Meningen

Leuke film.

Ik heb geen trailer gekeken en kijk geen trailers en als je trailers kijkt dan moet je even nadenken over de beslissingen die je maakt in je leven want er gaat iets toch niet helemaal goed.

Goede combinatie van misdaad, horror en komedie moet ik zeggen. Heb toch ook regelmatig moeten lachen. Ik moest ook lachen om Kevin Durand die er in mijn ogen uitziet als een hele gespierde Elon Musk. Dus in mijn ogen vermaak van begin tot eind, al was het einde een beetje over de top. Maar plezerig kijkvoer hoe dan ook. Aanrader.

Totaal geen liefhebber van dit soort wollige films maar heb me er wel mee kunnen vermaken.

De combinatie romantiek en tijdreizen ben ik nog niet tegengekomen al is het tijdreis gebeuren niet echt belangrijk en inwisselbaar. Het gaat meer om keuzes maken in het leven maar op dat vlak doet de film mij ook vrij weinig al onderscheid deze zich wel van andere romcoms. De film heeft zo zijn charme en kent genoeg grappige momenten om alsnog tot een voldoende te komen.

Origineel filmpje.

Erg fris en vlot met een passende soundtrack en leuke spontane dialogen.

Matt Damon en Emily Blunt hebben inderdaad een erg goede chemie.

Het einde voelt een beetje te makkelijk aan maar ik heb er vrede mee.

*3.5

after kidulthood comes adulthood

Een zeer waardig vervolg op kidulthood met een aantal nieuwe personages en nog veel van de vorige film. nog steeds de goede Engelse straat sfeer en goede muziek. Ik denk als je niet van de muziek houd en van de hip-hop sfeer dat je de film niet zo goed vind. Ik zelf houd daar wel van en vind het geweldig uitgewerkt. Vond de eindscène erg goed trouwens.

4

Apart filmpje die je niet snel met een andere film kan vergelijken. Soms vraag ik me af of Michael Cera maar ook Jesse Eisenberg goede acteurs zijn want ze spelen altijd dezelfde soort rollen. Een sociaal, ongemakkelijk persoon; enigszins autistisch maar die spelen ze dan ook altijd en in deze film weer. Spelen ze dan elke keer zichzelf of worden ze getypecast? Ik heb geen idee. Lijkt me echt vervelend om dit soort rollen elke keer weer te moeten spelen ook al doen ze het goed.

Deze film heeft een aparte familiedynamiek met heel sterk en authentiek acteerwerk. Je kan de personages niet helemaal duiden of echt goed lezen. Zijn ze nu depressief, geestesziek of een beetje maf of een combinatie van al die dingen bij elkaar? Ik zou deze film geen komedie willen noemen want de komedie in deze film is eerder cringe of ongemak zonder dat het grappig wordt. Ik heb geen enkele keer gelachen. Op een gegeven moment maakte de hoofdpersoon een grap, die niet echt goed is waarbij niemand aan tafel moest lachen. Ongemak. Je kan de personages niet goed lezen waarbij het enigszins mysterieus blijft, al zit er wel een conclusie in. Er zit ook poker in deze film wat ik wel kan waarderen en dat goed in beeld wordt gebracht.

Ge-wel-dige film.

Ik verwachte een standaard komedie met droge humor en talloze fucks erin dus eigenlijk superbad.

Maar er zit voldoende humor in deze film en word nergens overdreven de karakters blijven behoorlijk realistisch en het acteerwerk is gewoon erg goed.

Kristen Stewart die chick van Twilight word al eerder gezegd kan ook gewoon erg goed acteren.

Het is een goede mix tussen humor en drama en de 107 minuten vliegen voorbij.

De soundtrack is ook gewoon top en de sfeer redelijk.

Het gaat over een shitty zomer baan die iedereen wel een keer heeft gehad en kan je daarom wel goed inleven in film.

4

Erg leuk.

Het is niet schaterlachen bij deze film maar er zitten genoeg grappige momenten in. Plus het hele air-drum wereldje wat hier wordt uitgebeeld is gewoon ontzettend grappig gedaan.

Het is erg overdreven expres cliché allemaal wat min of meer de humor moet zijn.

Erg veel foute montages in deze film maar ook best veel geinig gefilmde scenes.

Apart filmpje, wel een aanrader.

3.5

Net een stukje van gekeken.

Het acteerwerk is ontzettend slecht en alles komt ontzettend geforceerd over. Het XTC gebruik wordt hier benaderd door iemand die echt nooit van z'n leven iets van drugs heeft gebruikt en zich totaal niet in die wereld kan inleven. Met XTC dansen in een videoclip dat moet voor Slee wel een origineel idee geleken hebben natuurlijk toen ze haar boekje schreef. Jammer genoeg heeft ze voor de rest geen informatie erover opgezocht want dat kan natuurlijk echt niet.

SLECHT!

Ik ben geen fan van Renate. Ze is wel een goede actrice. Een hele goede actrice. De reden waarom weet ik weer nu ik deze film heb gezien. Haar hoofd lijkt op een appel. Als je het eenmaal ziet dan kan je het niet meer anders zien. Ik ben ook geen fan meer van Joachim Trier. Laat ik positief beginnen dat ik wel blij ben dat Trier nog films maakt voor volwassenen in een infantiele wereld. Deze film is ook nog best wel stijlvol en geloofwaardig en het acteerwerk is erg goed.

Alleen boeit het mij allemaal niet echt? Ik ben een man dus zo'n scene dat twee zussen huilend een stukje uit een script voorlezen boeit mij niet echt heel veel. Deze film duurt lang is traag en in mijn ogen voorspelbaar. Het deed mij uiteindelijk niet zo veel. Het trucje op het einde doet mij dan ook niet zo veel. Dat was gewoon een trucje. Zijn vorige film deed mij ook niet zo veel.

Ik ben groot fan van Oslo, 31. August en dat blijft in mijn ogen zijn beste film. Al ben ik gewoon fan van de structuur in die film. Beide films waarin zelfmoord een rol speelt. Ik ben geen fan meer van Trier. Trier maakt in mijn ogen dramafilms voor vrouwen. Zijn vorige film the worst person in the world was een vrouwenfilm. Ik begrijp die titel nog steeds niet. Ironie? Ik had een artikel gelezen dat veel vrouwen een connectie maken met die film en dat kan ik helemaal begrijpen. Deze film is weer hetzelfde. Het is niet van ik ben een man en ik wil Jean Claude van Damme zien maar dat merk ik wel aan deze film en zijn vorige film dat het gewoon serieuze dramafilms voor vrouwen zijn geworden. Ik kan me gewoon niet inleven met geen enkele personage in deze film.

En psychologisch is het allemaal wel interessant maar tegelijkertijd zegt het mij allemaal vrij weinig. Misschien moeten die mensen even een goed gesprek houden met elkaar i.p.v. een film maken. Dat is mijn conclusie. Het is wel interessant dat Trier invoelende films maakt voor vrouwen. Dat is wel een dingetje. Een mannelijke schrijver die voor vrouwen schrijft of een vrouwelijke schrijver die voor mannen schrijft op een invoelende manier komt niet veel voor. Dat is redelijk uniek.

Zeer vermakelijke film, beter als ik had verwacht. Hoofdpersoon speelt zijn rol erg goed en je kan je er goed mee inleven. Hij is ook de enigste die normaal is, de rest van de personages hebben allemaal iets wat abnormaal is. Vond de soundtrack ook goed bij sommige scènes wat minder maar haalt de film zeker niet omlaag.

Ook leuke bijrollen van cheech and chongs als de inbrekers.

4

Antionio Campus maakte eerder al een 30 minuten kort film over een verveeld meisje die haar maagdelijkheid op Ebay aanbied. Campus gaat met deze film verder over de negatieve kanten van het internet en dan voornamelijk met de makkelijkheid waarop de jeugd allerlei filmpjes kunnen zien over sex en geweld.

De film begint dan ook erg goed met een paar van die filmpjes waar je een paar gevechten ziet, een executie, een fail en nog wat filmpjes in die trend. Dan zie je een sadistisch pornofilmpje waar de vrouw laten we zeggen niet echt nobel behandeld wordt. Dan zie je dat er een jongen die dit in het pikdonker aan het bekijken en het enige licht in de kamer komt van de monitor.

Robert (de hoofdpersoon) een jongeman die dus geobsedeerd is door dit soort filmpjes die je met alle gemak van het internet kunt plukken is nogal vervreemd van de wereld, introvert en denkt dat hij en dat wordt in het begin nog duidelijk gemaakt geen goed persoon is.

Deze film wil zeggen dat we door de technologische tijdperk killer en emotielozer worden en tjah dat is niks nieuws onder de zon en weet iedereen wel en hij is niet de eerste die daar een film over maakt. Maar hij introduceert wel dat door de makkelijkheid en toegankelijkheid van geweld en sex op het internet dat je daardoor vervreemd van de wereld raakt en je niet weet hoe je moet gedragen. Door de echtheid van de filmpjes weet je niet meer wat er door de beugel kan. Een goede reflectie van deze tijd en de emotieloze en kille sfeer is van de film en de personages af te lezen maar schept een grote afstand met de kijker wat intentioneel bedoeld is maar maakt de film ook erg oninteressant en saai. De out-of-focus shots die er heel veel zijn vind ik niet echt mooi maar maakt wel de afstand duidelijk die Robert met de rest van de wereld heeft. Ook de vele shots waarvan de beelden expres niet goed gefilmd zijn en je maar een half gezicht ziet of dat je gewoon slecht kunt zien wat er nou eigenlijk gebeurt moet weer leiden naar de amateuristische filmpjes die Robert continue ziet.

Het is een sterke film maar de stijl is niet echt nieuw of eigen maar heeft veel weg van Hanneke en lijkt ook veel op Elephant van Gus Van Sant. Dus hij introduceert wel wat nieuwe dingen zowel om over na te denken als camera technieken maar het lijkt dus heel veel op het werk van de bovengenoemde regisseurs.

Het had in mijn ogen nog wel sterker gekund en het einde was voorspelbaar. Toen die meisjes op de grond vielen en Robert er heen liep toen was het overduidelijk dat dat een belangrijke scene was en dat er iets niet klopte wat op het einde terug ging komt en had ik het geraden waardoor het einde niet verrassend of choquerend was.

Maar goed een film die door de kilheid wel even blijft hangen en een goede oefening is in stijl en vorm maar niet geheel bevredigend. De versie die ik had duurde maar 100 minuten en is dus 20 minuten korter, heb niet het gevoel dat ik iets gemist heb maar toch een keer nog de 120 minuten versie kijken.

3.5

Sono nr. 2

Na 'Cold Fish' gezien te hebben had ik wel weer zin in een geschift filmpje. De speelduur stond me tegen net als iedereen hier maar na alle recensies hier gelezen te hebben geloofde ik wel dat het niet zo'n probleem zou zijn. En inderdaad, de 237 minuten knallen met gemak weg en heb geen enkele keer op de klok gekeken. Soms zakt de film wel een beetje in en wordt het vermoeiend maar al snel gebeurt er weer iets waardoor je aandacht weer versterkt.

Ik kan Sono wel waarderen en heb enorm respect voor iemand die zoiets bedenkt. Het is eigenlijk een romantisch verhaal maar enorm geschift gebracht. Het begint meteen goed met de hoofdpersoon die zoveel mogelijk wil zondigen om zo zijn vader die een priester is maar helemaal vervreemd van de wereld weer terug te krijgen. Dit idee alleen al vind ik eigenlijk wel genoeg om een film van anderhalf uur of 2 uur te vullen maar dit is maar een heel klein gedeelte van de film. Het grappigste vond ik nog wel toen de hoofdpersoon op een soort van ninja manier wordt opgeleid om een upskirt specialist te worden. Wat een gortdroge scenes zijn dat zeg.

De film barst van de vele ideeen en het gaat maar door en door en door maar het word nergens vervelend. Soms zitten er wel echt belachelijke dingen in maar die neem je maar voor lief bij Japanse cinema. De film gaat veel over religie en daar is Sono niet echt een fan van want in deze film worden religies behoorlijk negatief en gestoord uitgebeeld. Wat ik wel kan waarderen is dat de personages weer sterke veranderingen doormaken en net als in Cold Fish gaat het ook over macht en controle.

De soundtrack is wel goed maar niet heel sterk. De soundtrack is heel serieus maar ik kan het verhaal dat wel vet bedacht is niet serieus nemen dus dat werkt een beetje averechts alhoewel dit natuurlijk wel een film is dat veel genres en ideeen combineert. Gewoon goed die soundtrack al vond ik zevende symfonie van Beethoven in 'Irriversible' 10 keer zo sterk.

Gewoon goed maar hoef deze niet een 2e keer te zien. De film neemt een avond in beslag en is gewoon erg goed vermaak. Voor de rest ben ik het met Knisper eens over de belachelijke elementen in deze film.

'Cold Fish' vind ik wel veel beter, veel volwassener en bevat mooiere shots. Die film choqueerde mij wel en deze niet. Minder belachelijke scenes en een sterkere originelere soundtrack.

3.5

Droomwereld.

Je kan dromen over mensen die er niet meer zijn. In je droom kan je alles perfect verbeelden, alle maniertjes en kleding en gedragingen. Jij bent veranderd maar die mensen zijn precies hetzelfde. Ze zeggen de perfecte dingen, de dingen die je wil horen. Je bent nog niet klaar voor de realiteit, je wil nog even dromen. In je fantasie kan je alles dromen, alles wat je wil horen krijg je te horen. Je weet dat het niet echt is, het is een droom, ooit moet je wakker worden maar niet nu.

Iemand belt aan. Een interessant persoon drukt op je bel van de deur die vraagt om binnen te komen. Je bent nog niet klaar voor het echte leven, je bent niet klaar om echte mensen binnen te laten. Je leeft namelijk in een droomwereld. Maar je kan wel over die persoon dromen, je kan een hele relatie bij elkaar dromen. Je komt elkaar weer tegen, de relatie is perfect, de persoon is perfect, zegt de perfecte dingen. Hoeveel dagen ben je al aan het dromen? Is dit echt? Voelt het echt?

Soms dreunt de realiteit even door je droom, een scheur door je verbeelding dat je even herinnert dat je aan het dromen bent. Je weet dat het niet echt is en je weet dat je ooit weer moet ophouden met dromen. Je verbeeld je de perfecte afsluiter voor. Je hoort alle dingen die je wil horen. Je wilt niet dat het stopt maar je moet stoppen, ooit moet je stoppen met dromen. Je hebt alles perfect verbeeldt, de perfecte afsluiting, beter dan een echte afsluiting. Je bent klaar voor het echte leven, voor echte mensen. Je gaat naar de persoon die heeft aangebeld, je bent klaar om echte mensen binnen te laten.

Nou deze film was best gay.

Best wel goed.

Inderdaad een heel fris en origineel verhaal waar naar de dood toe gewerkt wordt.

Choreografie en de muziek zijn erg goed en het acteerwerk is ook wel goed van Roy Schneider.

Maar ik vind het eerste deel het beste om hem elke ochtend It's Showtime, folks te horen zeggen en dan continue paffend en gorgelend aan het werk te zien.

3.5

Fijne film.

Iedereen vergelijkt hem met Reconstruction, wat alleen maar goed is in mijn ogen. Maar het gaat toch om de stijl van Boe, wat je alleen maar kan verwachten.

Ik ben sowieso niet van mening dat een regisseur telkens een betere film moet maken. Het hoeft helemaal niet beter of meeslepender te zijn dan Reconstruction.

En deze film met Inland Empire vergelijken is mij ook een groot vraagteken.

Maar goed ik vond het een fijne film. een leuk origineel idee en heb er van genoten. Van de muziek, acteerwerk, sfeer, belichting en het verhaal. Typisch Boe en heb weer zien om Reconstruction te herzien.

4

Wel een vermakelijke film als je, je niet gaat storen aan gigantische onzin.

Hij was redelijk spannend in de trend van ik wil weten hoe deze af gaat lopen.

De personages zelf waren wel eendimensionaal en nogal cliché.

De reden waarom het allemaal gebeurd en hoe het allemaal opgelost gaat worden is niet geweldig. Toch heb ik me vermaakt hierbij en is de tijd snel voorbij gevlogen.

Alyce is mij redelijk goed bevallen al zijn er genoeg minpunten.

Het begin is erg taai en het duurde te lang. Niks tegen een langzame opbouw tussen 2 vriendinnen maar arggg die gesprekken van hun waren gewoon erg pijnlijk voor mij. Ik wilde de film bijna uitzetten. Wat een gezever van niks zeg.

Ik snap ook niet dat Alyce haar vriendin wil laten schrikken terwijl zij op de rand van het dak aan het dansen was? Uiteindelijk is het een ongeluk geweest maar als ze haar had laten schrikken had ze net zo goed naar beneden kunnen pleuren.

Dialogen waren gewoon slecht in de hele film met als hoogtepunt de monoloog van die drugsdealer die zichzelf goed wilde praten. Erg vervelend en erg cliché. Sowieso niet boeiend maar ook erg misplaats alsof het ook maar enigszins in de context van de film past. Het maakt de film er niet interessanter of beter op en het zet je sowieso totaal niet tot nadenken. Redelijk belachelijk vond ik het eigenlijk.

Het drugswereldje wordt wel redelijk goed weergegeven al vond ik het ook weer belachelijk dat Alyce die gast gaat neuken voor drugs. Ook weer behoorlijk misplaats en totaal niet serieus te nemen.

De film had spannender gemogen en luguberder. Het einde is behoorlijk goed al had ik ook wel het gevoel dat er blikken pasta-saus zijn opengetrokken.

Dialogen waren wel het grootste minpunt en de poging om het diepgaander te maken is mislukt, de opbouw van de hele film vind ik wel geslaagd en de film heeft zeker zijn momenten.
Het luchtige abrupte einde vond ik ook erg goed met die verbaasde kop van Alyce.

Lee heeft potentie dus kijk wel uit naar zijn volgende film.

The Amazing Spiderman heeft geen enkele toegevoegde waarde en blaast totaal geen nieuw leven in deze stripheld. Het is vooral weer erg veel van hetzelfde en dan nog erg inspiratieloos gebracht. Zelfs Andrew Garfield die ik in andere films altijd sterk vind spelen, speelt nu als een slappe vaatdoek.

Daarnaast ziet die hagedis er ontzettend stupide uit en komt er vrijwel geen dreiging uit deze geanimeerde reptiel. Sowieso kwam deze reboot er veel te snel en ik heb het gevoel dat deze reboot er alleen maar is om zakken geld binnen te harken. Want wat onderscheid deze film nu van de eerdere Spiderman met Tobey. Op een paar kleine details na, helemaal niks. Het gevoel van de stripboeken lijkt zelfs verder weg en audiovisueel stelt het helemaal niks voor.

De film is ook behoorlijk slaapverwekkend wat misschien wel het grootste minpunt is.

Ik houd van satire maar de satire ligt hier vaak er te dik bovenop. Ik ben een lezer en volgens mij bestaan deze boeken niet die hierin voorkomen. Daarom begrijp ik de satire niet. Op een gegeven moment zegt de hoofdpersoon dat het boek als titel ook wel 'fuck,' kan hebben en de uitgever vind dat ook goed. Dat vind ik niet grappig en zelfs goedkope humor. Dat kan letterlijk door een kind geschreven zijn. Haha, fuck.

Daarnaast is er wel genoeg te genieten en is het mix van comedy, satire en drama op een unieke manier. Ik snap de film wel, het uitmelken van zwart leed in kunst. Alleen deze boeken bestaan niet en daardoor vind ik de satire niet zo goed. Het einde is dan wel goed vind ik en zijn tussendoor mooie en grappige momenten, zoals die oude mensen die gaan trouwen die altijd wel een glimlach op je gezicht toveren als ze in beeld komen. Uiteindelijk een beetje een te rare mix van van alles en nog wat.

Heel erg tof.

Ik vond 2016 een miserabel filmjaar op enkele uitschieters na en nog slechter dan 2015. Een top tien lijst komt er van mijn kant ook niet. Reviews schrijf ik eigenlijk ook niet meer. Series zijn belangrijker geworden dan film en dat gaat zich alleen maar verder ontwikkelen in de toekomst. Gesprekken met kennissen en vrienden gaan ook alleen maar over series, niemand heeft het meer over films. Het medium is jammer genoeg dood aan het bloeden.

Maar.... antipathie... American Honey is een geniale, geweldige film. Een film die film weer een beetje belangrijk maakt.

Deze film gaat over armoedige jonge kinderen/volwassenen die tijdschriften deur aan deur verkopen. Jeugd dat van alles aan elkaar liegt om ook maar een sale te krijgen aan de deur. Dit gaat gepaard met alcohol en wiet en veel (donkere) hiphop. Grappig is dat ik vroeger zo'n baan had. Elke dag stopte er een bus op het centraal station waar je dan elke dag weer met andere mensen inzat en elke keer naar een andere locatie reed. Iedereen was constant sigaretten aan het roken en na het werk aan de bier en joints. Dus heel veel herkenning in deze film voor mij. Het was allemaal niet zo hard als in deze film maar heel veel overeenkomsten.

Dus enigszins geflipte jongeren die ook nergens anders terecht kunnen verder en triest genoeg geen toekomstperspectief hebben. Voor mij was het een bijbaan voor hun is min of meer hun leven. Zit natuurlijk wel een verschilletje in. American Honey is een kijk op de American Dream en die wordt hier behoorlijk rauw, eenzaam, grof en grillig uitgebeeld. Veel armoede overal. Echte echte armoede. Zit toch wel een hele triestige scene in op het einde en geeft een heel realistisch gevoel af. Sowieso heel veel triestigheid in deze film zonder dat het heel zwaar wordt maar het blijft wel hangen.

Het cameraperspectief is geweldig. Het is alsof je zelf in de bus zit en met hun meegaat elke keer. Als ze in het begin in Kansas City aankomen en iedereen begint om zich heen te kijken, was ik bijna net zo enthousiast als de kids in de bus. Zeer immersive dus!

De American Dream is dead zoals Trump het zelf door een microfoon blèrt. Dat lijkt deze film wel te zeggen. Als je kijkt naar alle relaties in deze film dan is er geen warmte of liefde te vinden. Nergens vind je echte gevoelens en niemand gelooft daar verder in of lijkt daar naar te zoeken. Gecombineerd met heel veel wiet vooral, nog iets waar je behoorlijk gevoelloos van wordt en dan ook harde hiphop constant dan ook wel afgewisseld wordt met beelden van die jongeren die verloren voor zich uitkijken. Een scene dat een 12 jarig meisje zit te twerken op haar verjaardag blijft bij mij ook hangen. Eigenlijk is iedereen alleen en eenzaam in deze film. De hoofdpersonen, de cowboys met witte hoeden (waarvan je nooit hun intenties hebt geweten), de boys die in de oliewereld werken en iedereen die ze tegenkomen onderweg. Deed me op een verschillende manieren ook denken aan The Catcher in The Rye; waar ook iedereen eenzaam is.

De film is misschien te lang maar de hele aanpak vind ik zo ontzettend geweldig dat de film van mij wel veel langer had mogen doorgaan. Zonder twijfel is dit de beste film van 2016!

Goede oorlogsfilm.

Bradley Cooper speelt hier tot nu toe zijn beste rol. Voornamelijk iemand die een alledaagse man speelt in komediefilms en soms een uitstapje maakt naar andere films maar voornamelijk altijd eenzelfde soort rol speelt. Hier speelt hij een nogal eenzijdig, niet al te intelligent en zelfbewust figuur maar hij komt wel heel realistisch over op mij. De ongemakkelijkheid van het personage komt heel goed over.

De hoofdpersoon Chris Kyle is een van de dodelijkste snipers in de Amerikaanse geschiedenis met 160 doden op zijn naam al is dat volgens hem het dubbele. De gevechten vind ik erg goed in beeld gebracht en speelt ook in op je eigen ethiek wanneer je kinderen ziet door zijn scope en hij de afweging moet maken om een kind dood te schieten. Dat vind ik behoorlijk sterk.

Dat de film nationalistisch of een propagandacampagne voor het Amerikaanse leger is, vind ik onjuist. Ik vind Chris Kyle helemaal geen held en de film laat dat ook niet echt zien. Na het zien van deze film wil je in ieder geval Chris Kyle niet zijn en de oorlog wordt uitgebeeld als een regelrechte hel waar je niet wil zijn. Dat Kyle zijn eigen posttraumatische stoornis niet onder ogen ziet of niet wil toegeven en voor de zoveelste keer teruggaat naar Irak om ´zijn boys te beschermen´is behoorlijk wrang en elke keer komt hij meer beschadigt terug.

De film is misschien eenzijdig te noemen en wordt eigenlijk alleen vanuit Amerikaans perspectief belicht of vanuit het perspectief van Chris Kyle die ontzettend nationalistisch ingesteld is maar dat maakt de film niet nationalistisch. Ik denk niet dat er iemand staat te springen om naar het leger te gaan na het zien van deze film. De film gaat immers over Kyle en dan is zijn jeugd waarin hij wordt neergezet als iemand die opkomt voor de zwakkeren wel over dreven te noemen maar voor de rest vond ik het een uitstekende oorlogsfilm.

Aardige spaghetti thriller.

George Clooney speelt gewoon goed hier en je krijgt een redelijk goed beeld te zien van een huurmoordenaar die hier en daar een klusje moet doen maar voornamelijk moet wachten ergens in Italië.

Het verhaal is niet zo heel boeiend en manier waarop de film voorbij komt is tergend langzaam en doet je aan Sergio Leone denken. Grappig ook dat ze in een restaurantje Once upon a time in te west op hebben staan en Leone nog even de hemel in prijzen. Dacht eerst dat ze dezelfde soundtrack hadden gebruikt.

Redelijk saai allemaal deze film maar uiteindelijk speelt er toch genoeg en wil je weten hoe het afloopt. Een knaller is het zeker niet maar ook niet verkeerd om een keer te kijken.

AMOUR is de meest toegankelijke en daardoor de meest teleurstellende film van Michael Haneke. Na een aantal films van deze Duitse regisseur gezien te hebben, verwacht ik wel dat de film een aantal verrassingen in petto heeft.

Deze film heeft geen verrassingen en heeft weinig te vertellen; niet meer dan dat de titel weggeeft. Dat wil niet perse zeggen dat de film slecht is maar wel dat ik meer verwacht van een film. Toen de film afgelopen was had ik het gevoel dat ik deze film al ooit eerder heb gezien. Niet alleen is het een beetje saai om twee bejaarden te volgen in een appartement maar ik verwacht gewoonweg meer van een film.

Ik kan niet ontkennen dat het acteerwerk formidabel is en dat er bijna de gehele film constant mooie plaatjes voorgeschoteld worden maar ik werd nergens verrast.

Aan de ene kant is het wel een typische Haneke en zijn zijn kenmerken te vinden, aan de andere kant is dit een minder gedurfde en weinig experimentele Haneke. Wellicht begint onze pessimistische vriend lui of oud te worden wat deze film uistraalt.

Eerste tegenvaller van Haneke.

Sterke film door de dubbelzinnigheid en de hyperrealistische sfeer en sterk acteerwerk. Het komt allemaal wel overtuigend over en ergens ook wel persoonlijk denk ik. Uiteindelijk kan je meerdere kanten op met deze film en zal er geen bevredigend antwoord komen wat denk ik toepasbaar is op heel veel gebeurtenissen. Bijvoorbeeld als een relatie uitgaat of een vriendschap eindigt kun je in eerste instantie denken dat het aan persoon zou liggen maar als je verder uitzoomt dan kun je misschien denken dat het aan allebei ligt en dat daardoor er geen vredig antwoord op komt. Wat voor antwoord komt er dan wel? Mensen zijn vervelend? Misschien? Ik weet niet of ik dit uit de film moet halen maar hoe meer je hier over nadenkt, hoe minder duidelijk het antwoord wordt.

Het kleine mannetje acteert ook wel sterk. Ergens kreeg ik ook het gevoel dat als zijn verklaring op het einde anders geweest zou zijn, dat dan zijn moeder wel schuldig bevonden zou zijn. De man in de rode toga was heel irritant, bij hem dacht ik dan weer dat hij zo irritant is omdat hij een ex heeft die vreemd is gegaan bij hem. De scene met de hond vond ik best wel emotioneel op het einde. De film is heel Frans ook soms met wijn en sigaretten en hele Franse truien. Als iemand weet waar je zo'n Franse trui kan halen dan hoor ik dat graag.

Catch it, and release.

De film begint al meteen goed en houd de spanning er meteen in die de hele speelduur aan blijft houden. De hoofdrolspeler en tegenspeler zijn geweldig uitgekozen met jawel de acteur uit Oldboy en ook hier doet hij het erg goed. De film is erg rauw en gevuld met erg toffe actiescènes.

Het plot vind ik erg goed met wel een aantal twijfel punten maar die moet je maar een korreltje zout nemen. Dit is natuurlijk wel weer juist het gegeven dat de film onderscheid van andere wraak films. De wat lange speelduur is makkelijk uit te zitten en de tijd vliegt voorbij. Gewoon een strakke film met een aantal pijnlijke scenes. Koreanen weten hoe ze wraakfilms moeten maken .

4

It's a crazy focking world.

Sterke film.

Ik kan weer echt zeggen dat ik aan het beeld gekluisterd was bij deze Australische misdaad/drama/thriller en dat is lang geleden geweest.

De hele film lang wordt er geweldige spanning opgebouwd d.m.v van die vertraagde shots en onheilspellende nagalmende soundtrack. Mooi om zo een beetje stil leven te zien tussen de personages en wat helemaal goed is, is dat je constant het gevoel hebt dat er iets gaat gebeuren.

Daarnaast is het acteerwerk erg sterk en steken er 2 rollen erg hoog bovenuit. Namelijk de moeder en de Pope. Ik zal er verder niks over zeggen anders zou dat wel het een of ander kunnen spoilen. Maar ze spelen hun rol erg sterk en overtuigend. De hoofdpersoon zelf was wel een levenloze banaan maar dat stoorde mij helemaal niet.

Combinatie van het audiovisuele en het sterke acteerwerk maakt deze film een topper. Word gezegd dat sommige passages aan de saaie kant zijn en daar ben ik het niet mee eens, vind geen enkele scene hierin overbodig.

Aanrader voor de liefhebbers van het genre misdaad, daar geeft deze duidelijk een verfrissende draai aan.

4

Helaas. Hopelijk breek ik je hart niet Basto.

Dit was niet veel soeps. Nu moet ik zeggen dat ik geen musical fan ben, de enige musical die ik kan waarderen is Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street (2007) en dat is vooral door de sfeer van die film. Dus ik ben niet een musical fan, krijg daar ook kriebels van, ik voel me nu al kriebelig. Ik houd van films die genres door elkaar mixen en ben fan van Shaun of the Dead. Shaun of the Dead heb ik zelfs 5 sterren gegeven en die film heb ik drie keer gezien denk ik.

Ik zie gewoon dat ze hier zaken kopiëren uit die film, zelfs 1 op 1 alleen veel minder goed. In het begin danst Anna op straat met dopjes in haar oren en overal zijn er zombies. Ik begrijp niet eens dat ze de zombies niet ziet daar maar dat is gewoon gekopieerd uit Shaun of the Dead alleen het is niet grappig en het klopt niet echt?!

Is het grappig? Ja, niet echt. Sommige dansjes waren wel grappig en soms heeft een droogkomisch effect maar dat was het voor mij. Het ene liedje vond ik beter dan het andere. De film is gewoon spanningsloos en emotieloos in mijn ogen. Het einde heeft inderdaad geen Hollywood einde en ik geen fan van een happy end maar dit deed me ook helemaal niks.

Nog erger vind ik dat alle personages eigenlijk hetzelfde zijn. Grijs. Ik zie liever subculturen en daar zit veel humor. De skaters, stoners, ravers, gothics en wat dan ook. Maar deze mensen zijn allemaal hetzelfde op die enge gast na, dat was dan de stoere jock. Wat een kleine school trouwens? De school ziet eruit als een kantoorpand waarin alles in vrijwel dezelfde omgeving is opgenomen. Visueel is het ook niet echt interessant. Nu waardoor ik Basto's mening wel maar zijn hyper enthousiaste kijk op deze film zie ik absoluut niet.

Dit was een prachtige film.

Laten we ten eerste zeggen dat het SF element maar een klein gedeelte van de film is. Het is voornamelijk een prachtig neergezet drama dat SF geweldig combineert.

Een erg sterke opening daarna wordt het wat minder en het einde is weer fantastisch.

Sterk origineel verhaal, soms prachtige beelden, sterke voice-over, zet je tot nadenken, einde waar je toch even stil van wordt.

Acteurs doen het goed, soundtrack is sterk, de film is wel mysterieus en hypnotiserend te noemen.

Gewoon kijken.

4.5

If you're happy and you know it, clap your hands.

Geweldig filmpje. Het begint meteen goed op het schoolgebouw met camera werk en muziek keuze die ik zeker kan waarderen, dit is zacht uitgedrukt, ik vind het fantastisch.

Juki de hoofdpersoon, is echt een coole gast die niet de sterkste, slimste, gemeenste is, maar imponeert door stoïcijns te zijn.

Hij geeft het gevoel af nergens iets om te geven en zo goed als heel de film is hij de enigste die totaal emotieloos is en dat maakt hem lijp.

Er zitten wel een paar prachtige scenes in, waar de laatste scene de kroon spant, waarin Aoki de hele nacht op het schoolgebouw blijft.

Je ziet daarna dan ook dat het hele gebouw even zwart is, terwijl het gebouw gewoon wit is. Zal wel zijn omdat de kleur zwart voor de negatievere dingen des levens staat, meer zoek ik er ook niet achter.

De wc scene dat die gast met dat brilletje de hele tijd beetje glimlachend de camera in kijkt, en de kijker erbij betrekt op een manier van jij en ik weten wat er gaat gebeuren, vind ik ook erg tof.

Echt diepgaand vind ik de film niet, ik zie het meer als een coming of age film en vind ik deze het origineelste daarmee.

Dat het tussen Juki en Aoki nogal snel uit de hand loopt stoor ik me totaal niet aan, respect weegt voor sommige mensen heel zwaar en vooral in Japan. Dit hadden ze misschien breder uit kunnen werken, maar had voor mij geen verschil gemaakt.

Zeker een aanrader deze film en genoeg waarde om te herzien.

Geweldige muziek en beelden

4

Gisteren dan eindelijk gekeken, de redux versie

waarom dan niet meteen de lange versie.

Had vroeger alleen het begin en het einde gezien

en was altijd wel benieuwd naar de film in het geheel.

Het begint sowieso geweldig met jawel wat al zo vaak is aangekaart hier met The End van The Doors, geweldig nummer maar past ook zo goed bij deze film.

De helikopter scene met de muziek van Wagner wat geniaal vind ik dit. Maar ook dat stuk met het surfen, maar wat ik vooral grappig vond was met officier Kilgore op het strand, overal granaten en explosies iedereen gaat op de grond liggen en Kilgore blijft gewoon staan lullen en knippert niet eens.

Wat een ontzettend grappig figuur.

Maar waar ik vooral over te spreken ben zijn de ontzettend prachtige beelden die vastgelegd worden en het surrealistisch sfeertje wat steeds broeieriger wordt. Met als hoogtepunt toch wel toen Lance die acid dropt en dat ze in de loopgraven naar een CO zoeken. Die gasten die daar waren, waren echt compleet doorgedraaid door de oorlog.

Het stuk met de Fransen was misschien wel onnodig, maar het zag er wel prachtig uit. Alleen die Fransen zelf waren wel echt irritante figuren.

Het einde was redelijk alleen wou ik weten waarom heel die stam hem nou aanbad, ze spreken niet eens dezelfde taal. Het waren woestelingen of hoe je zo ook noemt en Marlon Brando wordt daar koning te rijk. Maarja boeit ook niet zo heel erg.

Nog een pluspunt was dat ik na de film ook het gevoel had dat ik min of meer zelf op dat bootje had gezeten en een tocht door de jungle had meegemaakt. Na een uur had ik zoiets van nou dat gaat toch een lange zit worden en toen de film afgelopen was mocht ie gerust langer duren.

4.5