Meningen

Mooi Duits sober drama waarbij de Oost-Duitsland periode prima werd weergegeven. Geweldig was de scene met de auto (na 8 jaar eindelijk een Mercedes gekregen, wel zonder verwarming want in de winter moeten er gewoon handschoenen worden gedragen ). Het verhaal weet te boeien en met de uitvoering zit het ook goed. Hier en daar zitten er wel wat saaie stukken in. Van de cast deed Nina Hoss het als Barbara uitstekend en ze zag er ook fraai uit. Ook Ronald Zehrfeld deed het best goed.

Dit moet toch wel de natte droom zijn geweest van menig pubertje in die tijd. En ik kan ze er best gelijk in geven want Jane Fonda (met felle blauwe ogen) zag er adembenemend uit (zowel met kleren als compleet naakt). Het is ook een soort van geschiedenisfilm want de popband "Duran Duran" heeft uit deze film de naam van de band gehaald. Het verhaal is natuurlijk niet hoogstaand maar visueel zag het er best fraai uit met al die nep decors en de film is soms ook wel grappig (wel vaak flauwe humor maar dat past juist prima bij deze film). Ook de muziek vond ik wel leuk bij deze film (inclusief de computer piepjes). Wie er buiten Jane Fonda trouwens ook fraai uitzag was Anita Pallenberg.

Veel andere films hebben inspiratie gehaald uit deze film (o.a. de film "Dolls").

"Barbarian" is een alleszins vermakelijke Horror / Thriller film in drie (misschien zelfs vier) hoofdstukken en die met sjeu, genre- en genderclichés speelt. Eigenlijk moet je niets van deze film weten, ga er blind in en laat je verrassen door deze film.

In dit verhaal moet moet Tess (Georgina Campbell) voor een paar dagen naar Detroit vanwege een sollicitatie en ze heeft daar een Airbnb geboekt in een grimmige achterbuurt, omdat door een conventie alle hotels in de stad vol zitten. Als ze daar 's avonds laat in de regen aankomt, blijkt daar al iemand te logeren, een zekere Keith (Bill Skarsgård). Is er sprake van een dubbele boeking of is er meer aan de hand? Uiteindelijk besluit ze daar te overnachten. De volgende dag echter sluit ze zich domweg op in de kelder en ontdekt daar een geheime deur met daarachter een heel netwerk van ondergrondse gangen...

Sterk punt van Barbarian, de film begint meteen zonder al teveel intro en opbouw. Tess zit meteen in een ongemakkelijke situatie, want door een dubbele boeking blijkt ze niet de enige gast te zijn en krijgt ze een kamergenoot in de vorm van de mysterieuze Keith. Na een afstandelijke ontmoeting en talloze rode vlaggen, lijken de twee het uiteindelijk best goed te kunnen vinden, maar is Keith te vertrouwen? Dat weten wij als kijker ook niet, maar waarschijnlijk ben je net zo wantrouwig als Tess.

Vooral de eerste 43 minuten (oftewel het eerste hoofdstuk) van Barbarian zijn goed. Het verhaal dat verteld wordt, is spannend en griezelig en toch geloofwaardig tot op zekere hoogte. Bovendien is de heldin van dienst niet het zoveelste domme blondje dat op het verkeerde moment de verkeerde ruimte binnenstapt. Integendeel, iedere stap die ze zet, is weloverwogen. Het verhaal wordt ook mooi opgebouwd aan de hand van verschillende tijdlijnen.

Beginnend regisseur Zach Cregger weet de spanning goed op te bouwen en de film neemt onverwachte wendingen, ondanks dat de personages soms de horror clichés volgen. Ik vreesde het ergste, maar hoopte op het beste voor Tess. Ik zat helemaal in de film en toen kwam de film na 43 minuten (op het hoogtepunt van het eerste hoofdstuk) tot een totale halt met de introductie van het personage AJ (Justin Long), een acteur die zingend in een cabriolet rijdt en die telefonisch op de hoogte wordt gebracht dat hij beschuldigd is van verkrachting door een actrice en dat hij daardoor ontslagen is. Hierdoor komt hij in geld problemen en boekt hij ook het Airbnb in Detroit, om zaken af te handelen, dat hij in dezelfde status aantreft als toen Tess en Keith erin verbleven.

Omdat hij allerlei spullen vindt van Tess en Keith, gaat AJ op onderzoek uit en komt hij uiteindelijk ook terecht in de kelder en het gangenstelsel. En net zoals Tess en Keith, stuit hij daar na circa 66 minuten op een vreemde en naakte vrouw. Wat er uiteindelijk aan de hand blijkt te zijn, is verontrustend, maar ook sneu. Het zorgt voor gemengde gevoelens, maar dat is duidelijk de intentie van de makers. Daarna gaan we eventjes ver terug in de tijd (de jaren 70 / 80) en maken we kennis met de zekere Frank (Richard Brake), die vrouwen ontvoert en opsluit in de kelder van zijn huis (dat later dus een Airbnb is geworden) en ze daar verkracht en zwanger maakt, die je misschien nog het beste kunt vergelijken met iemand als Josef Fritzl.

Na circa 72 minuten bevinden we weer ons in de huidige tijd en vindt er een aardige maar clichématige finale (oftewel het laatste hoofdstuk) plaats, die circa 25 minuten duurt en waarin Tess wordt geholpen door een andere bewoner, waarin Tess de politie belt en waarin AJ stuit op de bedlegerige Frank. Hoewel het einde er best wezen mocht, maakt het einde helaas al de opbouw in het begin teniet. Ik weet niet wat ik had verwacht dat er zou gebeuren, maar dit was het niet. "Barbarian" verandert in de tweede helft zodanig van toon, dat het ook zijn spanning verliest. Erg jammer, maar in zijn geheel is "Barbarian" zeker een geslaagde Horror / Thriller film.

Ook de acteerprestaties van de cast (die min of meer op een hand zijn te tellen) maken het kijken van de film waard. Hoofdrolspeelster Georgina Campbell als Tess was voor mij een onbekende, die goed en overtuigend speelde. Ik sidderde en beefde in ieder geval met haar mee. Hoewel Justin Long's personage AJ totaal niet sympathiek is, speelt hij goed en leuk (ik moest ook soms om hem lachen) met een bepaalde onschuld, al vergeet je nooit hoe "sleazy" hij is. Bill Skarsgård deed het als Keith ook verdienstelijk en vooral op de ongemakkelijke momenten en dat omdat zijn rol niet duidelijk is gedefinieerd. Ook Richard Brake deed het verdienstelijk, hoewel zijn speeltijd maar zeer beperkt is. Zijn stille voorkomen communiceert boekdelen waar we de inhoud niet van willen weten.

Al met al is "Barbarian" best goed gemaakt, wordt erin goed goed geacteerd en is de film slim en efficiënt als Horror / Thriller film. Kortom, perfect kijkvoer voor de liefhebbers van horrorfilms en ook voor de liefhebbers van naaktheid valt er wat te genieten (en dan doel ik op de ranzige hangende grote borsten van de vreemde vrouw, nota bene gespeeld door een man met de naam Matthew Patrick Davis, in het gangenstelsel, waarmee ze o.a. AJ borstvoeding geeft) Oh ja, de volgende keer wanneer je een Airbnb huurt, laat het licht dan aan, ga niet in de kelder en doe geen enge deuren open!

"Nothing like a virgin to brighten a man's morning. "

Hoewel Actie / Fantasy films niet bepaald mijn genre meer is, heb ik deze kortdurende goedkope film toch gekeken en dat kwam door een tip van "Kondoro", die mij en deze film noemde bij de Chuck Norris uitziende achtige film "Cocaine Wars (1985)", waar Héctor Olivera de Argentijnse regisseur van is en dat geldt ook voor deze "Barbarian Queen".

De omschrijving bij deze film slaat nergens op, want het draait totaal niet om Romeinen en men gaat ook niet naar Rome. In deze film ontvoert een groep krijgsmannen onder leiding van koning Arrakur (Armando Capo) het zusje, te weten Taramis (Dawn Dunlap), en de bruidegom, te weten Argan (Frank Zagarino), van bruid Amethea (Lana Clarkson) tijdens een huwelijksceremonie van de volksstam, waarbij het dorp ook wordt verwoest en de inwoners worden gedood of meegenomen als slaaf. Amethea en nog twee andere vrouwen, te weten dienstmeid Estrild (Katt Shea) en krijgster Tiniara (Susana Traverso), kunnen gelukkig ontsnappen en trekken per boot erop uit om Argan en Taramis te bevrijden en te kunnen afrekenen met Arrakur, die zich graag laat omringen door mooie vrouwen in zijn stad waar hij de baas is.

De opening van de film mocht er gelijk al wezen, want al in de eerste minuut van de film zien we al wat naaktheid (borsten) en geweld, namelijk als Taramis (die bij een riviertje bloemen is aan het plukken voor de bruiloft van haar zus) wordt gepakt door twee krijgsmannen die haar uitkleden en verkrachten. Daarna krijgen we het dorpje te zien, waar men zich aan het voorbereiden is voor de bruiloft en waarbij we dan een borst van krijgster Tiniara te zien krijgen, die geverfd wordt met een vinger door haar vriend en ook zien we bruid Amethea in bad zitten, die gewassen wordt door dienstmeid Estrild en waar men zich afvraagt waar Taramis is. Daarna gaan we weer terug naar de topless Taramis, waarbij mijn openingszin gezegd wordt door één van de twee krijgsmannen, die vastgebonden wordt meegenomen door de krijgsmannen en waar Estrild naar opzoek is i.v.m. de bruiloft.

Dus in de eerste vier minuten is er al aardig wat naaktheid te zien en daarin maken we ook kennis met vrijwel alle hoofdrolspelers. Na circa vier minuten wordt het dorpje aangevallen door krijgsmannen en dan zien we veel actie (vooral vechten met zwaarden) en geweld (zo wordt iemand met een pijl door het hoofd geschoten), maken we kennis met slechte koning Arrakur die al twintig jaar aan de macht is, zien we Tiniara topless die bijna verkracht wordt (ze wordt dan gered door Amethea die de belager in zijn kruis steekt met een zwaard) en zien we ook Taramis wederom topless die men heeft vastgebonden aan een boom. Ook komen we dan te weten dat Amethea een soort van Brigitte Nielsen is zoals in de Actie / Avontuur film "Red Sonja" eveneens afkomstig uit 1985, want ook zij staat duidelijk haar mannetje en rekent af met een aantal krijgsmannen. De actie en het geweld duurt circa vier minuten, waarna de gespierde Argan en zijn beste vriend Strymon (Victor Bo) en andere dorpelingen worden meegenomen door de krijgsmannen van Arrakur als slaven en het dorpje min of meer verwoest (staat ook in brand) is.

Estrild (die opzoek was naar Taramis), Amethea (die tevoorschijn komt uit een brandende hut) en Tiniara weten de dans te ontspringen en zijn uit op wraak en gaan dan onderweg met een klein bootje. Daarbij varen ze ook langs een grenspost, die een naakte en mishandelde vrouw (Eva Adanaylo) hebben gevangen genomen, die ze misbruiken voor hun plezier. Zo zegt een bewaker met een flinke baard, te weten Clenny (Daniel Ripari), op een gegeven moment tegen haar (waarbij ze door de mishandelingen nauwelijks meer bij bewustzijn is):

"I want to see a smile out of you. Smile for me now."

Waarna hij haar wilt verkrachten. Maar dat wordt verhindert door de drie vrouwen die de vrouw bevrijden en de bewaker doden en die daarbij schreeuwt en waarna de andere bewakers op afstand zeggen:

"Clenny never raped a woman quietly."

De vrouwen rekenen daarna af met de andere bewakers en bevrijde vrouw bezwijkt dan alsnog aan haar verwondingen. Als Tiniara dan een kijkje gaat nemen in de hut van de grenspost, vindt ze de getraumatiseerde Taramis die zich schuil houdt onder een pelsmantel.

Ze trekken dan verder met zijn vieren verder te paard en het leuke van de film is er dan na circa 20 minuten ook een beetje vanaf en zeker als men stuit op ondergrondse verzetsstrijders, waarbij we kennis maken met het meisje Dariac (Andrea Scriven) die hun gids zal zijn naar de stad van koning Arrakur en waar we na circa 25 minuten ook aankomen. Daar krijgen we o.a. te zien dat Argan en zijn beste vriend Strymon worden getraind als gladiatoren. Echt slecht is de film dan ook weer niet, want er vallen dan nog wat leuke scènes te zien en ook veel naaktheid. Want in het kasteel in de stad heeft Arrakur ook een harem, waarin we veel naaktheid (borsten en schaamstreken) van veel verschillende vrouwen te zien krijgen.

Maar ook krijgen we dan naaktheid te zien van Estrild (die wederom opzoek gaat naar Taramis) die gepakt wordt door twee bewakers en die haar dan na circa 31 minuten uitkleden, betasten, verkrachten en meenemen. Amethea en Tiniara proberen haar dan te bevrijden, maar worden dan ook gepakt, waarna Tiniara wat gemarteld (of beter gezegd "gedreigd") wordt met vuur en Amethea ondervraagt wordt door Arrakur, die o.a. tegen haar zegt na circa 38 minuten:

"Clothes off. When I command you to strip your garment off, you do as you are told!"

Maar als Amethea dat weigert om te doen, doet Arrakur het zelf maar en trekt hij haar topje eraf, waarna we na circa 39 minuten eindelijk ook Amethea topless te zien krijgen. Ze is er overigens niet van gediend en bijt daarom Arrakur, die haar daarna laat afvoeren.

Ondertussen weet Tiniara zichzelf te bevrijden en probeert ze te vluchten, maar daarbij wordt ze gedood (ze wordt dan in haar buik gestoken met een zwaard). Estrild, die steeds honger heeft in de film, wordt ingezet in het harem en treft dan Argan, Strymon en Shibdiz (Roberto Catarineu) en de laatste is een slechte gladiator die ook samenwerkt met Arrakur. Taramis weet ondertussen de aandacht te trekken van koning Arrakur en Amethea is naakt (ze heeft dan alleen nog een zwart slipje aan) vastgebonden (armen boven het hoofd en benen in spreidstand) aan een rek en wordt gemarteld door een achterlijke kleine zogenaamde beul, te weten Zohar (Tony Middleton), met een grote bril en een keppeltje op zijn hoofd. Dat mishandelen sloeg nergens op (als martelwerktuig is er ook een metalen handschoen die gevaarlijk boven de tepels van Amethea bungelt en dat was best lachwekkend om te zien) en als hij op een gegeven moment Amethea gaat verkrachten, is het juist Amethea die hem martelt, want ze klemt dan met haar vagina zijn penis vast, waarna de beul zegt:

"You're too tight!"

Hij moet dan Amethea losmaken, die hem daarna in een zuurbad duwt en waarin hij oplost.

We belanden dan in de laatste circa 20 minuten van de film, waarin we na circa 51 minuten circa 15 vrouwen (de meeste daarvan zijn ook naakt) door een deur zien lopen, waaronder Estrild (die helaas wel niet naakt is) die eruit gepikt wordt door iemand, die haar namelijk meeneemt naar iemand anders voor plezier. Ze zegt dan ook tegen de man die haar meeneemt:

"You wouldn't let him hurt me, would you?"

Ook zien we nog een orgie (stelt overigens weinig voor) in het harem en steekt Estrild de man die haar meeneemt dood met een mes (die ze in zijn keel steekt). Terwijl ze vlucht treft ze Amethea die ook gevlucht is, waarna we belanden in de ontknoping van de film en waarbij er in de laatste minuten een groot gevecht plaatsvindt tussen de handlangers van koning Arrakur, de ondergrondse verzetsstrijders, de gladiatoren (waaronder dus Argan) en Amethea en Estrild. Dit resulteert dan ook in zwaardgevecht tussen Amethea en koning Arrakur, waarbij Amethea lijkt te gaan verliezen. Maar ze wordt dan geholpen door Taramis, die Arrakur met een mes in de rug doodsteekt. Eind goed al goed dus en in de laatste minuut kust Amethea nog Argan, juichen de ondergrondse verzetsstrijders en is iedereen blij, waarna de film na precies 70 minuten is afgelopen.

Veel stelt de film natuurlijk niet voor, maar vanwege de vele naaktheid, de vele mooie vrouwen, de vele actie (die wel niet bijzonder is), de korte filmduur en toch ook soms de humor, heb ik me er best redelijk mee vermaakt. De cast is natuurlijk niet hoogstaand (en dat is nog zacht uitgedrukt), maar de mooie grote blonde hoofdrolspeelster Lana Clarkson deed het best verdienstelijk. Met haar is het wel niet goed afgelopen, want ze werd in 2003 door de bekende jaren 60 en 70 muziekproducer Phil Spector op gruwelijke wijze vermoordt. Hij vuurde namelijk een revolver af in haar mond.

Net zoals Phil Spector dus een slechte man was, gold dat ook voor Armando Capo als koning Arrakur (een meedogenloze koning die de aangrenzende gebieden regeert met ijzeren hand d.m.v. hinderlagen en slavernij) in deze film, die het ook nog best verdienstelijk deed. Hij was een man naar mijn hart, omdat hij ook oog heeft voor mooie vrouwen die hij graag naakt ziet En verder is het natuurlijk leuk dat we alle vier de vrouwelijke hoofdrolspelers, te weten Lana Clarkson, Katt Shea, Dawn Dunlap en Susana Traverso naakt te zien krijgen.

Voor het verhaal hoef je deze goedkope film zeker niet te kijken en als je al naar de filmposter kijkt (die klopt eigenlijk niet, want het draait in deze film maar om vier vrouwen i.p.v. vijf vrouwen), dan weet je van te voren al wat je kan verwachten. Namelijk een film met veel naakte vrouwen en actie. Beiden is ruimschoots te zien, en daarom krijgt deze film van mij ook een nipte voldoende.

Ik zag deze film toevallig vandaag op Film 1 en dacht dat dit een recente film was, maar hij stamt dus al uit 2002. Opzicht was het best een aardige komedie met een aantal leuke scenes maar hoogstaand en echt hilarisch was het zeker niet. De uitvoering was wel leuk gedaan en dat komt vooral door de acteurs en actrices. Met name Cedric the Entertainer en Anthony Anderson deden het leuk in deze film.

Gewoon een leuke, mooie, luchtige, aandoenlijke Romantiek / Komedie film, met best een zoetsappig, clichématig en voorspelbaar verhaal.

Het verhaal draait om Jay Wheeler (verdienstelijk gespeeld door Scott Speedman) die het zwarte schaap is van een welgestelde familie en waarvan zijn broer op het punt staat om te gaan trouwen. Jay Wheeler die de vloeren boent (hoort bij zijn proeftijd) in een Psychiatrisch ziekenhuis, ontmoet daar de op blote voeten lopende patiënte Daisy Kensington (leuk gespeeld door Evan Rachel Wood die er ook leuk uitzag), die haar hele leven geïsoleerd is opgevoed door haar moeder en die pas is overleden. Omdat ze totaal wereldvreemd is en niet weet wat ze moet doen, is ze opgenomen geworden. Omdat Jay is uitgenodigd voor zijn broers huwelijk en hij middels een leugen aangeven heeft dat hij zijn vriendin meeneemt die werkt in een ziekenhuis (wat natuurlijk beide niet waar is), besluit hij om haar mee te nemen als zijn vriendin (ze moet ook doen alsof ze een verpleegster is) en probeert hij ook zijn familie te overtuigen dat hij weet wat hij met zijn leven van plan is.

Omdat Daisy helemaal wereldvreemd is, levert dat in het begin van het verhaal vaak leuke reacties van haar op in o.a. een striptease bar (waar ze kleren leent voor het huwelijksfeest) "Die dikke man bood me 100 dollar voor wat handwerk. Ik kan helemaal niet handwerken" , het vliegtuig (waarmee ze op weg zijn naar het huwelijksfeest) en natuurlijk ook bij haar familie en op het huwelijksfeest. Ondanks dat ze wereldvreemd is, weet ze wel de nodige indruk te maken op de familie die al gauw denken dat er sprake is van echte liefde tussen haar en hun zoon/broer Jay. Maar door het gedrag van Daisy op het huwelijksfeest loopt dat al snel fout en vertrekt Jay samen met Daisy (hij wilt haar in eerste instantie dumpen) met min of meer een gestolen voertuig (waardoor ze natuurlijk in de problemen komen) van hun vader en daar draait het dan om in dit verhaal. Het einde van het verhaal valt natuurlijk makkelijk te raden, maar was desondanks wel mooi.

Het zoetsappige romantische verhaal zit leuk en mooi in elkaar en ook met de uitvoering van het verhaal zit het wel goed. Dankzij Evan Rachel Wood valt er regelmatig ook wat te (glim)lachen en zij maakt het sowieso al de moeite waard om deze film te bekijken. De overige cast doet het ook verdienstelijk en die is best indrukwekkend met o.a. Treat Williams (in de rol van vader Wheeler) en J.K. Simmons (als doctor van het Psychiatrisch ziekenhuis), waarbij de laatste het eigenlijk altijd goed doet. Omdat de film ook maar iets van 80 minuten duurt, kijkt hij verder lekker weg.

Gewoon een leuke en mooie Romantiek / Komedie film, die leuk is om eens gezien te hebben en dan vooral vanwege het aandoenlijke spel Evan Rachel Wood.

Vanwege het meespelen van Samuel L. Jackson (één van mijn favoriete zwarte acteurs) en Jessica Alba (altijd een mooi vrouw gevonden) heb ik deze flauwe dertien in een dozijn clichematige tiener Komedie / Actie film maar eens bekeken op de televisiezender "Film 1" (en dan via "On Demand").

Ik had deze film beter niet kunnen bekijken, want ik heb me er nauwelijks mee vermaakt (beter gezegd "helemaal niet") en het verhaal en de uitvoering ervan is ook nog eens zeer flauw, voorspelbaar (inclusief het einde), clichématig en slecht en ik heb eigenlijk ook nergens om moeten lachen (bij mij was het vooral ergeren aan alles). Ook de goedkope actie die erin voorkomt (vooral in het begin en op het einde van het verhaal) stelt weinig voor en het is inderdaad vooral flauwe tiener high-school gedoe (waarbij het vooral draait om verliefdheid) wat de klok slaat in het middengedeelte van het verhaal.

Op de automatische piloot spelende Samuel L. Jackson (als de leidinggevende Hardman van de militaire kostschool waar kinderen worden opgeleid tot speciale agenten, soort van 007 agenten waar overigens wel een leuke woordspeling op werd gemaakt en dan m.b.t. de leeftijd van de speciale agenten) en Jessica Alba (als slechterik Victoria Knox, die Hardman met zijn team wil inrekenen) na, die beiden eigenlijk ook maar een kleine rol hebben in het verhaal, stelt de vooral jonge cast weinig voor en met name de hoofdrolspeelsters Hailee Steinfeld (in de rol van de Canadese tiener Megan Walsch die tevens speciaal agent 83 is en die verlangt naar een normaal leven en besluit in te trekken bij een opvanggezin voor buitenlandse scholieren) en de mooie Dove Cameron (in de rol van Liz Larson die de tienerdochter is van het opvanggezin welke verder nog bestaat uit gescheiden moeder Mrs. Larson en zoontje Parker die denkt dat hij een Ninja is). Zoals Scorsese het hierboven ook al aangeeft zijn alle personages in dit verhaal inderdaad clichematig en daarop is geen enkele uitzondering.

Ondanks dat deze Komedie / Actie film maar iets van 90 minuten duurt heb ik toch regelmatig vooruit zitten te spoelen, want het was gewoon allemaal tenenkromend slecht wat me werd voorgeschoteld. I.p.v. dat ik me vermaakt heb met deze film heb ik me er vooral aan gestoord en geërgerd en wat dat betreft ben ik eigenlijk ook al veel te oud voor dit soort flauwe tiener films.

Niet echt een hoogvlieger maar ondanks dat keek deze zich nog best aardig weg. Het begin van de film was nog wel leuk maar na ongeveer 45 minuten wordt het toch min of meer een saaie en ietwat flauwe bedoeling en de film eindigt ook behoorlijk cliché. De cast deed het best redelijk en vooral Patrick Wilson en Judy Greer (zag er wel maf uit) waren best te pruimen. Het was trouwens wel leuk om Cybill Shepherd en Christopher McDonald in een kleine rol te zien. De scene met de thuisgroep en hun penisproblemen was overigens best grappig. Al met al leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet, lang bijblijven zal hij waarschijnlijk ook niet.

Prima erotische thriller met een zeer boeiend en ook spannend (ook vanwege de erotische momenten) verhaal. De cast deed het met Michael Douglas en Sharon Stone prima. De laatst genoemde stal natuurlijk ook de show (iedereen zal zich wel de ondervraging scene herinneren) en zag er ook uitermate sexy uit.

Veertien jaar na Basic Instinct kroop Sharon Stone weer in de huid van thrillerschrijfster Catherine Tramell, deze keer in Londen. Haar voornaamste opponent is een psychiater, te weten Michael Glass

(David Morrissey), die zwakke knieën krijgt bij het zien van Tramells doorzichtige, tot de navel losgeknoopte bloesjes.

Tot veel erotische spanning leidt dat niet, het script mist de opgewekte ranzigheid van het eerste deel, en in tegenstelling tot Paul Verhoeven houdt Michael Caton-Jones het vooral netjes. Alleen de destijds 48-jarige Sharon Stone laat iets van het oude vuur oplaaien en dat min of meer gelijk bij de opening waar ze achter het stuur van een peperdure auto zit, terwijl ze wordt bevredigd door haar passagier. Ze komt klaar, de auto raakt te water en de passagier verdrinkt. Althans: daar lijkt het op.

Deze sequel speelt zich af in Londen i.p.v. in San Francisco, en de mooie fotografie van de Britse hoofdstad is buiten Sharon Stone eigenlijk het enige pluspunt. We missen de gedurfde aanpak van Paul Verhoeven en ook wel een beetje de aanwezigheid van Michael Douglas, vergeleken met hem is David Morrissey een koorknaap. De destijds 48-jarige Sharon Stone heeft nog steeds een welgevormd onderstel en de facelift en borstimplantaten hebben haar niet veel schade opgeleverd (ze zag er nog steeds fraai uit in de verschillende outfits en meestal ook met een ander kapsel).

Te zien krijgen we één woeste, bijna pornografische seksscène met David Morrissey en Flora Montgomery (in de rol van Michelle Broadwin), een korte voyeuristische scène met Sharon Stone die deelneemt aan een orgie (dan is één borst van haar te zien) in een seksclub, een SM-achtige (vanwege de riem) seksscène met Sharon Stone (dan is wederom één van haar borsten te zien) en David Morrissey en een hottub scène met Sharon Stone (daarbij zijn haar borsten goed te zien), maar dat is het dan. Het is vooral veel gelul wat je te horen krijgt.

Sommige scènes lijken zelfs letterlijk gekopieerd uit het origineel. Zo is er de beroemde ondervragingsscène, waarin Sharon Stone haar benen spreidt voor de camera. Zo ver gaat ze in deel twee helaas niet, maar de rest van de scène blijft overeind en daarin ondervraagt psychiater Michael Glass (David Morrissey) haar naar aanleiding van een "ongeluk" waarbij een beroemde voetballer, te weten Kevin Franks (Stan Collymore), is omgekomen, terwijl de schrijfster bij hem in de auto zat. Ze steekt een sigaret op en Glass maakt duidelijk dat roken verboden is in het gebouw. Alsof ze het niet heeft gehoord blaast Tramell de rook langzaam uit, de welbekende sexy blik blijft rusten op Michael Glass. Er bestaat geen twijfel over wie de touwtjes in handen heeft tijdens het gesprek.

Ondanks de afwezigheid van Michael Douglas, is de cast van "Basic Instinct 2" best indrukwekkend met o.a. David Thewlis (als detective Roy Washburn, die maar al te graag Catherine Tramell wilt arresteren) en Charlotte Rampling. Maar dat leverde de film geen windeieren op, want bij de "Golden Raspberry Awards" won de film de prijs voor slechtste film, slechtste vervolg, slechtste script en slechtste actrice (Sharon Stone). Daarbij werd ook regisseur Michael Caton-Jones genomineerd voor slechtste regisseur en David Thewlis voor slechtste mannelijke bijrol.

"Basic Instinct 2" is echt een deel twee welke meestal minder zijn. Waarom deze film nu precies is gemaakt, is niet helemaal duidelijk. "Basic Instinct 2" voegt niets toe aan het eerste deel, er is slechts met dezelfde bouwstenen een variant gemaakt van het origineel en dat is jammer. Gezien het einde kan er eventueel nog een vervolg komen, maar dat zal waarschijnlijk niet meer gebeuren omdat Sharon Stone inmiddels in de 60 is.

Bassie en Adriaan, Bassie en Adriaan

dat zijn de beste vrienden

die je maar kan vinden.

Adriaan is acrobaat

en Bassie zit vol kattekwaad

Bassie en Adriaan, Bassie en Adriaan

waar zie je Bassie gaan

dan komt Adriaan eraan

En natuurlijk:

Dag vriendjes en vriendinnetjes

Dit was het dan al weer

Dag vriendjes en vriendinnetjes

Tot de volgende keer maar weer

Ook ik ben in de jaren 70 en 80 (althans tot circa halverwege de jaren 80, want daarna vond ik enkel nog "Passie en Adriaan", gespeeld door Arjan Ederveen en Tosca Niterink, leuk in de jaren 90) opgegroeid met "Bassie en Adriaan" gespeeld door de broers Bas van Toor en Aad van Toor en ze hebben me ook kennis laten maken met mijn eerste horror icoon, namelijk "De Plaaggeest"

En wie kent de bekende uitspraken van clown Bassie niet, zoals "Alles is voor Bassie", "Wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen", "Allememachies” (als hij versteld staat), "Imimimimimimimimimi Imimimimimimimi” (als hij moet huilen) en "Dat ga ik even aan de binnenkant van mijn ogen bekijken".

In "Een schat aan herinneringen" halen Bas en Aad van Toor herinneringen op aan hun rijke carrière en geven ze een kijkje achter de schermen. Behalve Bas en Aad van Toor, komen ook anderen aan het woord zoals eeuwige vijand B100 (Hans Beijer) en fans als Gert Verhulst (o.a. bekend van de populaire Vlaamse kindertelevisieserie "Samson en Gert") en Paul de Leeuw. Helaas komen niet slechthorende boef B2 (Joop Dikmans, die recent overleden is op 14 december 2022) en De Baron (Paul van Gorcum) aan het woord, maar ze zijn wel regelmatig te zien via archief materiaal.

In deze leuke documentaire passeren o.a. de onderstaande onderwerpen de revue:

01. Hoe het begon:

Wat in 1955 begon als spectaculaire acrobatenact, "The Crocksons" (met een door henzelf bedacht stoelennummer), groeide eind jaren 70 uit tot de bekendste Nederlandse kinderact van de afgelopen vijftig jaar, namelijk "Bassie en Adriaan".

02. De Plaaggeest (Jaap Stobbe):

Op 10 januari 1978 startte de televisieserie "Bassie en Adriaan" met "De Plaaggeest" bij de TROS en dat was voor veel jonge kinderen best een traumatische ervaring. Adriaan zegt daarover ook:

"Elke zondag werden we gebeld van: jullie worden bedankt. We hebben met de kinderen naar "De Plaaggeest" zitten kijken. Ze hebben nachtmerries gehad."

Ik kreeg er juist inspiratie door om Horror te ontdekken (o.a. destijds via Dracula). Na "De Plaaggeest" hebben Bas en Aad van Toor ook hun televisieformule aangepast en waren er alleen nog boeven te zien, die konden rekenen op veel sympathie van het kijkpubliek. Die boeven zoals B100, B2, Vlugge Japie (dubbelrol van Bas van Toor) en De Baron (in eerste instantie met de stem van Aad van Toor), waren geregeld ook leuker dan Bassie en Adriaan zelf.

03. De boeven:

In Bassie en Adriaan speelden de boeven een grote rol. Aangevoerd door de Baron, dachten ze op slinkse wijze de boel te kunnen saboteren. De Baron, is de aartsrivaal van Bassie en Adriaan en wordt door zijn handlangers aangesproken als "Baas". De Baron gebruikt scheldwoorden als ''bal gehakt, frikandel'' en zijn stopwoord is "drommels, drommels en nog eens drommels!".

B100 of voluit Boef 100 noemt zichzelf "B één nul nul". De rol wordt gespeeld door acteur Hans Beijer, die ook te zien is in de documentaire en regelmatig aan het woord komt (hij is Bas en Aad van Toor ook dankbaar voor de mooie tijd). Hij is de boef die altijd pech heeft en hij roept ook altijd “Ik heb ook altijd pech. Ze moeten altijd mij hebben”.

04. Het circus:

Waarin Aad en Bas van Toor natuurlijk ook in te zien waren met groot succes en volle zalen (of beter gezegd "circustent". Daarin komt o.a. Martijn Passchier aan het woord die fan was van een Bassie en Adriaan en die daarna voor hen ging werken.

05. Zo Vader, Zo Zoon:

Een Nederlands spelprogramma op de NCRV-televisie, welke o.a. gepresenteerd werd door Paul de Leeuw en waarin een keer Bas van de Toor de gast was. Men moest toen raden wie de moeder (oftewel "Zo Moeder, Zo Zoon") van Bassie was. Paul de Leeuw beschouwd die aflevering als één van zijn hoogtepunten qua televisie maken.

06. De avonturen:

Bas en Aad van Toor leefden een avontuurlijk bestaan als Bassie en Adriaan. Zo reisden ze de halve wereld over voor hun populaire televisieserie, zoals in België (daarbij komen ook Danny Verbiest, die zijn bekendheid te danken heeft aan de Vlaamse hond "Samson", en Gert Verhulst aan het woord), Frankrijk, Italië, Griekenland, de Nederlandse Antillen en op reis door Amerika (met o.a. het thema "Cowboy en Indianen" en "Alcatraz").

07. Leuk leren:

Op speelse wijze kinderen iets bijbrengen over geschiedenis, aardrijkskunde en andere onderwerpen. Dat was het doel van Bassie en Adriaan. Het moest blijven hangen en dan is het goed.

De "A" van AAP en de "B" van BAL, de "C" van Club en de "D" van DAL. Kijk links, kijk rechts en nog een keer als je oversteken moet.

08. Meezingers:

Ik was er nooit een fan van, maar in bijna elke aflevering proberen Bassie en Adriaan op muzikale wijze een moraal of levensles aan de kijkers te leren. En die liedjes zong iedereen mee (behalve ik dan ). Eén van de favoriete landen van Bassie en Adriaan is Spanje. Daar traden ze begin jaren zeventig al op met een kindershow. En sinds 2004 woont Aad het grootste deel van het jaar in het Spaanse Benalmádena. In Spanje schijnt ook altijd de zon en één van de hits die uit het creatieve brein van Bassie en Adriaan komt, is het lied "De Spaanse zon" dat in 1978 uitkwam.

Mart Hoogkamer, een groot fan van Bassie en Adriaan, die ook aan het woord komt, heeft bij wijze van uitzondering toestemming gekregen om dit nummer een make-over te geven. Mart heeft het 'In Spanje' gedoopt en tekstueel vrijwel één op één overgenomen.

09. Robin de robot:

Robin, het robotfiguurtje (bedacht door Bas van Toor) vormde een aantal series lang een soort derde hoofdpersoon. Zijn stem werd eerst ingesproken door Guus Verstraete jr. maar later door Ina van Toor, de vrouw van Aad.

10. Een Leven vol Lachen en liefde:

Bas en Aad van Toor worden door velen gezien als volkshelden en 1997 kregen de broers een koninklijke onderscheiding en werden zij benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. Ook zien we hen nog even in 2023 in Spanje, waar ze beiden op hoge leeftijd aan het woord komen. Aad (81 jaar) zag er nog best goed uit en is ook nog vitaal (rijdt o.a. nog auto), maar met Bas (88 jaar) ging het niet meer zo goed (was ook moeilijk te verstaan).

Ze hebben 25 jaar samengewerkt als acrobaten (ik heb nooit geweten dat Bas van Toor een acrobaat is geweest en hij was ook best goed) en 25 jaar als het duo "Bassie en Adriaan". Adriaan sluit ook af met de mooie woorden "Bas, ik hou van je", waarna we Aad van Toor als Bassie via archiefbeelden nog even horen zingen (hij kon overigens ook mondharmonica spelen) en daarna is de documentaire ook precies na 45 minuten (dus geen 50 minuten) afgelopen. Althans de versie die vandaag te zien was op NPO 1.

Wel is het een gemiste kans dat de vrouwen van Bas en Aad van Toor niet aan het woord komen en het is ook alleen een "goed nieuws" documentaire, want rechtszaken en ruzies komen niet aan bod.

Ik vond het in ieder geval leuk om gezien te hebben en vooral natuurlijk omdat ik vroeger met hen ben opgegroeid.

Aardig drama met goede rollen van Gene Hackman en Danny Glover. De film blinkt eigenlijk nergens in uit maar het is wel boeiend hoe de kolonel steeds de Vietcong te slim af is door golf tactiek te gebruiken.

Eerlijk gezegd vond ik deze Batman film nog meevallen. En dat kwam niet door Batman zelf die ik overigens maar matigjes gespeeld vond door George Clooney maar meer door zijn tegenspelers zoals Uma Thurman, Arnold Schwarzenegger en Alicia Silverstone. Met de twee dames heb je natuurlijk ook nog eens schoonheden van vrouwen om naar te kijken. Het verhaal vond ik redelijk en het zag er ook allemaal zeer kleurrijk uit. Ook met de special effecten zat het best goed. Het is eigenlijk alleen jammer dat Batman en Robin de film verpesten want George Clooney en Chris O'Donnell vond ik vreselijk spelen.

Na de Dark Knight zeker de beste Batman film ooit. Ik verwachtte niet veel van deze film maar na hem gezien te hebben kan ik alleen maar concluderen "super", mooi verhaal en tevens zeer boeiend en onderhoudend. Christian Bale speelde geweldig in deze film en is in mijn ogen de beste Batman ooit.

Deze derde Batman-film uit de reeks die door Tim Burton in 1989 zo sterk was begonnen, is weer een feest voor het oog, maar het verhaal valt vies tegen.

Batman (ditmaal Val Kilmer) neemt het op tegen Two-Face (Tommy Lee Jones), een man met twee gezichten en net zoveel persoonlijkheden. Die gemenerik wordt geholpen door een oud-werknemer van Batman, te weten "The Riddler" (Jim Carrey). Het duo sluit een verbond om definitief met Batman af te rekenen. Bovendien krijgt Bruce Wayne een half therapeutische, half amoureuze relatie met een fraaie psychologe, te weten Dr. Chase Meridian (Nicole Kidman).

Deze films was in 1995 het grootste kassucces, maar veel Batman fans zullen ongetwijfeld niet gecharmeerd zijn van het rommelige, chaotische verhaal, waarin zelfs de prachtige decors niet tot hun recht komen. Net als in de twee voorgaande delen is de superheld Batman eigenlijk maar een bijfiguur en stelen de schurken de show en dan heb ik het natuurlijk over Tommy Lee Jones als de gespleten Two-Face en een hysterische Jim Carrey in een almaar rijmende "Riddler". En inderdaad Nicole Kidman was een feest voor het oog om naar te kijken. Verder was het ook leuk om te kijken naar de vrouwen Drew Barrymore en Debi Mazar, oftewel het duo "Sugar" en "Spice", welke je niet moet verwarren met het muzikale duo "Salt-n-Pepa" (Amerikaanse R&B- en hiphopgroep), welke een jaar van het voren een grote hit hadden met het nummer "Push It".

Al met al een matige Batman film, die niet meer dan leuk is om eens gezien te hebben en dan ook nog vooral vanwege Tommy Lee Jones, Jim Carrey en Nicole Kidman i.p.v. hoofdrolspeler Val Kilmer.

Deze Actie / Fantasy film kreeg behoorlijke negatieve kritieken en omdat de film ook nog eens 180 minuten duurt (ik heb het moeten doen met de "Ultimate Edition" en ik had liever de gewone 150 minuten durende versie willen zien), zag ik er wel tegenop om deze film te gaan bekijken en zeker films die langer duren dan 120 minuten, trek ik tegenwoordig bijna niet meer.

Hoewel deze Batman (ik mag natuurlijk wel niet Superman vergeten, want dit is min of meer het vervolg op "Man of Steel (2013)" ) film van regisseur Zack Snyder zeker niet kan tippen aan het niveau van de drie Batman films van regisseur Christopher Nolan, heb ik me ondanks de lange zit van drie uren (ik heb de film dan ook verspreidt gekeken over twee dagen) toch best goed vermaakt met deze film en dat vanaf de eerste tot de laatste minuut. Het verhaal zit best aardig in elkaar en weet ook te boeien en bevat ook de nodige actie en spektakel welke fraai in beeld (aankleding, decors en locaties) werd gebracht en dat kan je ook makkelijk overlaten aan regisseur Zack Snyder. Dat "fraai" geldt zeker voor de opening (die me zelfs denken aan de aanslagen op 11 september 2001), maar zeker ook voor het spectaculaire eindgevecht (misschien wel overbodig) waarbij zelfs Wonder Woman nog komt meehelpen. Tussendoor gebeurt er overigens ook het nodige (o.a. met de fraaie batmobiel).

Hier en daar is het verhaal misschien wel wat te langdradig en dat komt natuurlijk omdat ik het heb moeten doen met de 180 minuten durende "Ultimate Edition". Ook gaat het er allemaal behoorlijk serieus aan toe en zit er nauwelijks iets luchtigs of grappigs in dit verhaal. Het meest luchtige in dit verhaal vond ik nog de bad scene van Amy Adams (in de rol van Lois Lane) in het begin van het verhaal, waarbij je haar helaas net niet topless ziet. Het beetje humor wat in het verhaal zit, moet op conto komen van Jesse Eisenberg (in de rol van slechterik Lex Luthor), maar dat slaagt helaas nergens (ik heb in ieder geval nergens om moeten lachen, laat staan glimlachen). Ik vond Jesse Eisenberg ook totaal niet geschikt voor de rol van Lex Luthor, daarvoor mist hij gewoon uitstraling en persoonlijkheid.

De bekende cast deed het best goed en verdienstelijk in deze film en vooral natuurlijk Henry Cavill (in de rol van Clark Kent / Superman) en Ben Affleck (in de rol van Bruce Wayne / Batman). De laatste liep wel de hele tijd rond met een sip gezicht (misschien nog steeds niet de breuk met Jennifer Lopez verwerkt ). Voor het mannelijk oog valt er overigens genoeg te genieten van o.a. de rijpe Amy Adams (in de rol van Lois Lane) en vooral Gal Gadot (in de rol van Diana Prince / Wonder Woman, de laatste wel pas op het einde van het verhaal) en in mindere mate Tao Okamoto (in de rol van Mercy Graves). De overige bekende cast in de vorm van Laurence Fishburne (in de rol van Perry White, oftewel de hoofdredacteur van de krant “The Daily Planet”) en Jeremy Irons (in de rol van Alfred, die het technisch hulpje is van Bruce Wayne / Batman) deden het leuk en zijn het vernoemen ook wel waard. Dat geldt echter niet voor Jesse Eisenberg (in de rol van slechterik Lex Luthor) en Holly Hunter (in de rol van Senator Finch), die ik beiden vreselijk vond spelen en bij de laatste stoorde ik me vooral aan haar vreselijke Donald Duck stem.

In mijn ogen is dit zeker best een vermakelijke Actie / Fantasy film, die misschien niet hoogstaand is, maar hij bevat wel de nodige spektakel bevat en dat allemaal fraai in beeld gebracht. Ik heb me er in ieder geval goed mee vermaakt. Gezien het einde, zal er ongetwijfeld nog een vervolg komen.

Gisteren in de bioscoop gezien, maar vanwege de warmte in de zaal (het was druk bij de 19:45 uur voorstelling) en het de hele week vroeg opstaan (6:30 uur) en laat (24:00 uur) naar bed gaan, heb ik de laatste circa 30 minuten (vanaf het moment dat Paul Dano "Ave Maria" begon te zingen tegen Batman) flink zitten te knikkebollen, waardoor ik bepaalde gedeeltes op het einde gemist heb

In deze Batman film wordt Gotham City geregeerd door leugens en seriemoordenaar "The Riddler" (Paul Dano) heeft besloten dat de bezem door de corrupte bende moet. Waarbij hij ook Batman (Robert Pattinson) voor zijn karretje weet te spannen.

Hoewel er best veel te genieten viel, is circa drie uren eigenlijk een veel te lange zit voor een film (daarom kijk ik tegenwoordig het liefst korte films van circa 90 minuten). Het was wel een vermakelijke en sfeervolle Batman film en dat o.a. door de duistere cinematografie, de onheilspellende soundtrack, spectaculaire achtervolgingen en vechtpartijen. Het verhaal (een detectiveverhaal) was opzicht ook aardig en opvallend aan deze Batman film is het gebrek aan Bruce Wayne. De gemaskerde held doet enkel de stropdas om als het hem uitkomt in de zaak die hij als Batman bestrijdt.

De rol van Batman wordt dit keer na Michael Keaton, Val Kilmer, George Clooney, Christian Bale en Ben Affleck gespeeld door Robert Pattinson en opzicht deed hij dat best goed. Deze Batman film heeft ook totaal niets te maken met de vorige Batman reeksen en in het vervolg gaan we ook weer de "Joker" zien, die nu even op het einde te zien en vooral te horen was.

Ik zie nu overigens ook pas (ik had me ook totaal niet verdiept in deze film voordat ik naar de bioscoop ging) dat Zoë Kravitz de rol van Selina Kyle (aka "Catwoman") speelde en ik vind haar veel weg hebben van haar moeder Lisa Bonet. De prima cast is ook een groot pluspunt van deze zoveelste Batman film en buiten Robert Pattinson vond ik ook Jeffrey Wright en John Turturro het goed doen. Ook zie ik nu pas dat Colin Farrell de rol van Oz (aka "The Penguin") speelde en hem had ik helemaal niet kerkend

Voor nu geef ik de film 3,5* (bij herzien i.v.m. de laatste circa 30 minuten kan er eventueel nog een halfje erbij komen).

Afgelopen weekend zag ik de film "The Belko Experiment (2016)" en bij het schrijven van een persoonlijke mening zag ik dat sommigen deze film (waar ik nog nooit van gehoord had) benoemden en toen werd ik natuurlijk nieuwsgierig. Als een cultfilm is de film meer dan geslaagd, maar het is zeker geen meesterwerk, want daarvoor vond ik het wat te langdradig (na circa 60 minuten hunkerde ik al na de ontknoping) en ook miste ik daarvoor diepgang.

Wanneer een bus vol met 15-jarige scholieren (in totaal 42 studenten) onderweg is voor een schoolreisje, worden de leerlingen ontvoerd. Ze ontwaken allemaal met een halsband in een ruimte waar zwaarbewapende soldaten, hun oud-leraar, te weten Kitano (Takeshi Kitano), en twee overgeplaatste leerlingen aanwezig zijn. Al snel blijken zij geselecteerd te zijn voor het sadistische spel "Battle Royale". Na een korte instructievideo worden de leerlingen met een tas vol met handige attributen en wapens op een onbewoond eiland gedropt en de opdracht is simpel. Ze moeten met elkaar drie dagen lang in gevecht tot op de dood en de laatste die overblijft mag huiswaarts keren. Overtreden ze de regels, dan zal hun halsband exploderen.

Hoewel "Battle Royale" duidelijk bedoeld is als satire, inclusief zwarte humor en een duidelijke moraal, is het natuurlijk ook een een snoeiharde actiefilm met heel veel personages. Omdat er zoveel personages in voorkomen, is het onmogelijk om voor karakterontwikkeling te zorgen. Regisseur Kinji Fukasaku (die ik eigenlijk alleen kan vanwege de ijzersterke Oorlog / Drama film "Tora! Tora! Tora! (1970)") probeert dit op te lossen door slechts een klein gezelschap te volgen.

Dit resulteert in een weinig interessant kliekje stereotiepe personages, want ook hun geschiedenis (is soms wat van te zien via flashbacks) kan maar erg beknopt worden verteld. Omdat er natuurlijk heel veel scholieren sneuvelen (o.a. door het gebruik van een kruisboog, stroomwapen, bijl, sikkel, geweer, stanleymes, machinegeweer en zwaard), zijn de meeste scholieren ook maar kort in beeld, m.u.v. de hoofdrolspelers Nanahara (Tatsuya Fujiwara) en Noriko (Aki Maeda), die beiden ook in het begin van het verhaal worden geïntroduceerd, en de overgeplaatste leerling Kawada (Tarô Yamamoto).

De jonge acteurs (de meesten waren in het echt ouder dan 15 jaar) spelen de rollen van de scholieren overigens wel goed. Waar sommigen kiezen om vooral in de beginfase van het drie dagen durende spel "Battle Royale" samen te werken en zich te verschuilen, zijn er andere scholieren die zelfstandig opereren en vol op de aanval gaan om de strijd winnen (en er dus met de hoofdprijs, hun vrijheid, vandoor willen gaan), zoals de mooie Mitsuko (Ko Shibasaki) en de overgeplaatste leerling Kiriyama (Masanobu Andô), die één en al slecht is. Ook komen vriendschappen en prille liefdesrelaties onder zware druk te staan.

Buiten een actiefilm kan "Battle Royale" ook gezien worden als een wraakfilm, waarin de inmiddels gepensioneerde leraar Kitano (sterk en leuk gespeeld door Takeshi Kitano) de scholieren beschuldigd van hen misdragen tijdens zijn actieve loopbaan en nu als leider van het sadistische spel zijn gram haalt (hij doodt ook de eerste twee scholieren). Het verhaal is goed bedacht en de constante actie (de moorden zorgen voor heftige beelden terwijl het bloed rijkelijk vloeit) en spanning zorgen voor een vlotte film, die voor mij wel iets korter had mogen duren (wat minder scholieren was misschien beter geweest).

Als doorgewinterde horrorliefhebber heb ik het één en ander al gezien (ook meer extremer dan deze film), maar ik kan me goed voorstellen dat Battle Royale niet voor iedereen is weggeld. Maar ik heb me wel aardig vermaakt met deze film ondanks de lange duur (ik heb overigens de 114 minuten durende versie gezien) en het misschien ook wat tegenvallende einde.

P.S. voor regisseur Kinji Fukasaku was dit één van zijn laatste films (hij heeft wel nog een vervolg gemaakt op deze film), omdat hij op 12 januari 2003 gestorven is.

Hoewel deze film inmiddels behoorlijk oud (ook in zwart/wit) is en zelfs ouder is dan mij, is dit zeker nog een interessante, realistische en leerzame (m.b.t. Moslims) Drama / Oorlog film om gezien te hebben. Deze film werd vorige week zondag na het VPRO programma "Zomergasten" uitgezonden en toen heb ik hem opgenomen (iets wat ik tegenwoordig zelden nog doe) en afgelopen nacht dus bekeken.

Het verhaal (oogt inderdaad ook wat als een documentaire) welke zich afspeelt einde jaren 50 in Algerije m.b.t. de strijd tot onafhankelijkheid, zit opzicht best aardig in elkaar en oogt ook realistisch en is geregeld ook best hard (als er weer eens een Franse politieagent wordt doodgeschoten of men ergens een bom laat exploderen), hoewel je wel geen echte schokkende beelden te zien krijgt en eigenlijk ook geen bloed. Maar goed, dat was eigenlijk destijds in de jaren 60 normaal in een film. Verder weet het verhaal te boeien van de eerste tot de laatste minuut (duurt bijna 120 minuten), zit het met de opbouw ook goed en qua uitvoering werd alles fraai in beeld gebracht en daarbij regelmatig begeleidt met fraaie muziek (vooral als de Fransen gingen ingrijpen) die ook werd toegepast in de film "Inglourious Basterds (2009)". Het laatste gedeelte van de film mocht er zeker ook wezen (inclusief de Franse tank die veel weg had van een Duitse Jagdpanzer gebruikt in de Tweede Wereldoorlog) en daarmee opent de film ook (zonder dat je de afloop ervan weet), waarna men terug gaat in de tijd en het verhaal dan eigenlijk pas echt begint.

De cast (die nu grotendeels is overleden) speelde overigens overtuigend en met name de hoofdrolspelers Brahim Hadjadj (in de rol van de Algerijnse kruimeldief Ali La Pointe, die zich aansluit bij de FLN) en Jean Martin (in de rol van de sympathieke Franse Kolonel Mathieu die met zijn troepen de FLN gaat bestrijden), die fraai in beeld werd gebracht toen hij aankwam in Algerije met zijn troepen en daarbij door de straten pareerde met hem lopend voorop. Samia Kerbash (in de rol van FLN aanhangster met blond krullig haar) vond ik overigens wel een mooie verschijning en dat vonden de Fransen duidelijk ook, want men liet haar steeds ongehinderd doorlopen, zonder haar te controleren Het verhaal wordt overigens bekeken van twee kanten, dus zowel uit Algerijns oogpunt (vooral via La Pointe) als Frans oogpunt (vooral via Kolonel Mathieu), en daarbij kiest regisseur Gillo Pontecorvo niet echt voor een kant.

Al met al gewoon goede en realistische Drama / Oorlog film m.b.t. de strijd/revolutie tot een onafhankelijk en vrij Algerije (sinds 5 juli 1962).

Dit is natuurlijk meer drama dan horror en de film is inderdaad wat langdradig en ook wat saai. Maar slecht vond ik het eigenlijk niet want de film mist me wel te boeien en er zaten ook een paar aardige momenten in. Met name de scene waarbij Mickey (gespeeld door Adam Cronheim) zich eentje zat te rukken op een vrouwelijke zombie was uniek Ook het einde mocht er best wezen. Hoewel er eigenlijk maar twee personen in de film meespelen, deden ze het best aardig en dan met name Jeremy Gardner. Al met al best een aardige film om eens gezien te hebben.

Dit zou echt een typische Actie / Sciencefiction film kunnen zijn welke gemaakt is door door Netfilx, maar dat is dus niet het geval. Het verhaal is best eenvoudig en clichématig, namelijk een groepje ervaren huurlingen onder leiding van Vincent Rekker (Louis Mandylor) wordt verraden door de Amerikaanse regering en moet noodgedwongen hun weg uit een hinderlaag zien te vinden, waarbij ze aangevallen worden door een dodelijk team van hightech gevechtsrobotten.

Hoewel het allemaal weinig bijzonder is en inderdaad overkomt als een B-film, wist deze film me toch wel te vermaken omdat er veel actie in zit (wordt zeer regelmatig, misschien wel iets te veel, ook in slow motion weergegeven) en ook omdat de verschillende ervaren huurlingen (waar overigens niemand van dood gaat) best wel leuke personages (met verschillende vaardigheden en ze zorgen ook voor de nodige zwarte humor) zijn en daaronder valt ook nog eens een knappe scherpschutter, te weten Valkyrie (Natassia Malthe). Omdat het tempo best hoog is en er ook best veel in gebeurt (soms zelfs spannend) en de film ook maar iets van 90 minuten duurt, wordt het eigenlijk nergens saai of vervelend.

Al met al een vermakelijke explosieve Actie / Sciencefiction film, met de nodige suspense, adrenaline en zwarte humor.

Aardig om eens gezien te hebben, ook al was het pure linkse propaganda.

Gisteren dan uiteindelijk toch gezien (moest wel uitwijken naar België omdat hij bij ons niet meer draaide) en ik moet zeggen dat het me achteraf wel is meegevallen. Verhaal is best aardig en zeker het eerste uur is best boeiend en ook wel spannend. Jammer genoeg begint na een uur de overdreven sentimentele onzin en wordt het allemaal minder inclusief het verhaal. Viel me op dat deze film zeer soft is qua geweld. Er wordt vrijwel continue in geschoten maar exploderende hoofden, afgeschoten ledematen en heftige verwondingen zijn er niet te zien, het gaat er allemaal zeer netjes aan toe alsof we te maken hebben met een jaren 60 film. De special effects waren overigens dik in orde.

Al met al is dit wel een aardige film om te kijken. Verwacht wel niet veel van het acteerwerk want dat stelt maar weinig voor en echt veel dialogen zitten er niet in m.u.v. de sentimentele bullshit.

Ze zenden hem nu vaak uit op MGM. Het is best een aardige oorlogsfilm en ook mooi verfilmd maar het is zeker niet 1 van de betere oorlogsfilms over de 2e wereldoorlog. De luchtgevechten zijn best mooi maar spannend is het nooit omdat ze alleen maar de Engelse overwinningen laten zien.

In de realiteit won Engeland nipt deze veldslag op hun eigen terrein maar als je deze film ziet denk je dat ze hem gewonnen hebben met 2 vingers in de neus.

Nadat ik vorige week de ijzersterke serie "Chernobyl (2019)" had gezien, was ik benieuwd naar andere films en documentaires en dus ik heb deze maar eens gekeken, omdat deze hier een hoog gemiddelde heeft.

Deze circa 90 minuten durende documentaire over de kernramp van Tsjernobyl van regisseur Thomas Johnson is waarschijnlijk één van de betere en deze documentaire bestaat grotendeels uit archiefmateriaal wat veelal nog niet eerder was vertoond en ook komen diverse personen aan het woord (waaronder ook Michail Gorbatsjov, die destijds de secretaris-generaal van de Communistische Partij van de Sovjet-Unie was) die destijds bij de ramp betrokken waren.

Net zoals de eerder genoemde serie (die je gewoon moet zien) is ook deze documentaire indrukwekkend, angstaanjagend (zeker m.b.t. de dreigende tweede ontploffing, 10 keer zo sterk als de bom op Hiroshima, welke half Europa zou hebben weggevaagd), boeiend, interessant en leerzaam en dat van de eerste tot de laatste minuut.

Kom op zeg als je deze zooi al spannend vindt dan zul je waarschijnlijk Bassie en Adriaan en de plaaggeest als Horror gaan betitelen. Dit was gewoon weer een 13 in een dozijn B-film die werkelijk op alle vlakken waardeloos is. Het verhaal is best leuk verzonnen maar de uitvoering is gewoon zeer beroerd. Het zelfde geldt voor de cast die lachwekkend slecht is. De personen die zogenaamd Amerikaanse soldaten moeten voorstellen zijn echt schandalig slecht en zien er ook totaal niet uit als getrainde soldaten. Het leek meer op een Josti-band eenheid. En de manier hoe ze de geavanceerde aliens (vooral echte typische UFO's) te lijf gaan met pistolen (alsof men aan het kleiduif schieten is), machinegeweren uit het jaar toebak en zelfs zwaarden is gewoon om te huilen zo onnozel en ongeloofwaardig. De special effecten (computer effecten zien eruit alsof ze gemaakt zijn door een Pentium 1 computer) zijn trouwens ook van een bedroevend niveau en werkelijk van alles druipt de onechtheid vanaf.

Petje af voor iemand die deze zooi helemaal heeft kunnen uitkijken, mij is het in ieder geval niet gelukt. Deze film was gewoon om te zo slecht.

Aardige verfilming van het Ardennen offensief. Helemaal realistisch is de film echter niet en er zijn betere oorlogsfilms gemaakt dan deze.

Er zit ook humor in deze film namelijk Telly Savalas. Die vind ik bijzonder grappig spelen.

Ook een minpunt in deze film is dat de Duitsers Engels praten wat de film ook minder maakt. Duitsers horen gewoon Duits te praten in dit soort oorlogsfilms. Het enige Duits wat ik in deze film heb gehoord was het "Panzerlied", wat overigens best goed klonk.

Al met al is dit een film die best goed te zien is (duurt maar liefst 167 minuten), maar geen kanjer is.

Eigenlijk best een leuk en vermakelijk actiefilmpje. Het verhaal was leuk gevonden en hetzelfde geldt eigenlijk ook voor de uitvoering. Hoogstaand is het uiteraard allemaal niet maar de film keek zich lekker weg en bevat ook meer dan voldoende actie (de actie is wel een beetje eentonig). Ook wel eens geinig om een keertje Aziatische zombies te zien. De robots (overigens afkomstig uit de film "Robotropolis (2011)" van dezelfde regisseur) vond ik wel een leuke en fraaie toevoeging in het verhaal. De cast stelde eigenlijk weinig voor en enkel Dolph Lundgren was nog wel te pruimen. Voordeel van de cast is wel dat het niet uit veel personen bestond. Al met al heb ik me goed vermaakt met deze film welke ook nog niet eens lang duurt.

Dit is opzicht geen slechte film maar ik had er toch iets meer van verwacht (hij was niet echt aangrijpend). Komt misschien ook omdat de film al zeer oud is.

Film was zeker niet top maar voor de flop 100 weet ik nog wel 100 slechtere films. Ik heb me in ieder geval geamuseerd met deze film. Zelfs Travolta vond ik het nog redelijk doen.