Meningen

ja, mozaïekfilms.
Als ik dit dan vergelijk met bijvoorbeeld Short Cuts dan valt hij me tegen. In SC word geleidelijk een verbinding totstand gebracht tussen alle verhaallijnen en hij eindigt met een dramatisch plot. In Magnolia was hooguit sprake van enkele raakpunten, en loopt het hele idee uiteindelijk met een (filosofische) sisser af. Die overbodige Macy en die hysterisch acterende Moore hadden van mij gewoon weggelaten kunnen worden, een uur korter was het geheel beslist ten goede gekomen.
Het sterke Amores Perros heeft één centrale verbindende gebeurtenis voor drie verhaallijnen, je begrijpt het, en je krijgt meteen het totaaloverzicht over het mozaïek. Hier gewoon afwezig.
De ook ongetwijfeld diepe betekenis van die kikkerregen ontgaat me trouwens, ik zie daarom ook geen enkele toegevoegde waarde.
Vreemd dat hier overwegend (zeer) hoge waarderingen te vinden zijn.

Minder dan het eerste deel, een beetje als bij Rambo: First Blood: de sterke formule móet vervolgd worden, en het wordt daarna alleen maar langer, geforceerder en onwaarschijnlijker...

Ik ben best wel wat gewend qua film-noir, maar hier is het toch bijzonder moeilijk om de aandacht erbij te houden. Ben er een derde keer voor gaan zitten met het voornemen het nu eens écht goed te gaan volgen... helaas moest ik ergens halverwege weer afhaken.

Zal best een klassieker zijn, maar er is interessanter werk te vinden in dit genre.

En dat beeldje leek ook nergens op.

Tot ongeveer halverwege verliep alles zoals je het mag verwachten in dit genre. De link tussen de titel en de plotseling opduikende "geheimzinnige onbekende" was echter meteen zonneklaar, wat voor mij toch wel een kleine afknapper was. Jammer.

Hm, je denkt naar een thriller te kijken, en dan zo'n vreemd "bovennatuurlijk" einde. Net als bij "The Prestige", waar een historisch drama plotseling Star-Trek-achtige vormen aanneemt, kon mij dit niet echt bekoren, hinkt op twee gedachten eigenlijk.

Alle dialogen waren verschrikkelijk traag, voortdurend onnodige stiltes en gestamel.

Dit is gewoon niet realistisch. Vond het zodanig storend dat ik hem niet heb afgekeken.

En voor dat zwart-wit zie ik eigenlijk ook geen reden...

jammer, ben beter van ze gewend, hoewel, ik vind hun films nogal wisselend.

Ik geloof dat ik dit zijn beste vind. Zeer herkenbaar, geestig en mooie beelden.

Verhoogd naar 5: supernaturel geacteerd, geweldige interactie Keaton-Allen en een interessant "mystery" met talloze komische situaties: de scène waarin ze een plan bedenken om Paul te ontmaskeren, hoe ze het vervolgens uitvoeren, de chaotische situaties in zijn appartement enz. enz.

Wat een saaie, grauwe en slepende bedoening. Deed me soms denken aan de Jiskefet-parodie van Derrick... Nee, dat Scandinavische gedoe ligt me niet.

Beviel me een stuk beter dan verwacht. Interessant verhaal en veel mooie beelden. Als klein land beschikken we natuurlijk niet over grote voorraad topacteurs en gigantische budgetten, en dat merk je eigenlijk altijd wel in producties uit deze jaren. Het wordt af en toe wat theatraal gebracht, maar uiteindelijk vond ik Peter Faber toch wel redelijk uit de verf komen hier. Een Klaus Maria Brandauer had hier perfect in gepast... maar ja, die spreekt weer geen Maleis.

Het is dat het Yves Montand is, anders had ik het niet gepikt

Een heel leuke thriller/policier (?) met een paar vreemde, ongelooflijk complexe oplossingen voor Henri's problemen, maar in z'n geheel beslist onderhoudend.

Wat een acteur en wat een briljante film...

maar ik weiger nog eventjes 2001 van plaats één te verwijderen in mijn top tien

De film is natuurlijk bekend door de SF-beelden die overal te pas en te onpas gebruikt worden.

Toch zou ik de film eerder een soort sociaal drama willen noemen. De beelden die bijna in ons collectief geheugen gegrift staan vormen eigenlijk maar een klein gedeelte v.d. film.

Niet gek, maar wel een beetje zware kost vond ik...

Goede film.
Al bij de om fooi vragende hotelemployee voel je dat Joe toch wel een naïef beeld had.
Er is geen sprake van een groot ongeluk, maar hij komt heel geleidelijk in een neerwaartse spiraal (tot hij uiteindelijk tot diefstal/roof moet overgaan). Net als bij "le signe du lion" vindt de neergang plaats in hele kleine stapjes, wat het geheel geloofwaardig maakt.

Echt een film om vaker te bekijken.

Ik ben Woody Allen pas vrij laat gaan waarderen, en hij heeft een aantal zeer goede films gemaakt; waaronder logischerwijs zijn bekendste.

Dit vond ik ronduit zwak. Gill speelde eigenlijk Woody Allen, had hij dan niet beter zèlf deze rol kunnen spelen? Dan had ik het misschien nog geloofd, dit was een zwak aftreksel van zij eigen karakter in bijv. Manhattan (evenals de andere "vakantiegangers"). Owen Wilson heeft voor deze rol gewoon niet de juiste uitstraling en de nerveuze Allen-maniertjes en het gestamel blijven "geacteerd" overkomen.

De relatie met zijn vriendin was eveneens bijzonder ongeloofwaardig (oh ja hoor, ga jij maar wat door de stad zwerven, dan gaan wij wel iets anders doen...). Wat ziet zo'n gevoelige, zwaar cultureel ingestelde man überhaupt in dit type???

De overgang van de ene tijd naar de andere gebeurt té abrupt en wordt op geen enkele wijze verklaard of ingeleid en Gill voelt zich verrassend snel thuis (en blijft zijn irritante Allen-imitatie voortzetten). Het blijft ook een herhaling van zetten met geen verdere ontwikkeling. Zoiets zou toch eigenlijk een mystieke gebeurtenis moeten zijn; hier is het alsof hij telkens weer eens eventjes een antiek- en curiosawinkel binnenstapt.

Vergelijk dit eens even met het fragment in "the shining" waar J. Nicholson hetzelfde ondergaat!

Dan nog even razendsnel een kleine waslijst van karikaturen van beroemdheden ten tonele voeren (kon er trouwens niet nog een klein gaatje gevonden worden voor van Gogh? Die had toch makkelijk tegelijk met Gauguin kunnen arriveren?) Al deze grootheden fungeren vervolgens slechts als decor.

Dan denk ik toch weemoedig terug aan Annie Hall, Manhattan, Crimes and misdemeanors, M. murder mystery, husbands and wives e.d. Ik heb veel bewondering voor W. Allen, maar dit was niks.

Nee, deed het niet voor mij, de verhaallijn is niet erg interessant en alle beweegredenen zijn soms moeilijk te volgen. Verder behoorlijk wat onnodig dik aangezette stereotypes.
En dan... als bewijs van loyaliteit iemand buiten het eigen blikveld een moord laten plegen, om vervolgens maar voetstoots aan te nemen dat dat dan inderdaad gebeurd is... vreemd, vond ik écht niet kunnen.

Het eigenlijke verhaal (titel: an adventure) is zeer intrigerend. Deze film behandelt vooral de tijd erna, de gebeurtenis zèlf neemt een vrij bescheiden plaats in. In zijn geheel toch niet onaardig.

Prima film: beklemmende sfeer en een geweldige Jack Lemon. Ook mooi hoe die traag-vloeibare "medewerking" van het consulaat wordt weergegeven...

"les vacances" beviel mij een stuk beter.

Voor de lange speelduur v.d. film gebeurt hier toch echt te weinig.

Afgezien van de sputterende vis en de eeuwig terugkerende droge geluidjes

vond ik het allemaal toch wel een beetje flauw en uiteindelijk vermoeiend.

Vond de toystory-reeks geestiger en zodoende ook geschikter voor volwassenen om er iets uit te halen. Monsters Inc. vond ik iets meer op kinderen gericht (iets te "sweet" naar mijn smaak).

i.t.t. Toy Story en Cars ook geen vervolg meer gekomen, men vond het blijkbaar ook niet het sterkste product. De hele sfeer en animatie is natuurlijk weer ijzersterk.

Ik had gehoopt op eindelijk weer eens een goede SF, maar het viel een beetje tegen (beetje veel eigenlijk).

De overeenkomsten met 2001, Soljaris en Blade runner zijn overduidelijk, maar de film mist de lengte en de rust om dezelfde sfeer/spanning te creëren. Sommige thema's (paranoia, eenzaamheid, mens versus technologie e.d.) vragen nou eenmaal vaak een bepaalde lengte/traagheid in de film om de ontwikkeling van karakters duidelijk voelbaar te laten zijn.

Ook de shots van maan-aarde-heelal zijn duidelijk bedoeld á la 2001, maar absoluut onvergelijkbaar, idem wat betreft het gebruik v.d. de klassieke muziek. Het contrast klassiek-high tec in 2001 was gewild én effectief, bij Moon is het er gewoon met de haren bijgesleept. Soljaris had uiteindelijk alleen zijn planeetoppervlak, maar al het voorafgaande gaf dit toch een bepaalde dreiging. Moon blijft visueel zeer vlak.

Het geheel was enigszins "overacted" en soms onzinnig. Ik had opeens zelfs het idee naar "Midnight cowboy" te zitten kijken: een film waar overigens wél prima geacteerd wordt.

Met deze acteurs (en dit budget?) kun je waarschijnlijk geen meesterwerk als de 3 bovengenoemde neerzetten, probeer het dan ook niet, m.i. had deze film zich overigens ook gemakkelijk ergens op aarde kunnen afspelen in bijv. een soort Gattaca-achtige setting (ik noem maar iets).

Misschien een aardige Star Trek of Twilight zone o.i.d. (?) maar meer ook echt niet niet.

In één woord: prul

Niet gek: natuurlijk veel bekende beelden, maar toch enkele die ik nog niet kende. Onder andere een zeer lange weergave van de start en vlucht van Apollo 11 en een inkijkje bij de productie van de ruimtepakken. Afwijkende muziekkeuze ook...

Ik begreep alleen dat "jachtongeluk" niet... iemand?

Heb hem in redelijke kwaliteit kunnen downloaden en nog eens bekeken. Het begin is best veelbelovend met prachtige opnames van de vlucht. Helaas wordt het daarna een stuk minder met die over-acterende "Schot".

Enne.. de "twin brother" van René Artois vind ik overtuigender dan deze. Nee, geen derde keer meer.

Ik heb niets tegen "vage" films (integendeel), en ook waardering voor Lynch (o.a. Twin Peaks). De vorm v.d. film bevalt me ook uitstekend, maar ik krijg toch de indruk dat het hier vooral niét de bedoeling was een begrijpelijke film te maken. Na 2 1/2 uur (fraaie) beelden en sfeer blijft er voor mij dan ook té weinig over. Het is geen schilderij; het is een fílm, met een begin en een einde zo te zien. Alléén: wat was nou de bedoeling? Geen idee...

Niks bijzonders. Vond het allemaal te dik aangezet: 3 jaar eenzame opsluiting incl. marteling door een sadistische directeur (en diens motivatie hiertoe...) in de VS van 1938, de manier waarop ons onder de neus gewreven diende te worden dat de advocaat toch écht een stuntelig groentje was, het gesprek tussen datzelfde, plotseling zeer gedreven groentje en Henri waarbij deze "goddank" wat loskwam bij het thema baseball... sorry, ik geloofde het allemaal niet en heb wat anders opgezet.

Ik geef dan ook maar geen beoordeling, want wellicht heb ik het, ahum... sterkste gedeelte wel gemist...

Nee, een onzinnig plan, en talloze, volstrekt ongeloofwaardige situaties. Dat uurtje duurde zo nog vrij lang moet ik zeggen.

De documentaire geeft helder zijn werkwijze weer: zoeken, schuiven, weghalen, terughalen, van licht naar donker, dan toch weer naar licht, van complex naar eenvoudig, van lijn naar vlak enz. enz. En soms gewoon opnieuw beginnen. Een blijven zoeken en bijstellen totdat de optimale compositie in vorm, lijn en kleur gevonden is: zijn weg om tot een harmonisch en spanningsvol eindresultaat te komen.

De nauwkeurige, soms versnelde weergave van het proces maakt zijn stijl en vormentaal, die uiteraard nog steeds een belangrijke plaats innemen in de moderne kunst, leesbaar voor de geïnteresseerde toeschouwer, die idealiter over (wat) beeldende achtergrond beschikt.

Perfecte "droge" registratie van Clouzot met passende muziek. Een schitterende aanvulling op alles wat sowieso al in ons collectieve geheugen zat en tevens een mooi tijdsdocument.