Logboek

Dit is de laatste film van regisseur Jesús Franco (overleden in 2013 op 82-jarige leeftijd), die meer dan 200 films regisseerde tussen 1960 t/m 2010. In zijn laatste film zien we ook voor het laatst zijn vrouw Lina Romay (overleden in 2012, aan kanker, op 57-jarige leeftijd), die in meer dan 100 films van haar man te zien was, en die er oud en lelijk uitzag (droeg een bril, had grijze haren en zag er wat onverzorgd uit). Ze is overigens alleen in de eerste 5 minuten te zien waar ze o.a. een sigaret rookt (waarschijnlijk gestorven aan longkanker) en een revolver in haar broek stopt.

In dit verhaal draait het om Paula (Carmen Montes) die wordt opgepakt in haar huis en wordt gearresteerd en ondervraagd door Alma (Lina Romay). Ze wordt beschouwd als een gekke vrouw, die het één en ander verbergt, maar wat ?

Bovenstaande verhaal is eigenlijk te zien in de eerste 5 minuten, waarin er ook wat gepraat wordt (tijdens de ondervraging) en daarin wordt o.a. gezegd:

Alma: Have you been performing for long at Flamingo's ?
Paula: For a long long time.
Alma: But that's a porn show, isn't it ?
Paula: Yes. I've performed there since I was five years old.
Alma: Who with ?
Paula: With my father, don't you think.
Alma: A close and happy family will never be beat.

Oftewel ze is vroeger waarschijnlijk misbruikt geweest. Daarna probeert Paula nog een agent, te weten sergeant Meliton, te versieren en zien we haar ook voor het eerst naakt (haar borsten), als ze haar badjas laat vallen. Als Alma begint te roepen vertrekt de agent (komt uiteindelijk wel nog terug en kijkt dan toe) en zegt Paula:

"What a fucking gay he is !"

Daarna zien we Paula minuten lang (van de 7e minuut tot de 25e minuut, waarbij ze regelmatig in de camera kijkt) volledig naakt (draagt alleen een zwart jarretelsetje) dansen (en ook poseren op een stoel) op flamenco muziek en zien we haar borsten en kaal geschoren schaamstreek en zegt ze geen woord. Gelukkig was zij nog lekker naturel (dat komt anno deze tijd nog maar zelden voor) en had ze nog geen cosmetische ingrepen ondergaan (had gewoon mooie hangende borsten) en ook had ze geen tatoeages en piercings op haar lichaam.

Dat helaas tot tegenstelling van Paula Davis, oftewel de andere vrouw in het verhaal die soms ook via goedkope special effecten is te zien, die o.a. twee piercings had op op de hoeken van de mond (oftewel het zag er niet uit) en ook had zij een tatoeage op haar buik (zie ook de filmposter). Deze Paula Davis zegt geen woord in het verhaal en danst vooral in exotische kleding.

Na circa 25 minuten begint Paula een sprookjesverhaal te vertellen tegen de camera, welke gaat over een prins, een vrouw en de duivel. Daarna zegt ze weer geen woord tot de 60e minuut en zie je haar samen in beeld met de andere Paula (Paula Davis) en kussen ze elkaar alleen maar en zie je ook alleen wat naakt van Carmen Montes (in eerste instantie alleen haar borsten). Na circa 40 minuten als Carmen Montes helemaal naakt is (dan zie je regelmatig haar billen en haar schaamstreek), trekt ze de kleren uit van Paula Davis en zien we haar ook volledig naakt (vooral haar borsten en billen en ook wat van haar schaamstreek, welke ook geschoren was) en gaan ze vrijen met elkaar tot circa de 60e minuut.

Na circa 60e minuten begint Paula het sprookjesverhaal weer wat te herhalen, waarna ze zogenaamd de keel doorsnijdt van de andere Paula. Vlak daarna is het verhaal afgelopen en zien we nog de onderstaande tekst in beeld:

"And no one heard about Paula-Paula's show ever again".

Het stelt allemaal maar bitter weinig voor en het oogt ook allemaal zeer goedkoop (waarschijnlijk heeft Jesús Franco alles zelf opgenomen met een camera en bewerkt, o.a. wat achterlijke special effecten toegevoegd). Het hele verhaal speelt zich ook maar af in een paar ruimtes (in één van die ruimtes zie je o.a. een loopband staan) van een huis en is waarschijnlijk opgenomen in het huis van Jesús Franco en Lina Romay. Er wordt nauwelijks in gepraat (het meeste nog in de eerste 5 minuten) en er is vooral goedkope muziek te horen.

Het mag dan wel de laatste film van regisseur Jesús Franco zijn, maar het is waarschijnlijk ook één van zijn slechtste films. Het enige leuke in deze film is nog Carmen Montes, die er anno 2010 tenminste nog naturel uitzag. Voor mij was dit de 18e film welke ik van regisseur Jesús Franco heb gezien, dus ik moet er nog heel veel zien van hem.

"The living dead ! Zombies ! The sand ! They came out of the sand."

Afgelopen weekend had ik een "Franco" weekend, want na het zien van "Midnight Party (1976)" heb ik ook nog eens deze Horror film gekeken, waarin Lina Romay (de vriendin / vrouw van Jesús Franco, die vaak in zijn films te zien was) zogenaamd een kleine rol heeft als de vrouw / vriendin van kolonel Kurt Meitzell (Eduardo Fajardo). Maar eerlijk gezegd heb ik haar niet gezien en "IMDb" is daarin ook niet duidelijk, want daarin wordt vermeld dat de rol wordt gespeeld door twee vrouwen, namelijk Lina Romay en Myriam Landson, en volgens mij was het de laatste vrouw die je in beeld ziet. Dus dat er twee versie van deze film circuleren, geloof ik best (ik heb het dus waarschijnlijk moeten doen met de slechtste versie ervan, namelijk zonder Lina Romay en Jesús Franco).

In dit verhaal draait het om een expeditie in Afrika, waar men op zoek is naar nazi-goud ter waarde van 16 miljoen dollar bij een Oase, waar in 1943 een gevecht heeft plaats gevonden tussen de Duitsers en de Engelsen. Alles loopt echter op de klippen wanneer ze nazi-zombies tegenkomen die de schat bewaken.

Deze draak van van een Horror film is min of meer een prequel van het veel leukere "Død Snø (2009)". De film begint vrij traag (opent met twee jonge meiden in super korte broekjes, waarop ook wordt ingezoomd, die met een jeep aankomen bij de oase "Douer el Ousour" en daar worden gegrepen door zombies) en daarin wordt in eerste instantie kolonel Kurt Meitzell (die op zoek is naar het goud), kapitein Blabert (die weet waar het goud ligt en welke wordt gedood door Kurt), en diens zoon Robert Blabert (Manuel Gélin) geïntroduceerd.

Na het trage begint de film met een flashback naar 1943 en zien we enkele haastig toegelichte gevechten in de Afrikaanse woestijn (inclusief een fraaie Duitse pantserwagen / tank), met explosies en cliché gevechtsopnames. Daarbij weet kapitein Blabert het als enige te overleven en als hij vlucht valt hij flauw in de woestijn, waarna hij wordt gevonden door woestijnbewoners die hem verzorgen. Daarbij wordt hij verliefd op Aisha (Doris Regina), die na circa 30 minuten naakt te zien is in de woestijn, van wie hij een zoon krijgt, namelijk Robert Blabert.

Daarna keren we weer terug in de huidige tijd en begint het verhaal eigenlijk pas echt en krijgen we eindelijk ook wat nazi-zombies (meestal zijn het er maar vier) te zien, die er belachelijk goedkoop uitzagen en ook zwak lijken. Zo is één zombie gewoon een hoofd op een stok en de andere zombies zijn gewoon mensen met wat make-up en wormen op hun gezicht. Ze vergrijpen zich o.a. aan Kurt (die wordt gebeten, maar weet te vluchten) en zijn vrouw / vriendin en daarbij zien we wat naakt (schaamstreek en borst / tepel) en goor (ingewanden).

Wij zijn dan ongeveer halverwege het verhaal, waarbij Robert Blabert aankomt in Afrika samen met zijn vriendin Sylvie (Caroline Audret) en twee vrienden, te weten Ronald (Eric Viellard) en Ahmed (Miguel Ángel Aristu). Het verhaal wordt er dan niet beter op, maar wel leuker, want de zonet genoemde Ronald maakt dan kennis met de zekere Erika (France Lomay), die werkt voor professor Conrad Zaniken (Albino Graziani), en haar zien we dan een paar keer naakt (alleen haar borsten dan). Namelijk als ze samen met Ronald gaat zwemmen in de schemering en als ze met Ronald gaat vrijen in een tent.

Ook vergrijpen de belachelijke zombies (lossen ook opeens spontaan op in de lucht ) zich weer aan een aantal personen, waarbij alleen Robert en diens vriendin Sylvie het weten te overleven. Als ze dan op een gegeven moment worden opgepikt door sjeik Mohamed Al-Kafir (Antonio Mayans), die de vader is van Aisha, zegt deze tegen Robert:

"Did you find what you are looking for ?"

Waarop deze dan antwoord:

"I mainly found myself".

Daarna rijden ze met hem mee (de sjeik op een kameel en zij in een jeep) en is de film gelukkig afgelopen.

Regisseur Jesús Franco lijkt te hebben geprobeerd de karakterontwikkeling te accentueren, maar is daar niet in geslaagd, en heeft simpelweg wat vrij lange scènes in onbelangrijke dialogen gezet. Wanneer de nazi-zombies eindelijk verschijnen (na circa 35 minuten), zijn ze zoals al eerder gezegd niet indrukwekkend en dat geldt ook voor het camerawerk, wat grotendeels saai is. Wat overigens ook saai en vooral irritant is, is de vreselijke kerkorgelmuziek die regelmatig op de achtergrond te horen is. Het is wel het enige wat deze film nog een beetje spannend en dreigend maakt.

Deze Horror film is gewoon mislukt en is het aankijken ook niet waard. Had regisseur Jesús Franco er wat meer naakt ingestopt, dan had ik het misschien wat leuker gevonden.

"…then I was banged in the tummy, but it ended up alright because the kind lady came and wanted a kiss, and I knocked her out of her pants."

Dit is waarschijnlijk de domste en meest chaotische Franco-film (een Komedie / Erotiek film) die ik tot nu toe heb gezien. Maar als je een liefhebber bent van zijn vriendin / vrouw Lina Romay, dan is deze film eigenlijk een must om naar te kijken. Want je kan alles zien wat je wilt van Lina Romay, die het grootste deel van de film volledig naakt te zien is. Lina Romay was in deze film de tijd ook ver vooruit, want ze heeft een geschoren (waarschijnlijk vlak van te voren gedaan, want je ziet stoppels) schaamstreek en dat was destijds in de jaren 70 hoogst ongebruikelijk (een andere vrouw die in deze film ook regelmatig naakt is te zien, te weten Monica Swinn, heeft daar namelijk een flinke bos haar).

Jesús Franco maakt er in ieder geval goed gebruik van, want hij zoomt regelmatig met de camera in op de schaamstreek (geregeld volledig in beeld te zien en dat ook vanuit alle camerastandpunten, dus zowel van voor als vanachter en bij dat laatste zie je dan dat ze haar kont niet heeft geschoren) van Lina Romay, waarin soms ook een vinger in verdwijnt (zoals tijdens de laatste scène van het verhaal) en een enkele keer wordt er ook aan gelikt (door een man). Lina Romay is overigens al vanaf de eerste minuut volledig bloot te zien (en dat circa 4 minuten lang), als ze op bed ligt (met alleen een zwart jarretelsetje aan) en tegen de camera begint te praten (op de achtergrond hoor je dan pianomuziek, zoals deze vaak te horen zijn in salons van Western films).

In dit slapstick-achtige verhaal, werkt de sexy Sylvia (Lina Romay), die drie vriendje heeft (waaronder een detective en een communist die als zanger en gitarist speelt in een band), als stripper en escortdame. Op een avond op een feestje gaat Sylvia naar bed met een rijk stel (Claude Boisson en Evelyne Scott) dat het fantastisch heeft met haar. De volgende ochtend, wanneer Sylvia wakker wordt, is het paar vermoord. De organisator (Jesús Franco) van het feest is vermoedelijk de moordenaar en laat Sylvia martelen door een stel (Raymond Hardy en Monica Swinn) dat voor hem werkt. Het stel wil echter liever vrijen met Sylvia en als de vrouw (Monica Swinn) van het stel alleen met haar aan de gang wilt, ontsnapt ze (daar komt ook mijn openingszin vandaan). Maar hun wegen zullen opnieuw worden gekruist en bovendien zijn dingen niet wat ze lijken, want Sylvia is betrokken bij een (niet echte) moord en een (wel echte) spionage-affaire.

Qua verhaal is dit echt een draak van een film, waarbij het plot niet belangrijk lijkt te zijn en de humor is meestal ook van een bedenkelijk niveau. Jesús Franco draagt bij dat laatste zijn steentje bij, want hij heeft in deze film ook een rol, namelijk als sadist Janos Radeck met een snorretje, grote zwarte zonnebril en een houten been. Hij slaat Sylvia soms en laat haar ook martelen door een stel, maar dat is best lachwekkend want dan zit men zogenaamd te snijden in de teennagels (de uiteinden) van haar

De film probeert een grappige sekskomedie te zijn, maar dat lukt niet echt. Wel is het grappig dat de communistische vriend van haar een andere vriend (de detective) van haar steeds uitmaakt voor "lazy capitalist" en ook de douchescène (hoog slapstick gehalte) van Lina Romay was nog best grappig. Want nadat ze met haar detective vriendje, te weten Alphonse Gauthier (Olivier Mathot), heeft geneukt, stapt ze in de douche, zet ze een douchemuts op en richt ze de douchekop op haar schaamstreek, waarna er dan op een gegeven moment iemand binnenkomt die haar ontvoerd.

Deze film is puur gericht op het naakte lichaam van Lina Romay, die zowel heteroseksuele als lesbische seks heeft in deze film en waarbij veel te zien is en ook praat Lina Romay regelmatig in de camera (dat doet Jesús Franco ook een keer) en fluit ze een keer irritant lang in een auto. Buiten Lina Romay is er verder ook bloot te zien van Monica Swinn en de wat rijpere Evelyne Scott (van haar zie je overigens alleen de borsten) en met hun heeft Lina Romay ook lesbische seks, waarbij men dan met haar borsten en schaamstreek speelt.

De film eindigt overigens met bizarre wendingen (zo maakt iemand deel uit van de Albanese geheimendienst en een ander juist van de CIA, die Sylvia wilt doodschieten), waarbij alle Sylvia's liefhebbers betrokken zijn en waarbij de meesten gedood worden tijdens een vuurgevecht.

Nee, qua verhaal moet je eigenlijk niet beginnen aan deze Franco-film (hebben de meesten zo te zien ook niet gedaan omdat er maar 5 stemmen zijn uitgebracht, na vandaag dus zes stemmen) die met 90 minuten (de 75 minuten die bij de beschrijving staat klopt dus niet) best lang duurt, maar wil je alle "Ins and outs" van Lina Romay zien, dan is deze Komedie / Erotiek film juist een aanrader.

Deze kortdurende jaren 80 Horror / Komedie (het samensmelten van een sekskomedie en een horrorfilm) film heb ik bekeken vanwege het meespelen van de B-actrices ("B" verwijst dan naar het niveau van acteren en niet naar de grote van hun borsten) Michelle Bauer en Linnea Quigley, die regelmatig uit de kleren gaan, en waarvan ik de laatste weken een aantal films van heb gezien. Deze film is overigens niet uniek in zijn genre, want er zijn vergelijkbare (en leukere) films zoals "The Slumber Party Massacre (1982)" en "Frankenhooker (1990)".

Het verhaal speelt zich af in Los Angeles, waar privédetective Jack Chandler (John Henry Richardson) de weggelopen tiener Samantha (Linnea Quigley) probeert op te sporen. Tijdens zijn zoektocht komt hij een cultus tegen van Egyptische kettingzaag aanbiddende prostituees onder leiding van "The Master" (Gunnar Hansen), die hem in gevaar brengen.

Dit is natuurlijk geen serieuze horrorfilm (dat wordt al snel duidelijk gemaakt met een grappige waarschuwende tekst voorafgaand aan de film) want het is helemaal niet eng en goor (er valt wel wat goor te zien in de vorm van rondvliegende lichaamsdelen, maar dat wordt zodanig in beeld gebracht dat het slechts een excuus lijkt te zijn om de topless actrices in beeld te kunnen brengen) en het nepbloed wat rijkelijk rondvliegt is opzettelijk komisch en dat is gelijk al te zien vlak na de opening als Michelle Bauer (in de rol van hoertje Mercedes, die groot op de filmposter is te zien) iemand in een bar oppikt en daarna in stukken zaagt met een kettingzaag, waarbij dan enorm veel bloed spat op haar volledig naakte lichaam (ze draagt alleen een douchemuts om haar haren te beschermen).

De film kan ook niet echt worden beschouwd als een zachte pornofilm omdat er geen seksscènes te zien zijn, maar wel (of beter gezegd "natuurlijk") valt er veel naaktheid te zien (vooral tijdens de eerste helft van het verhaal) en dat o.a. van de vrouwen Michelle Bauer (borsten, billen en schaamstreek), Linnea Quigley (borsten), Susie Wilson (borsten), Tricia Burns (borsten) en Esther Elise (borsten).

De laatst genoemde vrouw Esther Elise (als hoertje Lisa) zijn samen met Linnea Quigley de enige andere vrouwen die met een kettingzaag nog iemand in stukken zaagt en Esther Elise doet dat tijdens een sexy topless fotoshoot (na circa 25 minuten) met een honkbalknuppel, waarbij ze op een gegeven moment de fotograaf bewusteloos slaat en in een leeg bad dumpt, waarna ze hem dan in stukken snijdt met de kettingzaag.

Echt grappig is de film eigenlijk ook niet en enkel Michelle Bauer en John Henry Richardson (als een soort van idiote Naked Gun-achtige verteller van het verhaal) komen soms wat komisch uit de bocht qua quotes en oneliners. Zo zegt Michelle Bauer tegen een klant "Wat jij nodig hebt is een L.P.V.", waarop deze dan zegt "L.P.V.? Wat is een L.P.V.?" en waarop zij dan antwoord "Lekker Potje Vrijen."

Ook zegt ze op een gegeven moment tegen Jack "Ik ga jou aan flarden neuken.", waarop Jack dan als verteller van het verhaal droogjes zegt "Die uitdrukking beviel me niet.". En als Jack op een gegeven moment (als hij is gevangengenomen) een kettingzaag ziet, zegt hij tegen Samantha:

"Je laat ze die enorme vibrator toch niet op me gebruiken ?"

En op het einde van het verhaal zegt hij nog over Samantha:

"Ze is een aardige meid, dus laat ik haar blijven. Ze heeft tenslotte een knap stel tieten."

De eerder genoemde scène waarbij Michelle Bauer een slachtoffer in stukken zaagt was opzicht ook wel komisch, want als ze zich helemaal uitkleedt neemt ze alle tijd om een groot ​​plastic vel op haar muur te plakken, voordat ze haar slachtoffer vermoordt (met zichtbaar veel plezier gezien haar gelaatsuitdrukkingen), zodat ze geen bloed krijgt over haar enorme Elvis Presley poster (waarop staat "He lives") die aan de muur hangt.

Verder is er nog een bizarre scène te zien (na circa 60 minuten) waarin de kleine Linnea Quigley (die vooral bekend is omdat ze veel schreeuwde en uit de kleren gaat in elke horrorfilm waarin ze verschijnt) de "Virgin Dance of the Double Chainsaws" gaat uitvoeren ​​met alleen een groene glitter string, een goudkleurige diadeem en wat bodypaint (helaas ook over haar borsten). Ze doodt vlak daarna met een kettingzaag de leider van de cultus en gaat ook nog een kettingzaag duel aan met Mercedes, die ze uiteindelijk doodt en waarbij dan ook nog het nodige bloed rondvliegt (o.a. op Linnea Quigley).

Als je een fan bent van B-film horror-komedies met naakte vrouwen, dan is idiote "Hollywood Chainsaw Hookers" film zeker iets voor jou. Want gedurende 72 minuten krijg je te zien, naakte vrouwen met kettingzagen, de typische jaren 80 stijl (o.a. haardracht, kleding en schoenen), religieuze gekken en veel borsten en bloed die aan al je verlangens zullen voldoen.

P.S. na de aftiteling wordt nog de film "Student Chainsaw Nurses" aangekondigd, maar die is er dus nooit gekomen.

Deze Drama / Oorlog film was afgelopen zaterdagnacht te zien op BBC 2 en omdat het verhaal zich afspeelt gedurende de Tweede Wereldoorlog, vond ik het als liefhebber van oorlogsfilms interessant om deze film te bekijken, ondanks dat hij uit de jaren 50 komt en het in zwart / wit is opgenomen.

Het verhaal speelt zich af in Kuala Lumpur (in Maleisië) 1942 tijdens de Japanse bezetting. Een groep vrouwen en kinderen wordt door de Japanners gevangen genomen en moet lopend op weg naar een concentratiekamp. De Engelse Jean Paget (Virginia McKenna) heeft de leiding genomen over de groep waarvan ook de pretentieuze lerares Miss Horsefall (Jean Anderson), de oude zieke Mrs. Frith (Nora Nicholson), de slordige Schotse Ebbey (Renee Houston) en de knappe, maar willoze Ellen (Maureen Swanson) deel uitmaken. Onderweg ontmoet Jean de gevangen genomen Australiër Joe Harman (Peter Finch), die werkt voor de Japanners als truckchauffeur, die haar verteld over zijn woonplaats "Alice Springs" en waarop ze verliefd wordt.

Hoewel de personages in dit verhaal fictief zijn, is het verhaal zelf echter gebaseerd op echte feiten (wordt voor aanvang van het verhaal ook aangegeven). Het is verder een film uit de oude doos, maar het is wel een aangrijpend oorlogsverhaal, waarin de Japanners toch niet helemaal als onmensen uit de strijd komen en dat vooral vanwege de sympathieke oude sergeant Gunso (Kenji Takaki) die hun begeleidt en helpt (o.a. door het geven van water) onderweg waar mogelijk. Verder zijn er enkele prachtrollen voor de geroutineerde actrices en en voor Peter Finch als de gevangen Australische officier die zich hun lot aantrekt.

De film kent een aantal aangrijpende momenten, waarbij een aantal vrouwen en kinderen sterven tijdens de looptocht (waar ze van van hot naar haar worden gestuurd), waaronder Mrs. Holland (Eileen Moore), door uitputting, en haar kinderen Freddie (Cameron Moore), wordt gebeten door een slang, en de 4-jarige Jane (Margaret Eaden) door uitputting. Ook zit er best een heftige scène in, waarbij Joe wordt gekruisigd aan een boom (daar zie je overigens wel niets van), vanwege het stelen van een kip van de Japanse slechte kapitein Sugaya (Tran Van Khe) en waarbij Jean dan denkt dat hij dood is.

Als de oorlog is afgelopen, weten zes vrouwen en drie kinderen het uiteindelijk te te overleven (waaronder de baby, te weten Robin, van Mrs. Holland) en het laatste gedeelte van het verhaal speelt zich af in Alice Springs (Jean is daar opzoek naar Joe) en Londen (Joe is daar opzoek naar Jean). En op het vliegveld van Alice Springs zien ze elkaar eindelijk weer, en vallen ze in elkaars armen. Oftewel het typische einde van een jaren 50 film, maar wel een mooi einde. Wat ook typisch jaren 50 is, is dat er in de film een douche scène te zien is en daarbij zie je dan alleen blote vrouwen benen en voeten en blote bovenlichamen (dus boven de borsten) .

De film was destijds een groot succes, maar ook hedendaagse kijkers zullen zich niet bekocht voelen en dat was ook voor mij van toepassing.

Deze Misdaad / Erotiek film heb ik gekeken vanwege het meespelen van Lina Romay (Spaanse actrice die vaak verscheen in films die geregisseerd werden door haar oude vriend Jesús Franco) en dit is natuurlijk ook de zoveelste prulfilm van regisseur Jesús Franco.

In dit verhaal draait het om Madame Arminda (Lina Romay), welke een meedogenloze maar zeer succesvolle bordeelhoudster (van bordeel "Pagode") is. Ze rekruteert haar meisjes met methoden, die niet bepaald ethisch zijn. Haar bloeiende bedrijf wordt bedreigd wanneer ze Martine Radeck (Martine Stedil), de dochter van de rijke industrieel Amos Radeck (Vítor Mendes), ontvoert en misbruikt in haar bordeel. Rivaliserende criminelen proberen Martine in bezit te krijgen en proberen haar vader vijf miljoen dollar af te persen voor haar terugkeer.

Dit is natuurlijk niet meer dan een dertien in een dozijn prulfilm, maar wel nog een redelijk vermakelijke, die o.a. wordt opgefleurd door een behoorlijke portie bloot (waarbij er ook regelmatig op de schaamstreek wordt ingezoomd en dat o.a. van Lina Romay en Martine Stedil) en seks (helaas ook een verkrachting) en dat zowel heteroseksueel als lesbisch en ook met donkere vrouwen zoals Yvonne Eduser (als de crimineel Ebenholz, die tevens een hoertje is) en Diotta Fatou (als hoertje Tanga). Hier en daar zijn er ook wat martel scènes te zien (zo drukt men tijdens de ondervraging van Arminda een sigaret op haar borst en wordt ze ook in een badkuip onderwater gehouden), maar die zijn tamelijk ingetogen.

De opening van het verhaal is misschien wat verwarrend, want daarin zien we een gedrogeerde en in een nachthemd lopende Marta (Esther Moser) aankomen bij een soort van politiebureau, waarna ze begint te vertellen over Madame Arminda en haar bordeel. Echter daarna zien we Marta niet meer terug in het verhaal. Dus in eerste instantie lijkt het erop dat deze film draait om Marta, maar dat is dus niet zo, want het draait om Arminda en Martine.

De rol van Martine wordt gespeeld door Martine Stedil, die haar hele korte carrière (van 1975 t/m 1977) doorbracht in Jesús Franco films. Ze was een buitengewoon aantrekkelijke jonge vrouw en zowel zij als Lina Romay werpen hun kleren af ​​bij de minste provocatie En dat is al na circa 20 minuten te zien als Arminda haar kennis laat maken met lesbische seks en daarbij zijn dan hun fraaie lichamen van top tot teen bloot te bewonderen (dus je ziet ook een typische jaren 70 tapijtje op de schaamstreek) en Arminda ligt dan bloot (heeft alleen nog open schoenen aan) met haar benen ietwat gespreid op een sofa.

Lina Romay speelt de kwaadaardige psychotische bitch, wat ze redelijk goed doet, maar het past wel niet bij haar uiterlijk en uitstraling. We zien Lina ook regelmatig in een fraaie roze sari (iets wat je niet vaak zult zien bij een blanke vrouw) rondlopen, welke ze uiteraard ook weer snel uittrekt, waarna ze dan natuurlijk bloot is te bewonderen.

Buiten Lina Romay en Martine Stedil zien we verder nog een paar andere vrouwen volledig bloot zoals de ietwat aparte roodharige Peggy Markoff (als hoertje Vicky, die weet wie Martine is en die uiteindelijk door Arminda wordt gewurgd d.m.v. haar roze sari), Yvonne Eduser (niet bepaald een zeer aantrekkelijke vrouw), Diotta Fatou en Aida Vargas als Minou, die de secretaresse en minnares is van Amos Radeck. Deze laatste was behoorlijk zwaarlijvig (o.a. een dubbele onderkin) en is nogal een nare vader van de ongelukkige Martine.

Het einde was best sneu, want daarbij komen zowel Martine als Arminda om het leven (de laatste wordt doodgeschoten door een handlanger, gespeeld door regisseur Jesús Franco, van Amos als ze probeert het losgeld op te halen) en de vader van Martine heeft nooit losgeld betaald, maar heeft gewoon kranten in een tas gestopt en hij zegt daarover het volgende tegen zijn handlanger:

"Do you really think that I would sacrify 5 million dollars for a woman ? Not even for my crazy daughter Martine."

Buiten dat de jaren 70 van het scherm spat (o.a. zeer kleurrijke omgevingen en fel gekleurde kleding zoals de al eerder genoemde roze sari en een fel gekleurd groen hemd, welke gedragen wordt door de zekere Raymond, die werkt voor Arminda) zit er hier en daar ook wat humor in en dat is o.a. afkomstig van een pratende kaketoe (is in werkelijkheid een valkparkiet), die o.a. tegen een man zegt die gaat neuken met Yvonne Eduser:

"Fuck her ! Fuck her !"

En als Yvonne Eduser tegen de man zegt "I love you", zegt de kaketoe daarop:

"She's a liar. She says that to everyone. Bitch."

En als de kaketoe dan ook nog zegt "He can't get a hard-on", is de maat bij de man vol en zegt deze:

"Sooner or later I'll wiring the neck of this little beast !".

Al met al is dit niet echt een eersteklas film van Jesús Franco, maar het is nog steeds leuk genoeg om naar te kijken en het is zeker een kijkje waard voor Franco-fans.

Op deze deze Erotiek (Porno) / Sciencefiction film ben ik uitgekomen, omdat ik laatst een film zag, te weten "Nightmare Sisters (1987)" (is geen aanrader overigens), waarin Michelle Bauer in meespeelde. En na een korte zoektocht op het internet na andere films met haar, kwam ik dus uit op deze kortdurende jaren 80 film.

In deze extravagante mix van seks / porno, satire en avant-garde theater is de atoombom gevallen. In de nasleep van de nucleaire apocalyps is 99 procent van de overlevenden "seksnegatief" (ze worden gewelddadig en ziek als ze zich aan seks wagen). De weinige sekspositieven treden op in Cafe Flesh ter vermaak voor de seksnegatieven. Als de beroemde sekspositieve Johnny Rico (Kevin James) in de club arriveert, begint de zekere Lana (Michelle Bauer) vraagtekens te plaatsen bij de afwezigheid van haar seksleven.

Regisseur Stephen Sayadian (een voormalig medewerker van het tijdschrift "Hustler") maakte een post-apocalyptische pornografische sciencefiction-cultfilm met bijzondere aandacht voor styling en aankleding en alle seksscènes zijn essentieel voor het verhaal, wat hoogst ongebruikelijk is voor een pornofilm. Dat we hier te maken hebben met een pornofilm, is duidelijk te zien in zestal cabaret achtige scènes, waarin een show (ter vermaak voor de seksnegatieven) wordt vertoond in Cafe Flesh. Voordat de shows beginnen, worden ze overigens op een leuke manier geïntroduceerd door Max Melodramatic (Andy Nichols), die o.a. een leuke imitatie doet van Elvis Presley en "The Godfather" (Marlon Brando) en ook speelt hij een keer trompet.

In de 1e show (na circa 5 minuten), draait het om een brave huisvrouw (Terri Copeland) met drie kinderen (in werkelijkheid zijn het drie volwassenen), die verleidt wordt door een melkman met een rattenuiterlijk (o.a. gezicht en staart). Deze show wordt best leuk opgevoerd (inclusief de bijbehorende muziek) en daarin zien we o.a. beffen, pijpen, neuken en het klaarkomen van de melkman op de buik en de behaarde schaamstreek (het is immers de beginjaren 80) van de huisvrouw, die op de rug ligt.

Na deze show maken we vlug even kennis met Lana en haar vriendje Nick (Paul McGibboney), die vanaf een tafeltje zitten toe te kijken en ook nog wat andere personages zoals Silky (Joey Lennon), qua uiterlijk een soort van Inspector Gadget, en diens vriendin Angel (Marie Sharp), die naderhand wordt ontvoerd door twee Enforcer's (Dennis Edwards en Polly Ester).

De 2e show (na circa 15 minuten) speelt zich af in een kantoor en daarin zien we een blote vrouw achter een typemachine (ook typisch begin jaren 80), die steeds herhaaldelijk zegt:

"Do you want me to type a memo"

Ook zien we een vrouw (Becky Savage) bloot liggen op een kantoortafel met een telefoon in haar hand. Daarna komt er een man aangelopen in een potloodkostuum, die naar de vrouw op de tafel gaat en dan zien we pijpen, neuken en klaarkomen op de eveneens behaarde schaamstreek.

In de 3e show (na circa 30 minuten) draait het om oorlog (je hoort dan ook waarschuwingssirenes) tussen Amerika en Rusland en zien we twee vrouwen (zogenaamd één Amerikaanse en één Russische) die elkaar beffen en vingeren. En van te voren zien we nog de Amerikaanse vrouw met haar schaamstreek spelen in close-up.

Lana is inmiddels behoorlijk opgewonden door alle shows en na circa 40 minuten zien we haar voor het eerst bloot (topless), als ze haar eigen lichaam gaat betasten en op de vloer gaat liggen. Max Melodramatic kijkt daarbij stiekem glimlachend toe.

De 4e show is een fraaie cabaret voorstelling (met o.a. veel vinger knipperende handen), waarin uiteindelijk een vrouw wordt genomen door twee mannen. We zien daarbij neuken, pijpen en klaarkomen op de buik en de behaarde schaamstreek en in de mond (zijn immers twee mannen die bezig zijn )

Voordat de 5e show begint is de zekere beroemde sekspositieve Johnny Rico (draagt een zonnebril) aangekomen in Cafe Flesh en geilt Lana enorm op hem, wat haar vriendje Nick niet leuk vindt.

De 5e en tevens de laatste show (na circa 55 minuten) speelt zich zogenaamd af in een kapperszaak en daarin zien we een blote vrouw onder een haardroger zitten, die een tijdschrift leest. Verder zien we een vrouw (Marie Sharp) op bed liggen waarmee Johnny Rico aan de gang gaat en daarbij zien we beffen (inclusief de kont) en pijpen. Lana die toekijkt is inmiddels zo opgewonden dat ze mee gaat doen aan de show (na circa 65 minuten), dit tot ontsteltenis van haar vriendje Nick, en de andere vrouw kleedt Lana dan uit, waarna ze elkaar gaan beffen volgens standje 69. Op een gegeven moment grijpt Johnny Rico in en tilt hij de andere vrouw op en brengt hij haar weg. Als hij weer terugkomt gaat aan de gang met Lana en zien we neuken (daarbij is waarschijnlijk een "body doubly" gebruikt, want het gezicht van Michelle Bauer komt nooit in beeld) en klaarkomen op de kont, want Johnny Rico neemt Lana op zijn hondjes.

Daarna verlaat Nick teleurgesteld Cafe Flesh en zien we nog even een voldane Lana in beeld, waarna de film is afgelopen na 73 minuten.

Het verhaal wat zich vrijwel in zijn geheel afspeelt in Cafe Flesh, stelt natuurlijk niet veel voor, maar weet opzicht wel te vermaken door een paar leuke personages zoals Max Melodramatic die alles op een leuke manier verteld en "Moms" (Tantala Ray) die vogels verzameld en op een gegeven moment een vogeltje in een kooitje krijgt (dit als betaling van iemand om in Cafe Flesh binnen te komen). De aankleding van Cafe Flesh was ook best leuk, want in het meubilair van o.a. de bar zit een volledig blote vrouw.

Al met al was deze jaren 80 Erotiek (Porno) / Sciencefiction film een kolfje naar mijn hand en heb ik me er best goed mee vermaakt.

Deze draak van een Komedie / Horror film heb ik alleen gekeken vanwege het meespelen van Linnea Quigley (de kleine blondine links op de filmposter), waar ik enigszins van in de ban ben geraakt sinds het zien van de Actie / Thriller film "Savage Streets (1984)".

In dit achterlijke verhaal draait het om de drie nerdy studenten, te weten de Melody (Linnea Quigley) met hazentanden, Marci (Brinke Stevens) met bril en de mollige Mickey (Michelle Bauer), van studentenvereniging "Tri Eta Pi", die sociaal onhandig zijn. Wanhopig op zoek naar plezier, nodigen ze een drietal even nerdy mannelijke broeders uit voor een feestje, te weten Kevin (Kevin), Freddy (Marcus Vaughter) en Duane (William Dristas ) met bril. Het feestje bruist niet en de jongens staan ​​op het punt te vertrekken, waarna de meiden de boel willen opfleuren door een seance te houden. De kristallen bol die ze tijdens de seance gebruiken is vervloekt en zorgt ervoor dat de meiden bezeten raken door een succubus.

De plotseling sexy (en meestal naakte) meiden gaan vervolgens op pad om hun gasten te verleiden en te vermoorden. De meiden nemen daarbij nieuwe personages aan om hen te helpen hun prooi te vangen. Melody verandert in een wilde rock-meid, Mickey wordt een in bikini geklede jungle-meid en Marci verandert zichzelf in een ondeugend en stoute jong meisje. De jongens vechten tegen de verleiding en proberen hulp te vinden voor de meiden. De situatie wordt echter gecompliceerder als andere jongens komen opdagen om te scoren.

De eerste 40 minuten van het verhaal zijn tenenkrommend slecht en gedurende die tijd heeft het verhaal ook wel wat weg van de flauwe komedie film "Revenge of the Nerds (1984)". Te genieten valt er dan helemaal niets en alleen bepaalde opmerkingen en liedjes (sowieso was de muziek in de film best apart met maffe liedjes van de horror punk / heavy metalband "Haunted Garage") zijn dan nog enigszins leuk zoals de opmerking van één van de nerdy jongens, te weten Duane, m.b.t. de bril van Marci:

"The glasses she wears make up half her body weight."

Ook het continue herhaaldelijk en steeds irritanter wordende zingen van het liedje "Row row row your boat gently down the stream. Merrily merrily merrily. Life is but a dream" door Melody achter de piano was nog wel leuk.

Daarna wordt ook de achterlijke seance gehouden met "I am Omar, Guardian of the Crystal, boogie boogie", waarna het verhaal gelukkig leuker wordt om naar te kijken, want door een transformatie zijn de meiden opeens enorm sexy (Melody heeft geen hazentanden meer, Marci draagt geen bril meer en Mickey is niet meer mollig) en zijn ze vrijwel ook alleen nog maar naakt (met name topless) te zien en dat o.a. tijdens langdurige scènes waarbij ze samen taart en een bad delen. Bij dat laatste wassen ze zich ook elkaar (inclusief de borsten) en zie je ook de schaamstreek van Michelle Bauer.

Daarbij zijn wederom bepaalde opmerkingen en liedjes leuk, want tijdens één van de liedjes wordt er gezongen:

"In Sweden we have no AIDS" (die ziekte was toen in opkomst en nu helaas dus het Coronavirus COVID-19)

Ook is het leuk om te zien hoe Mickey één van de jongens, te weten Freddy, probeert te verleiden in haar jungle achtig ingerichte slaapkamer, waarbij er dan gezegd wordt:

"Hey Mickey, where'd you go ? Here ! You Tarzan. Me Jane. Let's get primitive."

Ook het verleiden door Melody was wel leuk om te zien, want daarbij verandert ze in een wilde topless rock-meid en zingt ze het liedje "He's a Santa Monica Boulevard boy".

Zodra de meiden een jongen verleidt hebben, zie je zogenaamd wat horror want dan hebben de meiden opeens vlijmscherpe tanden waarmee ze de penis van de jongens afbijten (daar zie je overigens niets van) en de jongens verdwijnen dan ook, waarna je alleen nog hun kleding ziet liggen. Het zijn overigens niet de nerdy jongens die het slachtoffer worden, maar juist de jongens die komen om te scoren en één gevangen genomen (door de andere jongens) nerdy jongen, te weten Duane, zegt dan tegen de leider van de andere jongens:

"If it isn't the president of the Hitler youth."

Die leider is overigens de zekere Phil (Timothy Kauffman), die door de drie meiden wordt geslagen met een zweepje, waarna hem hetzelfde lot als de andere jongens zal overkomen. Het einde met de priester Perrin (Jeffrey Culver) die een exorcisme gaat uitvoeren en de demon (oftewel gewoon een pop) was gewoon belachelijk, maar wel was het grappig als de priester het onderstaande zegt tegen één van de jongens:

"I'm not your father, you little shit. I'm not even a priest !"

En ook was het grappig als één van de gevangen genomen (met een net) meiden tegen de priester zegt:

"Give me your throbbing python of love."

Na circa 80 minuten is het verhaal dan gelukkig afgelopen (de demon is dan verslagen door het kapot maken van de kristallen bol) en zijn de meiden ook weer nerdy geworden.

De cast in deze film is dramatisch slecht en het is alleen leuk om te zien dat na circa 40 minuten de drie meiden in het verhaal naakt zijn te bewonderen en vooral de kleine Linnea Quigley en de rondborstige Michelle Bauer (rechts op de filmposter) zijn dan leuk om naar te kijken.

Maar al met al is dit gewoon een draak van een komedie / Horror film, die het aankijken eigenlijk niet waard is en ik denk dat de meesten ook snel afhaken na het zien van de achterlijke opening met waarzegger Omar (Michael Sonye) en de vrouw (Sandy Brooke) die opzoek is naar haar man. De film is ook met minimale middelen gemaakt, want alles oogt zeer goedkoop.

Deze matig tot slechte Erotiek / Thriller ("Drama" is ook van toepassing, maar heeft dan vooral betrekking op het dramatisch slechte verhaal, acteerprestaties en dialogen) heb ik alleen gekeken vanwege het meespelen van de kleine Linnea Quigley (die in deze film ook een keer toepasselijk "Little bitch" wordt genoemd), die ik afgelopen weekend nog zag in de leuke Actie / Thriller film "Savage Streets (1984)". Volgens de filmposter is Jan-Michael Vincent (oftewel mister "Airwolf (TV Series 1984–1986)") de blikvanger in deze film, maar dat is niet zo. Hij is wel regelmatig te zien, maar doet dan vooral telefoneren (met een ouderwetse telefoon met snoer) en praten met zijn secretaresse en advocaat.

In dit verhaal draait het om de jonge en knappe man Chris Thompson (Ken Abraham), die een zomerbaan krijgt als inwonende klusjesman en zwembadhulpje voor de Moreland's in Beverly Hills, bestaande uit de rijke en bijna altijd afwezige zakenman Stewart (Jan-Michael Vincent) en zijn aantrekkelijke, eenzame, en thuisblijvende vrouw Charlotte (Mindi Miller). Stewart heeft een affaire met zijn secretaresse (Ruth Collins) en wil scheiden van Charlotte, zodra hij een uitweg kan vinden waarbij zijn aanzienlijke vermogen intact blijft. M.a.w, hij hoopt dat Chris en Charlotte een liefdesaffaire krijgen, zodat hij dat kan gebruiken om te voorkomen dat ze de helft van zijn vermogen krijgt. Het duurt ook niet lang voordat Charlotte en Chris de grenzen van werkgever en werknemer overschrijden, maar vreemd genoeg is het niet Stewart die dingen in de gaten houdt met een verborgen camera in huis, maar Charlotte zelf en dat om haar nieuwe jongensspeelgoed in de gaten te houden. Maar omdat Chris ook nog een vriendin heeft, te weten de aspirant actrice Michelle Arno (Linnea Quigley), lopen zowel de planen van Stewart als Charlotte in duigen en eindigt het met ontvoering en enkele doden.

Dit mag dan wel een Erotiek / Thriller film zijn, maar boeiend en spannend wordt het nergens (de flauwe ontknoping is te onnozel voor woorden) en ondanks dat er best veel bloot (vooral borsten, maar ook billen en zelf een plukje haar van de schaamstreek) te zien is van Linnea Quigley (in circa vijf scènes), Mindi Miller (in circa drie scènes) en de rondborstige Michelle Bauer (in circa vijf scènes), is de film ook nergens opwindend. Of je moet het natuurlijk leuk vinden om een man te zien douchen, namelijk Ken Abraham, op wiens billen wordt ingezoomd. Nee, dit is gewoon een slonzig prul, waarbij het grootste deel van de film is gewijd aan erotische fantasieën (te zien via slow motion in een volledig zwarte kamer) met o.a. Michelle Bauer (meestal alleen maar ook een paar keer met een man) als de "Vrouwelijke Geest van de Seks".

De meeste dialogen zijn stompzinnig, want zo zegt Stewart Moreland op een gegeven moment tegen zijn secretaresse Dede Magnolia (Ruth Collins, die als enige vrouw niet bloot te zien is) m.b.t. zijn vrouw waar hij van wil scheiden (eigenlijk onbegrijpelijk, want ik vond zijn vrouw mooier dan zijn sletterige secretaresse):

"If not, what the hell, I'll sell her to the Arabs. I probably coudn't get more then a goat or a couple of camels for her anyway."

En als de vriendin van Chris Thompson langskomt en hem wat begint op te geilen, zegt hij tegen haar:

"I gotta finish pulling weeds, and I got a rocket in my pocket".

In de eerste 70 minuten van het verhaal is het vooral Erotiek wat de klok slaat. En daarbij maakt Charlotte ook opnames (met een Hitachi camera, welke verborgen zit achter een tweerichtingsspiegel), waar ze naderhand ook zelf naar kijkt (en op geilt), van het vrijen / neuken tussen Chris en haarzelf (een scène die circa 8 minuten duurt), Chris en zijn vriendin Michelle (die na circa 50 minuten langskomt) en als Chris met zichzelf speelt. Tijdens dit soort scènes zie je dan ook vooral de fantasiebeelden van Michelle Bauer als de "Vrouwelijke Geest van de Seks", maar ook van zijn vriendin Michelle Arno waar Chris aan denkt.

Linnea Quigley mocht er best wezen in deze film met haar super slanke en strakke lichaam en haar geringe grootte. Maar qua schoonheid en borstomvang (Linnea Quigley heeft kleine borsten, wat overigens goed bij haar past) moest ze het afleggen tegen Mindi Miller (die ook een keer sensueel wordt ingesmeerd met zonnebrandolie door Chris bij het zwembad) en Michelle Bauer. Waarom tijdens de erotische fantasieën beelden te zien zijn van Michelle Bauer i.p.v. Mindi Miller (het zou logisch zijn als Chris aan haar zou denken) is me eigenlijk een raadsel, want Michelle Bauer is alleen maar een fictief persoon in het verhaal.

Na circa 70 minuten verandert het verhaal opeens naar Thriller en vallen er ook twee doden, namelijk de teleurgestelde en gebroken Charlotte (die zich min of meer zelf dodelijk verwondt met een revolver na een worsteling met Chris, omdat die het revolver van van Charlotte wilt afpakken), die op een gegeven moment tegen Chris zegt:

"You do love me, don't you ? Doesn't anybody love me ?"

En Stewart (die Charlotte voor dood aantreft op de grond en denkt veel geluk te hebben m.b.t. de scheiding), die wordt wordt doodgeschoten door Charlotte met haar laatste adem (best clichématig).

Uiteindelijk wordt Chris veroordeeld (te zien via close-ups van handen die sigaretten vasthouden en gebaren maken en te horen via voice-overs om te vertellen wat er aan de hand is) voor de twee moorden en dat komt mede omdat zijn vriendin Michelle (die door Charlotte vastgebonden wordt op een stoel) hem laat barsten, omdat Charlotte haar beelden heeft laat zien van het vrijen / neuken tussen haar en Chris.

Al met al is deze goedkope (o.a. de locaties met karig aangeklede decors) jaren 80 Erotiek / Thriller film alleen nog het kijken waard vanwege het vele bloot en omdat hij maar slechts 80 minuten duurt.

Vorig jaar in augustus had ik al het vervolg "Drum (1976)" gezien, wat 20 jaar later in de tijd afspeelt (het bastaardkind van Blanche Maxwell en Mandingo-slaaf Mede wat op het einde in deze film wordt gedood, blijkt in het vervolg niet dood te zijn gegaan), vanwege het meespelen van Pam Grier en gisteren was het dan eindelijk de beurt aan deze film. Van deze film circuleren er twee versie, namelijk eentje waarin bloot te zien is en eentje zonder bloot. Helaas heb ik het moeten doen met de versie zonder bloot (de bloot scènes kan je overigens makkelijk vinden op het Internet) en die duurt 118 minuten i.p.v. 127 minuten. Het is niet zo dat ze in de versie zonder bloot alle bloot scènes eruit hebben geknipt, maar ze hebben gewoon twee verschillende opnames gemaakt.

Zo wordt bijvoorbeeld slavin Big Pearl (Reda Wyattl) na circa 10 minuten gewassen in een houten ton, omdat ze namelijk ontmaagd gaat worden door haar slavenmeester Hammond Maxwell (Perry King), en dan zie je in de versie met bloot haar borsten, terwijl in de versie zonder bloot haar borsten onderwater zijn gedompeld en je ze dus niet ziet. En dit heeft men op een soort gelijke manier ook gedaan met andere vrouwen, zoals Susan George (als Blanche Maxwell, die het bed induikt met de Mandingo-slaaf Mede), Brenda Sykes (als slavin Ellen, die samen met Hammond Maxwell op bed ligt en in de versie zonder bloot draagt ze dan een soort van nachtjapon, terwijl ze in de versie met bloot niets aan heeft), Debbi Morgan (als slavin Dite, die zittend op het bed van Hammond Maxwell aangeeft dat ze zwanger is van hem), Laura Misch Owens (een hoertje die afscheidt neemt van een klant) en Debra Blackwell (als toeschouwer, die tijdens het bekijken van een gevecht haar jurkje verliest, althans in de versie met bloot).

Opzicht is het wel grappig en tevens belachelijk dat op het moment dat twee personen met elkaar neuken, de vrouw daarna gelijk zwanger is Zo krijgt slavin Dite (in eerste instantie de neukslaaf van Hammond) een kind van Hammond en hetzelfde geld voor slavin Big Pearl en slavin Ellen (Brenda Sykes) raakt zwanger van Hammond, maar het kind wordt doodgeboren (omdat de jaloerse en dronken Blanche Maxwell haar van de trap duwt en daarvoor slaat ze haar ook met een zweep op de buik) en Blanche krijgt een kind van Mandingo-slaaf Mede, dat men uiteindelijk doodmaakt omdat het kind zwart is.

Ze waren er vroeger ook erg vroeg bij met het hebben van seks, want op een gegeven moment zegt Blanche Maxwell tegen haar man Hammond Maxwell:

"Ik was 13 en we hebben het één keer gedaan."

Wat overigens betrekking heeft op de broer van Blanche, te weten Charles Woodford (Ben Masters), die haar namelijk ontmaagd heeft

Het verhaal speelt zich af in de staat Louisiana in 1840, waarbij de aan reuma lijdende Warren Maxwell (James Mason) een plantage, te weten "Falconhurst", beheert samen met zijn kreupele zoon Hammond (Perry King). Niet de katoenopbrengst brengt daar geld in het laatje, maar de slavenhandel. Als Warren een erfgenaam wenst, regelt hij een huwelijk tussen zijn zoon en zijn nichtje Blanche (Susan George), de neurotische dochter van een naburige plantagebezitter. Tijdens zijn huwelijksreis koopt Hammond een zwarte slaaf van de Mandingo-stam, te weten Mede (Ken Norton), die hij wil gebruiken als dekhengst en vechter. Ondertussen ontdekt hij dat zijn echtgenote Blanche geen maagd meer is. Razend begint hij een verhouding met Ellen (Brenda Sykes), een knappe zwarte slavin, waar Blanche niet blij mee is.

Net zoals "Drum" is dit een onsmakelijk en onmogelijk melodrama over zwarten die langzaam maar zeker beseffen dat ook zij mensen zijn. Het verhaal stelt eigenlijk niet zoveel voor en draait vooral om geld, jaloezie, vreemdgaan (blank met zwart en zwart met blank) en wraak. Het is vooral één en al racisme wat de klok slaat en als je naar de filmposter kijkt, dan krijg je daar al een goed beeld van. Want zo gebruikt Warren Maxwell een kind als een soort van voetenbankje (dat zie je ook een aantal keren) om van zijn reuma af te komen en dat omdat een dokter het volgende tegen hem zegt:

"Een neger werkt net zo goed. Die nemen het reuma net zo makkelijk over. Je moet hem tegen je voetzolen aan leggen en dan het reuma door je voetzolen naar buiten persen."

Ook zie je op de filmposter dat slaaf Agamemnon (Richard Ward), die als een bediende werkt in het huishouden, wordt geslagen met een zweep (waarbij hij onderste boven bloot wordt opgehangen aan zijn voeten) en dat omdat men ontdekt dat hij kan lezen en schrijven.

En verder zie op de filmposter dat Mandingo-slaaf Mede levend wordt gekookt in een ketel met kokend water, en dat omdat hij zijn vrouw Blanche zwanger (min of meer ook te zien op de poster) heeft gemaakt (Blanche heeft Mede overigens gechanteerd om dit te doen) en die dan een zwart kind baart wat natuurlijk niet gewenst is. Daarbij wordt Mede ook nog beschoten met een geweer en als hij in het kokend water valt, gilt, en worstelt om te ontsnappen, wordt hij ook nog eens gestoken en onder water geduwd met een hooivork, wat ook te zien is op de filmposter.

En tenslotte zie je op de filmposter nog een gevecht (waarop gewed wordt) op leven en dood tussen de vechtersslaven Mede en Topaz (Duane Allen) en de laatste is de slaaf van markies Bernard de Veve (Louis Turenne), welke je kan vergelijken met de rol van Leonardo DiCaprio in de film "Django Unchained (2012)". Tijdens dit gevecht wordt Topaz uiteindelijk doodgebeten door Mede (door zijn halsslagader met zijn tanden te scheuren), waarna er gezegd wordt:

"Hij beet in zijn nek en het bloed spoot eruit.".

Wat niet te zien is op de filmposter, is dat er slaven worden geveild en dat een slaaf wordt opgehangen, namelijk de slaaf Cicero (Ji-Tu Cumbuka), omdat die in opstand komt en vlucht (dat is overigens wel te zien op de filmposter, namelijk onder het haar van slavin Ellen).

Behalve onsmakelijke beelden, krijg je ook veel onsmakelijke en racistische teksten te horen, zoals:

"Nikkers willen niets anders dan eten, werken en ontucht plegen." (Warren Maxwell)

"Hou je van zwarten ? Vrij je liever met een baviaan ?" (Blanche Maxwell)

"Ik heb er honderden gezien. Eerst zijn het maar zwarte wormpjes" (Warren Maxwell m.b.t. zwarte baby's)

"Dokter, u hebt van dat gifpoeder waarmee u oude negers ombrengt die niet meer kunnen werken." (Hammond Maxwell, die met het gifpoeder zijn vrouw Blanche gaat doden)

"Idiote neger. Laat dat geweer vallen, dolgedraaid zwart beest." (Warren Maxwell, die daarna wordt doodgeschoten door slaaf Agamemnon.)

De film is ook een aanklacht tegen slavernij en patriarchaat. Want Hammond Maxwell wordt afgebeeld als een aardige slaveneigenaar, maar hij vermoordt (doet gifpoeder in een drankje) wel zijn vrouw en kookt zijn favoriete mannelijke slaaf. Zijn vader vindt hem aardig, maar is zelf een afschuwelijke uitbuiter (gebruikt o.a. zwarte kinderen die met pauwveren moeten wapperen tijdens het eten voor verkoeling en om van zijn reuma af te komen). Veder houden beiden min of meer Blanche Maxwell gevangen in hun huis en brengen ze haar aan het drinken. Daarom slaapt Blanche Maxwell ook met Mandingo-slaaf Mede, omdat ze eenzaam en verveeld is en natuurlijk ook vanwege jaloezie, want uiteindelijk zegt ze tegen Hammond:

"Ik heb het alleen gedaan vanwege jou en Ellen."

De cast speelt opzicht best verdienstelijk (het acteerwerk is hier en daar wat overdreven) en vooral natuurlijk de bekende acteur James Mason (ik kan hem vooral vanwege zijn rol in één van mijn favoriete films, namelijk "Cross of Iron (1977)"), die alleen heeft meegespeeld in deze film omdat hij geld nodig had voor zijn alimentatiebetalingen. En Susan George vond ik best een mooie vrouw om naar te kijken.

Al met is dit een onsmakelijke en confronterende Actie / Drama film en het is tevens een zeldzame studiofilm die het probleem van slavernij op een no-nonsense manier aanpakt.

Nadat vorige maand Kirk Douglas overleed op 103 jarige leeftijd (hij was de laatste gigant uit het oude Hollywood), besloot ik nog eens om een film van hem te zien. De meest voor de hand liggende films waren natuurlijk "Spartacus (1960)" en "The Vikings (1958)", maar ik koos dus voor deze Actie / Western film (met best veel humor) en dat is mede door het meespelen van John Wayne.

In dit verhaal draait het om Taw Jackson (Kirk Douglas) die onschuldig in de cel zat terwijl een schurk, te weten de zakenman Pierce (Bruce Cabot), zijn land en ranch afpakte. Hij besluit na zijn vrijlating wraak te nemen op de boosdoener en plant een overval op de gepantserde wagen (wordt bewaakt door 35 bewakers, 28 te paard en 5 in de wagen, en is voorzien van een "Gatling gun"), waarmee Pierce zijn goud laat vervoeren. Daarbij krijgt Taw hulp van een aantal bijzondere snuiters, waaronder revolverheld Lomax (Kirk Douglas).

Dit is typisch een ouderwetse Hollywood film waarin John Wayne en Kirk Douglas op zijn best zijn. John Wayne is groot, sterk en een tikkeltje te zwaar, maar een kerel uit een stuk met echte mannenteksten. Als hij namelijk bij een van de mannen van Pierce zijn vroegere revolver ziet, pakt hij hem af tijdens een gevecht en zegt hij daarna:

"Het is van mij. De kogels hier in zijn van hem. Zeg maar dat hij ze af kan komen pakken. Wanneer hij maar wil."

Ook Kirk Douglas is zo’n macho en als hij een handjevol muntstukken (als betaling voor de tequila) één voor één in het decolleté van een plaatselijke schone (Perla Walter) laat vallen, terwijl hij daar met zijn neus bovenop zit, geeft ze hem geen klap in het gezicht, maar begint ze bevallig te kirren bij zoveel mannelijkheid.

De stoere mannen en hun even stoere teksten zijn leuk en het verhaal is vermakelijke en spannend genoeg en het spelplezier is aanstekelijk. Het verhaal heeft best een lange aanloop voordat de overval eindelijk begint (na circa 80 minuten) en dat heeft o.a. te maken met de introductie van een aantal personages, buiten Taw Jackson, Lomax en Pierce, want die worden tijdens de eerste 20 minuten geïntroduceerd en dat o.a. in een saloon met de naam "Oriental Palace", waar Lomax rondhangt en die eigenlijk de aartsvijand is van Taw Jackson (hij heeft hem ook al een keer neergeschoten in opdracht van Pierce).

Zo wordt de ruige en sterke Indiaan Levi Walking Bear (Howard Keel) op leuke wijze geïntroduceerd (hij is namelijk gevangen genomen door een stel bandieten, waarbij men met hem speelt), die voor de overval voor een vrijgeleide door het gebied van de indianen (die het niet hebben op Pierce, omdat deze hun land heeft gestolen) moet zorgen. De achterbakse oude Wes Fletcher (Keenan Wynn), met zijn 18 jarige vrouw Kate (Valora Noland) die hij geruild heeft voor 20 dollar en een paard omdat de ouders van Kate arm zijn, die een wagen heeft waarmee het geroofde goud vervoerd kan worden. De jonge dronkenlap Billy Hyat (Robert Walker) die, als hij tenminste nuchter is, een genie is op het gebied van explosieven.

De overval op de gepantserde wagen werd best fraai in beeld gebracht (o.a. wordt een brug opgeblazen met nitroglycerine) en daarbij wordt Pierce ook gedood. Maar als je denkt dat ze uiteindelijk al het goud krijgen, kom je bedrogen uit, want de indianen strooien roet in het eten, waarbij de wagen (waarin ze het goud hebben overgeplaatst) van Wes (wordt doodgeschoten door de indianen) op hol slaat. Uiteindelijk houden ze nog maar een paar zakken goud over ter waarde van 100.000 dollar.

Al met al een lekkere en vermakelijke ouderwetse Actie / Western film, met een leuke cast.

Deze vermakelijke jaren 80 Actie / Thriller film had ik schijnbaar nog niet gezien, maar past goed in het rijtje van films waar ik graag naar kijk, want er valt best veel bloot in te zien (o.a. Linda Blair die natuurlijk vooral bekend is van de film "The Exorcist (1973)") en ook spat de foute (maar oh zo heerlijke) jaren 80 van het scherm af qua mode (veel leer), slechte kapsels en muziek (o.a. de pompende soundtrack van John Farnham, van het bekende liedje "You're the Voice", welke niet in deze film te horen is).

In dit verhaal draait het om de zussen Brenda (Linda Blair), die tevens de leider is van een brave meiden highschool-bende, en Heather (Linnea Quigley), die een zeer nauwe band met elkaar hebben. Brenda houdt haar jonge dove zus Heather altijd onder haar waakzaam oog, tot er op een noodlottige dag een gevecht uitbreekt in de kleedkamer van de meisjes in de gymzaal, waardoor Brenda Heather niet op tijd ontmoet. Heather wordt in de gymzaal op brute wijze verkracht en mishandeld door vier bendeleden onder leiding van Jake (Robert Dryer), die nog een appeltje te schillen hebben met de bende van Brenda, omdat die hun auto hadden gestolen en vervuild. Heather wordt voor dood achtergelaten en Brenda besluit voor ruwe gerechtigheid in de vorm van wraak.

Toegegeven, na het bekijken van "Savage Streets" zal je anders over Linda Blair denken en kijken, was dat echt de onschuldige tiener van "The Exorcist" ? In deze film neemt ze namelijk op harde wijze wraak (o.a. met een kruisboog en berenklem) en is ze ook een keer op fraaie wijze bloot te bewonderen als ze in bad (met in haar hand een sigaret) ligt te denken met een intense blik en daarbij zie dan haar flinke borsten in volle glorie. Het is overigens niet de eerste film waarin Linda Blair bloot te zien is, want dat was een jaar eerder het geval in de vrouwengevangenisfilm "Chained Heat (1983)".

Hoewel het allemaal niet overdreven bloederig is (je ziet ook een beetje goor), zijn de manieren van wraak en de brutaliteit van de acties van de bende van Jake, soms moeilijk te bekijken. Dat is zeker het geval wanneer Heather op woeste wijze verkracht wordt door de bendeleden en ook bij de moord op de vriendin van Brenda, te weten de 17 jarige Francine (Lisa Freeman) die binnenkort gaat trouwen en zwanger is, die door Jake (omdat Francine hem eerder in het gezicht heeft gesneden) als vuil van een brug wordt gegooid, waarbij hij aangemoedigd wordt door bendelid Fargo (Sal Landi).

De film heeft ook de neiging om steeds gewelddadiger te worden, beginnend met "Grease (1978)" maar dan meer eindigend met het venijn van "Class of 1984 (1982)". Het verhaal wat puur en alleen om wraak draait, wist mij in ieder geval te vermaken en dat komt mede door het aanwezige bloot, dat al na circa tien minuten is te zien als de bende van Jake (die een scheermesje als oorbel heeft) een tienerstel lastig valt (de jongen is Jake namelijk geld schuldig), waarbij ze gefouilleerd worden en waarbij dan het topje van de rondborstige vrouw (Suzee Slater) naar beneden wordt getrokken.

En rond de 20e minuut vindt de groepsdouche scène (fraai in beeld gebracht) plaats in de kleedkamer van de gymzaal, waarbij er een gevecht plaatsvindt tussen Brenda en cheerleader Cindy (Rebecca Perle), haar vriendje Wes (Brian Frishman) geilt namelijk op Brenda, en daarbij zie je verschillende meiden (o.a. Brinke Stevens) van top tot teen bloot (twee daarvan vliegen elkaar ook in de haren). Helaas Linda Blair en Rebecca Perle niet, maar Linda Blair zie je zoals eerder al aangegeven op een gegeven moment (na circa 65 minuten) bloot in bad liggen en bij een tweede gevecht tussen Brenda en Cindy in een schoollokaal, trekt Brenda op een gegeven moment (na circa 55 minuten) het topje van Cindy af, waarbij je dan de mooie grote borsten van Rebecca Perle in volle glorie ziet.

Hoewel de verkrachting van Heather natuurlijk niet fraai was om te zien (ze kon ook niet om hulp roepen omdat ze doofstom is), zie je tijdens de verkrachting wel de borstjes (beter gezegd erwten en het was opzicht wel geinig dat iemand van de bende met een rode stift een grote cirkel om de tepels tekend, zodat ze meer op borsten leken ) van Heather. En als ze haar voor de dood achterlaten, zie je haar nog even volledig bloot. Die Linnea Quigley is overigens een vrij bekende B-actrice en ze is o.a. te zien in de leuke Horror / Komedie film "The Return of the Living Dead (1985)", waarbij ze bloot staat te dansen op een grafsteen op een kerkhof. Het geld wat ze gekregen heeft voor haar rol in "Savage Streets" heeft ze o.a. uitgegeven aan een borstvergroting, want in "The Return of the Living Dead" heeft ze inmiddels al grotere borsten.

Wat opzicht ook leuk is in "Savage Streets", zijn de dialogen die vaak lachwekkend zijn, zoals o.a. de scène waarbij Brenda gaat wraak nemen op twee bendeleden met een kruisboog en een berenklem, te weten Red (Scott Mayer) die veel lacht en Fargo die rondloopt met een bandana op zijn hoofd, waarbij er dan o.a. gezegd wordt:

Fargo: Het spel is uit, kut. Deze keer ga je er echt aan. Eerst ga ik je neuken. Daarna snij ik je in kleine stukken.
Brenda: Dat klinkt spannend in mijn oren. Jammer voor jou dat je niet zo lenig bent.
Fargo: Hoezo dat !
Brenda: Als je dat wel was dan kon je je kont vaarwel zeggen.

Het woord "kut" (vooral als vervangend woord voor "vrouw") wordt best vaak genoemd (o.a. "Die eikel keek zowat mijn kutje uit mijn broek", "Je houd toch van worst, Brenda. Elke kut houd van worst", "Deze kut neemt ons in de maling", "Waar is nu dat kutje ?", "Vuile kut") en is ook van toepassing als Brenda gaat afrekenen met Red (die uiteindelijk valt in een berenklem), waarbij ze tegen hem zegt:

"Nu ben jij aan de beurt met mijn kutje."

Met één bendelid hoeft Brenda overigens niet af te rekenen, te weten Vince (Johnny Venocur), want die draait op een gegeven moment door, waardoor Jake met hem afrekent door hem omver te rijden. Met Jake wordt natuurlijk ook afgerekend en daarbij schiet Brenda hem o.a. met een kruisboog twee pijlen in zijn beide benen, waarna ze hem uiteindelijk in een verfwinkel in de fik steekt.

De cast is natuurlijk niet hoogstaand in deze film en buiten de bekende Linda Blair, zien we verder nog de tamelijk bekende acteur John Vernon als schooldirecteur Underwood, die niet bepaald op zijn mondje is gevallen. Zo zegt hij op een gegeven moment tegen Jake en zijn bende:

"Rot nu maar op met je homovriendjes, voordat ik ze aan de politie aflever."

Al met al heb ik me best goed vermaakt met deze Actie / Thriller film (beter gezegd een Wraak film), welke zich lekker wegkijkt (duurt precies 90 minuten) en dat ondanks een aantal onnodig gewelddadige scènes.

Nederlandse films mijd ik vooral, maar het onderwerp van de titel, namelijk "bumperkleven", sprak me wel aan omdat ik iedere werkdag circa twee uurtjes (heen en terug) moet rijden met de auto, om op mijn werk te komen en onderweg irriteer ik me wel eens aan het verkeer (met name aan personen die onnodig lang links blijven rijden of die niet doorrijden op de linkerbaan) en andersom zal dat ongetwijfeld ook wel zijn (als ik bijvoorbeeld zo'n linksrijdend persoon rechts inhaal). Wat dat betreft waren bepaalde situaties op de weg in deze film best herkenbaar.

Deze Thriller film van regisseur Lodewijk Crijns (van hem heb ik alleen nog "Loverboy (2003)" gezien), past overigens in het rijtje van films zoals "Duel (1971)", "The Hitcher (1986)", "Borgman (2013)" en het oeuvre van Dick Maas en daarbij draait het om het kibbelende echtpaar Hans (Jeroen Spitzenberger) en Diana (Anniek Pheifer), die met hun twee jonge dochters, te weten Robine (Liz Vergeer) en Milou (Roosmarijn van der Hoek), op weg zijn met de auto naar de ouders van Hans. Omdat ze enigszins laat zijn vertrokken en ze ook redelijk gestrest zijn, rijdt Hans nogal verhit en dat is ongelukkig, want onderweg op de snelweg treffen ze een psychopathische chauffeur (Willem de Wolf) in een wit busje, waar Hans dicht op zijn bumper blijft plakken, en die heeft het gemunt op wegpiraten.

Net zoals bepaalde situaties op de weg in deze film herkenbaar waren, start deze film (na de harde opening met de wielrenner en de psychopathische chauffeur) ook met een herkenbaar tafereel, namelijk veel te laat de deur uitstappen, nog allerlei spullen vergeten mee te nemen en nog even controleren of alles is uitgezet. En als vader dan ook nog aan de kinderen vraagt waar mama blijft en die dan antwoorden:

"Die moest poepen."

Dan begint natuurlijk de reis vol stress en ergernis op de weg en zeker ook nog als de kinderen op de achterbank vervelend zijn. En dat is dus precies aan de hand in deze film, waar het geduld van vader Hans op de proef wordt gesteld als hij een wit busje (aan busjes op de weg heb ik overigens een hekel, want die rijden vaak asociaal hard en ontnemen ook je zicht als je er helaas achter moet rijden. Daarom probeer ik dat laatste zoveel mogelijk te mijden op de weg) op de linkerbaan van de snelweg treft, die niet vooruit te branden is. Als ze elkaar daarna treffen bij een tankstation, vraagt de chauffeur van het witte busje aan de kinderen, die een hamburger hebben gekregen van moeder Diana:

"Wat vinden jullie daar eigenlijk van ? Dat jullie papa met alle geweld wil dat ik de maximaal toegestane snelheid overschrijd omdat hij zelf te hard wil rijden ?"

En als het gezin daarna weer wegrijdt heeft hij schijnbaar ook nog het volgende gezegd tegen de kinderen:

"Hij vroeg waarom mama ons zulke rotzooi te eten gaf. Hij zei dat mama zichzelf over 30 jaar nog wel tegenkomt. Als Robine en ik kanker hebben."

De kinderen smijten daarna hun hamburgers door het raam naar buiten (lekker asociaal en slecht voor het milieu) en zien dan dat het witte busje hun volgt.

De snelweg scènes zijn dynamisch en aantrekkelijk gefilmd en alle actie speelt zich af op klaarlichte dag en dat in kneuterige Hollandse decors, zoals het fictieve plaatsje "Stroink" in Twente. Het verhaal begint nog enigszins geloofwaardig en realistisch, maar na circa 35 minuten slaat het dan om naar ridicuul en ongeloofwaardig. Want eenmaal in strijd met de chauffeur van het witte busje wordt Hans net iets te snel paranoïde. En de twee kinderen op de achterbank schreeuwen tijdens de eerste achtervolgingen alles bij elkaar, wat snel op de zenuwen gaat werken.

De chauffeur van het witte busje, een ongedierteverdelger met zijn eigen normen en waarden, was natuurlijk ook niet bepaald geloofwaardig en als iemand eindelijk zijn excuses komt aanbieden bij hem, zegt hij steeds:

"Excuses. De tijd voor excuses ligt achter ons."

Maar hij speelt wel overtuigend. Want ondanks dat hij geen mysterieus persoon blijft, schuilt de spanning in zijn verknipte moraliteit en verregaande acties, waarbij hij ook vergif bij gebruikt (spuit hij o.a. letterlijk in de mond van de wielrenner, in de auto van Hans en zijn gezin en op Hans tijdens de finale). Hij draagt dan ook meestal een uitrusting, welke nu uitermate geschikt zou zijn om het coronavirus niet te krijgen Overigens vond ik Jeroen Spitzenberger en Anniek Pheifer ook verdienstelijk spelen en de laatste had best fraaie benen.

Het hoogtepunt (is namelijk erg grappig) in de film vond ik persoonlijk het scheuren met de auto door het fictieve plaatsje "Stroink", waar men maar 30 km/h en 15 km/h mag rijden en waar ook veel drempels liggen. Als ze daar op een woonerf komen vast te staan, krijgt men het ook aan de stok met de buurtbewoners (die ze ook bijna van de sokken rijden en dat zowel volwassenen als kinderen ), waarbij dan iemand boos op zijn Twents tegen Diana (die op dat moment de chauffeur in de auto is) zegt:

"Doe eens even normaal, kutwief."

Verrassend (of beter gezegd helaas) genoeg speelt "Bumperkleef" zich niet de hele tijd af op de weg, want de finale (na circa 50 minuten) van het verhaal speelt zich vooral af in en rond het huis van de ouders van Hans, waar de psychopathische chauffeur met een slimme truc (heeft zogenaamd de telefoon van Hans gevonden) als eerste aankomt (Hans en Diana rijden namelijk eerst nog naar de politie) en waarbij hij de ouders van Hans, te weten Trudy (Truus te Selle) en de dementerende Joop (Hubert Fermin) die jarig is, hardhandig begint te terroriseren en te ondervragen en op een gegeven moment zegt hij tegen Trudy:

"Heeft Joop uw toestemming gekregen om Hans in u te verwekken ?"

De finale was best spannend en zeker ook vermakelijk en Hans zal uiteindelijk hetzelfde lot ondergaan (je ziet net niets, het beeld gaat dan op zwart, maar je hoort wel nog geluid) als de wielrenner in het begin. En gezien het einde, zal het me niet verbazen als er eventueel nog een vervolg gaat komen.

Al met al is "Bumperkleef" een onderhoudende Thriller film van Nederlandse makelij, die bij vlagen voldoende spannend en komisch is en die maar 80 minuten duurt (kijkt dus lekker weg).