Meningen

Fascinerend, confronterend en bizar. Heb nog nooit iets vergelijkbaars gezien. Zeer goed

Och,

uit historisch oogpunt leuk om eens gezien te hebben, maar toch écht wel een beetje verouderd. Het verhaal wist mij niet te boeien en en de "expressionistische decors" leken eerder uit armoede voortgekomen te zijn.

Mooie beelden en een leuke speurtocht die eens niet overgecompliceerd was. Die datum op de krant was natuuurlijk niet echt noodzakelijk, omdat deze makkelijk geïdentificeerd kon worden aan hand van de opmaak van de voorpagina. Had ook minstens nog een klein woordje over die tweede onschuldige verwacht, vreemd dat dat deze verder volledig buiten beeld bleef.

Deed in veel opzichten denken aan Robot Monster. Alleen de laatste is gewoon ijzersterk in al z'n slechtheid, en je proeft toch enige inspiratie en goede wil; deze film is gewoon slecht en tevens slaapverwekkend...

Voordeel: zie je wel meteen hoe goed "the day the earth stood still" eigenlijk was (1951)

Ja jongens weer een moeilijk persoon er bij...ppppppfffffffffff

Och, dan zet je gewoon ter compensatie deze op één in je lijst

Om op dezelfde manier naar Mars te reizen als met Apollo 11 naar de maan komt nu wel wat simpeltjes over. Misschien ook wat jeugdsentiment, maar het blijft een leuk wegkijkende film.

Nadat ons is duidelijk gemaakt dat Carey een onweerstaanbare vrouwenmagneet is volgt een "whodunit" die maar niet spannend wil worden en waarin gezocht wordt hoe het een en ander gecompliceerd kan worden gemaakt. De (voorspelbare) confrontatie met de vermeende dader was voor mij een opluchting dat deze matige thriller (bijna) voorbij was. Nu alleen nog even wachten op de als verrassend bedoelde échte ontknoping... sorry, geen aanrader.

Uitgangspunt is zonder meer aardig. Na een half uur vond ik de film toch wel in herhalingen vallen en werd het acteerwerk enigszins "overdone".

Uiteindelijk sleept de film zich een beetje voort naar een onbevredigend einde. Had korter en krachtiger gemogen.

Ik kijk vaker graag een oudere film(noir) in ZW/W. Heb deze nóg maar eens bekeken, wat ook wel nodig was. Ik kan hem nu meer waarderen, maar waarom dit als een meesterwerk te boek staat ontgaat mij nog steeds. Een niet onaardig, vrij overzichtelijk liefdesdrama in een aantrekkelijke setting, meer kan ik er niet van maken.

Dan kan ik Citizen Kane (om maar eens iets te noemen uit die tijd) toch eerder aanbevelen.

Ha ha... ja, dit zou zelfs voor 'The Matrix' nog teveel van het goede geweest zijn.

En de beste Bond-vertolker... lijkt een kwestie van leeftijd. Voor mij (59jr) is dat Roger Moore, (nog) ouderen zien meestal liever Sean Connery, en over Daniel Craig lees ik hier dan weer veel positiefs.

Tja, logisch eigenlijk, maar voor mij hield het na Moore een beetje op. Casino Royale vond ik een dieptepunt en ik heb ook geen interesse meer in wat er nog volgt.

De veelbelovende opening (met de sleutel), de toch wel unieke achtervolging en enkele andere actiescènes redden voor mij de film. Omar Sharif probeert wel héél erg nadrukkelijk corruptie uit te stralen, en het eigenlijke verhaal bevat m.i. wat veel 'vulwerk' om de twee uur te halen.

Dat deel op het eiland redt de film.

Stijlvol,met prima acteurs en neemt de tijd om naar de climax toe te werken. De 140 minuten vervelen geen moment (net als bij het vergelijkbare Rififi van Dassin). Heb er een aantal van Melville gezien en vind deze wel de beste geloof ik.

Je herkent het handschrift, als in zijn twee geweldige voorgangers, maar ik vind dit toch de minst geslaagde van de drie.

Als dit waargebeurd is... zorg dan ook dat de film geloofwaardig overkomt. Er is best veel onredelijkheid in de wereld, maar hoe dit hier werd weergegeven sloeg nergens op. Heb bij die psychiatrische inrichting toch echt moeten afhaken.

De tweede droomscène, tegen dat decor van die die lege stad: je ontmoet oude bekenden, je moeder, even later ben je naar hen op zoek, maar ze zijn weg, onvindbaar, als in een droom. Huiveringwekkend écht...

Een ongrijpbare en fascinerende film, met niets te vergelijken. Weet niet hoe vaak ik hem al gezien heb. En dan ook nog Stéphane Audran... 4 sterren zijn dan altijd gegarandeerd bij mij.

Meesterwerk.

Acteerwerk, sfeer, kleur, muziek... alles perfect in balans.

vurschrukkuluk!

Wat een flauwe ongeloofwaardige zeverfilm, bah.

.

Stukken beter dan ik had verwacht. Het camerastandpunt vond ik hier een toevoeging, in de meeste andere gevallen gaat het uiteindelijk toch storen.

Prima film: boeiend verhaal, mooie opbouw en een erg sterk spelende Sissy Spacek (en zelfs T.L. Jones viel mee dit keer).

Overigens kon ik lang geleden de DVD in Nederland niet krijgen, dus maar de Duitse besteld (met ondertiteling, gelukkig niet nagesynchroniseerd).

Normaal wil men de titel ook altijd verduitsen naar iets als "Der lange Weg zum Grand Ole Opry" of "Eine heiße Lady im wilden Westen". Nu nam men echter genoegen met het simpele "Nashville Lady". Beetje onhandig als je op titel zoekt, maar goed, doen wel meer landen.

Heb nou al een aantal dingen van Jarmush gezien en telkens ontbreekt er iets om het boven de middelmaat uit te tillen.

Ook hier weer; ik denk wel te begrijpen wat hij wil, maar ik mis als toeschouwer toch dat beetje inhoud/richting in de dialogen, beetje (zwarte) humor. In werkelijkheid zouden de gesprekken nooit zó nietszeggend zijn. Acteerwerk ook niet altijd overtuigend.

Je moet met dit soort films toch érgens een punt maken, iets willen zeggen of overbrengen, anders gaat het namelijk gewoon nergens over en wordt het eentonig (zwart-wit of niet).

Beetje gewild kunstzinnig, maar weinigzeggend eigenlijk.

Coen brothers doen dit soms toch beter (zie de dialogen tussen Steve Buscemi en Peter Stormare

in Fargo).

.

.

De film heeft voor mij te veel "ja maar wat zou zijn gebeurd als" momenten om echt overtuigend te zijn.

Muziek vond ik ook niet zo passend.

le trou vind ik een stuk sterker.

Maar in z'n geheel toch wel de moeite waard.

Best aardig om eens te zien wat in 1955 mogelijk was. Typische technicolorkleur en best aardige effecten soms (vertrek van Mars). In deze tijd was het vaak 50 minuten "gelul" en 10 min. beelden als op de wervende poster. Hier is het vrij aardig verdeeld.

Alleen een beetje onnozel verhaaltje en een vreselijk irritante astronaut met pizzabakker-accent in de hoofdrol.

Voor de liefhebber v.h. genre wel interessant denk ik.

Verhaal vond ik wat vergezocht. In z'n geheel een beetje suffe film eigenlijk. Vanwege de geniale Poelvoorde en de soms mooie sfeertekening toch 3 sterren.

Ik heb hem na enig speurwerk gewoon kunnen downloaden en de NL-srt-file was ook meteen raak.

Twee astronauten die kibbelen over wie er naar de maan mag? Lijkt me een beetje idioot. Maar gelukkig, dit kleine drama om de tijd te vullen was vrij snel weer voorbij en men ging aan de slag. Alles wat volgde ontsteeg helaas niet wat we al kennen uit eerdere (en leukere) jaren 50 producties: kartonnen props en een duidelijk op aarde opgenomen "maanwandeling". Zal een budgetkwestie zijn geweest, maar ik had meer verwacht, zo kort voor de feitelijke maanlanding in 1969.

Beetje suffige film met een suffig plot, waar men halverwege de kijker op een té gemakkelijke manier op het verkeerde been probeert te zetten. De verplichte romance ligt er vanaf minuut één al duimendik bovenop.

Dit moet ik in gedeeltes bekijken... niet echt vol te houden.

Ster erbij, drie was te laag