijn korte speelduur makkelijk uit te zitten is. Helaas weerhoudt een gebrek aan luguberheid Grace ervan om echt aan te slaan.

Vermakelijke film van John Ford, die hiermee duidelijk een politieke boodschap wil overbrengen. Deze is moeilijk te missen, maar verdwijnt toch wat op de achtergrond door de vrolijke familie Joad.

De familie krijgt tegenslag na tegenslag te verduren, maar houdt vol en gaat met volle moed door met haar reis naar Californië. Zelfs het overlijden van een familielid lijkt de volgende dag al compleet vergeten te zijn. Dit doet toch wat afbreuk aan de ernst van de film.

Ondanks het theatrale acteerwerk en de te overduidelijke boodschap blijft de film toch twee uur lang vermakelijk. Feel-good kun je de film natuurlijk ook niet noemen, maar onbedoeld heeft de film hier soms toch wat van weg. Tenslotte bevat de film nog wat mooie zwart/wit shots, bijvoorbeeld wanneer de familie Joad met haar auto arriveert bij een opvangkamp voor arbeiders.

Ik kan wel begrijpen waarom deze film als klassieker aangeschreven staat. Zelf vind ik 3,5* echter meer dan genoeg voor Grapes of Wrath.

Met kleine tegenzin toch eindelijk eens aan deze klassieker begonnen. De ietwat lange speelduur en het WOII thema spraken me wat tegen. Doorgaans vind ik de meeste WOII films nogal generiek en saai. Gelukkig hebben we hier dan ook meer met een ontsnappingsfilm te maken dan met een echte oorlogsfilm.

Centraal in een ontsnappingsfilm moet natuurlijk de spanning staan, beginnend bij het plannen en zich steeds meer opbouwend tot aan de ontsnapping zelf. Helaas was de spanning hier ver te zoeken. Grootste boosdoener zijn de Duitsers, waarvan geen enkele dreiging lijkt uit te gaan. Hoewel de gevangenen streng in de gaten gehouden worden, willen de Duitsers ze het ook zoveel mogelijk naar hun zin maken. Zolang ze maar niet proberen te ontsnappen kunnen ze prima vertoeven in het met prikkeldraad omringde bungalowpark. Uiteraard zijn de gevangenen dit niet van plan, waardoor we een soort kinderachtig kat-en-muisspel voorgeschoteld krijgen; een gevangene ontsnapt, wordt opgepakt, krijgt een reprimande en probeert het vervolgens nog een keer. Het leek op het ondeugend uithalen van kattenkwaad op school; je weet dat je gepakt wordt, maar toch doe je het wegens de drang om het heersende gezag te ondermijnen. In The Great Escape kwam ook meerdere malen naar voren dat niemand echt wist wat te doen na het ontsnappen, anders dan het de Duitsers zo moeilijk mogelijk te maken.

Een niet echt plausibele film, rekening houdende met het feit dat het verhaal zich afspeelt in een POW-kamp ten tijde van WOII. De geloofwaardigheid wordt verder nog gevloerd door de veel te olijke soundtrack, waarvan het steeds terugkerende melodietje me steeds weer iets meer wist te irriteren.

Het plannen van de ontsnapping vond ik nog wel vermakelijk om te volgen, hoewel het wel iets korter had gemogen. Tegen het einde van de film, wanneer de gevangenen ontsnapt zijn, weten de Duitsers de trekker van hun geweer ineens wel te vinden, en wordt de sfeer direct een stuk grimmiger. Wat mij betreft een goede ontwikkeling alleen komt deze veel te laat. Hierdoor wordt des te meer duidelijk dat de eerste driekwart film nogal joviaal en onrealistisch was.

The Great Escape weet niet wat voor film het nu precies moet zijn. De middenweg die hierdoor gekozen is komt niet geloofwaardig over. Ontsnappingsfilms zie ik zich liever afspelen in een echte gevangenis, voor een komische oorlogsfilm grijp ik veel liever terug naar Stalag 17.

Om een of andere reden moest ik steeds aan 964 Pinocchio denken bij het zien van de poster van Hellevator. Daarom heeft het ook een tijdje geduurd voordat ik deze ben gaan kijken denk ik. 964 Pinocchio vond ik namelijk lichtelijk tegenvallen.

Ook Hellevator is duidelijk met een laag budget gemaakt. De film moet het helaas doen zonder goede beeldkwaliteit en dito acteurs. Gelukkig weet Yamaguchi goed hoe hij moet roeien met de riemen die hij wel heeft. En dat zijn voornamelijk originaliteit, vindingrijkheid en het creëren van vreemde situaties.

Hellevator heeft van alles wat eigenlijk. Een vleugje horror, wat psychologisch drama (de trauma's van Luchino), humor (de rits identieke zakenmannen), bij vlagen is het een bloedfestijn, en dan wordt er ook nog een soort dystopisch toekomstbeeld geschetst waarin de hele bevolking is gesitueerd in een bijna eindeloze lift. Origineel en door de verscheidenheid ook zeer onderhoudend. Heb me geen moment verveeld.

Yamaguchi weet zijn film audiovisueel sterk af te werken. Geluidseffecten worden, net als bijvoorbeeld bij Tsukamoto, sterk overdreven. Realistisch is het niet, maar het werkt wel. Ook de muziekkeuze, die voornamelijk bestaat uit donker electronica, is fijn. Het camerawerk wordt gekenmerkt door veel variatie. Er zit wat hyperediting in (zie ik graag), wat slow-motion, maar op de juiste momenten is de camera ook weer stabiel. Het maakt Hellevator net dat beetje boeiender en intenser.

In tegenstelling tot sommige anderen had ik totaal geen moeite met de speeltijd van anderhalf uur. Van mij had er gerust nog een kwartier bij gekund. Nu maar snel opzoek naar de dvd.