Meningen

Choose nostalgie.

Deze hele film hangt alleen maar aan elkaar aan nostalgie voor het 1e deel en als je dat weghaalt dan blijft er helemaal niks over. Met al die nostalgische gevoelens werd er niet meer aan gedacht om daadwerkelijk een goede film te maken.

Dit is heel losjes gebaseerd op het boek Porno, het vervolg van Trainspotting. Porno is moeilijk te verfilmen omdat er veel porno in voorkomt al had dat niet zozeer uitgemaakt en met slimme manieren en editten had je nog steeds heel makkelijk dat vervolg kunnen maken. Porno is ook moeilijker te verfilmen omdat dat verhaal zich op meerdere plaatsen afspeelt zoals: Amsterdam en Cannes. In deze film blijft eigenlijk alles op een paar locaties in hetzelfde stadje. Waarom? Omdat dat makkelijker en goedkoper is.

De soundtrack in deze film zuigt gewoon. Geen een nummer is memorabel. Geen één scene is memorabel. Geen één quote is memorabel. Helemaal niks in deze film is memorabel uiteindelijk. Dat is nogal een compleet ander verhaal t.o.v. de eerste film.

Sick boy is veel sicker in het boek en Begby is veel enger in het boek en Ewan Mcgregor transformeerde in mijn ogen niet naar Mark Renton. Spud deed het wel helemaal goed in mijn ogen.

Het hele verhaal slaat ook nergens op. Dat Mark net op tijd komt om Spud te redden kon ik nog wel behappen maar voor de rest. Waarom viel dat Bulgaars meisje nou voor Mark? Nergens om... het gebeurde gewoon. Het was compleet ongeloofwaardig en compleet gevoelloos verder. Totaal niet boeiend verder ook. Waarom stal dat meisje op het einde die 100k? Nergens om... het gebeurde gewoon maar boeit verder ook niet. Soort van nostalgie voor de eerste film? Slecht schrijfwerk that's what that is! Hoezo improviseert Mark Renton een heel liedje over het doden van Katholieken? Tjah, helemaal nergens om.. het is schijnbaar grappig maar die hele scene geloofde ik ook totaal niet. Gewoonweg het hele einde van de film in die kroeg was ook compleet niet boeiend gewoon.

Visueel probeert Boyle er nog wat van te maken maar hij kan onmogelijk deze film redden die alleen maar inzet op nostalgie. En ik weet niet waarom? Het is wel een originele kijk op drugsfilm als het ware en vervolgfilms maar het betekent niet dat het een goede film en voor mij heeft dit vervolg helemaal geen reden om te bestaan.

Ik vond vrijwel alles klote aan deze film behalve dan de nostalgie en daarvoor 2* Dit is niks meer dan een wegkijker maar geen goede film.

Choose not this movie, choose the book, choose life!

Goed.

Micheal Shannon past perfect in deze film met een rol die hem op het lijf is geschreven. Vind dat sowieso wel een goed acteur. Overigens speelt de rest van de cast ook geweldig. Ik ging deze film dan ook zonder enige voorkennis zien en werd telkens toch wel verrast met wat er gebeurde. Hoewel de setting mij totaal niet bevalt, is het in combinatie met de dromen en hallucinaties een erg intrigerend werkje geworden.

Visueel toch wel aardig, de dromen zijn best wel intense en de hoogtepunt van de film is toch wel wanneer de hoofdpersoon zijn ogen uitkijkt naar een horizon vol bliksemschichten.

Het einde is aan de ene kant flauw maar aan de andere kant als ze het niet hadden gedaan was het nogal een standaard film over een man met een geestesziekte en ik ben dan een van de weinige die het wel waardeert. Als ze het niet hadden gedaan was het weer standaard en zo te lezen ontstaat er hierdoor ook genoeg discussie. Wel vind ik dat ze het op het einde, als ze het dan toch doen, meer uit hadden kunnen pakken, audiovisueel was het niet imponerend terwijl ze dat nu juist wat bombastischer hadden moeten brengen.

Heb ik er van genoten; aanrader!

Zoals verwacht niet heel denderend.

De actie is goed, het verhaal erg standaard en het acteerwerk ongeloofwaardig.

Dit maakt de zoveelste actie film met nogal een fake sfeertje eromheen.

2

Best wel een goede horrorfilm, een aanrader ook wel, al heeft het zijn minpunten hier en daar. Een variatie op het oproepen van geesten maar dan op een eigen en originele manier. Er wordt hier ook een beetje gebracht dat het oproepen van deze geesten net zoiets is als trippen op drugs. En dat is prima maar deze jongeren gebruiken voor de rest geen drugs of roken geen peuken, behalve dan die ene knul die een keer een halve peuk oprookt. Ik kwam net nog langs een school gefietst en het eerste wat ik zie zijn rokende jongeren.

Deze vergelijking werkt wat mij betreft niet helemaal. Zijn deze jongeren nou rock&roll of eigenlijk niet? Misschien vinden ze roken erg ongezond maar vinden ze een geest oproepen in jezelf waarbij het risico is als je een seconde te lang er inzit, je voor de rest van je leven achtervolgd wordt door geesten. Ja, die risico nemen jongeren wel dus als je maar niet rookt! Beetje apart allemaal maar goed dat is mierenneuken misschien van mijn kant omdat het moeilijk is om voor te stellen dat iemand dit zomaar zou doen maar goed jongeren enzo en ze vervelen zich en als ze zoiets bovennatuurlijks ontdekken waarbij er eigenlijk al doden zijn gevallen ga je natuurlijk wel gewoon door. Ergens voelt deze film anti roken aan en is men snel bereidt op een dode geest op te roepen. Je krijgt mij niet helemaal mee dat iemand dit zomaar gaat doen, ik zou het absoluut niet doen. Misschien is dit gewoon altijd dezelfde euvel van een horrorfilm en is de kritiek daarop altijd dat je anders geen horrorfilm zou hebben.

De stijl, hoe het eruit ziet is wel goed gemaakt vind ik en je wil ook verder kijken en misschien is het engste van de film dat je in een flits in je ooghoeken, de reflectie van een spiegel of want een gedaante ziet wat wel het spannendste is van de film. Smile heeft dat ook een beetje, ergens lijkt Smile ook wel op deze film. Allebei niet verkeerd. De jongeren en dat ze alles filmen en op social media zetten is wel interessant in beeld gebracht en de scene dat die gast met een hond gaat tongen is best wel grappig, al is je leven ook wel verwoest hierna en dan is het moeilijk te begrijpen dat iemand het daarna nog een keer gaat proberen. Want deze vriendengroep zijn een stel eikels bij elkaar maar tegelijkertijd zijn ze ruimdenkend dat het niet erg is dat er een geile demoon of je eigen geilheid naar bovenkomt en je gaat tongen met een hond.

Ik weet niet helemaal of mijn verhaal duidelijk is maar een aanrader is dit wel!

Sfeervolle coming of age verhaal over een jongen die opgroeit zonder vader en zijn vader hier en daar ziet in zijn leven maar zijn vader is uitschot pur sang. Ik ben het er mee eens dat de film nergens echt opvalt maar tegelijkertijd geeft dat wel een realistisch gevoel. Een film die overduidelijk gebaseerd is op een boek en daarbij leunt op de personages zoals: Charlie, zijn moeder, zijn opa, zijn vrienden op school en uiteindelijk ook de bijfiguren in die kroeg; een soort boulevard van gebroken dromen. Hoewel fijne mensen, wil je niet eindigen in die kroeg en moet je je dromen achterna gaan. Ergens is dat een typische coming of age maar toch doet deze film het goed al zijn de personages in het boek waarschijnlijk beter uitgewerkt.

Een hoop gedoe om een spelletje. Iedereen heeft wel een keer Tetris gespeeld en het zit ook wel goed in elkaar. Het acteerwerk is best goed en de eerste helft van de film is best wel goed, entertaining maar daarna gaat de film wel slepen en zit er meer herhaling in. Er had ook wel meer ruimte in mogen zitten voor wat humor en de Sovjet Unie had denk ik wel wat subtieler in beeld mogen komen. Leuk om een keer gezien te hebben maar er is geen reden om deze film een 2e keer te kijken.

Goed mee vermaakt met deze film, maar het word nooit echt grappig of echt dramatisch. Lekker luchtig.

Het is gewoon leuk om Nick Nayler te volgen en om te zien hoe hij onmogelijke situaties omdraait en alles goed kan praten.

Dat is het beeld van de huidige maatschappij maakt niet uit als je fout zit als je jezelf maar goed kan praten.

Een film waar ik naar uitkeek en ik ben wel fan van Eli Roth maar ik denk dat hij gewoonweg niet grappig is maar hier wel probeert te zijn. Probleem van deze film is dat het niet echt grappig is, niet echt spannend is en de ontknoping is schouderophalend. De mensen zijn wel echt irritant allemaal waardoor het je echt niet uitmaakt wie er doodgaat en wie de killer is maakt uiteindelijk ook niet echt uit. Het maakt allemaal niet zoveel uit, de kills zijn wel goed in beeld gebracht. Wat mij betreft Roth's slechtste film.

Paar grappige momenten in deze parodie op romantische komedies maar de film kon mij niet helemaal overtuigen. Het had in mijn ogen wel veel beter en grappiger gekund. Het einde dat ze allemaal beginnen te lachen bijvoorbeeld is wel heel grappig maar de seksscène is bijvoorbeeld weer ontzettend uitgekauwd en niet grappig.

Een film met puberale slechte humor en wat betere humor die sociale gelegenheden op de hak neemt die veelal voorkomen in rom-coms maar in het algemeen niet helemaal slaagt in zijn opzet. Romantische komedies zijn natuurlijk heel makkelijk om belachelijk te maken en deze had wel dieper in het oppervlakkige formule van roms-coms mogen gaan om het belachelijk te maken, deze film schraapt maar net tegen de oppervlakte daarvan. Daarnaast vond ik het ook, ook al duurt het 84 minuten een redelijke lange zit. Niet echt grappen of momenten die je bijblijven.

Vermakelijke film maar duurt te lang helaas. Heb best veel kunnen lachen uiteindelijk, vooral door de rol van Jamie Foxx als Slick Charles in combinatie met Yo-Yo. Je zou bijna een spin-off kunnen maken met deze personages, zitten hilarische dialogen tussen. De film is wel te vergelijken met Sorry to Bother you (2018) al is die film intenser met betere maatschappijkritiek. De maatschappijkritiek in They Cloned Tyrone gaat meer naar de achtergrond en de blaxploitation meer naar de voorkant.

Ontzettend goed.

Ik dacht in eerste instantie dat dit een Sidney Lumet film was maar dat de benauwdheid van Dog Day Afternoon was verplaatst naar de dansvloer maar het blijkt dus Sydney Pollack te zijn wat alleen maar beter is want heb ik weer een aantal films om te kijken.

Behoorlijk beklemmende film over een dansmarathon waar de menselijkheid van de deelnemers steeds meer wordt weggenomen waarbij ze niet meer zijn dan rondlopend vee of volgens de cynische Gloria hebben paarden het eigenlijk wel beter dan hun waar ze misschien wel gelijk in heeft.

Wel een film die van alles heeft maar moeilijk is om uit te zitten want het gaat maar door en door en door en de scenes waarbij ze tien minuten in een rondje moeten rennen zijn ontzettend hilarisch en tegelijkertijd zo intense triest.

het gaat eigenlijk allemaal zo ontzettend ver en voor niet eens heel veel geld eigenlijk, zelf toen was 1500 dollar niet gigantisch veel geld. Uitgerekend in een uurloon over 42 dagen dansen is dat ontzettend weinig. Schijnbaar was er niet veel anders te doen of waren de mensen zo wanhopig dat ze het wel moesten doen of misschien worden ze ontdekt door een Hollywood regisseur. In ieder geval veel wanhoop op die dansvloer.

Het is gewoon zo ontzettend vernederend om hieraan mee te doen, live op televisie terwijl de mensen die het beter hebben een kaartje kopen en hiernaar kijken. Die vernedering en onmenselijkheid van de maatschappij is behoorlijk wrijvend vooral omdat niemand ook maar iets om hun geeft eigenlijk. Ze zijn niet meer dan slachtvee wat op het einde redelijk letterlijk wordt genomen.

Verschrikkelijk.

Een veelbelovend begin, dat moet ik toegeven! De gehele film zelf is een overdreven dramatische opstapeling van huilerige scenes. Jammer dat dit zo'n film is die eigenlijk wil zeggen 'dit is uit het leven gegrepen,' maar dat totaal niet is. Zo overdreven. Ik doel dan vooral op een aantal scenes zoals Mila Klunis die al die vazen kapot maakt met die irritante typische muziek eronder.

Volgens mij zit hier best een aardig verhaal in maar ik zag het niet. Ik geloofde de personages ook voor geen ene meter. Liam Neeson is een schrijver. Haha, ja hoor. White the colour of trust. White the colour of lies. Het lijk alsof hij daar drie dagen over heeft geschreven in de film.

White the colour of puke.

Hele leuke film.

Een film over behoorlijk gestoorde mensen die allemaal in een huis wonen. Ik vind dit de grappigste Moodysson die ik tot nu toe heb gezien, vooral als je deze vergelijkt met Lilja 4-forever, hoewel er in het camerawerk en het gebruik van (foute) muziek weer genoeg overeenkomsten zijn.

Het is maar een marginale bedoeling in deze woongemeenschap maar je zou er zo tijdelijk een deel van uit willen maken. Heel apart hoe Moodysson iedere personage, kind of volwassene een serieuze verhaallijn meegeeft dat zowel grappig als ontroerend kan zijn.

Zo heeft Moodysson ook iets met buitenbeentjes die zich afzetten tegen de maatschappij. In zijn nieuwste film Vi Är Bäst! (2013) gaat het over punkmeisjes met maatschappijkritische teksten en hier gaat het over een behoorlijk grappige familie met communistische gedachtegoed. Alhoewel hij het nooit echt serieus neemt is het altijd wel grappig en innemend.

De film heeft een geweldige, grappige scène in de keuken in het begin maar ook het voetbal wedstrijdje op het einde en gewoon de afsluiter van de film zijn geweldig te noemen.

Subtiele film.

Het sterkste aan de film vind ik vooral dat het een portret is van onze huidige tijd die nogal slepend en nonchalant wordt neergezet. Mensen werken of gaan naar school, maken droge gevatte filmpjes op YouTube maar het is allemaal passieloos en vervelend.

Lena Dunham en Jemima Kirke kende ik al van de serie Girls, die ontzettend veel raakvlakken heeft met deze film. Lena en Jemima spelen daar soortgelijke karakters. Ik vind vooral Jemima ongelooflijk tof altijd (die verwende Engels pratende vriendin van haar.) Altijd fijn als zij in beeld komt.

Een echte Mumblecore film qua natuurlijke dialogen en realistisch gevoel al zijn de karakters wel allemaal gestuurd en misschien (té) gevat. Heb in ieder geval vaak kunnen lachen, vooral om de kok en Jemima. Dialogen zijn sterk net als in de serie Girls. Liefhebbers hiervan zullen die serie zonder twijfel waarderen.

Yup, sterk filmpje. Vind het niet perse meteen het beste of meest professionele film in Mumblecore maar misschien geeft het de hedendaagse tijd onder jongeren het beste weer. Een film over luxe problemen in onze samenleving.

Japanse hiphop.

Om eerst met het positieve te beginnen. Dit is een van de meest visuele dynamische films die ik de laatste tijd heb gezien en het is gewoon erg tof in beeld gebracht. Erg veel beweging op het beeld, toffe kleurrijke locaties en dynamische cameravoering.

Ook een futuristische hiphop musical actie komedie (moeilijk om het anders te beschrijven) vind ik een geweldig idee. Ik ben een liefhebber van hiphop maar de muziek in deze film is toch echt wel belachelijk slecht. Allemaal van die typische verwaarloosbare raps, iedereen rapt ook over hetzelfde en soms is het allemaal zo stoer dat het ontzettend belachelijk wordt. Behalve dan één gang die rapt over vriendschap en liefde, ontzettend slecht en lame.

Eigenlijk is heel de film gevuld met slechte Japanse kinderachtige hiphop en dat dendert 2 uur lang door. Veel te veel van hetzelfde op het scherm waarbij ik na een uur er eigenlijk wel helemaal genoeg van had. Als het nou goede teksten waren dan was het allemaal wat beter te verteren.

Er zitten ook teveel rare momenten in de film die zogenaamd morele boodschappen aan kinderen moet doorgeven, zoals: fruit eten, vriendschap en liefde is beter dan haat en nijd enzo. Heel raar terwijl er ook hele onnodige upskirt close-ups inzitten. Nou ja goed, Japan en upskirts is dan wel redelijk populair ofso, gaat hand in hand, heeft iets met cultuur te maken denk ik maar is wel tegenstrijdig.

Een ontzettend psycho eindbaas die overacting nieuw leven inblaast. Ik begrijp wel dat het origineel een manga strip is en dat hij daarom zo overdreven acteert maar die kerel is toch wel erg belachelijk.

Behalve matige morele boodschappen, ontzettend veel slechte raps is er eigenlijk wel veel te genieten. Een ontzettende dynamische film, hier en daar wel coole gevechten, twijfelachtige humor, een origineel concept en alleen al om het visuele is dit wel een aanrader maar voor de rest is dit toch wel een film met ontzettend veel herhaling en extreem kinderachtig. Ik moest heel hard lachen toen zo'n dikke kerel met zijn mond vol spaghetti tegen een muur aanliep waar hij nooit van zijn leven doorheen kon komen.

Ik kijk niet heel veel Japanse films maar deze is wel te vergelijken met Crows Zero. Apart dat in die film(s) en in deze film scenes bevatten van voortijdig klaarkomen. Is dat Japanse humor?

Wel goed.

Maar had veel beter gekund. Jammer dat het nergens de term standaard overschrijdt.

Er word ons niks nieuws en/of origineels getoond. Misschien de relatie van Doug met de vrouwelijke getuige.

De overvallen zijn wel leuk om te zien met name de laatste. Film doet inderdaad veel aan Heat denken maar haalt het qua niveau lange na niet.

Ben Affleck is als regisseur beter als acteur al deed hij het in deze film helemaal niet verkeerd.

De acteurs hebben het Ierse accentje onder de knie en kwamen geloofwaardig over als inwoners van Charlestown.

Het einde van de film is ook niet geweldig en het voelt aan alsof de film veel meer had kunnen zijn dan dit standaard misdaad filmpje.

Maar toch heeft de film mij de hele speelduur kunnen vermaken.

3

Waarom moet het allemaal zo fout zijn?

Maar goed de serie is succesvol en schijnbaar zit iedereen hierop te wachten. Bay kan wel vette actie op het scherm toveren maar voor de rest is hij niks waard.

De humor is zo slecht en zo niet origineel dat kleine kinderen waarvan de hersenen nog niet volgroeid zijn er misschien wel om kunnen lachen maar ik vind dat dit gewoon niet kan eigenlijk.

Maar het ergste wat Bay niet uit zijn systeem kan zetten is natuurlijk dat er melodramatische deuntjes in slow motion aanwezig moeten zijn waarbij de haren van Labeouf wapperen in de wind.

Misselijkmakend gewoon die Amerikaanse saus die bij deze onzin film gegooid wordt.

De film is ook saai en onsamenhangend en een groot wat boeit het ook allemaal gehalte in een veel te lange film. Als we toch troep willen zien en alleen voor de actie gaan maak er dan gewoon anderhalf uur van alsjeblieft.

Misschien doet Bay dit expres allemaal en lacht hij zich een deuk als hij naar de bioscoop bezoeken kijkt.

De actie is goed, het verhaal boeit niet, de humor is slecht, ontzettend foute muziek, foute one-liners en de speelduur veel te lang.

Foute commerciële kerel die Bay.

2

jammer dat ze zo'n ontzettend slechte sequel hebben gemaakt.

Van Transformers heb ik toch wel genoten in de bioscoop en na een lange tijd eindelijk het vervolg gekeken.

Ik twijfelde meteen aan de de speelduur van deze film 150 minuten, dat is toch veel te lang voor zo'n film.

Het begin vond ik wel gaan wel echt weer cliche dat shia lebouf gewoon een normale jongen wil zijn blablabla dat hebben we al duizend keer gehoord. Maar dit is ook niet echt heel storend.

Het verhaal slaat eigenlijk helemaal nergens op maar ok ze hebben toch een soort reden nodig waarom er aliens terugkomen op aarde. Zelfs dit kan nog net door de beugel.

Heb de film op een 19 inch computerscherm gekeken maar de actie was bijna niet te volgen dus compleet onnozel zit je naar die vechtende aliens te kijken maar waar je nou precies naar hebt gekeken weet je ook. En dan hoeveel explosies heeft deze film gaat echt nergens over, heb genoeg explosies voor de rest van het jaar gezien. Ze hadden de film beter revenge of the explosion kunnen noemen.

De humor in deze film kon ik soms wel waarderen maar niet van de aliens zelf, beetje te makkelijk om dat zo te doen.

AL met al een ontzettend rommelig verhaal, niet te volgen actie, te lange speelduur, veel te veel explosies, te makkelijke humor en ontzettend vermoeiend. Ben nog nooit zo moe geweest na een film.

1.5

Mooie beelden.

Deze film zit vol prachtige beelden en shots maar is zo ontzettend pompeus en pretentieus dat je er bijna een bloedneus van krijgt. Deze film is gewoon niet voor mij bestemd.

Malick is hier ontzettend onconventioneel bezig wat ik meestal wel waardeer maar niet op deze manier. De beelden op zich zelf zeggen niet genoeg, de gehele film zegt niet echt iets maar het word zo bombastisch gebracht alsof Malick hier de antwoorden op alle levensvragen beantwoord.

Ik haal zeker een aantal zaken uit de film maar het is voor mij niet doeltreffend genoeg. Sowieso spreekt de constructie van het verhaal mij niet aan. Het eerste uur Earth en het 2e uur Brad Pitt als onredelijke vader en dan weer een beetje Earth.

Penn maakt ook nog een intrede wat erg nutteloos aanvoelt.

Gewoon niet mijn ding, teveel aan alles. Malick tovert grandioze dingen op het scherm maar het zakt allemaal als een kaartenhuis in elkaar en er blijft niet veel van over.

Voor symboliek zoekers misschien de film van het jaar maar voor mij is het flop.

2* voor de prachtige beelden.

Pffff, wat een lange zit is dit.

Hier hadden ze zeker iets leuks van kunnen maken maar dit is gewoon niet mijn soort film.
Het begint goed en na de eerste frisbee gevecht en motor gevecht heb je meteen het beste gedeelte van de film gezien. Alles wat daarna komt was ontzettend flauw.
Sowieso was de film nooit spannend, typisch zo'n film van wat er ook gebeurt daarna komt het toch wel goed. De frisbee van Bridges word gestolen wat toch het ergste is in dit digitaal wereldje, nou dan stelen we hem toch weer terug. De arm van die chick word er afgehakt, O nee maar met een bepaalde code komt ze weer tot leven. Erg boeiend allemaal.
Sam is er nog geen minuut maar hakt allemaal ervaren programma's in de pan alsof het niks is.

Grootste pluspunt is de soundtrack die er echt heel goed bij past en het zag er inderdaad best mooi uit al keek ik hem op best een klein scherm waardoor dat ook weer veel van zijn kracht verliest.

Al bij al een tegenvallende kinderfilm.

2

leuke film.

Komedie die meer biedt dan een standaard verhaal en clichés. Een origineel verhaal met de perfect passende Jay Baruchel. Genoeg te lachen de hele speelduur en dus erg vermakelijk.

3.5

Lang gelden dat ik zo'n grappige film heb gezien.

Hoewel ik veel liever Clerks 3 wil zien vind ik dit wel echt heel vermakelijk. Dit was ook wel veel grappiger dan Red State. Een film met een van de belachelijkste uitgangspunten ooit maar wel goed geschreven met goede dialogen en achtergrondverhaal en daarom ook behoorlijk merkwaardig dat Kevin Smith zoveel tijd heeft gestoken in deze film wat eigenlijk een grote grap is.

Veel grappige momenten. Toen die twee walrussen met elkaar gingen vechten toen kon je mij echt oprapen en anders dat moment dat Justin Long zat te twijfelen om die vis op te eten en het toch deed en de walrus in hemzelf accepteerde. Ook dat hij zijn overlevingsinstinct moest aanwakkeren om die kerel te doden was gewoon geniaal en dan op het einde nog die traan over zijn walruswang hahaha. O man dat was grappig.

Nou ja goed, heel apart eigenlijk en het gaat allemaal behoorlijk ver dit walrus Frankenstein achtig verhaal maar heb me om het tweede deel helemaal kapot gelachen. Meer kan ik er ook eigenlijk ook niet over zeggen. Het is bewonderenswaardig dat iemand zoveel tijd steekt in zo'n gigantische bult onzin maar ik vind het prachtig. En dan heeft het ook nog iets emotioneels, smerigs en nog kritiek tegenover de verschrikkelijke mensheid.

Aardig filmpje.

Film neemt een kijkje achter de schermen van een bedrijf die tv shows produceert. Mooie kijk in die wereld die wel overdreven weergegeven wordt, maar waar zeker een kern van waarheid in zit.

Vooral op het einde is het gegeven erg overdreven en moeilijk om serieus te nemen.

Film kijkt lekker weg en er zit voldoende humor in.

Weaver speelt erg overtuigend als een secreet en Duchovny is ook goed op zijn plaats.

Ik deel de boodschappen die hieruit vloeien van tv lustige producenten die alleen op geld uit zijn met hun neppe (sarcastische) opmerkingen, Schrijvers die geen respect krijgen voor hun visie en eigenlijk ook niet veel te zeggen hebben over hun werk.

3.5