Meningen

Dit is dan alweer (ik heb overigens de "Unrated" versie gezien), en ook gelukkig, het laatste deel van de "Fifty Shades" trilogie na "Fifty Shades of Grey (2015)" en "Fifty Shades Darker (2017)" en ze worden er helaas niet beter op en al zeker niet opwindender, hoewel Dakota Johnson (speelde in alle drie films de hoofdrol) natuurlijk wel een mooie vrouw is om naar te kijken (zowel met kleren aan als zonder), althans zolang ze maar niet praat.

Anastasia Steele (Dakota Johnson) en Christian Grey (Jamie Dornan) zijn in dit verhaal getrouwd en leven samen een stabiel leven vol luxe. Maar hun wilde verleden wil hen maar niet met rust laten en al zeker niet wanneer de voormalige baas van Anastasia, te weten Jack Hyde (Eric Johnson), wraak zweert.

Het verhaal stelt wederom weinig voor en bevat een dun plot vol met overbodige scènes, vol met autoritten (wel overigens een fraaie sportieve "Audi" auto) en vliegtuigreisjes en weinig relevante ontmoetingen (o.a. met de vrouwelijke architect Gia Matteo, die gespeeld werd door de zeer mooie Arielle Kebbel, die ook nog eens een zeer mooie jurk droeg) en de dialogen hebben een ongekend truttig gehalte en dat geldt buiten de dialogen natuurlijk ook voor de hele trilogie verfilming.

Ook in huwelijkse staat, wat te zien is tijdens de opening van het verhaal, beleven Anastasia en Christian hun erotische avontuurtjes (wat wel wat wegheeft van slappe softe porno, waarbij Dakota Johnson haar borsten en billen mag tonen en Jamie Dornan zijn goedgetrainde torso en wat haren uit de schaamstreek mag showen) en dat o.a. op een boot (waarbij Christian zeer romantisch tegen Anastasia zegt "Ik ga je neuken tot je het uitschreewt") tijdens hun huwelijksreis in Nice, in de auto (de eerder genoemde "Audi") op een parkeerplaats na een auto achtervolging (eigenlijk op een onverwachte moment, maar schijnbaar vond Anastasia het erg opwindend en had ze ook de behoefte om met iets anders te spelen dan de versnellingspook van de "Audi"), in de SM-kamer (inclusief een zwangere Anastasia) en badkamer in het echtelijke appartement in de stad Seattle en in de keuken van het luxe vakantiehuis in Aspen en dat met ijs (en "nee" geen raket of Calippo-ijs welke je ergens makkelijk in kunt stoppen, maar gewoon Ben & Jerry’s ijs uit een beker).

In dit verhaal raakt Anastasia ook zwanger (tijdens de aftiteling is het kind ook te zien, namelijk een jongetje met de naam Ted welke ze genoemd hebben naar Ted Bundy, en blijkt Anastasia ook opnieuw zwanger te zijn van een jongetje, welke ze Jeffrey willen gaan noemen) en daar is Christian niet bepaald blij mee, want als Anastasia het tegen hem zegt, reageert hij kwaad op de volgende manier:

"Ik had plannen voor ons. Ik wilde je de wereld geven. Geen luiers en braaksel en shit".

Het einde (wat zogenaamd spannend moest voorstellen) waarbij Mia Grey (Rita Ora), de zus van Christian Grey, wordt ontvoerd door Jack Hyde voor 5 miljoen dollar losgeld en waarbij de zwangere Anastasia geschopt wordt door Jack en waarna ze in het ziekenhuis belandt, was tenenkrommend slecht en daarna zien we ook heel eventjes Kim Basinger voor het eerst in beeld, waarbij ik gelijk uitkom op de cast en om dan in ijs (toepasselijk in het verhaal) termen te spreken, die konden er amper chocolade van maken. Dat zou overigens ook uit Anastasia zijn gekomen, als Christian de grote buttplug (die in een lade lag) zou hebben gebruikt, welke op een gegeven moment in beeld getoond werd.

Visueel gezien zag het er zeker niet slecht uit en buiten Dakota Johnson, mochten ook de beelden van Nice (de film is ook in Nice opgenomen en dat rond dezelfde tijd dat daar een aanslag met een vrachtwagen plaatsvond in juli 2016) en Aspen er wezen en natuurlijk ook de fraaie "Audi" auto.

Net als de vorige twee delen uit de "Fifty Shades" trilogy, krijgt ook deze Drama / Romantiek film (die circa 105 minuten duurt) van mij gewoon weer een 0,5* als punt.

Typische Marlon Wayans parodie op de vreselijke slechte film "Fifty Shades of Grey (2015)", met veel flauwe en seksistische humor.

De film mag dan wel slecht zijn, maar met deze film heb ik me in ieder geval meer vermaakt dan met het origineel, want om deze film heb ik tenminste een aantal keren hard moeten lachen. Met als hoogtepunt de scene waarbij Marlon Wayans (in de rol van miljonair Christian Black, die aan het hoofd staat van "Black Enterprises") zit te strippen en daarbij zijn witte shirt van zijn lichaam scheurt en deze dan tussen zijn benen op en naar trekt en daarna in het gezicht van een vrouw gooit, waarna je dan het witte shirt helemaal vol met poepvlekken ziet op het gezicht van de vrouw, die dan zegt "Verdomme !" Met dit soort typische Marlon Wayans humor zit de film vol van en je moet daar enigszins tegen kunnen. Vaak is de humor tenenkromend slecht, maar soms dus ook best leuk.

Het verhaal is dus gewoon een pure parodie (inclusief het verloop van het verhaal) op de film "Fifty Shades of Grey (2015)" en hier en daar zitten er wat leuke verwijzingen in naar andere films zoals "Whiplash (2014)" (best een leuke scene), "Magic Mike (2012 en 2015)" (de eerder genoemde stripper scene), "12 Years a Slave (2013)" en "Django Unchained (2012)". De laatste twee films o.a. m.b.t. het kiezen en het gebruik van het soort zweep. Hoewel het verhaal behoorlijk flauw is (dat weet je eigenlijk al voordat je aan deze film begint), heb ik me toch nog best weten te vermaken en ook moest ik een aantal keren lachen, maar met circa 85 minuten is deze film eigenlijk wat aan de lange kant (75 minuten was meer dan genoeg geweest), waardoor het door de vele flauwe humor al snel langdradig wordt.

De cast is best beperkt in dit verhaal en het draait ook vooral om Marlon Wayans (dus in de rol van Christian Black) en Kali Hawk (in de rol van Hannah Steale, die Christian Black komt interviewen voor een krantenartikel en waardoor Christian Black belangstelling voor haar krijgt). Van de typische flauwe en seksistische humor van Marlon Wayans moet je van houden, want anders zul je snel afhaken bij deze film en ook zijn andere films (o.a. "A Haunted House (2013)" en het tweede deel "A Haunted House 2 (2014)") waarin hij een hoofdrol speelt. Ik kan hem opzicht best goed waarderen en soms moet ik ook hard om hem lachen. In deze film heeft men ook nog eens Jane Seymour (in de rol van Claire, die de blanke moeder is van Christian Black) van stal gehaald in een korte rol en dat laatste geldt ook voor Affion Crockett (in de rol van Eli, die de arme broer is van Christian Black, maar die wel een enorme lange penis heeft) die ik best leuk vond en dat in tegenstelling tot de vreselijke vadsige Jenny Zigrino (in de rol van Kateesha, die de vriendin en kamergenoot is van Hannah Steale), die het een paar keren doet met Eli.

Hoewel deze Komedie film gewoon slecht is, is hij wel leuk om eens gezien te hebben op een doordeweekse regenachtige dag. En als je de humor van Marlon Wayans enigszins kunt waarderen (zoals ik dus), dan zul je ongetwijfeld een aantal keren moeten lachen, hoewel de meerderheid van de humor flauw en slecht is.

Het populaire (althans onder de vrouwen) boek heb ik niet gelezen omdat ik gewoon een hekel heb aan lezen. Dus ik moet het vaak doen met boekverfilmingen zoals deze.

Het eerste wat me opviel bij deze film is dat men gebruik heeft gemaakt van vrij onbekende dertien in dozijn acteurs en actrices en dat het ook allemaal best goedkoop uitzag (het had zo een televisiefilm kunnen zijn). Best jammer, want met bekende acteurs en actrices zou deze film interessanter zijn geweest. Het draait in deze film om de net afgestudeerde doorsnee Anastasia Steele (vreselijk slecht en irritant gespeeld door Dakota Johnson, die ook nog eens veel te zacht praat) en de succesvolle miljardair Christian Grey (ook vreselijk slecht gespeeld door Jamie Dornan) die elkaar tijdens een interview (daar begint de film mee) ontmoeten en daarna gelijk min of meer een soort van bizarre relatie aangaan op grond van termen en eisen die Christian Grey stelt. Opzicht wel begrijpelijk omdat hij natuurlijk de miljardair is en zij gewoon een eenvoudige vrouw is

Het hele verhaal is gewoon te achterlijk voor woorden (ook best belachelijk) en het is ook allemaal flauw, saai, clichématig, langdradig en totaal niet boeiend of spannend. En met spannend bedoel ik dan bij deze film dat het niet prikkelend is, ondanks dat er regelmatig wat bloot (de eerste keer na ongeveer 45 minuten) is te zien van hoofdrolspeelster Dakota Johnson. Ook de SM-taferelen (eerste keer pas na bijna 90 minuten als Dakota Johnson wordt vastgebonden en een beetje wordt geslagen) zorgen voor geen enkele spanning en ze zijn eerder lachwekkend. Dakota Johnson stelt daarbij ook eisen (die ze laat vastleggen op papier) want ze wilt o.a. niet anaal of vaginaal gefist worden en ook moet ze niets hebben van kontpluggen, waarvan ze niet eens weet wat ze betekenen Daarentegen is ze wel niet vies van een gouden regen Alle seks en SM scènes (in totaal zeer weinig) worden overigens begeleidt met vreselijke totaal niet passende muziek. Het einde van het verhaal is net zo tenenkromend slecht als de rest van het verhaal en ik vond het al een hele prestatie dat ik het einde heb gehaald, want het is best een marteling om deze film helemaal uit te kijken.

Nee, deze film was absoluut niet aan mij besteedt en ik vond er letterlijk en figuurlijk ook geen zak aan. Bovendien duurt deze film met bijna 2 uren gewoon veel te lang en had men het makkelijk kunnen afdoen in 90 minuten. Je kunt beter kijken naar "SM-rechter (2009)" die boeiender is en welke ook nog eens waargebeurt is, i.p.v. deze flauwe en saaie bedoeling.

Prima film met een prima spelende Edward Norton en Brad Pitt. Het einde is geweldig en als je hem voor het eerst kijkt ben je volkomen verbaasd.

Eerlijk gezegd had ik tot een week geleden nog nooit gehoord van deze film. Maar omdat deze film kanshebber was voor een Oscar werd men interesse aangewakkerd. Zeker omdat Mark Wahlberg en Christian Bale erin meespeelden welke ik vaak goed vinden spelen.

Na het zien van de film moet ik concluderen dat het gewoon een prima drama is met uitstekende rollen van Mark Wahlberg en vooral Christian Bale. De rest van de cast deed het eigenlijk ook goed (met name de moeder gespeeld door Melissa Leo). Het verhaal zit goed in elkaar en de uitvoering ervan ook en mede daarom wist de film mij tot het einde te boeien.

Inderdaad een "Wrong Bet" kloon maar dan een matige. Verhaal is matig, gevechten zijn matig en de acteer prestaties zijn ook nog eens matig. Met pijn en moeite kunnen uitkijken.

Vermakelijke waargebeurde Komedie / Drama film over de Britse (uit Norwich) Saraya-Jade Bevis (artiestennaam Paige), gespeeld door Florence Pugh, die het redt tot de World Wrestling Entertainment (oftewel WWE).

Saraya-Jade Bevis komt uit een Brits volksgezin dat een passie heeft voor worstelen. Wanneer zij en haar broer Zak (Jack Lowden) de kans krijgen om auditie te doen voor World Wrestling Entertainment, grijpen ze deze grote uitdaging vol spanning met beide handen aan. De wereld van het professioneel show-worstelen ligt aan hun voeten.

Deze film is geregisseerd en geschreven door komisch acteur Stephen Merchant (hij heeft zelf ook een rolletje in het verhaal), die typisch Brits sarcasme mixt met het typisch Amerikaans sportsentiment. De hoofdrol wordt gespeeld door Florence Pugh, die moeiteloos weet te schakelen tussen stoer en kwetsbaar, en ze weet je in te pakken in haar reis naar de overdreven wereld van het show-worstelen.

Het verhaal zit vol met humor en ontroerende momenten, maar bovenal is het een oprecht en inspirerend verhaal over je dromen volgen. Hier en daar zitten er natuurlijk ook de nodige clichés in (zo lijkt het erop dat ze het niet gaat redden, maar uiteraard gaat het haar lukken) en het eindgevecht met WWE Divas-kampioen AJ Lee (Thea Trinidad), die haar titel op het spel zet, was eigenlijk best flauw en zeer voorspelbaar, ondanks dat het echt zo verlopen is.

Verder waren er fijne bijrollen van Vince Vaughn (die ik sinds "Brawl in Cell Block 99 (2017)" steeds meer begin te waarderen als acteur) als haar harde coach Hutch en van Dwayne ‘The Rock’ Johnson als zichzelf, die vroeger natuurlijk zelf een professioneel worstelaar was (laatst actief als professioneel worstelaar in april 2013, waarbij hij verloor van John Cena bij het evenement WrestleMania 29, die inmiddels ook een acteur is geworden). Zijn telefoongesprek met de vader van Saraya-Jade Bevis, te weten Ricky Knight (Nick Frost), was best hilarisch.

Ricky: Welke eikel belt mij tijdens WrestleMania ?
Dwayne: Met Dwayne Johnson
Ricky: Ja, en ik ben Vin Diesel
Dwayne: Ik hoop het niet (Dwayne Johnson en Vin Diesel moeten elkaar niet)

Nick Frost als vader Ricky Knight deed het ook leuk en verdienstelijk en hetzelfde geldt voor Jack Lowden als broer Zak Knight (met zijn "Zak attack", die niet wordt geselecteerd om kans te maken tot professioneel worstelaar, welke zijn passie, leven en droom was) en Lena Headey als moeder Julia Knight, die best een leuke quote had (net zoals Saraya-Jade Bevis overigens, die het voor het eerst zegt tegen Dwayne Johnson als ze elkaar voor het eerst ontmoeten), namelijk:

"Neuk me dood en begraaf me zwanger"

Verder zit er ook vrouwelijk rondborstig schoon in, in de vorm van Kim Matula, Aqueela Zoll en Ellie Gonsalves, die ook een kans maken om professioneel worstelaar te worden, en waar Saraya-Jade Bevis in eerste instantie geen goede verhouding mee heeft. Ze beschouwt ze ook in eerste instantie als meiden die alleen met hun tieten en kont kunnen schudden zoals cheerleaders, modellen en danseressen (wat ze overigens ook waren ).

Als liefhebber van Metal muziek was het leuk om te horen dat er muziek (uiteraard van Britse bands) werd gespeeld van o.a. Iron Maiden (nummer "Bring Your Daughter To The Slaughter") en Motörhead (nummer "Born to Raise Hell") en dat tijdens leuke scènes, namelijk in een busje, waarbij Zak leerlingen ophaalt voor de training en die dan volop meezingen op de muziek (vooral een klein jochie was daarbij leuk om te zien).

Al met al een sympathieke waargebeurde Komedie / Drama film die het verdient om gezien te worden.

Bob de rooy vond ik vroeger altijd wel om te lachen (nu niet meer) maar het typetje Annie de Rooy vond ik altijd vreselijk, kan er nooit om lachen.

Ik heb deze film destijds in de Bioscoop gezien en met uitzondering van het eerste half uur was de rest zeer vervelend om naar te kijken. Na een half uur heb je het wel gehad met deze film. Het verhaal van deze film slaat ook echt nergens op, ik kan me het einde niet meer eens herinneren en dat zegt genoeg over deze film. Vanwege het begin van deze film (de vrouw die over stak) krijgt deze film nog 2 punten van mij.

Met deze Misdaad/Drama (met inktzwarte humor) film, wist ik me in eerste instantie geen raad mee en ik ben ik er zelfs na circa 20 minuten wat bij in slaap gedommeld (beter gezegd, mijn ogen vielen regelmatig dicht), maar toen ik weer bij mijn positieven kwam (circa 10 minuten later), wist de film me toch wel te boeien en te vermaken.

In dit verhaal draait het om rechercheur Bruce Robertson (gespeeld door James McAvoy), die met de Kerst voor de deur nog wordt belast met een moordzaak van een Aziatische jongen in een tunnel, waarbij hij kans maakt op promotie, waar hij naar hunkert. Om deze promotie te krijgen probeert hij de concurrentie uit te schakelen die ook azen op deze promotie en bovendien moet hij zijn persoonlijk demonen zien te overwinnen waaronder alcoholverslaving, drugsverslaving en seksverslaving. Dit heeft een dramatische invloed op zijn gezondheid en zijn relaties, waaronder een aantal buitenechtelijke affaires (vrouwen van collega's en vrienden).

Het is zeker geen alledaagse film vanwege zijn rauwheid (wordt naarmate het verhaal vordert ook steeds erger en zelfs donkerder) en je moet je er in eerste instantie ook wat doorheen worstelen. Maar zodra je dat doet, komt het ook wel goed, want vanaf dan weet deze film je waarschijnlijk ook te interesseren, te boeien en te vermaken. Het einde (behoorlijk zwart) van het verhaal mocht er zeker wezen en bevat ook een verrassende wending na circa 75 minuten, m.b.t. Bruce Robertson (die dan tevens de identiteit heeft aangenomen van zijn inmiddels gescheiden vrouw Carole en er dan ook verkleed bijloopt als Carole), die ik eigenlijk niet zag aankomen.

Wat je in deze film te zien krijgt is vooral ellende, vunzigheid (zoals o.a. masturbatie op toilet en het kopiëren van penissen op een kopieapparaat en een vrouw, in dit geval de secretaresse, moet dan raden welke penis bij wie hoort), seks (o.a. als Bruce het regelmatig doet met Chrissie, die de vrouw is van een collega van hem. Overigens ook met de zekere Bunty die een vrouw is van een vriend van hem en haar valt hij regelmatig telefonisch lastig, door zich voor te doen als een seksistische "Frank Sidebottom", waarover ook een goede film is gemaakt, te weten "Frank (2014)"), drugs, alcohol, geweld, waanzin (vooral als het met Bruce steeds slechter gaat en wat vooral te maken heeft met zijn verleden en dan m.b.t. zijn overleden broertje Davie en zijn gezin welke hem verlaten heeft) en veel gepraat.

De film wordt gedragen door James McAvoy in de rol van rechercheur Bruce Robertson en hij deed dat best goed en overtuigend. Ook de overige Britse cast (met zeker een aantal bekenden) deed het goed en vooral dan Eddie Marsan (in de rol van registeraccountant Clifford Bladesey, met wiens vrouw Bruce het doet en Bruce valt haar ook regelmatig telefonisch lastig "Bruce: Zou jij mijn lul willen zien, Bunty ? Bunty: Ik zou meer dan dat willen doen, Frank. Ik zou graag jouw lul in mijn mond willen nemen. Dat zou ik graag willen doen. En dan zou ik willen dat jij je lul in mijn prachtige lijf steekt." ), Imogen Poots (in de rol van rechercheur Drummond) en Jamie Bell (in de rol van rechercheur Lennox, die maar een kleine penis heeft. Grappig daarbij was de scene waar hij samen met Bruce een hoer zitten te neuken en de hoer dan tegen hem zegt "Ben je al begonnen, wormpje ?" ).

Hun rol is misschien niet al te groot, maar Kate Dickie (in de rol van Chrissie, de vrouw is van een collega van Bruce, te weten de racistische rechercheur Dougie Gillman, en waar hij regelmatig wilde seks mee heeft, zoals wurgseks) en Pollyanna McIntosh (in de rol van de sexy secretaresse) vond ik leuke verschijningen, waarbij de eerste ook regelmatig topless was te bewonderen. Degene die overigens Pollyanna McIntosh bloot willen zien, moeten maar eens kijken naar de goede Horror / Drama film "The Woman (2011)".

Al met al best een aardige Misdaad / Drama film (gezien overigens via "Film 1 On Demand"), waarmee ik een soort van haat/liefde verhouding mee had.

Zeker geen geweldig film, maar wel een aardige mysterieuze Thriller / Mysterie (zijn de Spanjaarden best goed in) met veel mooie beelden van de omgeving en de gebeurtenissen (o.a. de vliegtuigen) en een verhaal wat ook weet te boeien. Je wilt namelijk weten hoe de vork in de steel zit. Zowel het verhaal als de uitvoering zitten aardig in elkaar. Het is alleen jammer dat alles zo mysterieus blijft tot en met het einde. Dus als kijker blijf je uiteindelijk met een leeg gevoel achter. De cast deed het niet onaardig en de fraaie Clara Lago mocht er wel wezen. Omdat de film niet lang duurt, kijkt hij ook lekker weg.

Ongelooflijk wat een troep van een actiefilm was dit. Het had veel weg van een gemiddelde Chuck Norris film en van een lange aflevering van het A-Team, inclusief het geknutsel van een voertuig en het vliegen van personen bij een explosie.

Het belachelijke verhaal slaat gewoon nergens op en hetzelfde geldt voor de uitvoering. Het heeft ook allemaal erg veel weg van een B-film, want het oogt allemaal goedkoop, nep en inspiratieloos. De film werkt soms ook op de lachspieren want na de dood van de poema van Will Colton (gespeeld door David Hasselhoff) wordt er gezegd:

"Je was mijn beste vriend en ik weet eigenlijk niet hoe ik verder moet zonder jou"

Werkelijk zeg, dat is toch gewoon te achterlijk voor woorden

De film bevat overigens wel veel actie, maar het heeft nul komma nul impact en is ook allemaal saai en eentonig. Opzicht is de cast voor deze film best indrukwekkend met David Hasselhoff, Bo Hopkins en John Saxon (zag er wel maf uit met die vreemde ogen), maar allemaal presteren ze zwaar ondermaats. Van David Hasselhoff (in de Chuck Norris rol) verwacht je natuurlijk ook niets anders, maar van Bo Hopkins toch zeker wel (nu moet ik natuurlijk wel niet gaan overdrijven ). De overige cast stelt ook niet veel voor, maar die Jeanie Moore zag er niet onaardig uit.

Deze flut film heb overigens gezien op de zender MGM, maar eerlijk gezegd had ik hem liever niet gezien want het is gewoon verspilde tijd. Deze film krijgt van mij dan ook niet meer dan een dik verdiende 0,5 !

De eerste twee delen waren dik in orde dus ik had best hoge verwachtingen van dit laatste deel. Maar ik moet zeggen dat dit laatste deel een behoorlijke afknapper was. De film was niet boeiend laat staan spannend. Jammer dat de Omen reeks moest eindigen met dit slap laatste deel.

Zonet herzien en ik moet zeggen dat ondanks dat het meer dan 25 jaar geleden is dat ik deze film voor het laatst heb gezien, ik me de film en de verhaallijn goed voor de geest kon halen. Het concept blijft geniaal met een modern vliegdekschip terug in de tijd gaan en dan de kans hebben om de 2e wereldoorlog te veranderen. Wat dat betreft vind ik het jammer dat dat laatste niet gebeurt is in deze film. Het hoogtepunt in de film vond ik eigenlijk nog het gevecht met de twee Zero's en het moment dat de personen op de boot voor het eerst in hun leven een straaljager zagen, dat was echt genieten. Wat dat betreft jammer dat er niet meer uit het concept is gehaald.

Het einde vond ik persoonlijk niet vreemd en was best leuk gedaan. De persoon die achterbleef in de tijd had er rijkelijk van geprofiteerd want hij was een zeer vermogend iemand geworden (trouwens ook een leuk concept voor een film).

Lekker passend jaren 80 muziekje trouwens bij deze film The Final Countdown.

Deze zooi werd een tijdje geleden regelmatig op de TV zender Hallmark uitgezonden. Maar dit kun je beter nooit kijken want het is echt slecht en oogt zeer goedkoop. Alleen Daryl Hannah ging nog een beetje maar dan heb je ook echt alles positiefs over deze miniserie gezegd.

Ik vond dit best wel een verrassend goede film die ook nog eens spannend was. Hij begint direct sterk en blijft dat niveau eigenlijk tot het einde houden. Hoe sommigen personen aan hun einde komen is best grof (soms ietwat overdreven) maar aan de andere kant ook wel grappig. Einde vond ik trouwens zeer geslaagd.

Goed vervolg maar net iets minder dan het eerste deel. Hoe de personen aan hun einde komen is eigenlijk nog grover dan in het eerste deel maar qua verhaal (de verhaallijn is wel ongeveer hetzelfde) vond ik deel 1 iets beter. Maar dit blijft nog altijd een vermakelijke film om te zien.

De opening op de brug was best fraai en de brute kills zien er ook best fraai uit, maar helaas zit er niets vernieuwend (allemaal zeer voorspelbaar) in dit deel waardoor het hele verhaal totaal niet wist te boeien en het eigenlijk allemaal maar een saaie bedoeling was (ik ben er nog net niet bij in slaap gevallen). Ook de cast was zeer povertjes, hoewel Jacqueline MacInnes Wood (had wel iets weg van Megan Fox) er best wezen mocht. Omdat de film maar iets van 90 minuten duurt kijkt hij wel nog redelijk weg, maar van mij mogen ze toch echt stoppen (eigenlijk al na het 3e deel) met de "Final Destination" films.

Deel 4 alweer in de reeks en eerlijk gezegd voegt het niets toe. Verhaal is hetzelfde als in deel 1 t/m 3 alleen wordt het met het deel slechter. Hoofdrol spelers acteren als een stelletje zoutzakken en voegen werkelijk niets toe. Het beste wat je kunt doen is om deze film niet te kijken (gelukkig duurt hij niet lang) want het is echt zonde van de tijd. Ik geef de film net geen 0.5 maar een 1 vanwege de ongelukken (hoewel die ook per deel minder zijn geworden).

De eerste twee films van "Final Destination" reeks vond ik gewoon goed (en zeker de eerste film in 2000), maar daarna was het concept wel uitgemolken en de films ook dramatisch slecht. Nu 16 jaar later is er weer een zesde film gekomen in de reeks en keert de dood terug met zijn onverbiddelijke rechtvaardigheidsgevoel.

Wanneer studente Stefani Reyes (Kaitlyn Santa Juana) herhaaldelijk wordt geplaagd door een gewelddadige nachtmerrie, keert ze terug naar haar geboorteplaats om de enige persoon te vinden die haar familie kan redden van het noodlot.

De 20 minuten durende opening die zich afspeelt in de jaren 50 / 60 met een jong stelletje, te weten Iris (Brec Bassinger) en Paul (Max Lloyd-Jones), op een nieuwe pas geopende 150 meter hoge Sky View-toren (die nog het meest aan de Rotterdamse Euromast doet denken) was gewoon goed. Daarbij komen ook veel mensen op fraaie wijze aan hun dood, inclusief Paul en Iris, en speeltje een muntje een belangrijke rol, die later ook Stefani noodlottig wordt.

Maar na die 20 minuten als de film zich afspeelt in de huidige tijd, blijkt het echter een visioen van haar kleindochter Stefani Reyes (Kaitlyn Santa Juana) te zijn geweest en blijkt grootmoeder Iris (dan gespeeld door Gabrielle Rose) ook nog te leven. Het verhaal neemt dan een andere wending (Stefani's familie is dan de lul) dan je zou verwachten en helaas wordt het daarna ook matig, flauw, clichématig en voorspelbaar (de volgorde van wie er dood gaat wordt zelfs aangegeven).

Wel vallen er natuurlijk de nodig doden en sommigen komen op fraaie en zelfs originele wijze aan hun dood, zoals via een grasmaaier tijdens een familie BBQ (die heel leuk in beeld werd gebracht), via een MRI-apparaat in een ziekenhuis en via een combinatie van het MRI-apparaat en een snoepautomaat. Ook worden de dodelijke ongelukken op leuke wijze ingeleid en zelfs soms voorspeld. Maar de kills zijn eigenlijk ook het enige leuke in deze film, want het verhaal is flauw en de cast bestaat eigenlijk alleen maar uit vreselijke personages, waarvan de meesten ook hun dood verdiende, zoals de irritante van piercings voorziene Erik (Richard Harmon), de ietwat onnozele noten allergische Bobby (Owen Patrick Joyner) en de vervellende Julia (Anna Lore).

Verder kon de voor mij onbekende hoofdrolspeelster Kaitlyn Santa Juana (als Stefani Reyes) me nergens overtuigen en dat zij op het einde samen met haar boertje Charlie Reyes (Teo Briones) nog doodgingen, vond ik dan ook niet erg.

"Final Destination: Bloodlines" barst niet uit van originaliteit, is best wel voorspelbaar en eigenlijk ook niet echt goed, maar toch is dit op de eerste twee delen na wel één van de leukere films uit de "Final Destination" reeks. De opening in de toren is gewoon goed gedaan en voor de rest kent de film een aantal goede en leuke kills (met veel bloed, weliswaar CGI, en gore) en proberen de makers je als kijker hier en daar nog op het verkeerde been te zetten. Iets dat overigens niet altijd even goed werkt. Ook is dit één van de laatste rollen van de bekende acteur Tony Todd (die in bijna alle "Final Destination" films te zien was) die in 2024 overleed (hij zag er in de film ook erg slecht uit) en waarbij de makers zijn verhaallijn wel echt sluiten, en het karakter ook echt niet meer in een vervolg zal opduiken.

Gewoon een leuke en zeker ook originele Komedie / Horror film, welke zich lekker wegkijkt (duurt ook maar iets van 80 minuten) en ook weet te vermaken. Deze film is min of meer een parodie en eerbetoon aan de beroemde jaren 80 horrorreeksen "Friday the 13th" (m.b.t. zomerkamp, hitsige tieners en natuurlijk de locatie) en "Halloween" (m.b.t. de maniakale moordenaar die ook een masker draagt).

In deze film, welke zich afspeelt in de tegenwoordige tijd, wordt de middelbare scholiere Max Cartwright (gespeeld door Taissa Farmiga die de veel jongere zus is van Vera Farmiga) samen met haar vrienden op mysterieuze wijze getransporteerd naar de jaren 80 horrorfilm "Camp Bloodbath", welke men net zit te bekijken in de bioscoop als eerbetoon aan de populaire film en aan de hoofdrolspeelster in die film, te weten "scream queen" Nancy (gespeeld door Malin Akerman). Deze hoofdrolspeelster Nancy heet in het echt Amanda Cartwright en is dus de moeder van Max en ze is door een noodlottig auto-ongeluk (waarbij Max ook betrokken was) een paar jaar geleden overleden. Doordat Max nu getransporteerd is naar de horrorfilm "Camp Bloodbath", wordt ze weer herenigd met haar moeder Amanda en moet ze samen met haar, haar vrienden en de domme hitsige acteurs en actrices van de horrorfilm de strijd aangaan met de maniakale moordenaar "Billy Murphy" en moeten ze tevens een manier weten te vinden om te ontsnappen uit de film en weer terug te keren naar de tegenwoordige tijd. Daar draait het dan om in deze film.

De opening met de korte (duurt 1 minuut) introductie van de jaren 80 horrorfilm "Camp Bloodbath" in de vorm van "Welkom in Kamp Blue Finch, waar romantiek en de zon dodelijk kunnen zijn" was leuk gedaan en was ook grappig met teksten erin als "Ze zingen niet Kumbaya. Ze schreeuwen Kumba-nee" en natuurlijk "Je naait de verkeerde maagd" Door deze leuke introductie weet je gelijk waar je de rest van de film mee te maken krijgt, namelijk veel flauwe humor en tieners die worden vermoord door maniakale moordenaar "Billy Murphy" zodra er bloot (helaas niet te zien in deze film) in beeld zou komen. Met bloot probeert men ook een paar keren de maniakale moordenaar "Billy Murphy" in de val te lokken.

Buiten dat het verhaal leuk was gevonden, zat het met de uitvoering van het verhaal ook wel goed en door de combinatie van de leuke humor (flauw en seksistisch) en horror, heb ik me vanaf de eerste tot de laatste minuut goed vermaakt met deze film. Visueel zag het er allemaal kleurrijk (veel vele kleuren, o.a. toegepast op bloemen) uit en ook met de sfeer zit het wel goed in deze film, dat geldt overigens ook voor de muziek en de leuke performances op een aantal liedjes (o.a. twee keren bij het liedje "Bette Davis Eyes" en natuurlijk vooral bij het liedje "Cherry Pie" door actrice Angela Trimbur die in deze film een domme hitsige tiener speelt). Ook de cast doet het gewoon leuk en ik heb vooral gelachen om Adam DeVine (bekend van de leuke komische serie "Workaholics") in de rol van Kurt de hitsige tiener, die graag Nancy wilt ontmaagden, en die rol is hem natuurlijk ook op het lijf geschreven. En door het meespelen van een aantal mooie vrouwen zoals Malin Akerman en Nina Dobrev, is er ook genoeg vrouwelijke schoon te bewonderen. Het is wel jammer dat er niemand bloot te bewonderen is, want dat was vroeger in de "Friday the 13th" films wel altijd het geval. Het einde van de film vond ik heel leuk gevonden en het biedt tevens mogelijkheden om nog een vervolgfilm te maken.

Al met al gewoon een leuke en originele Komedie / Horror film, welke zich lekker wegkijkt en ook weet te vermaken.

P.S. ben je opzoek naar een soortgelijke film, dan kan je ook eens de film "Club Dread (2004)" proberen.

Aardig waargebeurd Misdaad / Drama over een groots opgezette langdurige (21 maanden) maffia rechtszaak in New York in de eindjaren 80, met wel een rare hoofdrolspeler in de vorm van Vin Diesel (zelfs met haar) in de rol van maffialid Jack DiNorscio. Een Vin Diesel verwacht je eigenlijk niet in een film als deze, maar eerlijk gezegd deed hij het best goed en leuk. Sowieso zit het verhaal (speelt zich hoofdzakelijk af in de rechtszaak) wel luchtig in elkaar en weet het desondanks ook te boeien. Helaas is het verhaal wel wat langdradig. Buiten Vin Diesel deed ook Ron Silver (als rechter) het goed. Het einde met de vrijspraak voor iedereen was overigens geweldig.

Mijn god wat een bar slechte en zeer goedkope (zo loopt Jaime Pressly de hele film rond met van die lelijke "UGGs" laarzen ) horrorfilm was dit en het was ook een hele marteling om deze "troep" tot de laatste minuut uit te kijken. Gelukkig duurde hij wel maar iets van 80 minuten.

Het klinkt misschien wat afgezaagd, maar dit was niet meer dan een flauwe clichématige dertien in een dozijn horrorfilm met een achterlijk verhaal, die totaal niet weet te boeien en die ook totaal niet spannend of eng (de pop met de naam "Lilith" was een aanfluiting) is en er zitten ook nul komma nul schrikeffecten in. Dat komt mede omdat alles zeer goedkoop oogt, inclusief de cast die zeer beroerd acteert met als dieptepunten het vervelende en irritante kind Kylie Rogers (in de rol van "Claire Simon") en Patrick Muldoon (in de rol van "Jonathan Simon", oftewel de vader van Claire). Hierdoor valt er voor de uitvoering ook geen enkele eer meer te behalen en is alles wat vertoond wordt gewoon bar slecht. De vele moorden die gepleegd worden zijn helemaal lachwekkend want je ziet er eigenlijk helemaal niets van. Je ziet de persoon dan wat dom kijken en dan is hij/zij dood Je ziet de pop ook helemaal niet bij de moorden.

Visueel stelt het ook allemaal niets voor (op Trilby Glover na dan, die er nog wel aardig bijliep met de hoge hakken) en de paar speciaal effecten die erin zitten zijn gewoon lachwekkend ("lachwekkend" is eigenlijk het sleutelwoord voor de hele film) slecht. Hetzelfde geldt overigens voor het einde, wat zelfs mogelijkheden biedt voor een vervolg (hopelijk begint men daar niet aan). Zoals eerder gezegd acteert de cast zeer beroerd en dat is ook werkelijk van toepassing op iedereen. Hoofdrolspeelster Jaime Pressly (in de rol van "Alyson Simon", oftewel de moeder van Claire) vind ik altijd wel leuk om te zien (qua uiterlijk dan, want acteren kan ze niet), maar in deze film zit ze eruit als een saaie muts met haar achterlijke pispot kapsel en de vreselijke "UGGs" laarzen (dat vind ik net zo lelijk als "crocs" schoenen/klompen). De acteurs en actrices in deze film, lopen ook allemaal rond met steeds dezelfde kleren aan (lekker goedkoop natuurlijk !).

Het verbaasd me eigenlijk dat er hier nog personen zijn die deze film een voldoende geven, want dat verdient deze film zeker niet. Al met al krijgt deze "troep" van mij gewoon het punt wat de film verdient en dat is een 0,5. Werkelijk niets aan deze film is goed.

P.S. wel geinig om Tobin Bell (bekend als "Jigsaw" uit de "Saw" films) weer eens terug te zien in een film (wel maar een kleine rol). Helaas dan wel in een draak van een film.

Alweer (helaas) de laatste film die ik van Russ Meyer nog moest bekijken (er zijn er nog wel één of twee die hij heeft gemaakt maar die kan ik helaas nergens vinden). De opening is weer best fraai en ook de weergave van de namen van de acteurs/actrices en crew op de flessen in de bar/club was fraai en mooi gedaan. In de opening was zelfs voor het eerst een cameltoe te zien Helaas zakt na de mooie opening (na ongeveer 5 minuten) de film wat in elkaar en wordt het ook wat saai en langdradig. Gelukkig wordt de film naarmate het einde vordert wel boeiender, ook soms best grof, als de twee mannen (die in het begin geïntroduceerd worden) toeslaan.

Visueel zag het er dit keer wat minder uit omdat vrijwel alle beelden binnenhuis plaatsvinden. Maar gelukkig was binnenhuis wel een fraai club en het bordeel van Claire (de fraaie Lavelle Roby) waardoor deze film het vooral visueel moet hebben van de vrouwen. Omdat er redelijk wat vrouwen in meespelen zit er natuurlijk ook best veel bloot in deze film. Wel geen rondborstige vrouwen dit keer maar genoeg andere ietwat oudere exemplaren zoals de zeer fraaie Anne Chapman in de rol van Kelly en de eerder genoemde Lavelle Roby. De rol van Paul Lockwood als barman Paul was best goed. Hij was een echte vrouwen charmeur maar behandelde ze wel soms wat vrouwonvriendelijk (grof was hij echter niet).

Op de DVD van deze film stond ook een documentaire genaamd "Pandora Peaks" uit 2001 (die staat niet op Moviemeter). De opnames zijn wel allemaal uit de jaren 90. De documentaire stelt opzicht weinig voor maar de vrouwen die erin verschijnen zijn wel bijzonder want ze hebben allemaal een enorme boezem. Zo speelt er een vrouw in met de naam Pandora Peaks (toevallig ook de filmtitel) die meloenen heeft als borsten (wel nep) en ze is zeer vaak te zien. Ondanks de overdreven grote borsten mocht ze er zeker wezen De documentaire gaat ook vooral over haar.

P.S. de speelduur van 63 minuten geldt voor de Duitse versie, zelf heb ik de Amerikaanse versie van bijna 71 minuten gezien.

Meer drama dan komedie want veel viel er niet te lachen. De enige persoon die grappig was in deze film was Steve Coogan (en ook trouwens de barman). Maar ondanks dat keek de film zich nog wel lekker weg en deden Matthew Broderick en vooral Brittany Snow het best aardig. De laatste zag er natuurlijk ook niet onaardig uit. Dankzij de Woody Allen achtige muziek heeft dit drama wel een enigszins komische toon en dat doet de film goed. Echt veel bijzonders is de film natuurlijk niet maar voor een keertje is hij best goed te doen.

Deze onbekende maar lekker wegkijkende Misdaad / Romantiek film zag ik voorbijkomen op "Film 1" en is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van de grootste bankroof in de Amerikaanse geschiedenis.

Een bende ervaren dieven, onder leiding van Enzo Rotella (William Fichtner), plant een bankoverval van 30 miljoen dollar uit een geheim fonds van president Richard Nixon. Harry Barber (Travis Fimmel), het groentje van de groep die een groot fan is van de acteur Steve McQueen, is zonder twijfel de beste coureur die er is. Maar hij is ook blij met de spanning en het incidentele geweld dat komt kijken bij het leven van een bankovervaller. Het liefst schreeuwt Harry het van de daken en naarmate de planning vordert, wordt het steeds moeilijker om het stil te houden. FBI-agent Howard Lambert (Forest Whitaker) zit al jaren achter de bende aan, maar ze blijven hem altijd een stap voor. Wanneer hij achter de plannen voor deze ultieme overval komt, denkt hij de groep eindelijk achter de tralies te krijgen.

Het verhaal wat zich afspeelt in twee tijdsbestekken (het plannen / uitvoeren van de bankroof en het vertellen van de waarheid) zit leuk in elkaar en weet te vermaken (o.a. door de humor, de romantiek en de misdaad) van de eerste tot de laatste minuut en de jaren 70 sfeer spat van het scherm. In het eerste tijdsbestek, wat zich afspeelt in 1972, verloopt de overval min of meer volgens plan, waarbij de bende laat in de nacht met dynamiet een gat in het dak van de bank blaast en acht jaar later in 1980 moet Harry, die onder een valse naam leeft en als barman werkt, aan zijn vriendin Molly (Rachael Taylor) uitleggen in een koffiehuis waarom zijn gezicht op een FBI-poster staat.

Na drie dagen (vrijdagnacht t/m zondagnacht) van inbraak stelen ze negen miljoen dollar en Harry ontvangt daar slechts 10.000 dollar van. De manier waarop de bendeleden werden opgepakt (door ongewassen servies en bestek in de vaatwasser), op Harry na dan die op de vlucht slaat, was opzicht wel flauw. Daarover wordt door bendelid Pauly Callahan (Louis Lombardi) ook eerder in het verhaal een seksistische opmerking overgemaakt, namelijk als hij tegen Harry zegt:

"I got a dishwasher at home. I married her."

Ondanks dat de film vrij onbekend is, spelen er toch twee bekende acteurs verdienstelijk in mee, namelijk Forest Whitaker en William Fichtner (als gangster oom Enzo Rotella). Maar de meeste credits gaan toch uit naar hoofdrolspeler Travis Fimmel als Harry Barber, die ook een beetje lijkt (o.a. zijn azuurblauwe ogen) op Steve McQueen (er zitten ook diverse verwijzingen naar films van Steve McQueen, zoals "Bullitt (1968)" en "The Great Escape (1963)"), die het gewoon leuk deed. De romantiek tussen hem en Molly (Rachael Taylor) is leuk om te zien en hetzelfde geldt voor de chemie tussen Howard en politiemedewerkester Sharon Price (Lily Rabe). Zowel Rachael Taylor als Lily Rabe vond ik ook leuke vrouwen om naar te kijken.

Al met al is "Finding Steve McQueen" inderdaad een leuk en vermakelijk tussendoortje.

Een zoetsappig en een te romantisch weergegeven waargebeurde Drama film, waarvan ik alleen de scenes op zee goed vond en de scenes aan de kust juist tenenkrommend slecht vond. Dat laatste heeft vooral te maken met de rol van Miriam (gespeeld door Holliday Grainger) in deze film, die naar mijn mening voor de ondergang (toepasselijk ook m.b.t. het verhaal ) van het verhaal zorgt. Dat gebeurt eigenlijk al direct in de tenenkrommende opening van het verhaal, welke bijna 15 minuten duurt en die ik gelukkig maar in 5 minuten (door vooruitspringen, met steeds 30 seconden, tijdens de opening) heb gezien. Voor mij begon het verhaal vanaf het moment (rond de 15e minuut) dat je boot "Pendleton" (T2 olietanker) fraai in het donker in de in de zware storm ziet varen.

Dit verhaal speelt zich af in februari 1952 aan de oostkust van New England, waar op dat moment een van de zwaarste stormen uit de geschiedenis heerst. Deze zware storm zorgt ervoor dat de olietanker "Pendleton" voor de kust van Cape Cod in de problemen komt en al vrij snel in tweeën breekt (fraai in beeld gebracht), waarvan één stuk snel zinkt in de zee en één stuk (achterstuk) blijft drijven. Op het stuk boot wat blijft drijven zitten een 30-tal personen, waaronder bootspecialist Ray Sybert (goed gespeeld door Ray Sybert), die probeert om het zinken van het stuk boot zolang mogelijk uit te stellen, zodat de overlevenden meer tijd hebben om eventueel gered te worden. Vier dappere leden van de kustwacht bij Cape Cod, waaronder reddingsbootskapitein Bernie Webber (vreselijk slap gespeeld door Chris Pine), trotseren daarbij in het donker met een kleine reddingsboot koude temperaturen en meters hoge golven op zoek naar naar de overlevenden, waar de tijd begint te dringen (i.v.m. zinken).

Omdat het verhaal uit handen komt van Disney films, wordt alle drama gewoon te zoetsappig en te romantisch (voegde niets toe en was alleen maar storend voor het verhaal) weergegeven, waardoor het verhaal je eigenlijk weinig tot niets doet en het ook nergens aangrijpend wordt. Hierdoor wist het verhaal mij nauwelijks te boeien (alleen de scenes op zee dan) en spannend werd het sowieso nergens. Daarvoor is het allemaal gewoon te flauw, clichématig en te voorspelbaar. Visueel gezien vond ik de beelden op zee best fraai (zeker m.b.t. de meters hoge golven) en de beelden op het stuk boot en de reddingsboot waren sfeervol. Omdat het verhaal behoorlijk voorspelbaar is, laat het einde van de film zich natuurlijk makkelijk raden, maar desondanks vond ik het wel nog mooi en dat geldt ook voor de aftiteling (met o.a. echte foto's m.b.t. dit drama en overlevenden).

De cast kom me ook nergens overtuigen en alleen Casey Affleck in de rol van bootspecialist Ray Sybert speelde nog goed. Daarentegen vond ik de rollen van Holliday Grainger (in de rol van Miriam, die de vriendin is van reddingsbootskapitein Bernie Webber en waarmee ze ook wilt trouwen) en Chris Pine (in de rol van reddingsbootskapitein Bernie Webber, die een beetje een softie is, zo vraagt zijn vriendin Miriam om met hem te trouwen en vinden een aantal reddingscollega's hem een slappeling) vreselijk slecht. Met name vanwege het romantische gedoe (waar ik niet op zat te wachten) tussen beiden en een aantal irritante smeekbedes (o.a. vijf keer herhalen van "Alsjeblieft, roep ze terug", tegen kustwachtcommandant Daniel Cluff) van Miriam. De rol van Eric Bana als kustwachtcommandant Daniel Cluff was nog verdienstelijk.

Al met al met al een flauwe Disney verfilming van een waargebeurd Drama verhaal en vooral omdat alles te zoetsappig en te romantisch is weergegeven. Dat laatste maakt deze film ook wat langdradig (film duurt 110 minuten) en zeker wat betreft de 15 minuten durende flauwe en clichématige romantische opening (had makkelijk gekund in 5 minuten). Eigenlijk maken alleen de beelden en de scenes op zee tijdens de zware storm, het nog waard om deze film te bekijken.

Bij een film waarin Steven Seagal meespeelt weet je meestal van te voren wat je krijgt:

- Een simpel cliché waarvan je bij het lezen van de tekst op de DVD cover al weet hoe de film zal aflopen;

- Een Bad Guy met een leger aan hulpjes die iemand of een stadje terroriseren;

- Uiteraard Steven Seagal die eigenhandig het hele leger aan hulpjes uitschakelt door ze hoogst persoonlijk in elkaar te slaan of te doden met verwerpen (pistool, mes, buis, WC ontstopper, Bad end etc,).

- Steven Seagal die de Bad Guy op het einde uitschakelt met een eenzijdig gevecht;

- Steven Seagal die tijdens al die gevechten geen schrammetje oploopt.

En dat geldt natuurlijk ook voor deze film waarin eigenlijk alle genoemde ingrediënten inzitten. Zo'n formule werkt natuurlijk maar tijdelijk want op een gegeven moment krijgen de mensen toch een afkeer aan Steven Seagal films. Bij mij begon het bij deze want deze film is gewoon hetzelfde als zijn voorgaande films.

Draak van een Avontuur film, die het aankijken niet waard is en ook in alles goedkoop oogt en dan in zowel de cast, uitvoering en speciale effecten, die niet om aan te zien zijn.

Het flauwe verhaal (draait om het voorkomen van een ramp) is belachelijk slecht en dat geldt eveneens voor de uitvoering ervan, die ook regelmatig lachwekkend slecht is. Het verhaal weet ook totaal niet te vermaken, laat staan dat het ergens boeiend of spannend wordt. Het enige positieve aan deze film is dat hij maar iets van 85 minuten duurt (en dat is eigenlijk ook nog eens 85 minuten te lang) en het meespelen van de mooie rijpe Alex Meneses (in de rol van Reign Palmer), die haar carrière startte via een bloot fotoreportage in de Playboy van Griekenland. De hoofdrol wordt overigens vertolkt door de redelijke bekende acteur Kevin Sorbo (in de rol van Jake Denning), die vooral bekend is van de leuke televisieserie "Hercules: The Legendary Journeys (TV Series 1995–1999)". Ik vergelijk hem ook wel eens met een Sorbo poetsdoekje

Al met al dus een waardeloze Avontuur film die je gewoon links moet laten liggen en niet moet gaan bekijken, want dat is gewoon zonde van de tijd.

Ondanks de bekende cast, was dit toch wel een eenvoudige dertien in een dozijn Misdaad / Thriller film met ook aardig wat clichés en een zeer voorspelbaar verloop.

Gelukkig keek de film zich wel nog redelijk weg en dat is vooral te danken aan de vaart, de duur van de film (circa 90 minuten) en de redelijke actie die soms zelfs best hard was. Het verhaal stelt opzicht weinig voor en is zeker ook niet origineel (vandaar ook een dertien in een dozijn film). De film weet wel een beetje te boeien (met name in het eerste gedeelte), maar spannend wordt het nergens en dat komt omdat je al snel weet hoe de film gaat eindigen. Het einde was overigens ook behoorlijk cliché. Op iets verrassends of een leuke wending hoef je overigens ook niet te rekenen in deze film. Wat dat betreft is het gewoon een doorsnee film die je kunt kijken met het verstand op nul.

Het is wel knap dat een cast met o.a. Josh Duhamel, Rosario Dawson en Bruce Willis zich heeft laten strikken voor deze eenvoudige film. Echt geweldig acteren doen ze zeker niet en vooral Bruce Willis speelt op routine en was verder niet overtuigend. Hij is opzicht wel redelijk vaak in beeld, maar zijn rol stelt eerlijk gezegd weinig voor en hij is ook vooral aanwezig op de achtergrond. Degene die misschien nog het beste speelde was Vincent D'Onofrio als de slechterik David Hagan.

Als tussendoortje is deze film best nog te doen, maar verwacht wel niets bijzonders van deze film.

Zeker niet de beste film van Clint Eastwood en het verhaal is misschien ook wel wat flauw. Slecht is het zeker niet en de film kijkt zich ook lekker weg. Ook het einde (scène in het vliegtuig) mocht er wel wezen en was zelfs boeiend. Maar goed Clint Eastwood heeft in veel betere films meegespeeld (met name in de jaren 60 en 70) en dit is niet meer of minder dan een tussendoortje met hem.