Mandingo (1975)

Al een oude film, maar ik kan me wel voorstellen waarom dit in dertijd zo controventieel was.

Dit week-end meegedaan met de tweede Bumperlan-quiz in jeugdhuis den Doetsjé.

Net als vorig jaar eindigden we met onze groep, De Dilaterende Dildo's, op de tweede plaats met het kleinste verschil mogelijk: met één fucking puntje verschil. We hadden eigenlijk moeten winnen en daar heeft deze film mee te maken.

Er waren 8 ronden met elk 10 vragen en de allerlaatste vraag op maar liefst 16 punten (2 punten per correct antwoord) was: "In elke ronde was het correcte antwoord op één van de vragen tevens de titel van een film. Geef de 8 titels."

In de ronde met als titel "Vuile Manieren" was één van de antwoorden Moulin Rouge en het antwoord op een andere vraag, die luidde: "Wie is de zwarte pornoster met de grootste penis?" was dus Mandingo. Wij hadden in plaats van filmtitel Moulin Rouge op te geven, Mandingo opgegeven en dat werd niet goed gerekend. Groot discussiepunt natuurlijk!!! Ze vonden het maar logisch dat iedereen Moulin Rouge zou zeggen, dus Mandingo werd niet goedgekeurd en wij geen eerste plaats deze keer, maar terug een tweede. In elk geval, we hebben wel het meest gedronken: met ons vijven hebben we iets meer dan 2 bakken Jupiler en 4 grote flessen Palm soldaat gemaakt.

Nog eens proficiat aan de mensen van Bumperlan die het weer erg goed hebben aangepakt! Chapeau! Volgend jaar pakken we de eerste plaats!!!

De film heb ik niet gezien....

Was indertijd controversieel omdat het ging over machtspel tussen blanke echtelieden met gebruikmaking van slaven.

Blanke man met zwarte slavin en blanke vrouw met zwarte slaaf (Mandingo) dus. Overigens van sex in deze film is geen sprake dus geen grote penissen.

Voor de geïntresseerden: uitgebracht met nederlandse subs.

Zo ook andere cultwerkjes van Fleisher à la Fantastic Voyage,...

Een serieus ondergewaardeerde cultparel!
Fleishers visie op de slavernij is schockerend, scène na scène.
Voor sommigen kwam dit misschien lachwekkend, maar op mij had het een positief effect.
Hij gaat zich ook niet alleen toeleggen op de slavernij en er een beetje een protestfilmpje van maken, maar gaat er ook nog eens een zeer fantasievol verhaal aan toevoegen (de negerboerderijen).

En op die manier weet hij te protesteren maar ook nog eens te entertainen door bvb. James Mason de helft van de tijd met een negertje onder z'n voeten te laten zitten
Ook de one-liners zijn van die aard:
"At least I will not die as a slave, but as a free man, and when I'm dead... You can kiss my ass."

Het acteerwerk was dan weer beneden alle peil, vooral dat irritant blond vrouwtje bakte er niets van.
De muziek van Muddy Waters was ook aangenaam.

Alweer een aardig werkje van Fleisher, samen met 10 Rillington en Soylent Green z'n beste. 3.5*

In kan me helemaal vinden in de recensie van Silvio Dante: "schokkerend"'. Wanneer je nog niet weet wat 'de slavernij' inhield, dan kom je er door deze film achter. Onsmakelijk, gewelddadig en pervers, maar het was de realiteit.

Een exploitation van het zuiverste water die vaak hard aankwam. Met centraal de wreedheden die slaven moesten ondergaan in het 19de eeuwse Louisiana. Ik kan wel meegaan met de visie die hier voorgeschoteld wordt : de zwarten als dieren behandelen en er over beschikken als seksueel object. Fleischer toont het keer op keer aan de hand van een reeks wansmakelijke scènes. Ook de lichte erotiek wordt niet uit de weg gegaan met heel wat bloot. Soms is het nodig om het slechtste van de mens te tonen om te zorgen dat het zich nooit meer voordoet. En dat krijgt Fleischer wel voor mekaar. Een curiosum dat toch eens gezien mag worden.

Mandingo kende zelfs nog een vervolg :

DRUM (1976)

En ook deze film gaat over slavernij, niet toevallig van dezelfde regisseur :

ASHANTI (1979)

Een van de inspiratiebronnen voor Tarantino bij het schrijven van het script van Django Unchained.

Voor die tijd was dit onderwerp zeer controversieel,

En gezien een aantal reacties in Amerika op de film van Tarantino , is het dat nog steeds.

Quinten Tarantino heeft zijn film 'Django Unchainted' gebaseerd op deze film. Waarschijnlijk kunnen we stellen dat alle films die de kwestie 'slavernij' behandelen op elkaar gebaseerd zijn.

Mij lijkt het toch meer te kloppen dat de film 'Django' uit 1966 de grootste bron was voor zijn verhaal.

Nu de film Mandingo. In berichten hierboven zegt men dat wanneer je nog niet wist wat slavernij inhield, het je door deze film wel duidelijk wordt.

Hier kan ik het niet mee eens zijn om de simpele reden dat deze film historisch gezien rammelt aan alle kanten. De prijs van de slaven uit de tijd waarin de film zich afspeelt was hoog. Zo hoog dat men slaven niet tot de dood liet vechten. Mandingo gevechten zijn om die reden historisch gezien niet erkent als een begrip.

Zoals hierboven aangegeven slaat de fantasie er zeker wel op los. Er wordt nogal wat gerommeld tussen de inferieure en opperwezens. Zo erg dat de ontucht een haast romantisch tafereel lijkt te worden.

Voor mij maakt dit alles de film tot een ongeloofwaardig verhaal waarbij ik niet precies besef waar het nu eigenlijk om draait.

Voordat Roots de nationale discussie over het slavernijverleden in de VS op scherp zou zetten, waagde Dino De Laurentiis zich aan dit controversiële, niet helemaal geslaagde, maar bijzonder onderhoudende historische drama dat afrekent met het Hollywood-romantisering van de slavernij in films als Gone With The Wind. Wat deze film zo uniek maakt is de terloopsheid waarmee de slaveneigenaren hun menselijk vee behandelen. De minachting voor de slaven is zelden zo treffend neergezet als in 'Mandingo'. James Mason is de ziekelijke patriarch die een negerjongen sommeert om als zijn voetenbankje te dienen, Perry King de zoon die wel weet hij hoe hij een 'zwarte meid' moet beminnen, maar niet hoe hij dat moet doen bij een blanke vrouw. Susan George is Kings hitsige nicht en aanstaande bruid, wiens jaloezie ten opzichte van de slavin met wie haar aanstaande regelmatig van bil gaat ertoe leidt dat ze zelf haar seksuele heil zoekt bij Mede [Ken Norton], een slaaf die getraind wordt voor gevechten tot de dood.

De onevenwichtigheid zit 'm vooral in Susan Georges wat hysterische vertolking, die meer de indruk wekt dat we met een farce te maken hebben en daarmee afbreuk doet aan de meer serieuze aspecten aan het verhaal. Er is veel bruut geweld en een flinke hoeveelheid naakt, wat veel critici deed besluiten om dit te bestempelen als cynische exploitatie. Je kunt ook zeggen dat dit een rigoureus authentieke voorstelling is van de manier waarop slaven werden behandeld. Ik zou zeggen: oordeel zelf!

Vorig jaar in augustus had ik al het vervolg "Drum (1976)" gezien, wat 20 jaar later in de tijd afspeelt (het bastaardkind van Blanche Maxwell en Mandingo-slaaf Mede wat op het einde in deze film wordt gedood, blijkt in het vervolg niet dood te zijn gegaan), vanwege het meespelen van Pam Grier en gisteren was het dan eindelijk de beurt aan deze film. Van deze film circuleren er twee versie, namelijk eentje waarin bloot te zien is en eentje zonder bloot. Helaas heb ik het moeten doen met de versie zonder bloot (de bloot scènes kan je overigens makkelijk vinden op het Internet) en die duurt 118 minuten i.p.v. 127 minuten. Het is niet zo dat ze in de versie zonder bloot alle bloot scènes eruit hebben geknipt, maar ze hebben gewoon twee verschillende opnames gemaakt.

Zo wordt bijvoorbeeld slavin Big Pearl (Reda Wyattl) na circa 10 minuten gewassen in een houten ton, omdat ze namelijk ontmaagd gaat worden door haar slavenmeester Hammond Maxwell (Perry King), en dan zie je in de versie met bloot haar borsten, terwijl in de versie zonder bloot haar borsten onderwater zijn gedompeld en je ze dus niet ziet. En dit heeft men op een soort gelijke manier ook gedaan met andere vrouwen, zoals Susan George (als Blanche Maxwell, die het bed induikt met de Mandingo-slaaf Mede), Brenda Sykes (als slavin Ellen, die samen met Hammond Maxwell op bed ligt en in de versie zonder bloot draagt ze dan een soort van nachtjapon, terwijl ze in de versie met bloot niets aan heeft), Debbi Morgan (als slavin Dite, die zittend op het bed van Hammond Maxwell aangeeft dat ze zwanger is van hem), Laura Misch Owens (een hoertje die afscheidt neemt van een klant) en Debra Blackwell (als toeschouwer, die tijdens het bekijken van een gevecht haar jurkje verliest, althans in de versie met bloot).

Opzicht is het wel grappig en tevens belachelijk dat op het moment dat twee personen met elkaar neuken, de vrouw daarna gelijk zwanger is Zo krijgt slavin Dite (in eerste instantie de neukslaaf van Hammond) een kind van Hammond en hetzelfde geld voor slavin Big Pearl en slavin Ellen (Brenda Sykes) raakt zwanger van Hammond, maar het kind wordt doodgeboren (omdat de jaloerse en dronken Blanche Maxwell haar van de trap duwt en daarvoor slaat ze haar ook met een zweep op de buik) en Blanche krijgt een kind van Mandingo-slaaf Mede, dat men uiteindelijk doodmaakt omdat het kind zwart is.

Ze waren er vroeger ook erg vroeg bij met het hebben van seks, want op een gegeven moment zegt Blanche Maxwell tegen haar man Hammond Maxwell:

"Ik was 13 en we hebben het één keer gedaan."

Wat overigens betrekking heeft op de broer van Blanche, te weten Charles Woodford (Ben Masters), die haar namelijk ontmaagd heeft

Het verhaal speelt zich af in de staat Louisiana in 1840, waarbij de aan reuma lijdende Warren Maxwell (James Mason) een plantage, te weten "Falconhurst", beheert samen met zijn kreupele zoon Hammond (Perry King). Niet de katoenopbrengst brengt daar geld in het laatje, maar de slavenhandel. Als Warren een erfgenaam wenst, regelt hij een huwelijk tussen zijn zoon en zijn nichtje Blanche (Susan George), de neurotische dochter van een naburige plantagebezitter. Tijdens zijn huwelijksreis koopt Hammond een zwarte slaaf van de Mandingo-stam, te weten Mede (Ken Norton), die hij wil gebruiken als dekhengst en vechter. Ondertussen ontdekt hij dat zijn echtgenote Blanche geen maagd meer is. Razend begint hij een verhouding met Ellen (Brenda Sykes), een knappe zwarte slavin, waar Blanche niet blij mee is.

Net zoals "Drum" is dit een onsmakelijk en onmogelijk melodrama over zwarten die langzaam maar zeker beseffen dat ook zij mensen zijn. Het verhaal stelt eigenlijk niet zoveel voor en draait vooral om geld, jaloezie, vreemdgaan (blank met zwart en zwart met blank) en wraak. Het is vooral één en al racisme wat de klok slaat en als je naar de filmposter kijkt, dan krijg je daar al een goed beeld van. Want zo gebruikt Warren Maxwell een kind als een soort van voetenbankje (dat zie je ook een aantal keren) om van zijn reuma af te komen en dat omdat een dokter het volgende tegen hem zegt:

"Een neger werkt net zo goed. Die nemen het reuma net zo makkelijk over. Je moet hem tegen je voetzolen aan leggen en dan het reuma door je voetzolen naar buiten persen."

Ook zie je op de filmposter dat slaaf Agamemnon (Richard Ward), die als een bediende werkt in het huishouden, wordt geslagen met een zweep (waarbij hij onderste boven bloot wordt opgehangen aan zijn voeten) en dat omdat men ontdekt dat hij kan lezen en schrijven.

En verder zie op de filmposter dat Mandingo-slaaf Mede levend wordt gekookt in een ketel met kokend water, en dat omdat hij zijn vrouw Blanche zwanger (min of meer ook te zien op de poster) heeft gemaakt (Blanche heeft Mede overigens gechanteerd om dit te doen) en die dan een zwart kind baart wat natuurlijk niet gewenst is. Daarbij wordt Mede ook nog beschoten met een geweer en als hij in het kokend water valt, gilt, en worstelt om te ontsnappen, wordt hij ook nog eens gestoken en onder water geduwd met een hooivork, wat ook te zien is op de filmposter.

En tenslotte zie je op de filmposter nog een gevecht (waarop gewed wordt) op leven en dood tussen de vechtersslaven Mede en Topaz (Duane Allen) en de laatste is de slaaf van markies Bernard de Veve (Louis Turenne), welke je kan vergelijken met de rol van Leonardo DiCaprio in de film "Django Unchained (2012)". Tijdens dit gevecht wordt Topaz uiteindelijk doodgebeten door Mede (door zijn halsslagader met zijn tanden te scheuren), waarna er gezegd wordt:

"Hij beet in zijn nek en het bloed spoot eruit.".

Wat niet te zien is op de filmposter, is dat er slaven worden geveild en dat een slaaf wordt opgehangen, namelijk de slaaf Cicero (Ji-Tu Cumbuka), omdat die in opstand komt en vlucht (dat is overigens wel te zien op de filmposter, namelijk onder het haar van slavin Ellen).

Behalve onsmakelijke beelden, krijg je ook veel onsmakelijke en racistische teksten te horen, zoals:

"Nikkers willen niets anders dan eten, werken en ontucht plegen." (Warren Maxwell)

"Hou je van zwarten ? Vrij je liever met een baviaan ?" (Blanche Maxwell)

"Ik heb er honderden gezien. Eerst zijn het maar zwarte wormpjes" (Warren Maxwell m.b.t. zwarte baby's)

"Dokter, u hebt van dat gifpoeder waarmee u oude negers ombrengt die niet meer kunnen werken." (Hammond Maxwell, die met het gifpoeder zijn vrouw Blanche gaat doden)

"Idiote neger. Laat dat geweer vallen, dolgedraaid zwart beest." (Warren Maxwell, die daarna wordt doodgeschoten door slaaf Agamemnon.)

De film is ook een aanklacht tegen slavernij en patriarchaat. Want Hammond Maxwell wordt afgebeeld als een aardige slaveneigenaar, maar hij vermoordt (doet gifpoeder in een drankje) wel zijn vrouw en kookt zijn favoriete mannelijke slaaf. Zijn vader vindt hem aardig, maar is zelf een afschuwelijke uitbuiter (gebruikt o.a. zwarte kinderen die met pauwveren moeten wapperen tijdens het eten voor verkoeling en om van zijn reuma af te komen). Veder houden beiden min of meer Blanche Maxwell gevangen in hun huis en brengen ze haar aan het drinken. Daarom slaapt Blanche Maxwell ook met Mandingo-slaaf Mede, omdat ze eenzaam en verveeld is en natuurlijk ook vanwege jaloezie, want uiteindelijk zegt ze tegen Hammond:

"Ik heb het alleen gedaan vanwege jou en Ellen."

De cast speelt opzicht best verdienstelijk (het acteerwerk is hier en daar wat overdreven) en vooral natuurlijk de bekende acteur James Mason (ik kan hem vooral vanwege zijn rol in één van mijn favoriete films, namelijk "Cross of Iron (1977)"), die alleen heeft meegespeeld in deze film omdat hij geld nodig had voor zijn alimentatiebetalingen. En Susan George vond ik best een mooie vrouw om naar te kijken.

Al met is dit een onsmakelijke en confronterende Actie / Drama film en het is tevens een zeldzame studiofilm die het probleem van slavernij op een no-nonsense manier aanpakt.