Meningen

Na het geweldige Once upon a time in New York,

deze van de week gekeken en weer ultiem genoten.

Sergio Leone begint echt mijn held te worden.

Muziek, beeld en acteerwerk zijn hier absoluut perfect en komen samen tot een perfecte film.

Geweldige muziek en vooral dat deuntje op de mondharmonica wat een treurig maar intens deuntje.

Daarnaast is de cinematografie ook weer prachtig, de close ups en de lange uitgerekte beelden wat kenmerkend is voor Leone.

Ik ben niet eens een fan van westerns maar deze film heeft mij wel aangewakkerd om meer van dit genre te bekijken.

Binnenkort The Good, the Bad and the Ugly eens bekijken.

Kortom een 5 voor dit meesterwerk.

Ik had er eerlijk gezegd wel veel meer van verwacht. Ik houd wel van donkere humor en satire maar ik kon hier niet om lachen en ik begrijp de satire niet. Dit is een satire op wat precies? Een satire op televisieprogramma's? Dit zegt wat dan over de maatschappij? De laatste publieke executie vond 100 jaar geleden in Frankrijk plaats waarbij kinderen en vrouwen gillen van enthousiasme om koppen te zien rollen. Nu moet ik schijnbaar bij deze film gaan nadenken over de mens en geweld? Ik weet niet waar ik over kan nadenken bij deze film. Niks. Ik zie geen inhoud maar een interessant concept. In theorie kan dit niet voorkomen want dan breek je de wet als cameraploeg. Je bent dan medeplichtig als je deze documentaire maakt.

Het concept van een cameraploeg die een moordenaar volgt is gewoonweg goed en origineel bedacht. Dat de hoofdpersoon in deze film, een bourgondische, jolige quasifilosofisch figuur is maakt het ook wel leuk vanwege het contrast met de gruwelijkheden die hij emotieloos en gewetenloos pleegt. Dat gezegd hebbende is het nog steeds niet grappig en zie ik de grappen niet. Als je het met American Psycho zou vergelijken dan vind ik die film wel grappig maar deze niet. Waar zijn de grappen dan? Of blijft het grappig dat hij de hele tijd lijken in een meer van een rots afgooit? Ik zie de grappen niet.

De film is een beetje vaag en onduidelijk. Waarom helpt de cameraploeg deze man eigenlijk? Ik heb geen idee, van het ene naar het andere moment gebeurt dat gewoon zonder duiding. Wat gebeurt daar op het einde? Wat een slecht einde zeg. Wat moet iemand daarvan denken en er is niks van te denken want het gebeurt gewoon. Je brein kan geen connectie maken met dat einde. Waarom brengt die cameraploeg de documentaire niet uit als ze zoveel beelden hebben? Geen idee. Eigenlijk weet je best veel over Ben maar niks over die cameraploeg wat hun motieven zijn.

De beste en leukste scene die wat mij betreft bijna tegen genialiteit aanschuurt is de scene dat Ben voorstelt om mosselen te gaan in de Panne. Hij wil mosselen eten om een moord/beroving te vieren en het is 2 uur rijden naar de Panne en twee uur terug. Hij stelt dat voor aan de cameraploeg en wil betalen en een van hun verzint een smoes dat hij niet kan omdat hij al iets heeft afgesproken maar overduidelijk dat hun niet met een seriemoordenaar 4 uur lang in een auto willen zitten om mosselen te gaan eten. Ben raakt hierdoor gekwetst en dat is best wel grappig voor een gewetenloze moordenaar. Er zit ook wel echt een ongemakkelijkheid in die scene. Ik dacht dat het na deze scene beter zou gaan worden maar daar blijft het bij. Deze film heeft teveel herhaling om echt goed te worden en is te onduidelijk om echt te waarderen.

Heb lang naar deze film uitgekeken en behoorlijk wat van verwacht met woorden als revolutionair en dergelijke.

Het valt allemaal reuze mee, hoewel het concept zeker wel geinig is, is de humor van een behoorlijk laag niveau. Soms zeker wel leuk en droog maar als pastiche had het vele malen beter gekund.

Aan de ene kant behoorlijk creatief aan de andere behoorlijk slap uitgewerkt. Het had allemaal wel grappiger gekund.

mmm apart gevalletje cache.

Het mooie van Haneke vind ik wel dat hij helemaal geen fuck om zijn publiek geeft kan ik wel respect voor opbrengen.

Geen achtergrond muziek en een kille, afstandelijke en vooral sfeerloze manier van filmen.

Wat je dan wel weer krijgt is realisme vooral in combinatie met uitstekend acteerwerk van Daniel Auteuil en de rest van de cast.

Nog een pluspunt is dat je soms een film in een film zit te kijken en een beetje voor de gek word gehouden maar wel cool gedaan.

Zit ook een groot WTF moment in die heel onverwacht komt.

Daarnaast uiteraard maatschappijkritische lijn in verwerkt en schuldgevoel en racisme.

Denk aan de scene dat Georges in confrontatie komt met de fietser en de manier hoe Georges heftig reageert misschien onbewust omdat hij zwart is.

Maar begrijp niet waarom die laatste scene nou zo heel geweldig behalve dan dat veel mensen het niet gezien kunnen hebben omdat het zo'n drukke bedoeling is naast het symbolische kenmerk dat hun zonen wel gemoedelijk met elkaar om kunnen gaan.

Ook als er aangebeld wordt en niemand te zien is op straat en eigenlijk onmogelijk is dat het iemand is van buiten moet het dan het zoontje zijn omdat het zoontje op het einde met de zoon van Majid staat te praten dan zou dat zoontje de hele tijd met hun hebben meegespeeld en heel goed een geheim kunnen houden.

Daarnaast is het echt een film waar je nog veel over na kan denken en van verschillende hoeken kunt bekijken.

3.5

Ik had echt gehoopt dat ik dit een goede film zou vinden maar hij is echt hard tegengevallen.
Ten eerste bevestigd het alleen maar weer eens dat Nederlandse cinema weer bol moet staan van de seksscènes. En op zich niks mis mee maar deze film doet daar weer lekker aan mee. Het doet het wel op een manier dat je er niet opgewonden van wordt dat moet ik toegeven. Het wordt niet verheerlijk maar heb zeker het gevoel gehad dat de helft van de film iets van een tiet of vagina in beeld heeft. Ik krijg alleen maar een bevestigend gevoel hierbij.

De film had een goede intro met een desolaat sfeertje en een fantastische sounddesign.
Het camerawerk was erg statisch, totaal niet opvallend. Op een scene na dan toen die man de Pinokkio dvd aan het kijken was toen draaide de camera wel aardig van links naar rechts en vanuit 2 posities die in elkaar overvloeide.

De stukken bij de psychiater.:N De psychiater was niet geloofwaardig en hij had niet een grote inbreng maar ik geloof totaal niet dat dat een psychiater was. Dat gewoon een man die even op die stoel ging zitten in het begin geen intellectueel brilletje droeg en even later wel en op het einde een fonkeling in zijn ogen kreeg. Stella zei gewoon dingen daar die meer down to earth gebracht had kunnen worden. Dialogen lijken gekunsteld en emotieloos.

De film vond ik vooral saai en alles wordt uitgelegd en het boeide me niet echt.

Spannend was het niet maar wel hier en daar een creepy sfeertje. Jammer genoeg wanneer die andere vrouw erbij komt dan weet je gewoon dat zij een belangrijke waarde in het verhaal heeft.

Nou zijn er wel meer van de dingen die ik kan opnoemen. Dat swingers feestje had van mij wel langer mogen duren. Het liedje op het einde vond ik erg matig. Sowieso had ik het een sterker einde gevonden als de deur gewoon niet openging en je afvroeg en dat je niet te weten krijgt of Stella ooit vrij komt. Nog steeds geen geweldig einde maar wel een met een bittere nasmaak aan het geheel.

Demming is een sterke actrice en de sounddesign is top maar voor de rest vond ik een saaie rit en spanningsloos en ja het had van mij veel luguberder gemogen. Voor de rest boeit de vunzige praat mij ook niet.
Misschien dat ik ook geen enkel probleem heb met Stella's gedrag dat ik het allemaal niet boeiend vind en polygamie niet iets is waar ik van schrik of wereldvreemd vind.

Best wel goed.

Ik heb vroeger fulltime gepokerd en dus zou deze film mij wel goed moeten liggen. In deze film wordt er een beetje van alles en nog wat bijgehaald maar de daadwerkelijk stress en de zwaarte van het leven van een gokker wordt niet meegenomen. Dit is uiteindelijk een behoorlijk geromantiseerd beeld van een gokker met voor en tegenslagen waarbij ze zelfs twee keer overvallen worden.

Zo zijn er veel zaken in deze film die maar weinig te maken hebben met het werkelijke verhaal. Zo heb je die twee vrouwen in dat huis waar ook op een gegeven moment een travestiet bij komt maar eigenlijk heeft dat allemaal helemaal niks te maken met het verhaal, overigens komt de film ook niet meer terug op die twee vrouwen en al had Gould alleen in dat huis gewoond dan had dat ook niks veranderd aan het verhaal.

Op het einde komt een van de grootste gokkers ter wereld Amerillo Slim met een gigantisch bankroll aanzetten. Niet alleen een van de grootste pokerspelers maar iemand die eigenlijk op alles wil wedden en hij wordt totaal niet herkent? Overigens speelt Amerillo gewoon zichzelf volgens mij. Hij is een ontzettend herkenbaar persoon verder vooral als je een beetje in de gokwereld zit en niet iemand die je aan tafel wilt hebben. Maar de twee hoofdfiguren herkennen hem niet? Dat vind ik nogal raar.

Het einde na een winnende streak die uiteindelijk tegenvalt voor één van hun is ook nogal raar. De film wil daarmee zeggen dat kaarten, dobbelen en blackjack uiteindelijk maar een leeg bestaan is maar dat gebeurt in deze film wel heel snel en raar en van de ene op het andere moment heeft Danny het niet meer naar zijn zin. Hij heeft het op zijn werk ook niet naar zijn zin, hij heeft het met dat vrouwtje ook niet naar zijn zin, dus hij heeft het eigenlijk helemaal nergens naar zijn zin, zelf niet als hij een bult geld wint. Maar zijn personage heeft niet genoeg diepte (oftewel je weet helemaal niks van hem) zodat het einde ook niet aanslaat.

Nou ja goed, deze recensie begint veel te lang te worden. Uiteindelijk toch wel een aardige film van Altman met een goed sfeertje en goed acteerwerk maar sommige zaken zijn wel apart en onvolledig uitgewerkt.

Prettig gestoord filmpje.

Ik hou wel van dit soort films en ben een voorstander van lange introducties.

De dans scene en de tafel scene waren echt geweldig.

Eigenlijk vind ik de hele film wel stilistisch erg goed in elkaar zitten.

Maar voor de rest slaat de film wel als een tang op een varken en kan je je hersens niet echt ergens over pijnigen al lijkt het dat de film wel zoiets uit wil ademen.

3.5

Carlos The Jackel.

Het is me niet gelukt om de film in een keer te kijken. Heb het in 3 delen gekeken en het is een geweldige film.

Ilich Ramírez Sánchez aka Carlos the Jackal, is een revolutionaire die tegen het imperialisme vocht, een voorstander van het marxisme/socialisme en een van de beruchtste terroristen die Europa gekend heeft.

Ik wist helemaal niks van Carlos af en zijn hoogtepunten waren ook allemaal voor mijn tijd. Volledig onwetend hierover ben ik aan de film begonnen en dat was toch wel pittig. Soms even op Wikipedia wat informatie gezocht, wat me een beter beeld gaf over Carlos.

De film is gebaseerd op historische en journalistieke feiten en moet als fictie beschouwd worden omdat er veel grijze gebieden waren in zijn leven. Met dit in het achterhoofd vind ik het een goede karakterstudie en krijg ja na 330 minuten een heel goed beeld van hoe Carlos zijn leven heeft geleidt. Carlos zelf was erg intelligent en heel goed in talen, je ziet hem vloeiend Frans, Duits, Russisch, Engels en meerdere talen spreken. Nog beter als Waltz in Inglorious Bastards. Erg ambitieus, kil, charismatisch en hongerig naar macht. Wat mij ook opviel is waar Carlos ook was, waren er mensen die hem soort van aanbaden en klaar waren om alles te doen wat hij zei. Hij was ook een feestbeest en een vrouwenverslinder. Hij kwam ook vaak in het nieuws waardoor hij soort van sterrenstatus kreeg. Kortom een erg interessant persoon om te volgen en geweldig neergezet door Edgar Ramirez.

De tijdssfeer was ook erg goed en spatte van hem scherm af. De auto's, kleren en omgeving het klopte allemaal in mijn ogen.

Geweldig passende soundtrack en visueel was het ook allemaal goed te doen.

Genoeg actie en sensatie waar de OPEC gijzeling het absolute hoogtepunt was. Kortom een geweldige film tevens geschiedenisles en karakterstudie.

Heb er van genoten en de film doet me ook denken L'Instinct de Mort. Denk dat liefhebbers daarvan, deze film ook waarderen.

4.5 en voor mij de beste film van 2010.

Toch wel genoten van dit filmpje die voor mij wel een bittere nasmaak heeft achtergelaten.

De dialogen waren behoorlijk scherp en gevat ook al had het allemaal een overdreven toon.

Goede film over hoe nep mensen eigenlijk wel niet zijn en ook over hoe zinloos het leven wel niet is en dat allemaal in een luchtig jasje in één ruimte. Goed acteerwerk van alle vier.

Back up against the wall. Now take a step backwards.

Een hyper dystopisch beeld van de maatschappij waarin alleen de sterkste overleven.

Het verhaal is behoorlijk goed met allerlei verwijzingen naar de hedendaagse maatschappij waarbij conformeren eigenlijk veranderen is naar een monster.

De stijl is grauw en donker en de sounddesign is behoorlijk goed. Had hier en daar misschien nog wat beter uit kunnen pakken. Het is niet perse het verhaal dat me aanspreekt want die is wat mij betreft niet zo heel bijzonder, het zijn meer de kleine dingen in deze film.

Vangnetten tussen flatgebouwen om zelfmoord te voorkomen, sollicitatiegesprekken waarbij er met een stok op je hoofd wordt geslagen en een ober die dood wordt geschopt omdat hij zijn drankjes laat vallen.

Ja, behoorlijk goed, qua maatschappijkritiek en toekomstbeeld, afgeleidt van 1984 maar wellicht donkerder en beter dan die klassieker van Orwell.

Lang geleden dat ik zo'n waardeloos cliché filmpje heb gezien. Het origineel, hoewel erg lang gelden had een meer luguber sfeertje, wat ik er nog vanaf weet.

De makers zijn vergeten om deze remake met de huidige tijd mee te laten gaan. Ze dachten dat een filmpje op YouTube zetten al meteen voldoende is. Het is jammer dat de rest, de overdreven sardonische pestkoppen (waar hebben die mensen last van, vroeg ik me de hele tijd af) en het hele prom gebeuren is niet meer hetzelfde natuurlijk als in de jaren 70. De tijd lijkt wel op één telefoon na, één YouTube filmpje na gewoon stil te staan in deze reboot.

Geen personen van vlees en bloed maar in het algemeen ook gewoon een irritant goedkoop aanvoelend filmpje waar alle clichés uit de kast worden getrokken. Moretz doet het wel goed als de nieuwe Carrie maar heeft eigenlijk een veel te schattig gezichtje hiervoor en Moore doet me tegenwoordig denken aan een pretzel met teveel zout. Man, man wat is dat mens zoutig geworden, krijg elke keer weer dorst als ik haar zie.

De film mist spanning maar mist eigenlijk alles om als fatsoenlijk bestempeld te worden. Nergens wordt de film serieus of is er enige moeite gestoken in de sounddesign of een aardige shot maar is het gewoon een matige herhalingsoefening. Jammer van het geld en tijd die hierin is gestoken maar vooral jammer van mijn tijd natuurlijk.

Vermakelijk filmpje. Doet me denken aan thrillers uit de jaren 90. Doet je ook wel denken aan Die Hard 2 omdat het kerst is en het speelt zich af op een vliegveld. De film is wel erg negatief over vliegtuigpersoneel, alsof dat allemaal mislukte mensen zijn en dat het heel erg moeilijk is om een agent te worden. Het is helemaal niet moeilijk om een agent te worden. De film heeft wel ongeloofwaardige momenten die je maar met een korrel zout moet nemen maar het is wel vermakelijk allemaal. Doet je ook wel denken aan de film Phone Booth.

Vermakelijke film waarin Kevin Spacey en Barry Pepper allebei op dreef zijn.

Zijn allebei ook acteurs die ik erg fijn vind om naar te kijken.

De film zelf is een rise and fall verhaal dat wel erg snel gaat. Heel snel veel geld verdienen en restaurants en scholen openen en alles weer verliezen. De film gaat over lobbyen waarbij grote hoeveelheden geld verplaatst worden en daarmee onder de tafel gesjoemeld wordt. Het mooie is wel dat je medelijden met Jack krijgt ook al is het een gigantische klootzak die mensen gebruikt en alleen maar aan zijn eigen denkt. Hij kan er niks aan doen want het is de typische Amerikaanse mentaliteit. Hij speelt alleen maar mee net als iedereen die dat nu doet en vroeger deed. Hij is niet perse slecht maar Amerika zelf is slecht althans dat haal ik eruit.

Het had allemaal nog wel sterker en indrukwekkender gekund maar een goede film is het zeker.

Wel een aanrader als je van rise en fall verhalen houdt of gewoon Spacey een geweldig acteur vindt.

3.5

Iedereen in deze film is echt super stoer. De Joden zijn super stoer, de Russen zijn super stoer, de hoofdpersoon is super stoer en zijn vriendin is ook super stoer en alle vrouwen in deze film zijn super stoer. Alle mensen in deze film zijn super stoer. Niet normaal. Ken jij deze mensen in het echte leven of een reflectie daarvan? Nee, want die bestaan niet.

Cheap Thrills is een donkere film met grappige en redelijke smerige kanten. Het verhaal is wel redelijk origineel maar verder niet geweldig. Deze film moet het vooral hebben van de decadentie die het uitstraalt en hoever mensen gaan en hun eigen normen en waarden aan de kant schuiven voor geld en dat brengt een zekere spanning in de hele film.

David Koechner speelt in tal van (flauwe) komediefilms en speelt altijd dezelfde onbezonnen karakter en hierin laat hij zich toch wel van een andere kant zien en dat hij wel meerdere rollen aankan. Behoorlijk grappig om hem in deze rol te zien en behalve dat doet hij het ook behoorlijk goed.

Een film die mij de hele speelduur heeft vermaakt maar uiteindelijk miste ik nog iets speciaal dat de film écht goed en beklijvend maakt. Vooral een aanrader als je houdt van donkere films met zwarte humor of van psychologische films die zich in een ruimte afspelen.

Als je zit te twijfelen of je kinderen wil moet je deze film kijken dan wil je ze zeker niet.

Zat zeker een goede beklemmende sfeer in deze film die goed tot zijn recht komt.

Depressieve kids die er inzitten komen behoorlijk creepy over, vooral omdat je niet weet wat er precies gaat gebeuren.

Acteerwerk is redelijk, kinderen spelen erg goed en in het algemeen zat ik toch wel op het puntje van de bank wat ik de laatste tijd niet meer heb van horror films die uitkomen.

3.5

Chronicle is een originele superhelden film.

Het handheld camera werk waar ik een fan van ben vind ik hierin geen meerwaarde hebben. Waar het in Cloverfield de film intenser maakt maakt het hier de film nogal knullig.

Laten we eerlijk wezen dat het mee moet werken aan het realisme maar dat het totaal niet realistisch aanvoelt.

Voor mij is het mislukt en de verkeerde keuze om het zo aan te pakken want ze hebben hier een fantastisch idee dat niet al te best is uitgevoerd. Perfecte film ook om lekker uit te pakken met effecten en muziek maar dat doen ze niet. De jongens acteren goed maar toch kan ik de hoofdpersoon niet helemaal serieus nemen met zijn wilde taferelen.

Misschien is het leukste wel dat hun krachten eindeloos lijken te zijn en wat we gezien hebben maar een klein topje van de ijsberg is.

Behoorlijk goed.

Postmodern tot het bot, misschien te veel van het goede daarom minder spectaculair.

Maar ik kan altijd wel genieten van dit soort filmpjes en deze gaat behoorlijk ver.

Lijkt wel een satire op films die de mindere kanten van het leven in mooie buitenwijken laten zien en deze doet daar een paar schepjes bovenop.

Minpunt is toch wel de animatiestukjes die nogal ongepast zijn en nergens over gaan al slaat dat wel weer op het postmodernisme maar dat vond ik teveel van het goede.

Maar er zitten genoeg geniale vondsten in deze film en gestoorde ouders en kinderen en zeker te weten een aanrader.

Teleurstellend.

Een film met goede kanten maar die kanten zijn al te raden voordat je de film ziet. Oorlog is nutteloos. Maar ja dat weten we al. Probleem van de film is dat het saai is, nu is oorlog ook saai, je wacht en wacht en dan is er actie en dan is het weer wachten. Dat is best goed gedaan in deze film.

Wat jammer is, is dat er totaal geen achtergrondverhaal is in deze film. Hoe heeft dit nu allemaal kunnen gebeuren? Dat zou juist de film wat interessanter maken. Wat is de rol van de president in deze film? Geen idee. Daardoor krijg je een film met hier en daar aparte scenes maar je begrijpt de scenes niet helemaal, de rollen niet helemaal want er is gewoon geen inhoud. De fotografen zijn ook eigenlijk maar irritante mensen en Kirsten Dunst is de hele film lang chagrijnig. Dat is misschien wel realistisch alleen de film heeft de hele film lang een 'wat kan mij het schelen' vibe dat soms gecombineerd wordt met aparte muziekkeuzes waar je de betekenis niet van kan inzien. Zelfs als Dunst wordt neergeschoten op het einde kan het mij niks schelen. Het zou beter zijn als het jonge meisje wordt neergeschoten dan zou het emotioneler meer impact maken.

Er wordt veel gesproken over een burgeroorlog in Amerika, over verschillen die niet te overbruggen zijn maar in deze film komt dat allemaal niet ter sprake. Wie is wie en waarom? Is gewoon allemaal onduidelijk.

Deze film lekker gekeken in een lege bioscoopzaal en ik verveelde me gewoon. Het geluid was knetterhard. Zet dat geluid wat zachter man! Dat maakt de film ook niet beter. Ik ben een fan van Garland maar niet van deze film.
Alles waar Garland heeft geregisseerd kun je een tweede keer kijken maar niet deze film. Voor geen goud zou ik deze film nog een keer willen zien.

Behoorlijk intense onder de huid kruipende film.

De film gaat over een geestelijke gestoorde met bepaalde waan ideeën die eigenlijk alleen maar weer zijn dochter wil wederzien.

Ik moet zeggen dat de film me een erg melancholisch gevoel gaf, erg ongemakkelijk ook.

Green speelt zijn rol met verve, heel erg goed.

Grote pluspunt is imo de sounddesing, erg sterk word hier met geluid omgesprongen en dan ook met bepaalde foto's erbij wat helemaal zorgt voor een bevreemdend effect.

Manier van filmen en hoe sommige mensen reageren en wat ze zeggen was ook allemaal behoorlijk apart.

Ik had ook behoorlijk veel medelijden met de hoofdpersoon.

Erg sterke film maar zal hem niet snel nog een keer op zetten.

4

Visueel en qua sfeer behoorlijk interessant en integrerend maar qua verhaallijn enigszins frustrerend en teleurstellend. Hier had een hele gruwelijke film in kunnen zitten, die veel spannender en gruwelijker had kunnen zijn, dan dat we uiteindelijk geserveerd krijgen. Het lijkt ook wel hoe langer de film duurt, hoe minder interessant het wordt. Het einde begrijp ik niet eens maar vind het ook niet boeiend genoeg om me daar meer in te verdiepen. Zoals vaker met films die gaan over dromen herken ik mijn dromen hier absoluut niet in. Toch raad ik de film nog wel aan om te kijken omdat het wel origineel is en vanwege de eigenzinnige sfeer.

The Comedy.

Een film die vooral draait om verveling, leegte, gevoelloosheid, bindingsloosheid en op een bepaalde manier de belachelijkheid van de hedendaagse tijd. Ergens las ik dat dit een statement maakt over onze generatie maar dat wordt er wat mij betreft helemaal niet bij betrokken maar gaat het vooral over de hoofdpersoon zelf.

Dit is wel een film die vrij weinig mensen zullen aanspreken. Je moet zelf een soort cynisme of nihilistische denkwijze hebben om dit ten eerste grappig te vinden en anderzijds te waarderen. De opmerkingen en gesprekken zijn vaak ontzettend sarcastisch en venijnig maar tegelijkertijd moet je de triestheid erachter zien.

De soundtrack vind ik sterk en past goed bij de beelden. De film neemt de tijd voor alles wat wel bij de inhoud past maar zeker geen film voor het grote publiek. Langzaam, vrij weinig actie en gesprekken waar de meeste mensen hun wenkbrauwen van zullen optrekken en verbaasd zullen vragen waar het over gaat.

Leuke film.

Hou sowieso wel van films over het zakenleven en de daarbij behorende stress en dergelijke.

Ben Affleck is erg goed voor zijn doen en net als in Boiler Room passen dit soort rollen goed bij hem als office macho.

Overigens deden alle acteurs het goed en leken ze zich in hun rollen thuis te voelen(ja, zelfs Kostner deed het goed).

Het verhaal is niet zo heel geweldig maar de uitwerking is zeker van bovengemiddeld niveau.

De tijd vloog voorbij en het is ook zeker herkenbaar allemaal omdat we die periode van massa ontslagen ook uitgebreid op het nieuws hebben zitten volgen.

3.5

Dit is persoonlijk natuurlijk maar uw commentaar is ruk.

Vinnie Jones,een lijp personage...

Maar die kale is ruk!

Het is gewoon een wegkijker man,voor een oscar gelieve met uw vrienden iets anders opzetten,en genieten maar.Ruk. [/quote]

Maar die Kale is ruk heb ik niet gezegd.

Het is zeker gewoon een wegkijker maar dan mag een wegkijker nog wel middelmatig of zelf goed zijn. Heb ook eerder een bericht geplaatst over deze film en toen gaf ik hem een 3 omdat hij mij redelijk beviel en omdat ik van het concept houd.

Na een gedwongen 2e kijkbeurt zag ik in dat de film uitermate slecht was en natuurlijk kan iemand hem dan nog wel uitermate goed vinden maar dat noemen we downsyndroom.

En vinnie jones kan je misschien dan geen personage noemen omdat daar ook geen diepgang in zit maar hem kon ik nog wel waarderen zoals vele anderen die zijn bruutheid wel apprecieren.

En Stone Cold kan ik gewoon niet uitstaan, ik weet niet of dat bij meerdere mensen zo is, maar iedereen heeft toch wel minstens 1 acteur die, die niet uit kan staan. Stone Cold is niet eens een acteur die gast hoort gewoon in de ring thuis en niet verder dan dat.

En The Condemned kan zeker een aantal oscars waardig zijn, denk aan worst movie, worst actor.

Wel handig dat de demon zijn naam een keer verteld in een droom.

Le Conseguenze dell'Amore

Om te beginnen is het al een prachtige titel en een intrigerende poster.

ik had redelijk hoge verwachtingen van deze titel, mede door alle recensies die hier gepost zijn. Al die verwachtingen zijn beter uitgekomen als verwacht.

Om te beginnen met de hoofdpersoon Titta Di Girolamo een ontzettend stijlvol figuur, en geweldig neergezet door Toni Servillo. Zeker props voor het acteren van deze man.

Daarnaast nog de prachtige serveerster Sofia gespeeld door Olivia Magnani. Het is al meerdere keren gezegd maar wat een ontzettende schoonheid is zij. Prachtige vrouw.

Het acteren is top, maar wat de film nu echt goed maakt is het camerawerk ondersteunt met de geniale soundtrack. Ik kon elk nummer wel waarderen dus dat maakt het wel goed.

Er zitten een aantal prachtige shots in, die ik waarschijnlijk nooit meer zal vergeten.

Zeker een aanrader deze film, als je van filmkunst houd tenminste.

Houd zich niet aan de normale opbouw en is ontzettend origineel misschien wel one-of-a-kind.

We hebben meer van dit soort films nodig.

Al met al een stijlvolle film met een triestig einde maar wel een perfect einde in mijn ogen.

Het wordt steeds moeilijker om een top 10 samen te stellen, maar deze verdient zeker daar een plaatsje in en de volle punten. Ik krijg ook ontzettend veel zin in het leven na deze film.

Dit nummer blijft maar door mijn hoofd spoken.

http://ISAN - Remegio

Geweldige film.

Ik heb deze maar lukraak opgezet en ik verwachtte een soort ouderwetse gevangenisfilm maar het is veel meer een existentiële karakterstudie. De hoofdpersoon is een persoon dat nergens bijpast en nergens het gevoel van thuis heeft en daardoor een probleem heeft met regels en autoriteit. Al heel snel dacht ik aan het boek The Catcher In The Rye waarin je kan spreken van een soortgelijk persoon. Misschien kan je ook denken aan One Flew Over the Cuckoo's Nest.

Luke gaat voor vandalisme naar de gevangenis en moet 2 jaar zitten. Hoewel dat niet lang is maakt het voor Luke niet uit of hij in de gevangenis zit of daarbuiten. Je hebt altijd bazen en regels en restricties. Het maakt voor de hoofdpersoon ook niet uit of hij dood wordt geslagen of dat hij door bliksem wordt getroffen of dat hij zichzelf dood eet. Leven of doodgaan maakt ook niet uit. Door deze houding krijgt Luke een heldenstatus of inspireert hij de andere gevangenen in de gevangenis, al is inspirerend zijn ook iets wat Luke niet wil zijn, al is de realiteit wat triester. Iemand die geen enkel doel heeft in het leven en altijd alleen door het leven trekt. Je zou het ook nihilisme kunnen noemen.

Dit is een man die je niet kan verleiden met geld of seks of drugs of wat dan ook en daar ook geen plezier of nut in kan vinden. Iemand die eigenlijk altijd ongelukkig is of neutraal of stoïcijns. Terwijl er niks mis is met hem, je zou hem zelfs slim, charmant, grappig of gevat kunnen noemen, zal er niks in het leven zijn dat hem kan heugen of blij kan maken, er is niks. Dus leven of doodgaan heeft geen betekenis. Misschien is doodgaan zelfs een verlossing.

De film heeft veel interessante scenes en voelt voor 1967 behoorlijk modern aan. De film heeft constant wel interessante composities en over iedere scene is wel nagedacht. Vanwege de hoofdpersoon en onderwerp is de film wel tijdloos te noemen. Er is immers altijd autoriteit waartegen je kan verzetten. Wel moet ik zeggen dat dit een hele 'gezellige' gevangenis is. Je zou er zomaar 3 maanden bij willen zitten. Hard werken om dan in de avond een potje te pokeren. Niet echt een gevangenis waarbij je constant op je hoede moet zijn omdat iemand een tandenborstel heeft omgetoverd naar een steekwapen en die je elk moment overhoop kan steken. Je zou best goede argumenten kunnen verzinnen dat dit leven beter is dan het moderne kantoorleven.

Een film die ik elk jaar wel een keer kan opzetten. One-of-a-kind meesterwerk.

Uit onderzoek blijkt dat een kantoorbaan de meest depressieve baan is die je maar kan hebben en dat boeren het meeste gelukkig zijn. Dat is wel logisch in mijn ogen en het is ironisch dat er zoveel mensen zijn die heel hard hun best doen op school en universiteit om uiteindelijk maar zo'n depressief leven te leiden. Deze film valt onder een bepaalde genre dat ik kantoor horror noem. Deze film is lang niet zo goed als de serie Severence maar heeft er wel wat van weg. Als je die serie geweldig vindt dan kan ik je deze film wel aanraden. Die serie is nog wel veel beter en surrealistischer dan deze film maar deze film vermaakt wat mij betreft wel.

Jon Hamm speelt zijn rol erg goed en de andere acteurs doen het ook allemaal overtuigend. Ik weet niet echt of deze film klopt want hoe kan Orson zijn werk afkrijgen als hij voor een deur blijft staren die er niet is en in een denkbeeldige kantoor verblijft. Ik weet het niet maar op zich maakt dat niet heel veel uit. De vraag is natuurlijk of dit nu komt door Orson zelf of de omgeving of een combinatie van beide. Deze film zelf had wel indringender gemaakt kunnen worden, de leefwereld van Orson had wel wat intenser in beeld gebracht mogen worden. Toch is het eindshot best sterk te noemen maar de film is ook alweer niet een hoogvlieger. Visueel is het allemaal wel in orde maar het is niet spannend of verrassend te noemen. Voor een Netflix film wel geslaagd.

Wrath of man vond ik een geweldige cynische actiefilm en die heb ik 4.5 sterren gegeven. Die film daarna was Operation Fortune wat ik maar een debiele bedoeling vond, een neppe misdaadfilm waarvan ik het einde niet heb kunnen halen, al weet je het einde al voordat je de film aanzet natuurlijk. Overdreven spionnenonzin. Al was Hugh Grant wel goed in die film. Hugh Grant speelt steeds meer cynische rollen en dat kan ik wel waarderen. En toen kwam deze film waar ik niet heel enthousiast over was maar Guy Ritchie en Gyllenhaal geef ik wel een kans natuurlijk.

Dit is wel een vlot gemaakte actiefilm maar ik schaar het wel onder Amerikaanse propaganda. Ik bedoel hier gaan 100 jihadisten dood t.o.v. een Amerikaanse supersoldaat. Jihadisten zullen natuurlijk niet geweldig getrainde soldaten zijn maar hierin lijken ze als idioten naar de kogels toe te rennen. Deze mensen zoeken niet eens dekking maar lopen met zijn allen gewoon midden op de weg en worden neergemaaid. Dit is wel gebaseerd op een waargebeurd verhaal waarin Amerika geweldig uit de verf komt natuurlijk in een illegale oorlog waarbij ze het land alleen maar meer de tering in hebben geholpen maar dat maakt verder niet uit want kijk dit verhaal dan. En op het einde zie je de echte mensen waar dit verhaal op gebaseerd is en die lijken niet eens op de acteurs. Zowel de acteurs als het verhaal zijn mooier gemaakt dan de werkelijkheid. Sommige montages zijn wel goed gemaakt maar jammer genoeg ook niks meer te merken van de stijl van Guy Ritchie. Echte bangers zoals Lock Stock en Snatch hoeven we niet meer te verwachten.

CRYSTAL FAIRY & THE MAGIC CACTUS AND 2012, is een originele coming-of-age film die zich onderscheidt op de manier waarop deze zich ontwikkelt qua verhaal en karakters en is donkerder dan andere films in dit genre. Positief verrast door Micael Cera, waarbij ik van te voren dacht dat hij weer een typische komische rol ging spelen, laat hier wel zien dat hij tot veel meer in staat is.

Ik kende helemaal niks van dit verhaal en het maakt het wat interessanter omdat er Nederlanders bij betrokken zijn. Het verhaal zelf is interessanter dan de documentaire zelf. De documentaire is redelijk waardeloos te noemen. Het is sensationeel gemaakt met veel vulling en het is allemaal bombastisch. Grootste probleem van deze docu is dat je meer wilt weten of meer een inkijkje wil in die bunker.

De filosofie van deze nerds is redelijk waardeloos, het is gatenkaas, het slaat eigenlijk helemaal nergens op. Dat deze nerds een soort van eigen wereld in een bunker willen creëren is interessant maar je wilt toch meer weten hoe ze daar nu hun tijd hebben besteed? Gamen, bier drinken? Wat deden ze daar nou? De hele tijd die servers beheren?

De kant van de politie is nog wel interessant. De nerds maakten uiteindelijk gewoon debiele fouten maar dat is wel vaker. Overmoedigheid, onschendbaarheid. Het goed praten van kinderporno op het einde was helemaal achterlijk, al leek die gast wel als een typische consument van kinderporno. Waarom ging die gast nu niet naar de gevangenis? Ging het om geld en om hoeveel geld? Vragen vragen.

De allergrootste minpunt van deze docu is dat ze de bewoners van dit dorpje aan het woord lieten die eigenlijk helemaal niks weten. Ja, weten wij veel wat er in die bunker gebeurd... Ja, oké. En wat gebeurde er nou met die Ierse crimineel dan?

Boeiend verhaal maar waardeloze docu.