Meningen

"Drink up, mate!

Terechte opmerking van Bélon. Zorg dat je een sixpack bier inslaat voor je aan deze film begint, want dorst krijg je gegarandeerd.

In hetzelfde jaar dat men in Walkabout probeert samen te leven met de ongeciviliseerde aboriginals, moet hier een Australische leraar zich staande zien te houden tussen andere wilden; de onderontwikkelde, grofgebekte en immer drinkende inwoners van het dorpje Yabba. Makkelijk heeft de leraar het aanvankelijk niet, maar gaandeweg laat hij zich steeds meer gaan en doet hij dingen waarvan hij dacht dat hij ze nooit zou doen.

Een meesterwerk wil ik het niet noemen, maar een vergeten topper is het zeker. Wake in Fright is een broeierige film over het uitzichtloze leven in de outback van Australië. Het zweet druipt bijna van je televisie af. Dankzij de extreme hitte drinken de bewoners continu bier, want water is alleen goed om je mee te wassen, zoals een van de bijpersonages mooi wist te zeggen. Het hoofdpersonage is genoodzaakt om in het stadje te blijven en vergrijpt zich al snel aan verscheidene zonden. Er volgt een psychologische aftakeling die voor mij climaxt bij de intense kangaroojacht.

Ik houd wel van dit soort films waarin de omgeving, hier zowel de plaats als haar inwoners, eigenlijk de hoofdrol speelt en een detrimentale invloed op het hoofdpersonage uitoefent. Prachtige ruwe film over het leven in een hel op aarde. Jammer dat de regisseur zijn kunde bij veel van zijn latere films niet meer heeft laten zien.

Heb een erg dubbel gevoel overgehouden aan het kijken van deze film. Enerzijds is het een mooi geschoten, op sommige momenten haast psychedelische, schets van het leven in de Australische Outback . Anderzijds lijkt de film helemaal niet te willen vertellen over de twee verdwaalde kinderen. Het verhaal lijkt meer in dienst te staan voor het verheerlijken van de ongerepte natuur en het uiten van kritiek op de geïndustrialiseerde samenleving, die zo weinig waarde meer hecht aan de aardse schoonheid.

Op zich vind ik zo'n boodschap niet erg storend, het hoort ook een beetje bij de tijdgeest van de film, maar hier ondermijnde het de film zelf naar mijn mening. Had vaak het idee naar een natuurdocumentaire te kijken, vanwege de overvloed aan shots van dieren en landschappen. Ook scenes, zoals de wetenschappers met de weerballonnen en de Aboriginals die souvenirs maakten, hadden er van mij uit gemogen. Ze hadden maar bar weinig met het eigenlijke verhaal te maken.

Heb vaak aan Gerry moeten denken tijdens het kijken van deze film. Gus van Sant vertelt naar mijn mening een veel mooier, heftiger en indrukwekkender verhaal over een overlevingstocht, daarnaast is het ook minstens zo mooi gefilmd als deze.

Ik lijk nu misschien heel negatief, toch wist Walkabout mij te intrigeren en dat waardeer ik wel. De relatie tussen de twee blanken en de Aboriginal, vol onbegrip, wederzijds vertrouwen en vriendschap, vond ik goed neergezet. Van de wat psychedelische elementen kon ik ook genieten. De soms aparte montage van beelden met bevreemdende muziek, maar bijvoorbeeld ook de scene waarin de vader plotseling besluit zichzelf en zijn kinderen neer te schieten. De kijker wordt helemaal niet duidelijk gemaakt waarom hij dit zou willen doen.

Voor nu een veilige 3*, maar na een herziening kan het alle kanten opgaan met het cijfer denk ik.

Een leuk concept, maar naar mijn smaak te langdradig uitgewerkt. Het eerste uur van de film bevat vrijwel alleen een opeenvolging van interviewfragmenten waarin de dode zielen reflecteren op hun verleden. Ik vond lang niet alle personages interessant, waardoor ik erg veel moeite had om het eerste uur uit te zitten. De medewerkers, die vooral in het tweede deel uitgediept worden, vond ik eigenlijk interessanter dan de zielen. Gelukkig biedt de tweede helft wat meer diepgang, mede doordat de omgevingen wat gevarieerder worden, het eerste uur speelt zich voor het grootste gedeelte af in de saaie interviewkamers. Toch blijf ik erbij dat het veel korter en bondiger had gekund. Visueel verder wel aardig, met een soort documentairestijl gefilmd.

Vermakelijke sci-fi klassieker en leuk om eens gezien te hebben. Grappige special effects, die vijftig jaar geleden nog behoorlijk state-of-the-art waren volgensmij. De decors en de ruimteschepen zien er prima uit. Het acteerwerk is erg simpel, maar zijn we gewend van dit soort films en doet daarom niet af aan de ervaring. Het verhaal kent een redelijke spanningsopbouw, maar wordt helaas compleet verpest door een enorme anticlimax en ultrachristelijk einde. Het niet immuun zijn voor simpele bacteriën vond ik wel een hele makkelijke oplossing om een eind aan het verhaal te breien. Het eind kwam ook nog eens erg abrupt. Net of de makers niet meer genoeg filmrol hadden om een fatsoenlijke slotscène te schieten. Zonde, want de rest van de film is prima te pruimen. Een voldoende kan ik echter net niet geven aan deze klassieker.

Kurosawa bewijst ook met The Bad Sleep Well dat hij niet alleen maar goede samurai films kan maken. Mooie depressieve film over de ongrijpbare corruptie in de zakenwereld. Ik vond alleen de soms wat vrolijke score niet echt bij de sfeer van deze film passen. Had van mij wel wat duisterder gemogen.

Where The Buffalo Roam staat ver beneden Fear and Loathing in Las Vegas, maar weet de fan toch voldoende te vermaken. Waar Fear and Loathing in Las Vegas perfect de sfeer en gekheid uit de boeken weet over te brengen, probeert Where the Buffalo Roam meer een karakterschets van H.S. Thompson te maken. Hierin slaagt de film redelijk d.m.v. de fragmentarische opbouw (meerdere tijdsperioden worden behandeld) en de aardige acteerprestaties van Murray. Bijna 30 jaar later doet de film wel zeer gedateerd aan. 3* van mij, maar als ik zijn boeken niet had gelezen had dit cijfer misschien wel een stuk lager gelegen.

Grote verschillen in beoordeling hier. Bij mij wist de magie van Where The Wild Things Are wel post te vatten.

Het begint als een redelijk conventioneel stukje film over een hechte doch tumultueuze band tussen moeder en zoon. In tegenstelling tot sommigen hier vond ik deze introductie wat minder boeiend dan hetgeen wat volgt, een noodzakelijk kwaad.

Gelukkig belandt Max al snel in zijn prachtig vormgegeven fantasiewereld, die afwisselend erg duister of erg gemoedelijk kan zijn. De 'monsters' zijn zeer knap vormgegeven door een geslaagde combinatie van CGI en acteurs in pakken. Door die pakken bewegen de beesten zich een beetje als de Teletubbies of Pino uit Sesamstraat. Het ziet er in ieder geval aandoenlijk uit. Ik ben benieuwd of Jonze hiermee een nieuwe trend zal zetten.

De soundtrack vond ik zelf erg verfrissend, totaal anders dan wat je je doorgaans voorstelt bij filmmuziek. Vrolijke, dromerige indiepop die het prima zal doen in de hitlijsten, maar ook hier goed tot zijn recht komt. Qua muzikale stijl wel erg tijdsgebonden denk ik, dus hoe men hier tien of twintig jaar later over zal oordelen durf ik niet te zeggen. Maar wat maakt dat uit, genieten van de film doen we nu.

Visueel is Jonze ook lekker bezig. De kleuren spatten vaak van het beeld af, maar ook de donkere scènes zijn sterk geschoten, bijvoorbeeld de scène waarin Max voor het eerst de 'monsters' tegenkomt. De camera is vaak erg beweeglijk, iets dat ik niet zo snel zou zoeken bij een film als deze. Het werkt in ieder geval uitstekend. De schijnbaar onuitputtelijke energie van Max en zijn vrienden vindt in de cameraman zijn gelijke. Het moddergevecht is een cinematografisch hoogstandje.

Where The Wild Things weet mooi de balans te vinden tussen jong en oud. De relatieperikelen tussen de monsters zijn misschien weinig subtiel en vallen iets teveel in herhaling, maar storend is het niet echt. Gelukkig is de film gevrijwaard van een dik opgelegde moraal of pedagogische verantwoording.

Een redelijke tegenvaller. De witte Duitse herder is een mooie reïncarnatie van al het racistische kwaad, maar ik vind het een redelijk makkelijke manier om hiermee dit onderwerp aan te kaarten. Ik kon na afloop ook niet goed achterhalen of Fuller nou een anti-racistisch statement met White Dog heeft willen neerzetten, of gepoogd heeft een spannende thriller te creëren.

Door Morricone's zenuwachtige soundtrack krijgt de film op sommige momenten, onbedoelde lijkt me, een soort horrorsfeer. Het acteerwerk, vooral van de hoofdrolspeelster en de dikke baas, was op sommige momenten erbarmelijk. Het camerawerk was ook niet speciaal en de beelden wisten me nergens echt te raken.

Op alle vlakken is de film het dus eigenlijk net niet. Het is geen mooie film, als thriller mist het teveel spanning en als statement vind ik het allemaal wat te gemakzuchtig.

Withnail & I is een film met een erg eigen sfeertje, dat niet iedereen zal aanspreken denk ik. Het is een wat aparte mix van Engelse humor, licht drama en de jaren zestig hippiecultuur.

Marwood en Withnail zijn beiden werkloze toneelspelers. Waar Withnail vooral een excentrieke, doemdenkerige, zelfdestructieve persoon is, probeert Marwood nog de zin van het leven in te zien en iets te maken van zijn carrière. Aan het eind heeft hij dan ook door dat hij zich los moet maken van zijn vriend om zijn ontspoorde leven weer op de rails te krijgen. Dit is enkel de rode draad door de film. Withnail & I moet het vooral hebben van de humor.

Het belangrijkste ingrediënt hierin zijn de poëtische, neerslachtige zinnen die Withnail uitkraamt. Vaak is er geen touw aan vast te knopen. Daarnaast is er nog de bezinningstocht naar het Engelse platteland, inclusief de redelijk komische homofiele oom. Het moge duidelijk zijn dat deze omgeving bij de stadse dronkaards voor de nodige frustraties zorgt.

Vond het een zeer verfrissend filmpje en misschien is hierdoor mijn beoordeling ietwat hoog uitgevallen. Vond de muziek van Hendrix, muzikaal prachtig, maar niet echt passend binnen de film. Ook is de speelduur misschien iets aan de lange kant. Toen de oom op het platteland verscheen raakte het tempo in een dipje.

Leuke kinderklassieker, die door volwassenen ook prima gewaardeerd kan worden. De nieuwe HD transfer ziet er schitterend uit en bewijst eens te meer hoe kleurrijk en fantasierijk de decors zijn en hoe vakkundig de special effects, de leeftijd van de film in ogenschouw nemend. De titelsong is sterk, maar verder vielen de musicalnummers mij wat tegen. Gelukkig wordt er minder gezongen naarmate de film vordert. De acteerprestaties van Judy Garland mogen ook niet ongenoemd blijven; zonder irritant te worden weet ze prachtig de jeugdige onschuld en nieuwsgierigheid te portretteren.

Hoewel het totaal niet mijn genre is en ik met het kwijtraken van mijn melktanden ook mijn fantasie en inlevingsvermogen een beetje ben kwijtgeraakt, wist The Wizard of Oz me zeker te fascineren. Verplichte kost voor kinderen wat mij betreft.

Akelig realistische film met zeer sterke acteerprestaties. Had ook totaal geen probleem met de lengte van de film. Het soms wat ruwe camerawerk benadrukt nog eens dat je niet naar een flitsend en steriel hollywooddrama zit te kijken. De scène waarin Nick, na een hele nacht overwerken, zijn collega's mee naar huis neemt en iedereen aan de spaghetti zit, vond ik prachtig en zal ik niet snel vergeten. Ben zeer benieuwd naar de andere films van Cassavetes.

5*

Woodstock is een zeer treffende documentatie van een belangrijke periode uit de twintigste eeuw. De balans tussen de optredens, de interviews en de beelden van de bezoekers is precies goed. Deze mix maakt de film ook moeilijk te classificeren en daarom redelijk uniek. Aan de ene kant is het een serieuze documentaire over het Woodstock festival. Aan de andere kant kun je het ook zien als muziekfilm met prachtige optredens, waarvan de optredens van Jefferson Airplane en de afsluiter van Hendrix persoonlijke hoogtepunten zijn.

De knappe montage, met meerdere beelden naast elkaar, geeft vaak nog eens extra diepgang aan de beelden. Verder is het gewoon genieten van de muziek en alle mensen die het daar zo naar hun zin hebben. Apart hoe een film bij iemand die de jaren zestig niet mee heeft kunnen maken toch een soort gevoel van heimwee naar vervlogen tijden op kan wekken.

Een klein minpuntje voor mij is het ontbreken van de namen van de artiesten. Destijds was het natuurlijk overbodig en voor de kijker die de vijftig reeds gepasseerd is zal het ook geen problemen opleveren. Ondertiteling was op sommige momenten ook wel gewenst.