Deadly Embrace (1989)

Deze matig tot slechte Erotiek / Thriller ("Drama" is ook van toepassing, maar heeft dan vooral betrekking op het dramatisch slechte verhaal, acteerprestaties en dialogen) heb ik alleen gekeken vanwege het meespelen van de kleine Linnea Quigley (die in deze film ook een keer toepasselijk "Little bitch" wordt genoemd), die ik afgelopen weekend nog zag in de leuke Actie / Thriller film "Savage Streets (1984)". Volgens de filmposter is Jan-Michael Vincent (oftewel mister "Airwolf (TV Series 1984–1986)") de blikvanger in deze film, maar dat is niet zo. Hij is wel regelmatig te zien, maar doet dan vooral telefoneren (met een ouderwetse telefoon met snoer) en praten met zijn secretaresse en advocaat.

In dit verhaal draait het om de jonge en knappe man Chris Thompson (Ken Abraham), die een zomerbaan krijgt als inwonende klusjesman en zwembadhulpje voor de Moreland's in Beverly Hills, bestaande uit de rijke en bijna altijd afwezige zakenman Stewart (Jan-Michael Vincent) en zijn aantrekkelijke, eenzame, en thuisblijvende vrouw Charlotte (Mindi Miller). Stewart heeft een affaire met zijn secretaresse (Ruth Collins) en wil scheiden van Charlotte, zodra hij een uitweg kan vinden waarbij zijn aanzienlijke vermogen intact blijft. M.a.w, hij hoopt dat Chris en Charlotte een liefdesaffaire krijgen, zodat hij dat kan gebruiken om te voorkomen dat ze de helft van zijn vermogen krijgt. Het duurt ook niet lang voordat Charlotte en Chris de grenzen van werkgever en werknemer overschrijden, maar vreemd genoeg is het niet Stewart die dingen in de gaten houdt met een verborgen camera in huis, maar Charlotte zelf en dat om haar nieuwe jongensspeelgoed in de gaten te houden. Maar omdat Chris ook nog een vriendin heeft, te weten de aspirant actrice Michelle Arno (Linnea Quigley), lopen zowel de planen van Stewart als Charlotte in duigen en eindigt het met ontvoering en enkele doden.

Dit mag dan wel een Erotiek / Thriller film zijn, maar boeiend en spannend wordt het nergens (de flauwe ontknoping is te onnozel voor woorden) en ondanks dat er best veel bloot (vooral borsten, maar ook billen en zelf een plukje haar van de schaamstreek) te zien is van Linnea Quigley (in circa vijf scènes), Mindi Miller (in circa drie scènes) en de rondborstige Michelle Bauer (in circa vijf scènes), is de film ook nergens opwindend. Of je moet het natuurlijk leuk vinden om een man te zien douchen, namelijk Ken Abraham, op wiens billen wordt ingezoomd. Nee, dit is gewoon een slonzig prul, waarbij het grootste deel van de film is gewijd aan erotische fantasieën (te zien via slow motion in een volledig zwarte kamer) met o.a. Michelle Bauer (meestal alleen maar ook een paar keer met een man) als de "Vrouwelijke Geest van de Seks".

De meeste dialogen zijn stompzinnig, want zo zegt Stewart Moreland op een gegeven moment tegen zijn secretaresse Dede Magnolia (Ruth Collins, die als enige vrouw niet bloot te zien is) m.b.t. zijn vrouw waar hij van wil scheiden (eigenlijk onbegrijpelijk, want ik vond zijn vrouw mooier dan zijn sletterige secretaresse):

"If not, what the hell, I'll sell her to the Arabs. I probably coudn't get more then a goat or a couple of camels for her anyway."

En als de vriendin van Chris Thompson langskomt en hem wat begint op te geilen, zegt hij tegen haar:

"I gotta finish pulling weeds, and I got a rocket in my pocket".

In de eerste 70 minuten van het verhaal is het vooral Erotiek wat de klok slaat. En daarbij maakt Charlotte ook opnames (met een Hitachi camera, welke verborgen zit achter een tweerichtingsspiegel), waar ze naderhand ook zelf naar kijkt (en op geilt), van het vrijen / neuken tussen Chris en haarzelf (een scène die circa 8 minuten duurt), Chris en zijn vriendin Michelle (die na circa 50 minuten langskomt) en als Chris met zichzelf speelt. Tijdens dit soort scènes zie je dan ook vooral de fantasiebeelden van Michelle Bauer als de "Vrouwelijke Geest van de Seks", maar ook van zijn vriendin Michelle Arno waar Chris aan denkt.

Linnea Quigley mocht er best wezen in deze film met haar super slanke en strakke lichaam en haar geringe grootte. Maar qua schoonheid en borstomvang (Linnea Quigley heeft kleine borsten, wat overigens goed bij haar past) moest ze het afleggen tegen Mindi Miller (die ook een keer sensueel wordt ingesmeerd met zonnebrandolie door Chris bij het zwembad) en Michelle Bauer. Waarom tijdens de erotische fantasieën beelden te zien zijn van Michelle Bauer i.p.v. Mindi Miller (het zou logisch zijn als Chris aan haar zou denken) is me eigenlijk een raadsel, want Michelle Bauer is alleen maar een fictief persoon in het verhaal.

Na circa 70 minuten verandert het verhaal opeens naar Thriller en vallen er ook twee doden, namelijk de teleurgestelde en gebroken Charlotte (die zich min of meer zelf dodelijk verwondt met een revolver na een worsteling met Chris, omdat die het revolver van van Charlotte wilt afpakken), die op een gegeven moment tegen Chris zegt:

"You do love me, don't you ? Doesn't anybody love me ?"

En Stewart (die Charlotte voor dood aantreft op de grond en denkt veel geluk te hebben m.b.t. de scheiding), die wordt wordt doodgeschoten door Charlotte met haar laatste adem (best clichématig).

Uiteindelijk wordt Chris veroordeeld (te zien via close-ups van handen die sigaretten vasthouden en gebaren maken en te horen via voice-overs om te vertellen wat er aan de hand is) voor de twee moorden en dat komt mede omdat zijn vriendin Michelle (die door Charlotte vastgebonden wordt op een stoel) hem laat barsten, omdat Charlotte haar beelden heeft laat zien van het vrijen / neuken tussen haar en Chris.

Al met al is deze goedkope (o.a. de locaties met karig aangeklede decors) jaren 80 Erotiek / Thriller film alleen nog het kijken waard vanwege het vele bloot en omdat hij maar slechts 80 minuten duurt.

Ugh.... double bill met Deadly weapon van Vinegar Syndrome gezien. Murder weapon was leuk: campy, trashy, entertainend. Maar dit is gewoon saai. De plot in de film oogt meer als: something something affaire, affaire, something something andere affaire. Een eindeloze sexscene wordt zelfs nog een keer herhaald! En een veel te groot deel van de film bestaat uit mensen die elkaar bellen. Geen spanning, humor, whatsoever. Quigley kan de film niet redden. Het is een dodelijk saaie film.