Meningen

Goed.

Gelijknamig met een oude Ozu, al neem ik aan dat het eerder toeval is. Plot is toch anders en deze film is héél wat confronterender dan de veelal zachtaardige Ozu films. Maar ik heb Ozu's film nog niet gezien, dus als iemand meer weet ...

In ieder geval een érg klassiek Japans drama dit. Raar om te zien dat Kumakiri die weg opgegaan is, vroeger toch vooral wat modernere dramas. Nu gaat dit hem ook wel af, alleen is het allemaal net iets te netjes en kleurt het iets teveel binnen de lijnjes om nog écht te verrassen.

Acteerwerk is wel van hoog niveau, visueel erg strak, soundtrack is chill en kalmerend. Al snel wordt duidelijk dat de driehoeksverhouding geen stabiele is, wat daarna volgt is het afwikkelen van een relatie tussen de drie hoofdpersonages.

De twee uur wordt net niet gehaald, vind het net wat te lang voor dit type film. Verder wel geboeid zitten kijken, maar echt raken deed het me niet. Daarvoor heb ik er ondertussen iets teveel in dezelfde lijn gezien vermoed ik. Maar voor de liefhebber zeker wel een aanrader.

3.5*

Fijne maar ietwat onopvallende Hiroki.

Ondertussen al zoveel films van de beste man gezien dat een filmpje als deze misschien net iets té bekend aanvoelt. De basiskwaliteit van Hiroki is duidelijk aanwezig, maar daar wordt net iets te weinig eigens aan toegevoegd. Het resultaat is een dramatje dat erg makkelijk wegkijkt, maar nooit écht volledig weet te pakken.

Eerste helft vond ik dan nog het beste, vooral omdat het drama daar gewoon het luchtigst is en het plot nog niet veel aandacht krijgt. In de tweede helft wordt het net wat zwaarder en dwingender allemaal. Het blijft ver uit de buurt van vals sentiment, maar het contrast met het eerste deel is er wel en da's toch een beetje jammer.

Verder wel sterk geacteerd, een paar erg mooie scenes en een meer dan charmante setting. Het is een leuk tussendoortje, zeker voor fans van Hiroki, maar mijn verwachtingen bij zijn werk liggen toch net iets hoger. Het kan niet altijd vol raak zijn natuurlijk.

3.5*

Aardig filmpje.

Begint goed, er wordt goed gebruik gemaakt van de setting. Ook nogal wat bekende acteurs had ik het idee.

Maar halverwege kalft het toch een beetje in. De scenes in het mortuarium blijven leuk maar de film weet niet meteen richting kiezen. Beetje griezel, beetje crimi. Vooral dat laatste doet de film op het eind de das om. Het geleuter om de moordenaar is niet al te interessant en vond het ook redelijk doorzichtig.

Er zaten leuke momenten in, Kim Bodnia is een herkenbaar en ook wel goed acteur, maar in het geheel soms net teveel een TV film. Niet stabiel genoeg om echt te overtuigen, ook (en vooral) visueel niet. Verder wel erg vermakelijk.

3.5*

Blijft tof!

Had een beetje schrik voor deze herziening, was namelijk al érg lang geleden, maar blijkbaar was dat nergens voor nodig. Dit blijft verreweg Stone's beste film en eentje die Hollywood eigenlijk nooit meer geëvenaard heeft.

Vooral niet qua intensiteit. Vanaf de eerste tot de laatste minuut blijft Stone visueel uithalen, in combinatie met een cast aan prettig gestoorde personages en een plot dat lekker ontspoort maakt dat een geweldig explosieve film. Het verbaast me daarom dat deze algemeen gezien toch wel hoog gewaardeerd wordt, want zo toegankelijk is de film niet.

De afwerking oogt soms wat crude, maar vanwege de energie die in deze film zit is dat zelden een echt problem. Was een zeer fijne herziening, blijft een coole film die van start tot einde gezellig doordendert.

4.5* en een uitgebreide review

Chinees en poppy.

Bekend euvel ondertussen. Sommige scenes (zoals de introductie) zijn ongekend mooi. Makkelijk 4.5* materiaal, als het al niet meer waard is. Maar de sfeer wisselt snel en vaak in dit soort films. Mooi geschoten is het wel, maar vaak ook veel te poppy en gelikt.

Een hoop kinderlijk gedoe bijgestaan door flauwe popliedjes. Wat jongeren die liever feesten dan leren en er daarbij wat slechte gewoontes op nahouden. Daarna weer wat drama omdat het allemaal niet loopt zoals ze willen. Echt boeien doet het niet, behalve dan dat er af en toe krachtige en poetische scenes tussenzitten die bijna uit een andere film lijken te komen.

't is best jammer. Er zit materiaal in voor twee films. Eentje die me verder niet zo boeit en eentje die erg hoog zou kunnen scoren. De combinatie is alleen niet altijd even geweldig.

3.0*

Erg matig.

Keaton zonder de stunts en actie scenes is gewoon niet zo leuk. Deze film mist de groots opgezette en volledig uitgewerkte scenes die leven in de brouwerij brengen. Keaton steunt hier vooral op de humor en een streepje romantiek, maar daarin voegt hij maar zeer weinig toe.

Sowieso is het romantische gegeven meer een verplicht nummertje. Het is ook elke keer weer hetzelfde riedeltje. De humor vind ik ook niet geweldig. Nogal flauwe slapstick routines waarvan ik het idee heb dat ik ze al eerder gezien heb. Veel eigenheid zie ik er gewoon niet in terug.

En ... tja, dat is het ook gewoon. De film kabbelt wat voort, zonder grappig of aandoenlijk te zijn. Het leeft amper op, het is verder ook erg voorspelbaar dus daar kan je je ook moeilijk aan optrekken. Mnee, doe mij maar de Keaton die overal voorloopt en overspringt en op/afwankelt. Dat zijn de scenes waarin hij goed en onderscheidend is, de rest is vooral vulsel.

De minste van de Keaton films totdusver.

1.0*

Redelijk.

Een TV-serie die een filmspecial krijgt. Wel een populaire serie lijkt me, want goedkoop oogt het allemaal niet. Qua aankleding best grappig, met nogal wat visuele comic effectjes, al past het niet altijd even goed bij het verhaaltje.

De acteurs komen mee uit de TV-serie heb ik zo het vermoeden, erg goed zijn ze namelijk niet. Wel wat leuke namen in de bijrolletjes (Naoto Takenaka), maar die zijn vaak té overdreven (net als de hele cast trouwens). Gelukkig is het allemaal best te kijken zonder de achtergrond van de serie, maar érg goed zijn dit soort films meestal niet.

De film draait rond een moordzaak, Sherlock Holmes style. Een kluwen aan personages passeert de revue, voornamelijk om het allemaal iets ingewikkelder te maken dan eigenlijk nodig. Voeg wat schatten, rovers en oude vetes toe en je hebt een brouwseltje wat niet echt origineel overkomt, maar wel best weet te amuseren.

De film wordt luchtig gebracht en da's de grote redding. Dat en het geld dat in deze productie gekropen is. Verder stelt het echter niet al te veel voor. Aangenaam vertier, maar meer is het niet.

3.0*

Redelijk.

Maar over de gehele lijn net iets te pover. De film is eigenlijk steeds een haar verwijderd van wat banale TV-filmerij. Hoewel Canet wel z'n best lijkt te doen, weet hij nooit echt goed een sfeer neer te zetten.

Camerawerk is verre van super, muziekkeuze een beetje slecht en echt vlot wordt het nergens. Valt al helemaal tegen als je ziet waartoe andere Fransen in staat zijn.

Gelukkig is het verhaaltje aardig mysterieus. De "elk kwartier een andere uitleg" opzet gaat na een tijdje wel vervelen, zeker gezien de lengte, maar het werkt wél. Hoe het uiteindelijk allemaal afloopt is minder interessant, maar tijdens de film houdt het de aandacht er zeker bij.

Wat mij betreft wel aardig overroepen. Redelijk doorsnee en middelmatig op de meeste vlakken (Cluzet wel goed trouwens, al dacht ik de hele film lang dat het Dupontel was), maar er hangt een aardige spanning twee uur lang. En da's toch best wat. Jammer dat dat wat het tot een meesterwerk moest maken veelal afwezig was.

3.0*

Matig.

Met Big Fish & Begonia lieten ze in China al zien best goed te zijn in animatiefilms, maar daar werd ook uit een betere bron geleend. Deze richt zich duidelijk meer op de Amerikaanse animatiemarkt, en is meteen ook een stukje kinderachtiger. Jammere keuze, maar gezien de evolutie van de Chinese film industrie geen al te grote verrassing.

Gelukkig is het verhaaltje en het concept wél klassiek Chinees, wat wil zeggen fantasy, lore en aardig wat actie. Er zit ook wel wat humor in, maar gelukkig in beperkte mate. Verder is het vooral de art style/het character design wat mij niet weet te bekoren, het is ook daarin waar je de Amerikaanse invloed het duidelijkst terugziet.

Maar techinsch verder wel in orde. Verder leuke fantasy elementen en een aantal knap in elkaar gedraaide actiescenes. Op dat gebied spiegelt de film zich aan de Chinese fantasy blockbusters die al een aantal jaren best populair zijn. Dat het nu volledig CG is helpt grappig genoeg, zonder echte mensen oogt het allemaal wat meer naturel.

Echt vervelend is het zeker niet, maar toch een kleine teleurstelling. Vooral omdat deze zo enorm populair is geworden, en het dus waarschijnlijk in deze richting is dat Chinese animatie zich verder zal ontwikkelen.

2.5*

Redelijk.

Opvallend vooral de score van Tangerine Dream en de wat sluimerende cinematografie in sommige scenes. De score werkt goed bij de film, al zijn het wel typische muziekjes die zonder beeld compleet afglijden in enorme kitsch. Visueel is het vooral tijdens de tussenstukjes knap.

Eerste half uur is best mysterieus. Er hangt een aangenaam sfeertje en het loopt best lekker. Dan komt de barscene, die het grof en gore gedeelte van Near Dark moet voorstellen. Daar gaat het al lichtelijk de mist in. Personages zijn wat dom en vervelend, grof en goor wordt het ook nooit.

Het einde wordt er alleen maar duffer op. Lame einde en muffe special effects zorgen ervoor dat zowat alle sfeer verdwijnt en het zoveelste makke 80s horror filmpje overblijft.

Jammer, want het begin beloofde toch veel goeds. Tweede deel van de film is slecht en een domper op het geheel.

2.5*

Beetje makkelijk.

Vooral de keuze voor zwart/wit vond ik niet echt geslaagd. Oh ja, het verbeeldt het wat kleurloze bestaan van de afgeleefde personages etc etc, maar op esthetisch vlak voegt het echt niks toe en qua symboliek is het zelfs subtieler iemand een kopstoot te geven.

Ook Dern viel me tegen. Hij slaagt er maar niet in om z'n personage iets interessants mee te geven. De hele clou (ik wil jullie iets nalaten) komt helemaal uit het niets en komt ook niet bepaald geloofwaardig over. Verder snauwt hij een beetje en stommelt hij wat door het beeld. Ook de relatie met z'n zoon in weinig boeiend.

Gelukkig komt mama het gezelschap vervoegen halverwege de film en zijn er wel wat leuke bijpersonages te bespeuren. Ook het happy end kon ik wel pruimen, Payne durft dan toch een béétje risico te nemen, maar het maakt de film niet meteen geweldig.

Het kabbelt wel aardig, er zitten wat degelijke scenes in en het einde vond ik best geslaagd, maar Payne is soms iets te expliciet op zoek naar arthouse-light momentjes en keuzes die wat te doorzichtig en makkelijk ogen.

3.0*

Fijn.

Al had ik op nog net iets meer gehoopt. 't Is in ieder geval wel grappig om de metamorfose van LaBeouf te zien. Zowel on als off screen. Het is een raar mannetje geworden, maar daarmee ook wel een betere acteur, of althans een acteur met een betere filmsmaak.

Een aparte film is het zeker, al zit er hier en daar nog wel een kinkje in waardoor het potentieel er nooit helemaal lijkt uit te komen. Zo ben ik de opzet, met een belangrijke scene aan het begin die halverwege/op het eind herhaald wordt met extra detail (en zo voor een 180° draai zorgt) beu.

Ook audiovisueel komt het net wat tekort allemaal. Er zitten best een paar indruwekkende scenes in, maar zowel visueel als qua soundtrack is het nét allemaal nog iets te braaf. Er zitten dan ook iets teveel poppy alt-groepjes in de soundtrack, van The XX en M83 krijg ik het niet echt warm. De muziek is wel passend verder, maar echt sfeerverhogend werken vond ik het niet.

Mikkelsen is ook een probleem, maar da's eerder persoonlijk. Voor de rest doet de cast het erg goed, is het verhaaltje leuk genoeg, is de film verrassend genoeg en zit er een lekker vlot, blits tempo in. Zeker niet saai of vervelend en wat sommigen onevenwichtig noemen is net verfrissend. Zeker de moeite, maar mist nog dat beetje extra om het echt speciaal te maken.

3.5*

Zijn shorts wel ja, kreeg bij deze film nog een kortfilm van een mannetje dat in een kleine kamer "gebouwd" wordt. Was tich keer beter dan de film.

Had op zich wel leuk kunnen zijn, zaten ook een pak aardige elementen in, maar de film wordt totaal verpest door enkele irritante stukjes.

Allereerst is er die voiceover, die echt gruwelijk is. Niet enkel is die stem vreselijk (zoals alle stemmen in de film), maar die mond close-ups sloegen nergens op. Ook aan het konijn heb ik me enorm gestoord. Telkens datzelfde zinnetje, horloge pakken ... pfffff. Visueel was het ook al absoluut niks. Manke shots en vuile kleuren.

En zelfs de stop-motion vond ik niet echt indrukwekkend, hoewel dat toch het punt is waar de film uiteindelijk heb best op scoort. Vond die stukjes dan ook een pak beter dan met de echte Alice.

Film die me flink tegenviel, had na conspirators toch een pak meer verwacht. 1*, jammer.

Argentijnse horror.

Daniel de la Vega is al even bezig, jammer genoeg zie je dat niet meteen aan deze film. Het lijkt op een film die gemaakt is uit passie, door iemand die al legio horror films gezien heeft, maar nog een beetje de technische know-how mist.

Necrofobia is zeker geen verkeerde film. De horror en gore zijn beperkt, maar wel aanwezig, in de plaats krijg je een hoop mindfuckery. De film is daarin niet bijster origineel, de circulaire structuur + het telefoongesprek komen zo uit een Lost Highway, maar vermaken doet het best.

Visueel schiet het iets tekort. Nochthans probeert de la Vega wel. Hij lijkt soms iets experimenteler te werk willen gaan, zowel met beeld als geluid, maar echt overtuigen doet het niet. Het is best interessant en het potentieel is er, en als het nu z'n eerste film zou zijn zou je er ook iets meer begrip voor kunnen opbrengen, maar dit lijkt eerder een structureel probleem.

Necrofobia is een aardig tussendoortje. Zo'n film die wel intrigeert, waar duidelijk potentieel inzit, maar waar ook wel wat aan schort. Maar binnen het genre zijn er ook véél slechtere keuzes dan deze, dus probeer hem vooral als je de kans krijgt.

2.5*

Eén van de beste Clive Barker verfilmingen, alleen heeft Barker er niks mee te maken.

Teo is duidelijk fan, dat ontkent hij ook niet. De sfeer van de film komt zo uit het brein van Barker, en dat is gewoon erg fijn. Monsterdesign kickt ass, het sfeertje is lekker occult, de gore is fijn en het verhaaltje entertaint.

Visueel ook erg in orde. Sfeervol in beeld gebracht, van het lage budget valt maar weinig te merken. Editing en soundtrack zijn beiden erg sterk, waardoor het allemaal heerlijk wegkijkt.

Meer van dit soort horror, de zombies en vampieren mogen weer de kast in wat mij betreft. Verplicht voer voor Barker fans. Score hier is belachelijk.

4.0* en een uitgebreide review

Matig drieluik.

Wel verrassend dat Yuzna's deel uiteindelijk nog het leukste was. Dacht eigenlijk eerst dat Kaneko het derde deel geregisseerd had, maar voor een keer weet Yuzna dan toch leuk uit de hoek te komen. Niet dat het echt geweldig is, vaak erg slechte effecten en matig acteerwerk, maar ook veel leuk latex-geleuter en positief gestoord.

Eerste short vond ik de minste. Stoorde me ook dat (net zoals in de tweede short trouwens) er nog eens een vertelling in een vertelling zat. Werkt niet echt goed in een drieluik dat al een overkoepelend verhaaltje kent. Verder een weinig boeiend verhaal met zéér matige effecten.

Kaneko was oorspronkelijk de man die mij tot deze film had aangetrokken, blijkt dat er nog een veel cooler persoon achter de tweede short schuilgaat: Kazunori Ito. Een nobele onbekende die de meesten waarschijnlijk niet bij naam kennen, maar wél vaste scriptschrijver van Oshii (heeft oa Ghost in the Shell, Patlabor en Avalon op z'n naam staan). Jammer genoeg baat het niet, ook de tweede short is redelijk lame. Hier wel al een degelijk effectje (de wegsmeltende dokter), maar veel stelt het niet voor.

Beetje jammer voor Lovecraft dat zijn werk meestal via povere B-films weer tot leven gewekt moet worden. Zijn verhalen zijn gestoord genoeg voor een paar geweldige horrorfilms, maar pulp als deze, zelfs al wordt het best vermakelijk, doet Lovecraft weinig eer aan.

2.0*

Vermakelijk.

Leuke rol van Max Von Sydow en een typische 90s King sfeer. Het resulteert in een aardig filmpje dat iets te lang duurt, maar verder wel voorbij vliegt.

De opzet van de film is erg leuk. Het winkeltje dat op slinkse wijze een heel dorp tegen elkaar opzet. Ik geloofde er echter niet zo in. De film springt nogal snel van klein kattekwaad naar moorden, wat meer nuance tussendoor was aardig geweest. Nu komt het geforceerd over en wordt het concept eigenljik niet naar behoren uitgewerkt. Geen idee of dit in het boek beter is.

Maar los daarvan vermaakt het allemaal wel. Visueel beetje karig en de soundtrack wat overdreven, maar het 90s sfeertje kan ik nog wel waarderen. Nog 10 jaar wachten en iedereen loopt daar waarschijnlijk weer mee te dwepen.

Één van de betere King verfilmingen.

3.0*

Fijn.

Origineel is het niet zo, al is het maar omdat ik de hele film lang het gevoel heb gehad al eens iets soortgelijks te hebben gezien (machine waar je iets indoet van een persoon en wat dan een voodoo effect heeft). Echter compleet geen idee meer welke film dat was.

Verder wel een redelijk horrorfilmpje. Aardig sfeervol gefilmd, enkel tijdens de kills zag het er visueel iets minder uit. Wat flauwe editing trucjes die niet altijd even goed uit de verf kwamen.

De kills zelf zijn wel aardig, redelijk soundtrackje eronder en hoewel er wat dom Amerikaans volk rondloopt vallen de hoofdpersonen nog goed mee.

Geen filmpje dat potten breekt maar door een degelijke visuele flair is het wel bovengemiddeld. Leuk tussendoortje dus.

3.0*

Edit: het zou trouwens ook evengoed een trailer geweest kunnen zijn (waarschijnlijk via Twitch). Toch wel vreemd dat er mij van personages of scenes helemaal niks meer bijstaat, enkel het concept is me dan bijgebleven).

Was al een beetje te verwachten, maar eigenlijk is het een best serieuze film.

Film gaat over verwerking van verlies en de draad weer oppakken, al is het inderdaad wel erg Japans om dit dan vorm te geven via een grote reus met stomende kettingzaag.

Toch vind ik het jammer dat de laatste tijd dit soort film een stuk gelikter zijn geworden. Een paar jaar geleden was dit het ideale uitgangspunt voor een lekker freewheelend stukje cinema dat ongeremd z'n ding kon doen, maar meer en meer zie je nogal nietszeggende popsterrende en een geliktere aanpak terug in dit soort films.

Film is sowieso nogal onevenwichtig, omdat je met wat dramatische scenes zit, afgebroken door stoere kettingzagen en manga-esque taferelen. Maar het is uiteindelijk de wat brave uitwerking van beide onderdelen waardoor de film niet z'n volle potentieel benut.

Zitten erg toffe afzonderlijke scenes in, maar als geheel wil het nooit echt goed werken. Slecht is de film uiteindelijk niet, aantal leuke zaken gezien, visueel ook best gaaf soms, maar de uitwerking is gewoon wat te braaf voor een concept als dit. Beetje jammer.

Hayato Ichihara trouwens niet te pruimen in deze film, ook de andere acteurs bakken er niet al te veel van.

3.0*

Verrassend populair.

Hoge score voor wat eigenlijk een zeer matig filmpje is. En dan zou je kunnen denken dat de score vooral een overblijfsel is uit de beginperiode van MM, maar tot een paar jaar geleden zie je nog steeds prominente MM leden met 4* strooien.

Het begint op zich nog wel aardig, maar al snel valt de film in een nogal muffe plooi waar Gray nooit meer uit loskomt. Jackson en Spacey doen het aardig, maar ook zeker niet meer dan dat. Ze lijken zelfs gewoon op automatische piloot te draaien. Niet dat er veel meer inzat, hun personages hebben ook helemaal niks unieks.

Visueel valt er ook maar bitterweinig te beleven. Doorsnee 90s look, niet bepaald erg aantrekkelijk meer. Het oogt nogal grijs en grauw, al denk ik dat de film ook niet veel meer pretendeerde. Het plotje met de obligate eindtwist (al is het niet eens een echte twist, gewoon weer zo'n film waar iedereen verdacht is tot de grote reveal) is op zich niet verkeerd, maar dan voor een film van 90 minuten, niet eentje die er nog een klein uur bovenop gooit.

Het is geen dramatisch slechte films uiteindelijk, maar meer dan wat grijze genrefiller is het ook absoluut niet geworden. Geen idee waar deze film z'n imago vandaan haalt.

2.0*

Nieuwe Dunstan.

Hij laat de extremere horror ditmaal wat acherwege en mikt op een combinatie van horror en thriller elementen. Het maakt hem duidelijk niet zoveel uit want z'n talent komt ook deze keer weer bovendrijven.

The Neighbor is wel een pure genrefilm geworden, wat betekent dat je niet al te veel originaliteit en verrassingen hoeft te verwachten. En hoewel het verre van schokkend was dat die buur van John niet pluis was, vond ik het toch jammer dat de titel van de film net al dat beetje teveel weggaf. Want voorspelbaar of niet, Dunstan probeert tijdens het eerste half uur toch wat spanning uit de twijfel de puren, want ietwat de mist in gaat.

Gelukkig is het vervolg wel gewoon sterk en zorgen Stewart en Engvall voor een fijne battle. Visueel oogt het ook wel netjes en de spanning wordt rustig maar nauwgezet opgebouwd. Er zijn opvallend weinig échte confrontaties tussen de twee kampen (daarbij ook meer thriller dan horror), maar dat helpt de opbouw van de film.

't Is een zeer simpel gebeuren en wie zich doorgaans stoort aan dat soort genre eenvoud kan deze maar beter links laten liggen, maar Dunstan is beter dan de gemiddelde genreregisseur en levert weer een sfeervol, compact en bovengemiddeld filmpje af. Best mee vermaakt.

3.5*

Leuk.

Rogen is aardig gegroeid in dit genre. Een jaartje of 6-7 geleden vond ik hem redelijk onuitstaanbaar, ondertussen is het hoekje waarin Rogen en consoorten in bewegen wat volwassener geworden (niet zozeer de humor, wel de uitvoering ervan).

Rogen wordt ook omringd door een aantal leuke acteurs. Byrne doet het goed en vormt een sterk duo met Rogen, Dave Franco staat goed tegenover hen, verder leuke bijrolletjes voor Mintz-Plasse en Kudrow en een paar geinige cameos (Samberg, Carell). De enige die eigenlijk niet echt thuishoort in deze film is Efron, beetje lompe kerel die z'n rol misschien iets té goed speelt.

Humor is redelijk consistent doorheen de film, ook de laatste 30 minuten gaan lekker verder daar waar dit soort films vaak verzanden in wat dramatischere toestanden. Niet alles is even geslaagd, maar er zitten best een paar toffe jokes in. Feestjes zijn ook best aardig in beeld gebracht, vooral de flippende Efron (met de strobes) zag er best flashy uit.

Lekker achteruithangfilmpje dus, nergens echt erg hoogstaand, maar wel continue leuk en bij momenten erg grappig. Stoller doet het meer dan naar behoren, kan nog wel een tijdje op dit elan voortgaan wat mij betreft.

3.5*

Niet zo best.

De eerste vond ik toen best leuk. Niet dat ik me er nog zo heel veel van herinner, niet eens wat ik er dan wel leuk aan vond, maar die 3.5* zullen er wel met reden staan. Memorabel was het niet, vermakelijk wel. Dat kan jammer genoeg niet gezegd worden van dit tweede deel.

Dit is vooral erg flauw. Allicht vanwege de wat plichtmatige girl power variant, vooral ook omdat Moretz en compagnie nu niet meteen veel girl power uitstralen. Dat valt haar deels aan te rekenen, anderzijds zag ik ook geen enkele vrouwelijk schrijfster, terwijl er toch 5 (!) gecredit staan. Beetje gek voor een niemendalletje dat nergens weet te verrassen.

Hier en daar een geslaagde grap, maar teveel college humor. Haha wiet enzo, daar kunnen ze in Amerika blijkbaar nog steeds érg hard om lachen. Sowieso is het hele frat-gebeuren redelijk dom, de enige die eigenlijk echt leuk uit de hoek komt is zowaar Efron. Je zou het hem niet nageven, maar hij heeft enig komisch talent.

Geen ramp om een keertje te zien, maar evenveel hits als misses en niet meteen een film die lang zal bijblijven. Dat deed de eerste uiteindelijk ook niet, maar daar was de journey in ieder geval een stuk grappiger.

2.0*

Even los van alles. Ishii was dik in de 70 toen hij deze film maakte. Ik kan er mij absoluut niks bij voorstellen.

De film begint met een woordje van John Woo:

Geen idee wat soort bonen Woo toen op had maar zijn films zijn in geen lichtjaren te vergelijken met het werk van Ishii.

De film zelf ... begint erg weird met rare kronkelende mensen als een soort van hel op aarde. Daarna schakelt hij snel een aantal versnellingen terug en komt er langzaam een verhaaltje op gang.

Beetje zwartkomisch, soms echt wat raar, bij momenten nogal pervers. Visueel ook wel aardig en nog erg gestileerd. En dan glijdt de film weer langzaamaan naar de waanzin toe. Het laatste half uur is amper serieus uit te leggen, maar Asano eindigt met een kraantje in z'n arm. Zien om te geloven.

Het is ook echt zo'n film voor de nog jonge Asano. Een regisseur die een paar draadjes losheeft en aardig introvert hoofdpersonage nodig had. Dan weet je het wel.

Op bepaalde momenten echt geweldig leuk en bevreemdend, maar over het algemeen iets te goedkoop en soms zelfs sleasy. Het zal je opa maar zijn.

3.5*

Aangezien de regisseur ook zijn aandeel had in Rampo Noir had ik er toch wat meer van verwacht.

Het eerste stuk is best saai, met wat Japans wetenschaps gedoe. Rare theorieën en gekke scifi troep mixen zich door elkaar.

Wanneer de splatter dan eindelijk de film in komt geslopen is het ook best wel leuk, met als hoogtepunt de vrouw die zichzelf opeet. Zag er ook allemaal best smerig en zelfs semi-realistisch uit.

Jammer dat de rest van de film nogal pover is. Weinig tot geen afwerking, af en toe wel pogingen tot enigszins kunstzinnige splatterfilmerij maar komt nergens in de buurt van een Fukui of iets dergelijks.

Grappig een keer gezien te hebben, vooral de smerige stukjes. De rest is wat ondermaats.

2.0*

Kawasaki is toch een kleine held.

Niet dat hij nu zulke geweldig goede films maakt, maar de onzin waar hij steeds mee komt aanzetten is aardig ongezien in filmland. Dat die man z'n films gemaakt krijgt is mij een compleet raadsel.

Het plot hierboven zegt wel genoeg. Ditmaal geen mensen in grote pakken maar brak geanimeerde knuffeldieren. Nogal bevreemdend om een knuffelkat 80 minuten lang als hoofdpersonage te hebben, in wat dan wel een comedy mag zijn, maar aardig dramatisch is opgezet. Met een aantal zelfmoordpogingen op de koop toe.

Blijft wel jammer dat Kawasaki verder een wat povere filmmaker is. Visueel al iets beter dan normaal, maar zou toch leuk zijn om deze onzin eens te zien met een aardig budget, of met wat getalenteerdere mensen voor en achter de camera. Het blijft allemaal wel erg amateuristisch, en hoewel daar voor een deel ook wel de charme ligt, wil het nooit echt volledig vlotten.

Grappig is het wel. Zwaar retarded ook. Typisch iets voor de fans van dit soort Japanse onzin dus, denk niet dat de film ook maar enig appeal heeft daarbuiten.

Lekker kort, heerlijk lomp en zeker vermakelijk.

3.0*

En zo toch eindelijk (weer) op MM.

Had wel weer eens zin om deze te herzien. Jammer dat er nog steeds geen HD versie is (en zo te lezen is de kans redelijk klein dat die er komt, geen voldoende kwalitatief bronmateriaal), maar de film weet zich ook makkelijk staande te houden zonder.

Een mix van anime, maar dan iets surrealistischer, waardoor het ook wat weg heeft van Europese animatie. Allicht daarom dat de film ook wel bekendheid verworven heeft buiten het anime wereldje, en bij de meer cinefiele communities ook naam heeft. Terecht ook, want hoewel de premisse redelijk simpel is, is de film zelf dat niet bepaald.

De animatie is kwalitatief (maar niet uitermate complex), de soundtrack is passend en wordt goed gebruikt, maar het is vooral de creativiteit en pacing die van deze film een aparte ervaring maken. Enerzijds jammer dat er niet meer films zijn die dit soort crossover aandurven, anderzijds is de film daardoor nog wel steeds erg uniek.

4.0* en een uitgebreide review

Catgirls

Wie nekomimi opzoekt op Google kan misschien even raar opkijken. Het fenomeen van de anime meisjes met de katoren is niet meteen datgene wat je verwacht bij deze film, misschien wel slim van Jun Kurosawa om zo z'n film iets meer onder de aandacht te brengen.

Nekomimi is een film die "experimenteel" meer als genre dan echt als echte natuur heeft. 't Is zeker geen doordeweekse film, maar wie aan Japans en experimenteel denkt komt allicht redelijk in de buurt van het eindresultaat. Poëtische voice overs, een noize soundtrack en een aardig gebrek aan narratief.

Maar in vergelijking met het werk van een Tsukamoto had het toch ook wat meer mogen zijn. Kurosawa laat het een beetje liggen in de makke editing en die iets te grove visuele afwerking. Het is zeker wel een aanrader voor de liefhebber, het is ook niet zo dat ik per week twee of meer films met een noize soundtrack zit te kijken, maar voor een meesterwerk had het toch net wat meer mogen zijn.

Leuke ontdekking, dat zeker, maar allicht net iets te braaf en te verwacht.

3.5*

Heh.

Het valt moeilijk te ontkennen dat de stukjes met de proefkuikens volledig overbodig zijn. Maar dat is wel in van dit soort beestenfilmpjes.

Het hele appeal zit hem in het katje, added bonus is de wat gekke relatie met Ren Osugi. Gestoorde vent, maar hoe gek z'n rollen ook zijn, het blijft altijd een beetje een stijve hark. Daarom werkt het net zo leuk tussen hem en het kleine beestje.

Levert een aantal leuke en vlotte scenes op. Telkens het verhaaltje weer overschakelt is het wat wachten, hoewel de training zelf ook niet geheel vervelend is. Toch is dat duidelijk niet waar het om draait hier.

Goed zou ik het niet willen noemen. Een aardig shot en wat onnozel gekke muziek daargelaten is het een zeer eenvoudig filmpje, maar het bolletje wol dat doorheen de 85 minuten heenrolt is wel énorm schattig.

2.5*, erg schattig niemendalletje met een geweldige Osugi. Volgens mij kan je die vent ook echt alles laten spelen.

Leuk.

Een redelijk logisch vervolg voor Kiah Roache-Turner. Na Wyrmwood waarschijnlijk wat meer budget gekregen, dat is er ook wel aan te zien. Maar met een groter budget maak je nog geen betere film, en ook nu blijft hij weer een klein beetje hangen.

Het begint allemaal wel spectaculair genoeg. Veel tempo, een hoop geinige ideetjes op een hoop gegooid en wat humor om te verbloemen dat er toch best matig geacteerd wordt. Zelfs door de (erg) bekende koppen. Geen idee hoe ze Bellucci hebben kunnen strikken, maar ze brengt het er redelijk slecht vanaf hier.

Verder verliest de film ook aardig wat tempo tijdens het tweede deel. Wanneer de setting een beetje duidelijk is, lijkt de regisseur niet echt te weten waar ze met de film naartoe moeten. Er wordt regelmatig teveel geluld en ondanks dat alles er wel fleurig neon uitziet wordt er teveel gerecycled. Het klinkt redelijk negatief, maar dat is vooral omdat ik toch net op wat meer hoopte.

't Is uiteindelijk wel een erg vermakelijk filmpje geworden, maar het had nog net wat beter gemogen/gemoeten.

3.5*