Meningen

Ik vond deze film heel indrukwekkend. En op zich werd het verhaal best realistisch weergegeven. Ik herkende in ieder geval wel veel in het verhaal van wat ik als puber af en toe een beetje om me heen zag.

Hoe de film omschreven wordt vindt ik niet echt waar het in deze film echt om gaat. Als je het voorstukje leest dan lijkt het dat het gaat alsof een onschuldig meisje door een losgeslagen vriendinnetje de afgrond in gesleept wordt. Maar eigenlijk had Tracey allang issues voordat Evie langskwam. En aangezien Tracey de eerste keer dat ze een keer wegging met Evie een portemonee jatte, geeft aan dat ze al langer de verkeerde kant aan het opgaan was.

Ik zie het meer als een verhaal waarin de moeder allerlei tekens aan de wand krijgt maar deze eigenlijk wilt negeren en wegveegt met de mantel der liefde en er vervolgens veel te laat iets mee doet. Ze had vriendlief (van moeders) en het vriendinnetje van Tracey allang het huis uit moeten schoppen.

Ik vond het acteerwerk heel sterk in deze film en het verhaal heel sterk. De eindscene was ook heel mooi en emotioneel. Ja, zeker een indrukwekkende film.

Elvisfan of niet ... ik vind deze docu heel knap gemaakt omdat het toch net is alsof je naar een speelfim aan het kijken bent. Maar dan (bijna) helemaal gemaakt met beelden van de man zelf.

Heel mooi in elkaar gezet en ik persoonlijk vind dit een van de betere docu's over het leven van een beroemdheid.

Zo, ik was echt wel onder de indruk van deze film. Eigenlijk vind ik het niet echt een documentaire maar meer een registratie van de laatste repetities van zijn grote toer.

Ik had er een heleboel overdreven drama en vals sentiment omheen verwacht maar dat was eigenlijk helemaal niet zo. Ik was echt onder de indruk hoe getalenteerd maar vooral ook hoe gedisciplineerd die man wel niet was. Het beeld dat ik hier van hem zag klopt niet met de manier waarop hij is overleden. Ik kon nergens merken dat hij verslaafd zou zijn.

Tijdens het kijken baalde ik ook heel de tijd dat hij nooit een kans heeft gekregen om al dit moois waar hij zo hard aan had gewerkt te kunnen laten zien aan het publiek. Het liedje "Gone to soon" klonk steeds harder in mijn hoofd tijdens het kijken.

Ik vond deze film werkelijk niks te bieden hebben. Het begon wel redelijk goed. De schilderijenroof waarbij hij de oorspronkelijke berovers dwars zit en vervolgens een koffer onder het beveiligde deuren zet om zelf het schilderij te stelen ziet er kinderlijk eenvoudig maar toch goed doordacht uit. Dat vond ik zeker wel goed gedaan.

Maar daarna is het snel gedaan met de pret. Russo komt er als soort van "stoere" premiejager absoluut niet geloofwaardig over. Maar wat er voor mij helemaal uitsprong was dat de karakters absoluut niet tot de verbeelding spreken. Twee mensen die heel interessant doen maar het absoluut niet waren voor mijn gevoel. Ze kwamen wat mij betreft totaal niet uit de verf. Volgens mij komt dat een deel door het slechte acteerwerk en gedeeltelijk door het flinterdunne verhaal.

Wat mij betreft is dit absoluut geen aanrader.

Op zich wel een leuke film om naar te kijken maar wat mij betreft mist er wel iets. Het verhaal is niet bepaald spannend en heeft weinig inhoud. Daarnaast had ik wat meer special effects verwacht. Op zich zaten er genoeg mooie beelden in maar ik had het toch net iets spectaculairder verwacht. Vooral als ze op aarde zijn is het minder. Over het algemeen dus een gemiddeld vermakende actiefilm dus.

Dit is een heerlijk romantische miniserie die ik al een aantal keren gezien heb. Wat ik een heel sterk punt vind is dat deze serie heel erg goed de sfeer in het boek weet weer te geven. In het boek wordt de omgeving, het uiterlijk en de gedragingen van mensen zo tot in de detail omschreven dat het me erg verbaast dat ze dit in de serie zo sterk hebben kunnen vastleggen. Het kwam, wat mij betreft, heel erg overeen met hoe ik het in mijn hoofd had.

Het personage dat ik het meest vind lijken op het personage in het boek is Fee, Wat is Jean Simmons daar toch perfect voor gecast. Haar gereserveerdheid en stil lijden is fenomenaal. Ook Richard Chaimerlain is erg goed. De liefde tussen hem en Meggie is ontzettend romantisch weergegeven. Echt een mooi romantisch verhaal.

Ik heb wel een beetje een dubbel gevoel bij deze film. Aan de ene kant is het verhaal heel mooi en tragisch. De eenzaamheid en tragiek komt ook heel erg sterk over. Vooral de scène waarin de vader door de spulletjes van zijn dochter loopt te rommelen omdat hij zo toch iets dichter bij haar is maakte veel indruk op mij.

Aan de andere kant gaat deze film nogal eens de langdradige en soms zelfs saaie kant op. Vaak wordt dat in films dan wel gecompenseerd door schitterende beelden of sterke dialogen etc. maar dat was bij deze film wel wat minder.

Toch gezien het mooie verhaal met veel onderliggende emoties en sterk acteerwerk is dit een mooie film om naar te kijken.

Voor de tijd waarin deze film uitkwam was dit best een spraakmakend onderwerp. Ikzelf vind het een film die heel goed uitlegd dat je niet alles in hokjes kan duwen en dat je zeker in je studententijd heel expirimenterend en onzeker kan zijn. Ik vond Baldwin erg goed overkomen in deze film. Maar eigenlijk waren Boyle en Charles ook heel sterk. Vooral de onbeantwoorde liefde van Alex naar Eddy toe was heel sterk overgebracht. Het einde was ook niet voorspelbaar of suikerzoet gebracht maar was gewoon heel realistisch.

Indrukwekkend verhaal. Goede cast. Prima acteerwerk. Niets om op aan te merken. Vooral Kiefer Sutherland vond ik erg goed in zijn rol als badguy. Donald Sutherland is sowieso altijd mijn held qua acteren. Maar ook Matthew, Samuel L Jackson en Sandra Bullock vond ik prima over komen.

Het thema van het verhaal is natuurlijk behoorlijk aangrijpend en zorgt ervoor dat je gespannen naar de uitkomst van deze film kijkt. Op zich worden films die zich in rechtbanken afspelen wat sneller saai maar dat was bij deze film niet het geval.

En wat betreft het uitgangspunt van het verhaal (zoals hier eerder aangehaald). Ik geloof niet dat ze in deze film de boodschap hebben dat je altijd het recht in eigen hand moet nemen. Ik kan me een scene herinneren waarin Jake en Roark een gesprek hebben waarin Jake aangeeft dat hij voor de doodstraf is en dat hij vind dat niemand voor eigen rechter mag spelen. Maar in sommige gevallen kan je wel zover gedreven worden dat je zo'n wanhoopsdaad doet.

Ik denk dat iedereen zich na de film gaat afvragen of hij ook tot zoiets in staat zal zijn als je kind dat wordt aangedaan. Ik denk dat dat meer het doel van de film was. En ja ... de discussie of hij vrijgelaten moet worden of niet. Ik vind dat juist wel het boeiende aan de film. Ikzelf had ook het idee dat hij op zich geen levenslang verdiende maar ik vond wel dat hij wel een straf moest krijgen. Maar persoonlijk heb ik niet het idee dat ze in dit verhaal het eigen rechter spelen helemaal goed praten. De discussie erover openbreken, dat wel ....

Je moet niet te veel over dit verhaal doordenken denk ik. Want het is behoorlijk vergezocht allemaal. Vooral het gedeelte waarin hij op verschillende leeftijden op verschillende momenten kon terugkomen kon ik niet helemaal rijmen. Maar het verhaal eromheen, de liefde tussen hem en zijn vrouw en het gehele sfeertje eromheen maakt dat deze film toch wel leuk is om naar te kijken. Bijzonder verhaal maar toch niet zo'n bijzondere film.

Dit is visueel gezien een hele mooie tekenfilm. Mooie heldere en gekleurde beelden. De animaties zien er ook allemaal heel mooi uit. Dit is een van de favoriete tekenfilms van mijn dochtertje geworden en ik kijk ook graag met haar mee. Dit vind ik persoonlijk leuker dan een Kungfu Panda met van die donkere beelden.

Ze blijven lief, die Tinkerbell filmpjes. Mijn dochter wordt er helemaal ingezogen en voor mij is het redelijk vermakelijk om mee te kijken. Het meisje in dit deel vertederd enorm.

Zo, pffff, ik was even niet voorbereid op zo''n heftig verhaal gisterenavond. Eigenlijk spookt de film nu nog wel een beetje door mijn hoofd wat dus wel aangeeft dat het indruk op me heeft gemaakt. Het duurde best wel lang voordat de film mij pakte. Ik vond vader, moeder en dochters zo on(be)grijpbaar. Bepaalde uitspraken en gedragingen vond ik gewoon heel apart.

Uiteindelijk weet ik na het einde van de film eigenlijk niet wat van de flashbacks nou echt waar was en wat niet want de man was malende. En de flashbacks gingen door ZIJN hoofd. Aangezien de man helemaal van zijn padje af was kan je dus niet zeker weten of de flashbacks ook echt gebeurd zijn.

Hij werd pas echt gek nadat hij Kaiza had ontmoet dus misschien had ze hem toen al aangestoken met de ziekte die haar moeder had ? Dat gedeelte van het verhaal raakte me eigenlijk nog het meest. De eenzaamheid van dat kleine meisje die zich aan iedereen vastklampt en iedereen uiteindelijk toch weer verliest. Ze snapt zelf niet waarom. Zo tragisch goed neergezet.

Ik heb hem pas geleden nog een keer bekeken en ik blijf het een schitterende film vinden. Hoe groots alles in elkaar gezet is vind ik erg knap. En dan de muziek hè ... zonder de muziek had ik hem misschien een puntje minder gegeven want dit heeft zo ontzettend bijgedragen aan de gehele sfeer in de film.

Sommigen zullen het niet met mij eens zijn. Misschien zelfs velen maar ik vind Leonardo di Caprio een heel goede acteur en ook hier zet hij zijn rol heel overtuigend neer. Kate Winslet was ook zeer overtuigend.

Ja, en wat deze film zo groots maakt is de hele romantische sfeer eromheen. Vooral de scène waarin Rose weer terug in het schip springt om bij Jack te blijven is een van mijn favorieten.

In het begin vond ik deze film interessant om te bekijken om het dagelijkse leven van een japans gezin te zien. Eerlijk gezegd had ik wat moeite om met de emotie mee te komen die wel in de film heerste maar naar mijn idee niet echt naar buiten kwam. In Japanse films zijn de emoties vaak wel heel subtiel maar komen ze juist heel sterk over door bijvoorbeeld een close up op het gezicht, een bepaalde sfeer eromheen of iets dergelijks. Echt goed uitleggen kan ik het niet maar dat miste ik een beetje in deze film. De moeder die thuis aan het wegkwijnen was vond ik wel overtuigend overkomen maar voor de rest had ik toch wat meer moeite om me in te leven.

Tja, ik weet dat het een klassieker is maar nee .... het komt bij mij toch niet verder dan het geforceerd lachen om een vent die als vrouw gekleed is. Hoffman is een geweldig acteur en hij heeft een zeer sterke rol neergezet maar dat is voor mij toch niet voldoende. Puur vanwege het feit dat het verhaal me niet zo kon boeien en de humor eigenlijk ook niet.

Heerlijke film. Wat mij betreft is het romantische gedeelte niet het sterkste van de film. De lang leven de lol houding van Maverick en Goos en de hechte vriendschap tussen die twee vond ik wel heel vermakelijk om te zien.De muziek was ook een heel sterk aspect aan de film. Heel emotioneel vond ik het wel toen Goos overleed. Dat vond ik wel heel goed overgebracht. Een film met een lach en een traan.

Dit is echt zo flauw. Het moet volgens mij een parodie voorstellen op de teenfilms uit de jaren 80 maar het is echt zo ontzettend niet grappig en overdreven. Wat een verspilling van geld en tijd: om te kijken en om te maken.

Nou, ik ben geweest hoor, samen met mijn dochtertje van vier. Het is een leuke animatiefilm voor kinderen. Er is genoeg actie en spectacel. Het middenstuk werd wel een beetje saai. Alle kinderen om ons heen begonnen een beetje onrustig op hun stoel te wiebelen en te fluisteren.

Gelukkig kreeg je daarna een stukje wat zich in de ruimte afspeelde en daar was weer genoeg spectacel om de kinderen weer gespannen te laten kijken.

Voor de volwassenen vind ik deze film niet zo leuk om mee te kijken met de kleintjes want het verhaal is wel zo ontzettend flauw en nikszeggend. Maar voor kinderen tussen 5 en 9 is het zeker een leuke film.

Mwoa, ik vind het maar een gemiddeld filmpje. Op zich ziet de gehele film er gelikt uit en krijg je allemaal mooie plaatjes voorgeschoteld. Ook is het verhaal best spannend. Maar toch werd ik er niet heel erg warm of koud van.

Dit kwam voornamelijk door het acteerwerk van Jolie. Ze liep de gehele film door met een blik die gelijk al verried dat ze iets te verbergen had. En dat lijkt me toch niet handig voor een geheim agente die met allemaal vieze zaakjes bezig was. Het kwam heel gemaakt over en totaal niet passend bij de situatie waarin haar personage zich bevond.

Depp vond ik wel veel beter in zijn rol. Hij kwam heel overtuigend over als sul maar de transformatie die hij in zijn mimiek etc maakte toen hij toch de crimineel bleek te zijn. Dat vond ik wel knap gedaan.

Het verhaal zelf kijkt wel leuk weg maar echt superspannend, origineel of sensationeel word het nergens.

Qua verhaal en personages kon de film mij weinig boeien. Ik vond Marin ook een behoorlijk naargeestig en vervelend persoon. De manier waarop hij met Madeleine .... Dat gegeven zou hem juist tot een interessant persoon moeten maken maar de makers van deze film weten dat effect niet bij mij te bereiken.

Het verhaal zelf heeft wat mij betreft ook weinig te bieden. Wat er dan overblijft is de muziek en de prachtige beelden. En dat is wat mij betreft de troef van deze film. Het ziet er allemaal schitterend uit en je wordt echt getrakteerd op een heleboel prachtige beelden. Dit in combinatie met de muziek maakt het deze film uiteindelijk toch wel waard om naar te kijken.

Wat de film voor mij heel vermakelijk maakt is dat er allerlei speelgoed in voorkomt die ik allemaal herken uit mijn jeugd. De typetjes zijn ook allemaal erg leuk en aandoenelijk dus voor volwassenen is het ook nog leuk om mee te kijken naar de film. Alhoewel het verhaal wat simpel blijft. Mijn dochtertje van 5 jaar oud kan er ook geen genoeg van krijgen dus ook voor de kleinere kinderen is de film ook al goed te doen en makkelijk te volgen.

We hebben op deze sombere dag terwijl de kleine nog thuis is voor de kerstvakantie een toy story marathon waarbij we alle delen achter elkaar kijken. Dit deel vind ik eigenlijk leuker dan deel 1 omdat er wat mij betreft meer actie in het verhaal zat. Leuk dat Woody weer herenigd word met zijn oorsponkelijke familie. De effecten zijn ook allemaal wat uitgebreider in dit deel.

Zo, en dan het laatste deel. Die vind ik dus het leukst van allemaal. In dit deel zie je ook weer veel meer speelgoed waarbij je een gevoel van herkenning uit je eigen jeugd krijgt. Daarnaast is het verhaal ook veel spannender dan de eerste twee delen.

Omdat ze in dat kinderdagverblijf terecht zijn gekomen, kwamen er ook veel meer karakters bij en dat maakt dat je het verhaal toch wat diverser kan maken qua spanning en persoonlijkheden. Mooi verhaallijn ook om te zien hoe Woody trouw blijft aan zijn oorspronkelijke eigenaar.

Ik denk wel dat ze het bij dit deel moeten houden want ik denk niet dat ze hier echt overheen kunnen en als dit concept helemaal uitgemolken word dan is het speciale er ook wel een beetje af.

Hij is op zich wel geinig. Het verhaal is leuk in elkaar gezet en ook Eddie Murphy is goed op dreef. Helaas vond ik de personages toch te overdreven naar mijn zin waardoor het geheel af en toe tè hysterisch werd. Maar om deze film met wat oudere kinderen te kijken is dit best wel een aanrader. Voor hen is dit zeker wel leuke humor. Maar voor volwassenen vind ik het iets te kinderachtig en overdreven.

Vandaag heb ik deze film sinds lange tijd weer eens herzien. Dit blijft een superspannende en ijzersterke politiefilm. Ik was vanaf het eerste moment geboeid en heb af en toe op het puntje van mijn stoel gezeten. Dat was mede door het supersterke acteerwerk van beide heren.

Maar ik moet wel toegeven dat ik sommige taferelen ook erg ongeloofwaardig vind. Hoe Hoyt zich uit bepaald toestanden weet te redden is af en toe wel erg toevallig en ongelovelijk. Bijvoorbeeld hoe hij toevallig bij de familie van het meisje terecht komt die hij heeft gered. En ook het einde als Jake en Allonzo tegenover elkaar staan en opeens is iedereen daar voor Jake. Kan het me ook niet voorstellen.

Ondanks dit alles blijft het wel een hele spannende film.

De scenes die jij beschrijft zijn inderdaad gruwelijk en laten je nadenken over wat er in de wereld van een junk gebeurt en hoe ijs en ijs koud en onbereikbaar ze worden. Die scenes kan je inderdaad niet grappig vinden. Toch zijn er ook andere scenes in de film die wel humoristisch zijn. Een film met een lach en een traan vind ik het. Confronterende film.

Deze film bouwt de spanning heel langzaam op en af en toe is de spanning ook heel subtiel. Maar ik heb echt van begin tot eind geboeid zitten kijken. Je krijgt mooie beelden te zien van een treinreis door Rusland. Als ze vervolgens Carlos en Abby tegenkomen vraag je je echt af wat voor verhaal ze nou hebben en hoe het allemaal af zou gaan lopen.

Geen moment zakt het verhaal in. Ik vind dat erg knap gedaan. Echt een hele goede thriller.

Best wel een aangrijpende oorlogsfilm. Eentje die niet echt op het slagveld plaatsvind maar laat zien hoe oorlogsleed door blijft gaan ook al ben je er alweer uit. Een film waarin vooral het acteerwerk naar voren springt. Zowel Farell als de opa waren echt supersterk. Ik vond het heel goed weergegeven hoe PTSS bij mensen kan gaan werken. De dialogen met de arts waren ook erg sterk.

Ik moet zeggen dat ik deze film als kind (nou ja, jongere) altijd erg leuk vond. Het verhaal en het acteerwerk is erg overdreven. Toch kon ik me als jongere wel helemaal inleven in het verhaal en vond ik veel stukjes echt humoristisch.

Als volwassene vind ik er niet zoveel meer aan maar voor kinderen en jongeren lijkt me dit nog steeds een leuke film.