Meningen

Verfrissend stukje animatie.

Het is duidelijk dat Anderson er niet voor gekozen heeft om het publiek voor zich te winnen met technologisch imponerende computeranimatie. De ouderwets ogende, ietwat houterige animatietechniek is een goed doordachte keuze geweest. Naast het feit dat het weer eens wat anders is dan de jaarlijkse Pixars, weet deze stijl ook perfect het nostalgische kinderboekengevoel te visualiseren. Qua aankleding is Fantastic Mr. Fox wat mij betreft zeer geslaagd te noemen. Ook leuk om de Beach Boys een paar keer op de soundtrack te horen.

Helaas viel het verhaal mij wat tegen. Ik ben niet bekend met dit Dahl-verhaal, maar de man heeft betere boeken geschreven volgensmij. Misschien ligt het ook wel aan de verscripting door Anderson. Het uitgangspunt is origineel, maar verder wordt het verhaal teveel geplaagd door voorspelbaarheid (kat-en-muis-spel tussen boeren en dieren), irritante personages (voice acting van Clooney vond ik erg tegenvallen) en kleine moraaltjes (vader-zoonrelatie, minderwaardigheidscomplex van de zoon). Mijn voorkeur gaat uit naar het volwassener Mary and Max.

Dankzij de korte speelduur is het toch een prettig uit te zitten film en een lekker esthetisch tussendoortje.

First Squad is een vreemd mengsel van science-fiction, fantasy, WOII en documentaire, dat alles in een typisch Japans animatiejasje gegoten. Een verfrissende insteek, maar op bepaalde punten helaas pover uitgewerkt.

De animatie van Studio 4C is goed, maar niet zo sterk als bijvoorbeeld bij Tekkonkinkreet of hun recente Genius Party projecten. Het was eigenlijk de bedoeling om van First Squad een serie te maken, wat de ietwat lagere productiewaarden verklaart. Alles wijst erop dat men van de pilot episode haastig een speelfilm heeft geprobeerd te maken; de korte speelduur, de snelle afwisseling van scènes, personages die haastig of totaal niet geïntroduceerd worden, een redelijke cliffhanger aan het eind...het zorgt er allemaal voor dat First Squad incompleet aanvoelt.

En dan zijn er doorheen de film nog de documentaire-achtige stukken a la Band of Brothers, waarin oorlogsveteranen, historici en psychologen de kijker moeten doen geloven dat hetgeen zich op het doek afspeelt ook daadwerkelijk gebeurd is. Het kwam op mij wat onnozel en onnodig over. Daarnaast haalt het ook flink de vaart uit het verhaal.

Als serie had dit veel meer potentie gehad, want het occulte, een wereldoorlog en Japanse animatie zijn toch een eigenzinnige combinatie. Ik werd vooral aangetrokken door het visuele, maar ook wel door het interessante doch gehaaste verhaal. Zonde dat de plannen voor een serie niet zijn doorgegaan.

First Squad: The Moment of Truth draait trouwens 14 en 15 november op het Noordelijk Filmfestival in Leeuwarden.

Een beetje een tegenvaller. Als ik deze tien jaar geleden gezien zou hebben had ik me er een pak meer mee vermaakt denk ik. Nu deed het me niet zoveel. Door velen zal deze film dan ook hoog beoordeeld worden vanwege het jeugdsentiment. Het is allemaal typisch jaren tachtig met bijpassende synthesizer muziek en lelijke veel te grote kleding. Helaas waren de grappen en grollen van Ferris bijna nooit echt leuk, terwijl dit toch wel het belangrijkste ingrediënt van de film moet zijn. Het leukste was nog de decaan, hoewel ook wel erg flauw. Weird Science en The Breakfast Club, beide ook van John Hughes, zijn wat mij betreft beter geslaagde tienerfilms.

Redelijk boeiende duizend-en-één-nacht-achtige verhalen in een mooi vormgegeven jasje. De jasjes van de acteurs gaan echter vaak uit, wat mij aan het begin deed vrezen voor Salo-achtige taferelen. Gelukkig weet Pasolini zich hier in te houden. Met de vaak door beeld slingerende geslachtsdelen had ik geen problemen. Het went wel. Juich het alleen maar toe dat je destijds nog op zo'n manier een high-budget film kon maken. Zie ik nu niet zo snel gebeuren.

De film had van mij wel iets korter gemogen. Alle verhaaltjes wisten te boeien, hoewel de één iets meer dan de ander, maar na zo'n anderhalf uur begon het voor mij toch een beetje een sleur te worden. Op enkele lelijke special effects na (de zinkende berg, de boot met houten poppetjes en de geprojecteerde leeuw aan het eind) is de film visueel zeer geslaagd. Vooral de locaties zijn erg mooi. Ook de kostuums zijn vaak erg fantasierijk. De scène die op de poster hierboven staat afgebeeld, waarin een pijl met een penis eraan bevestigd op de vrouw haar geslachtsdeel wordt afgevuurd, was trouwens heerlijk absurd.

De moeite waard om te kijken dus, vooral omdat Arabian Nights een redelijk unieke film genoemd kan worden. Pasolini's een-na-laatste werk blijft echter uitgesloten van een hoge beoordeling, omdat de verhalen tezamen niet pakkend genoeg zijn om de gehele speelduur te boeien.

Veel kun je niet verwachten van een oubollige strip als bronmateriaal, een verwijfde hoofdrolspeler, kostuums en décors ontworpen door wiet rokende ontwerpers en een soundtrack uitbesteed aan Queen. Veel krijg je dan ook niet, slechts intergalactische pulp. Maar leuke pulp is het wel. Ik heb me prima vermaakt met het flinterdunne aliens-vallen-aarde-aan-verhaaltje, cheasy dialogen en slechte special effects. Mijn voorkeur gaat uit naar Barbarella, maar ook Flash Gordon moet de kijker met een hunkering naar camp kunnen plezieren.

Zeer geslaagd eerste werk van Nolan. Ik kan wel genieten van dit soort zwart-wit low-budget debuutfilms. De budgettaire beperkingen vergen vaak het uiterste van de creatieve capaciteiten van een filmmaker, wat kan resulteren in erg vermakelijke, vindingrijke filmpjes.

Vond de schrijver een interessant personages om te volgen, mede door het realistische acteerwerk. Ik zag de clue van het verhaal ook niet mijlenver aankomen (misschien dat je met films als Memento in het achterhoofd al gauw gaat zoeken naar dergelijke plottwists) en heb daarom ruim een uur lang genoten. Verder een mooie zwart-witfotografie die, samen met de door elkaar gehusselde scènes, een beklemmend sfeertje neerzet. De ambient soundtrack zorgde tenslotte voor een welkome variatie op de verder toch wel redelijk klassieke film-noir elementen van Following.

Weer een vermakelijke Pinky Violence film van Suzuki. Dit keer één uit het bekende revenge-movie genre. Minder goed dan een film als Lady Snowblood, maar desalniettemin erg vermakelijk. Het martelen en het bloot lagen er in deze film wel iets te dik bovenop naar mijn smaak. Maar ja, je weet wat je kan verwachten bij dit soort films. Nog een minpunt, het vreselijke acteerwerk van Christina Lindberg, vooral vanwege de vreemde Engelse uitspraak. De twee eerdere Girl Boss films van dezelfde regisseur vond ik net iets leuker.

3*