Meningen

Deze gisteren gekeken op Spike tv tussen de afleveringen van Ghost Adventures door.

Destijds overgeslagen omdat hij mij niet de moeite waard leek om naar toe te gaan.

Gladjanus Pine in hoofdrol is oké, maar echt sympathiek overkomen vind ik hem eigenlijk nooit, wat toch wel belangrijk is voor een leading man.

Wat mij verder opvalt is dat ik Costner tegenwoordig in bijrollen beter en sympathieker vind, dan dertig jaar geleden, toen hij nog als een houten klaas hoofdrollen vertolkte.

Branagh heeft zich zelf weer eens getypecast als de arrogante, ijdele, vooral met zichzelf ingenomen schurk, omdat hij natuurlijk wederom geen beter iemand daarvoor kon vinden.

Film is vakkundig en degelijk door hem geregisseerd, zonder ooit echt bijzonder, of onderscheidend te worden. Alleen de inbraak scene deed mij even op het puntje van mijn stoel belanden en dat is toch echt te weinig voor een film als dit.

Een vijfje, ofwel 2,5 ster.

Dit vind ik de minste van Tarantino. Hij heeft het originele boek van Elmore Leonard bijna blz voor blz verfilmd, zonder zijn eigen typische stijl er in te verwerken.

Het lijkt mij dat hij iets te veel ontzag hier mee toont voor de schrijver, overigens een best goede thriller, maar het duurt allemaal te lang en er zit nauwelijks of geen actie in.

En als je kijkt naar alle grote namen, dan komen er nog al wat opdraven voor nietszeggende rolletjes.

Met name vind ik het acteertalent van De Niro hier verspilt, ook Keaton heeft een rolletje van niks!

Opvallend is trouwens wel dat in het boek (originele titel Rum Punch) de hoofdrolspeelster helemaal geen donker iemand is en dat ze daar Jackie Burke heet.

Voor mij niet meer dan 2,5 ster!

Dit is toch wel de beste Elvis film voor mij, maar dat is ook niet zo moeilijk omdat 95% flutfilms zijn en die ook allemaal met elkaar inwisselbaar zijn. Uitzonderingen, inderdaad King Creole, Charro, evt Love me tender en dan dus deze film.

Helemaal de tand des tijds heeft ie niet doorstaan en sommige plotwendingen zie je al van ver aan komen, maar toch blijft dit wel een geinige film en het titelnr knalt er nog steeds uit.

4 sterren.

Aardige spektakel film, die het eerste half uur wat moeilijk op gang komt, maar daarna gaan dan ook alle remmen los en laat Ray Harryhausen zien wat er allemaal mogelijk is met zijn stop-motion techniek.

Het zwaardgevecht tegen het einde met de skeletten is briljant en ongeevenaard.

Ik zie net dat moviemeteruser W.W. hier over een heel mooi stukje heeft geschreven (lees dat vooral eventjes)!

Een acht ofwel vier sterren.

Briljante eerste Spielberg-blockbuster, gebaseerd op feitelijk pulpverhaaltje van Peter Benchley, maar het is de manier WAAROP hij dit naar het grote doek gebracht heeft dat het hem doet (Zo werden alle soapachtige momenten er voor de film uitgegooid)!

De spanning wordt in het eerste gedeelte steeds meer opgevoerd terwijl je de haai nauwelijks of niet ziet. Spannendste moment is zelfs niet een scene rond de haai maar wanneer ze plotseling onderwater het hoofd van een verdronken schipper zien.

Scheider, Dreyfuss en vooral Shaw zijn goed op dreef en de scene's samen aan boord van het scheepje zijn dan ook de beste van de hele film.
De haai ziet er misschien niet altijd even overtuigend uit, maar is altijd nog stukken beter als de compleet uit de computer getoverde beesten uit Deep Blue Sea.
De spanning is er in ieder geval niet minder om!

Briljante soundtrack van John Williams!

5 sterren!

Deze sinds lange tijd gisteren weer eens gezien.

Grootste probleem van de film is dat er totaal geen verhaal in zit.

We zien eigenlijk de hele film tieners die als voer voor de haai dienen, maar met wie we nauwelijks of geen band hebben, zodat het je als kijker ook niet veel doet.

Shaw en Dreyfuss waren de sterke karakters die het origineel zo goed maakten en worden samen met de briljante regie en visie van Spielberg zeer gemist.

Alleen Scheider is nog over, omdat hij contractueel verplicht was in een vervolg mee te doen, maar heeft er duidelijk niet veel zin in.

Zelfs de muziek van Williams wordt in dit vervolg minder effectief gebruikt.

Erg overbodige en doorsnee film.

Een vijf, ofwel 2,5 ster.

Begint erg sterk, met voor mij idd ook als hoogtepunt de kelderscene. Nagelbijtendmoment waar bij je het liefst de jongen snel er uit wilt halen, want ieder moment kan de engerd terug keren, maar er na wordt de film steeds minder en stijgt ie niet verder uit boven de gemiddelde tiener slasher. Het einde is ook vrij abrubt te noemen. Jammer, er had toch wel meer ingezeten.

3,5 ster.

Nu ik hem voor de tweede keer gezien heb vind ik drie sterren toch wel te hoog.
Waar het eerste deel toch op zijn minst de eerste helft zeer goed was (daarna werd het helaas te veel doorsnee), vond ik eigenlijk alleen de openingsscene (jongen in maisveld met "vogelverschrikker") bij dit tweede deel goed.
Wanneer ze dat niveau de rest van de film ook hadden weten te houden was het een goede, spannende film geweest.... helaas.
Zo ongeloofelijke tienerdoosneehorror... pfffff! Originaliteit was moeilijk te vinden.

Geef hem nu nog maar twee sterren.

Deze laatst gekocht en bekeken.

Aardige pulphorrorflick, die voornamelijk -zoniet in zijn geheel-drijft op het charisma en uitstraling van La Fox.

Echt spannend, laat staan eng, wordt het nooit, maar de film kijkt lekker weg en Fox is een lust voor het oog. Wow!

Feitelijk is de enige werkelijk spannende scene, die waarin we Seyfried door haar woning zien lopen, angstig rond haar heen kijkend, ieder moment Fox verwachtend, of wat er nog van menselijks van haar over is.

Tja, hoogte punt van de film was natuurlijk DE kus. Geen twijfel over mogelijk.

Film is duidelijk voor een wat jonger publieke bedoelt als waar ik me tot kan rekenen.

Een dikke zes, ofwel 3 sterren.

nee daimona, dit zijn respektievelijk de Amerikaanse titels voor Fist of fury en the big boss.

Ze hebben dus de eerste Leefilm al Fist... genoemd en daarom de 2e maar een andere titel gegeven. Waanzin ten top!

Fist of Fury, de 2e film dus, is een fantastische film, die perfect Lees kunnen toont, hoewel je de film wellicht als racistisch kunt ervaren (alle schurken zijn Japanners), misschien tegenwoordig een wat naief werkje, maar het zijn de ongeevenaarde gevechten die het hem doen.

Deze pas geleden aangeschaft en bekeken.

Ooit ergens in de jaren '80 op een zaterdagmiddag zitten kijken op Duitsland, maar in het Duits is De Funes tóch minder leuk.

Goed, na al die jaren een tweede kans gegeven, nu in het Frans met Duitse subs.

Na het zien is mijn mening niet echt veranderd: redelijk amusante Franse comedy, duidelijk gebaseerd op toneelstuk, waarin we onze grote, kleine vriend zich in allerlei bochten zien wringen om een per ongeluk doodgeschoten man zo snel mogelijk -in of rond zijn huis- te verbergen voor de uiteraard constant binnenvallende gasten, waaronder een inspecteur van politie.

Best geinig, met hier en daar een leuke vondst, maar stukken minder dan b.v. zijn comedy's in samenwerking met Gérard Oury.

Leuk voor een keertje: een mager zesje, ofwel 3 sterren.

Deze net zitten kijken onder de titel "Revenge of Sartana" en deel uit makend van de 25 op één schijfje gepropte Spaghetti westerns (Nog eentje te gaan!).

Titel is goed gekozen, althans het eerste gedeelte, want dit is weer een wraak film pur sang, maar de hele figuur van Sartana komt er uiteraard weer eens totaal niet in voor.

Hunter als Mexicaanse outlaw, te zot voor woorden?
Ach, wanneer Robert Woods Mexicaan Pecos en Yul Brynner zelfs de legendarische Pancho Villa kunnen spelen, dan kan de blauw ogige Hunter ook wel voor Mexicaan door gaan, zeker als -zoals in mijn versie- het beeld zo donker en onscherp is, dat je die ogen alleen maar een paar keer in een extreme close-up goed te zien krijgt.

Hunter als rechtschapen Mexicaan, die geen vlieg kwaad doet en alleen het goede in de mens ziet, wordt beroofd en zijn vrouw verkracht en vermoord.
Een jaar later schiet hij zonder genade de drie dood, die hier voor verantwoordelijk waren, weet de strop te ontvluchten en wordt de gevreesde leider van een bende Mexicaanse boeven, die vervolgens dood en verderf zaaien onder de door hem inmiddels gehate bevolking te Californië.

Voor een b-werkje is dit een amusante en zeer sfeervolle film, met een hoofdrolspeler, die behoorlijk wat charisma heeft.

Verwacht geen lange duels a la Leone, want die zijn er niet. Daarvoor in de plaats knalt Hunter zonder enige vorm van waarschuwing of spijt iedereen pijlsnel af en dat werkt eerlijk gezegd verfrissend.

De scene's samen met sheriff Kennedy, de enige, die altijd fair en goed tegen hem was, maar nu degene is, die achter hem aan zit en hem kostte wat het kost wil vangen, zijn mooi uitgewerkt en bevatten de nodige spanning en emotie.

Helaas is de finale teleurstellend en vrij abrupt, zonder al te veel spanning, dat had echt een stuk beter gekund en ook gemoeten. Beetje zonde!

Toch alles bij elkaar zeker een keer de moeite van het bekijken waard.

Een zeventje, ofwel 3,5ster.

Middelmatig werkje.

Je kunt je afvragen waarom Clint in hemelsnaam dit project heeft aangenomen. Wellicht om met Sturges te kunnen werken, die toch een aantal legendarische wersterns op zijn naam heeft staan (Gunfight at the OK corral, The Magnificent Seven etc..).

Begin en vooral einde met trein zijn ok, de rest is te veel doorsnee, saai en langdradig.

Zowel voor Sturges als Eastwood een van de minste films uit hun carriere.

Alleen voor de fans.

Een vier, ofwel twee sterren.

Deze net zitten kijken en deel uitmakend van één van de Arrow boxen.

Behoorlijke spaghetti western van Carnimeo met Hunter in aardige hoofdrol.

Van rol naast Wayne in de klassieker The Searchers naar rol van Jezus naar spaghetti westerns is een opmerkelijke en niet bepaald een teken dat je carrière helemaal goed is verlopen,

desalniettemin heeft Hunter nog steeds een brok charisma met zijn blauwe, priemende ogen en weet hij het scherm met gemak te vullen.

Lulli is voor de verandering een keer geen boef, maar aan de goede kant van de wet, al keert hij na het aardige begin niet meer terug.

Het zijn hier echter de dames die vooral indruk maken:

Petit is groots in haar schoonheid en kan ook nog aardig acteren, al heeft ze een super overbodige naaktscene, die bij mij eerder een lachbui veroorzaakte dan opwinding. Serieus, je bent met een groepje ruige mannen op stap en dan ga je midden in de nacht, in een beekje, in een verder verlaten bos, eventjes lekker bloot zwemmen, want dat is logisch?

De groep waarmee Hunter en Petit op weg gaan om haar man te redden, bestaat uiteraard zoals dat in dit soort van films gaat, uit een gemêleerd gezelschap, inclusief een tricker happy priester en de onvermijdelijke Pazzafini, nou wanneer je die bij je hebt hoef je verder geen vijanden te hebben.

Redelijk amusant Italiaans werkje met vaak niet alle daagse locaties en muzikale score van veelvraat Gianni Ferrio, die in zijn hoogtijddagen wel 30 scores per jaar afleverde, inclusief het titellied gezongen door Julia de Palma en hier in de film geplaybackt door de beeldschone ex-miss Italia Daniela Giordana.

Tegen het einde duurt het vuurgevecht wel erg lang, maar verder een niet onaardige actierijke en mooi in beeld gebrachte Italiaanse western. Niet slecht!

Een mager zeventje, nou vooruit 3,5 ster.

Deze donderdag in Antwerpen gaan zien.

De eerste John Wick film was een aardige verassing; de tweede meer van hetzelfde en deze derde film hangt er een beetje tussenin.

Er is duidelijk wel moeite gedaan om de actiescènes hier en daar wat origineler te maken, maar het blijft natuurlijk feitelijk wel gewoon constant een herhaling van zetten, waarbij Reeves nagenoeg onverslaanbaar blijft.
Voor mij kwam er na het zoveelste gevecht, waarbij de meesten ook nog veelte lang door blijven gaan, duidelijk een moment van verzadiging en dat het eerder op de lachspieren ging werken, dan dat ik het nog gaaf vond. Van enige spanning is sowieso nauwelijks sprake, je weet iedere keer bij voorbaat al hoe het gaat aflopen.

Hoofdrolspeler Reeves kan nog steeds voor geen meter acteren, zelfs wanneer hij een film lang amper tekst heeft, weet hij zelfs het lulligste zinnetje, of woord, niet fatsoenlijk uit zijn mond te krijgen. Hij heeft geen enkel gevoel voor intonatie en delivery.

Berry maakte eindelijk weer eens een keertje een positieve indruk en de scene's met haar en de honden waren dan ook het hoogtepunt van de film, zonde dat ze er relatief kort in zat.

Dacascos aanwezigheid is een zeer goede en opvallende zet, want wie had er aan gedacht hem nog eens in een belangrijke rol terug te zien en al helemaal niet in een grote actiefilm? Ik niet in ieder geval!
Het is dan wel weer jammer dat hij regelmatig voor de komische noot moet zorgen, dat neemt toch wel aardig wat weg van zijn mystiek en dreiging. Beetje zonde.

Aardig vermaak, maar nergens geweldig.

Een zes, ofwel drie sterren.

Deze een maandje of wat geleden zitten kijken in 4K.

Was de eerste film een goedgemaakte, pure wraakfilm, zonder al te veel franjes, of zelfingenomenheid, met een goed, afgerond einde, wat niet perse een vervolg nodig had, daarna volgde een reeks films, die iedere keer nog grootser, uitbundiger en langer qua tijdsduur werden en waar de ambitie en -helaas ook- pretentie vanaf druipt.

Deze vierde film is op zich een goed gemaakte actiefilm, maar duurt echt veel en veelte lang. Er komt maar geen einde aan, met als gevolg dat het ook vaak in herhaling valt, niet alleen binnen deze film zelf, maar ook met de vorige films.

Zo kregen we bijvoorbeeld weer een hond in de vechtscènes er bij, dat hadden we in de vorige film al gehad, toen waren het zelfs twee honden, waardoor het nu niet meer dan een wat teleurstellende herhalingsoefening leek.

Ook dat je bij voorbaat al weet hoe een actiescène zal eindigen, daar Reeves zo'n beetje onkwetsbaar lijkt en altijd wint, maakt het er niet spannender op. Zelfs als hij al gewond raakt, heeft hij daar tien minuten later bij een volgend gevecht nauwelijks zichtbaar nog last van.

Natuurlijk zitten er ook genoeg goede momenten in de film: zo is de scene rond de Arc de Triomphe erg sterk en ook het gevecht op de trappen mag er wezen, al gaat dat dan net weer te lang door.

Keanu is nog steeds zeer matig qua acteur. Hij lijkt per film er steeds minder van te bakken. Eigenlijk is werkelijk iedereen in de film beter als hij, of het nu gaat om een grote of kleine rol. Gelukkig maakt zijn charisma en vechtkunst veel goed.

Toch is het Yen, die de show steelt in een voor hem niet ongebruikelijke rol. Viel bij de vorige film het aandeel van Dacascos misschien ietwat tegen, daar hij hier en daar ook voor een komische noot werd gebruikt, bij Yen zit je vanaf de eerste seconde op het puntje van je stoel wanneer hij in beeld verschijnt. Hij is in iedere scene indrukwekkend en weet de film een extra klasse en meerwaarde te geven.

Ook aanwezigheid Adkins voegt uiteraard in de actiescènes het nodige toe, maar rolletjes van Fishburne en Brown zijn beschamend klein en te verwaarlozen.

Kortom: Vermakelijke actiefilm, maar een wat compacter geheel en daardoor minder lange tijdsduur zou het nog stukken beter maken.

Een zeven, ofwel 3,5 ster.

Deze afgelopen dinsdag op de valreep toch nog even gaan kijken in Antwerpen.

De eerste Englishfilm was niet briljant, maar bij tijd en wijlen best een geinige en humorvolle film. Helaas is deze sequel voor een comedy gewoon niet grappig genoeg.

Je wordt als kijker in een rap tempo door het verhaal en naar verschillende locaties in de wereld gevoerd, maar hadden de regisseur en schrijvers maar meer aandacht besteed aan werkelijk goede grappen en spitsvondige ideeen.

Het lijkt wel alsof de makers gedacht moeten hebben, dat met Atkinson in de hoofdrol het wel snor zat en dat zijn aanwezig al genoeg was om de film leuk te laten worden.

Nou wordt hij ook niet bepaald geholpen door de supporting cast.
Soms lijkt het wel of alleen Atkinson beseft in wat voor soort film hij zit, want de rest van de cast is opvallend "niet-grappig".
Wat dat betreft worden John Malkovich en Nathalie Imbruglia nodig gemist. Pike lijkt er alleen in te zitten vanwege haar James Bond verleden, maar -hoewel ze nu een sympathiek karakter moet uitbeelden- komt ze nog net zo koud en afstandelijk over als haar Miranda Frost karakter in Die another Day.

Natuurlijk zit er hier en daar best een leuke scene of grap in, maar op een of andere manier lijkt het vaak niet af, denk bv aan de rolstoelachtervolging, dat had veel leuker en evt spektaculairder uitgewerkt kunnen worden.

Misschien is nog wel het beste voorbeeld de allerlaatste scene tijdens de aftiteling:
we zien English in de keuken staan koken. Het is best aardig om te zien, maar als kijker zit je te wachten tot de clou of punchline komt, maar die komt er dus niet EN DAT is nu precies wat er de hele film loos is: het is het allemaal net niet, je verwacht telkens meer en leuker dan je daadwerkelijk krijgt voorgeschoteld!

Kortom: Niet echt geweldig en niet meer dan een aardige tijdpassering.
Een zesje, ofwel 3 sterren.

Deze vanmiddag in Antwerpen gaan zien.

Na het teleurstellende tweede deel was dit toch wel weer een meevaller:

een paar keer echt goed kunnen lachen, hoewel je veel van de grappen en situaties al eerder hebt gezien en wellicht beter, was het over het algemeen toch wel een erg vrolijke en maffe film, met veel beschamende en gênante ogenblikken met English en dat is toch waar je voor komt en wat je kunt verwachten.

Zoals al vaker gezegd, de virtual reality scene is erg geinig, maar ook de slotact op het Schotse kasteel heeft een aantal hilarische momenten.

De aanwezigheid van ex-Bondgirl Olga Kurylenko is een goede zet, alhoewel haar feitelijke rol teleurstellend klein is, verder leuke bijrollen van Emma Thompson en Ben Miller als geinige side-kick.

Let verder aan het begin van de film op een korte, maar hilarische scene met veteranen Michael Gambon, Edward Fox en Charles Dance.

Atkinson zelf is opdreef, zeker in vergelijking met de opvallend niet leuke vorige Mr. Bean en Johnny English vervolgfilms, want dit was gewoon weer ouderwets leuk en hij kan met dit karakter nog wel een aantal jaren voort, hoewel ik persoonlijk toch liever de -ooit aangekondigde- Black Adder film in de toekomst nog zou willen gerealiseerd zien.

Een dikke zeven, ofwel 3,5 ster!

Deze eindelijk met moeite afgekeken (viel van de week iedere keer er bij in slaap).

Deze Johnny Oro, of zoals ik hem heb "Ringo mit den goldenen Pistolen", is een aardige, maar nergens echt speciale Spaghetti western, toch kom ik hem vaak in lijstje en top zoveels van beste Spaghetti westerns tegen en vraag ik mij af waar die faam vandaan komt?
Zou dan alléén de naam van regisseur Corbucci de reden zijn? Dat die later vele male beter werk af heeft geleverd met o.a. Django, Il Mercenario en Vamos a Matar, Companeros mogen duidelijk zijn.

Damon in hoofdrol is goed en heeft voldoende charisma om de film te dragen, al -en ik herhaal mijzelf bij iedere film waarin hij de good guy neerzet- had ik hem liever als schurk gezien, daar hij daar veel meer het uiterlijk voor heeft, zie als goed voorbeeld zijn rol in Requiescant uit 1967.

Verder wordt hij omringt door een scala van b-acteurs, die dit soort films altijd lijken te bevolken en die hooguit degelijk werk afleveren maar nooit echt zullen excelleren.

Serieuze scenes worden afgewisseld met melige en grappige (bedoelde) scenes. Zo is er een scene in een saloon waarbij Damon een glaswater vraagt. Vervolgens krijgt hij het water in zijn gezicht gesmeten. Hij reageert uiterst rustig en besteld een glas whisky, waar hij nog van alles aan toe laat voegen, zoals tomaten ketchup, mosterd en tabak. De geoefende kijker vermoed al waar deze scene op uit zal draaien en wordt dan ook beloond.

Ook bevat de film de nodige knok scenes die doen denken aan de latere Spencer/Hill films.

Redelijke sfeervolle score met telkens terugkerend hoofdthema van componist Carlo Savina.

Geen hoogvlieger, maar vermakelijk.
Een dikke zes, ofwel drie sterren.

Hiervan de Duitse blu ray in het Engels met Duitse ondertiteling bekeken.

Damon is goed in titelrol, alhoewel ik hem nog beter vond als inktzwarte schurk in "Requiescant".

Film zelf is een redelijk bekende titel in het Spaghetti western genre, maar -hoewel aardig kijkvoer- geen absolute topper.

Ofschoon de film duidelijk als een wraakfilm kan worden beschouwd, heeft de film ook een aantal melige momenten, waaronder een komische knokpartij en is Damon niet van het kaliber Nero, of Gemma, maar zeker tegen het einde toe wordt de film serieuzer en daardoor ook intenser.

Wat verder opvalt is dat de schurken ditmaal wel hele erge sadisten en ploerten zijn: iedereen die ze uithoren wordt erna afgeschoten en een kind wordt dood getrapt. Zo erg zie je het toch niet vaak.

Een zeven, ofwel 3,5 ster.

Deze afgelopen dinsdag in Antwerpen gaan zien.

De overal veel geroemde rol van Phoenix is zonder meer sterk, maar de film op zich vond ik toch stukken minder. Eigenlijk stelt het allemaal niet zoveel voor en wordt het er vooral veel te dik opgelegd door regisseur Phillips. Ook de begeleidende vreselijke vioolmuziek was te erg voor woorden.

Niet dat de film slecht is, maar echt origineel natuurlijk ook niet. De vele verwijzingen naar Scorsese (Taxi Driver en de tot voor kort bijna "vergeten" The King of Comedy) liggen wel heel erg voor de hand, maar die betreffende films vond ik toch stukken beter en gaven mij nog meer tijdens het kijken een ongemakkelijk gevoel.

Verder is het maar moeilijk voor te stellen dat dit scharminkel, wat meer alles overkomt en puur uit toeval lijkt te handelen, de latere briljante Prince of Crime zal gaan worden, zoals we hem allemaal zijn gaan kennen.

De hele Batman connectie kwam bij mij over alsof dat er nog even op het laatste moment aan het script was toe gevoegd. Wanneer de film geen "Joker" had geheten en het gewoon was gegaan om een willekeurige man, die ten onder gaat in het systeem, had ik het waarschijnlijk een betere film gevonden.

Film kent wel een lekkere rauwe en ietwat morsige, groezelige sfeer en weet in ieder geval redelijk tot goed te boeien.

Een zesje, ofwel 3 sterren.

Deze gisteren bekeken.

Door de matige recenties/beoordelingen verwachte ik er niet veel van, maar het viel me erg mee.

Vermakelijk totaal niet serieus te nemen werkje met Brolin erg goed gecast in de titelrol.

Met zijn charisma en coole one-lincers draagt hij echt de film.

Malkovich als schurk kan stukken beter en maakt voor zijn doen niet erg veel indruk.

Fox, eerlijk gezegd de ENIGE reden dat ik deze film aanschafte, ziet er weer heerlijk uit en voldoet in dat opzicht volledig in verder niet echt belangrijke rol.

Normaal vind ik Fassbender in films een coole verschijning, hier vond ik hem uiterst irritant.

Verhaal zelf had wel iets minder snel gekund, zo jaagt men door de eerste 6 minuten heen alsof de duivel zelf op hun hielen zit en krijg je informatie over je heen, waar nomaal minstens een dik uur mee gevuld zou kunnen worden.

Van de andere kant, juist door de snelheid waarmee door het verhaal geraasd wordt, is de film nergens saai, zit er geen overbodige scene in en blijft het gewoon amussant popcornvermaak.

Eindelijk eens een recente actiefilm, die niet rond de 150 minuten moet duren!

Een dikke zeven, ofwel 3,5 ster.

Deze afgelopen maandagavond zitten kijken.

Geinig en leuk voor alle Zoetemelkfans, maar objectief gezien toch ook wel behoorlijk teleurstellend.

Wanneer ik een docu kijk over een wielerkampioen, verwacht ik vooral veel archiefmateriaal te zien van de wielercoursen, die hij reed en heeft gewonnen en zijn prestaties in de diverse tour de france edities, waaraan hij meedeed en zijn overwinningen op o.a. (2 keer!) de Alpe d'Huez en minstens wat interviews met zijn oud rivalen, zoals Merckx, Van Impe, Kuiper en vooral ook Bernard Hinault.

Niets van dit alles! Sowieso moeten Kuiper en Hinault toch wel tot een paar quotes te verlijden zijn, lijkt mij? Hinault kwam zelfs regelmatig bij hem logeren, wanneer hij in de buurt moest trainen, of een koers rijden, dus die kennen elkaar heel goed.

Wat we wél kregen leek regelmatig meer op een lange promofilm voor het pas verschenen nieuwe boek over Zoetemelk. We zien Joop, samen met zijn vrouw, diverse keren in het boek bladeren en commentaar bij de foto's geven.

Dit gevoel, wat ik bij die beelden kreeg, werd nog maar eens versterkt met het interview met de regisseuse, wat er na werd uitgezonden op één van de extra NPO kanalen, want ook daar kwam ze al snel met het boek aanzetten en liet ze zien dat je er een dvd en cd bij kreeg met "unieke, nooit eerder vertoonde opname" (ik kan je verzekeren dat stelt allemaal niet heel veel voor) én zelfs een replica van zijn medaille van het wereldkampioenschap! Zucht!

Jammer! Toch een beetje een gemiste kans hier echt wat goeds van te maken.

Een zesje, ofwel 3 sterren.

Deze zo juist gekeken.

Belmondo als charmante cassanova, die zich steeds verder de moeilijkheden in lult en liegt alsof het gedrukt staat tegen zijn vrouw.

Erg grappige film, totaal niet series te nemen en volkomen idioot, maar erg leuk.

Belmondo is goed op dreef en krijgt goed support van Marceau en Laforet. Voeg daarbij een aantal spectaculaire autostunts en je hebt een zeer amusante comedy.

Een acht, ofwel vier sterren.

Deze vanochtend eindelijk ook eens bekeken, nadat ik hem ooit een stuk op Duitsland had zitten kijken (midden in de nacht).

Lang leven het MGM Moviekanaal!

Behoorlijk goede rampen- anex misdaadfilm van Engelse makelij, met voornamelijk dus ook Britse acteurs in de meeste rollen.

Harris steelt de show als Navi bommenexpert, maar ook alle andere rollen worden goed ingevuld door oa een nog jonge Hopkins als politie inspecteur, David Hemmings, Freddie Jones in eens schimmige rol, Ian Holm als de scheepseigenaar en Omar Sharif als de kapitein.

Verder nog wat bekende koppen als Jack Watson, latere Bondschurk Julian Glover en Clifton James (vooral bekend van zijn rol als maffe sherif uit 2 James Bond films).

De film is nergens superspannend, ook omdat de bommenlegger te snel en makkelijk achterhaald wordt, zodat de finale geen extra verassing van de schurk nog in houdt.

Des al niet te min is inderdaad het rood of blauw dilemma, hoewel inmiddels voorspelbaar, nog heel even een suspense moment.

Geen must-see, maar een zeer aangename tijdpassering.

Een dikke zeven, ofwel 3,5 ster.

Deze afgelopen donderdag in 3-D gaan zien te Antwerpen.

De eerste Jumanji uit 2017 (het origineel met Williams even voor het gemak niet mee geteld) was -hoewel geen echte topper-verrassend leuk en genoeg reden om ook dit vervolg te gaan zien.

Eerlijk gezegd vond ik deze nieuwe film stukken minder vlot en grappig. Hoe dat komt? Wellicht omdat de eerste film meer compact en vrijblijvend was, zonder de druk dat een vervolg nog beter en grootser moet zijn.

Was de eerste film nog op een relatief geringe schaal, zich afspelend vooral in en rond het oerwoud, met een klein tripje naar de bazaar, nu krijgen we plotseling hele andere locaties erbij en ook een nieuwe tegenstander die volledig uit de hoge hoed lijkt getoverd.

Verder had ik soms behoorlijke moeite om te weten wie wie nu qua game character was (en dan was ik er eindelijk achter en veranderde het weer totaal).

Ook had Johnson duidelijk de eerste helft van de film nauwelijks wat concreets te doen en werd het straatgevecht met hem er met de haren bijgesleept, zodat hij in ieder geval nog even aan de actie deel nam. In het laatste gedeelte werd dit wel weer ruimschoots goed gemaakt.

Overigens vond ik Black en Hart stukken minder leuk als in de vorige film, Gillan daar en tegen is nog steeds enorme eyecandy. Wow!

Kortom: redelijk leuk, maar duidelijk minder dan de vorige film.

Een zes, ofwel 3 sterren.

Deze rond maart in Antwerpen gaan zien, om iemand anders een plezier te doen, want ik denk niet dat ik 'm zelf uit had gekozen.

Remake van de bekende Robin Williams familiefilm uit de jaren '90, ditmaal in een modern sausje gedoopt en met wat meer spektakel en actie. Let ook op enkele verwijzingen en links naar het origineel.

Begin deed mij het ergste vrezen, want het begon als een pure tienerfilm en die ben ik wel ontgroeid.

Gelukkig verandert dit na een minuut of tien, wanneer de hoofdpersonen het spel in worden gezogen en Johnson & Black mee gaan doen.

Johnson lijkt steeds meer zich te gaan profileren als DE actieheld van dit moment, want behalve in deze is hij binnen het half jaar in nog minstens twee actiefilms te bewonderen (Rampage en Skyscraper).

Black is dan weer, zoals vaker, in een compleet gestoorde rol te zien, waarbij hij de lachers beslist op zijn hand krijgt.

Deze twee heren, te samen met een mooie dame, weten de film boven het gemiddelde te trekken en meer dan amusant te maken.

Verwacht geen topper, maar gewoon een aardige tijdspassering, die redelijk voldoet als popcorn blockbuster.

Een zeven, ofwel 3,5 ster.

Deze vorige week opgenomen en vandaag bekeken.

Behoorlijk teleurstellend.

Behalve mooie special effects stelde het verder totaal niks voor.

Flinterdun verhaaltje wat werkelijk nergens over ging en ook nergens naar toe ging.

Zwak acteren van vooral Christensen, hoewel het nu niet zo erg opviel als bij Star Wars.

Domme rol van Jackson,wie hij nu precies was en waarom hij achter de jumpers aan zat werd werkelijk zeer slecht uit gewerkt.

Ik heb na het kijken ook het idee dat er gewoon hele stukken van het script weg gemonteerd zijn (zo is de uiteindelijke minimale rol van Diana Lane als moeder eigenlijk een belediging voor deze talentvolle actrice) en je een debiel nietszeggend filmpje over houdt, dat alleen qua uiterlijk nog wat lijkt.

Einde was ook te stom voor woorden.

Conclusie: voornamelijk zonde van je tijd.

Een vier, ofwel twee sterren.

Deze een aantal weken geleden gaan zien in Antwerpen in 3-D.

Mooi gemaakte, maar ergens ook vrij overbodige nieuwe versie van de beroemde Disney Classic uit 1967, die stukken korter, maar daardoor ook veel vlotter was, dan deze hier en daar wat trage remake.
Het moet gezegd: alles ziet er werkelijk fantastisch uit en wanneer je bedenkt dat er nog geen meter gefilmd is in een echt oerwoud en het kleinste takje rechtstreeks uit de computer komt, dan is er een zeer goede prestatie verricht. Echt heel mooi en knap gedaan!

Ook de dieren , alhoewel ze nooit compleet realistisch overkomen, zien er verbluffend mooi uit en de jonge acteur, die Mowgli, vertolkt, weet zich er knap tussen staande te houden.

Alleen wist het mij allemaal niet zo te boeien dan het veel vlottere en leukere origineel en had de film vooral een ietwat traag middenstuk.

Verder vielen de meeste stemmen mij ook behoorlijk tegen:

Kingsley als Baghera deed het voortreffelijk, Murray kon er mee door (maar valt tegen in vergelijking met Phil Harris), Elba als Shere Khan was op zich dreigend, maar mistte toch het hooghartige en meer aristocratische wat bijna een trademark van George Sanders genoemd kon worden,
maar het waren toch vooral Walken en Johansson die zwaar onder de maat presteerden.

Walkens intro, duidelijk gebaseerd op dat van Brando in Apocalypse Now!, begon vrij fascinerend, maar toen hij ging praten als een soort Maffiosi figuur vond ik dat niet echt passen, echter zijn zingen was helemaal te verschrikkelijk voor woorden en alle opgebouwde dreiging en spanning was er na ook vrijwel geheel verdwenen.

Johansson was op zich een originele keuze om van Kaa nu eens een vrouwelijk figuur te maken en dit had dan ook een goede combinatie kunnen zijn van verleiding en dreiging in haar stem, echter kwam haar voice acting wel zeer ongeïnspireerd over, alsof ze het op een vrijdagmiddagje even snel had ingesproken. Haar perfomance van de song "Trust in me" was dan nog stukken beter, maar die was louter tijdens de aftiteling te horen. Heel haar scene kwam sowieso over als een verplicht nummertje (Kaa hoort er nou eenmaal bij, dus laten we in ieder geval 1 scene met haar erin stoppen, dan hebben we dat ook gehad), die verder niet veel aan het verhaal toevoegde.

Overigens is het vrij vreemd en opvallend dat Kaa door Disney altijd als slechterik wordt verbeeld, omdat hij in het oorspronkelijk bronmateriaal juist een vriend van Mowgli was en hem regelmatig met raad en daad bijstond, maar dit terzijde.

Wat ik dan wel weer kon waarderen was dat men voor een familiefilm er toch een aantal opvallende gruwelijkheden in had verwerkt, met als duidelijk hoogtepunt het plotseling vermoorden van Akela door Shere Khan, die vervolgens een scene later de botten voert aan de kleine wolfjes!! Wow! Dat is wat voor het hele gezin! Ze komen hier mee weg, omdat ik niet geloof dat de meeste mensen dit zelfs maar is opgevallen, laat staan zich aan hebben gestoord.

Verder is de film toch wel weer veel te conventioneel en qua opbouw te veel hetzelfde als de originele tekenfilm. Alleen het einde wijkt duidelijk af en laat de deur wagenwijd opstaan voor een -nu al reeds aangekondigd- vervolg.

Toch wel jammer. Er had duidelijk meer ingezeten.

Een zesje, ofwel 3 sterren.

Van alle Indiana Jones wanna-be films is dit toch wel één van de leukste!

Net als "Pirates of the Caribbean" en het nieuwe "Haunted Mansion" is deze film gebaseerd op een attractie uit een Disney pretpark.

Opvallend is dat men heel erg dezelfde verhaalopbouw volgt als dat van de "The Mummy" film uit 1999, namelijk dat een standvastige doch ietwat tuttige Engelse dame, samen met haar onhandige broer, opzoek gaat naar een oud verborgen relikwie en hierbij hulp vraagt aan een niet al te betrouwbaar lijkende avonturier, waar ze aanvankelijk maar weinig van moet hebben (maar wij kijkers weten wel beter).

Film heeft een lekker vlot tempo, iedere paar minuten gebeurt er wel weer iets, de SFX zijn goed, zo schijnt het hele oerwoud uit de computer te komen, dit was mij totaal niet opgevallen.

De wisselwerking tussen hoofdrolspeelster Blunt en actiester Johnson lijkt een gouden greep, want er is voelbaar een geweldige chemie tussen de twee. Het is dan ook te hopen dat ze, behalve een mogelijk vervolg, meer films samen gaan maken, want het is lang geleden dat we nog zo'n filmkoppel hadden, die in meerdere films samen optraden.

Enig puntje van kritiek is misschien dat bij zo'n beetje iedere avonturenfilm van de laatste twintig jaar (vooral bij DIsney), incl. de "Pirates of the Caribbean" films, er altijd weer een bovennatuurlijk sausje over heen moet. Waarom? Een gewoon avonturenverhaal vind ik al leuk zat.

Verder viel mij op dat de muziek o.a. helemaal aan het begin van de film mij wel erg bekend voorkwam, totdat ik besefte dat het heel erg leek op Nothing Else Matters van Metallica. Blijkt dit op de aftiteling te worden bevestigd. Op zich mooi gedaan, toch vraag ik mij af waarom Newton Howard niet gewoon een nieuwe compositie bij die beelden heeft gecomponeerd.

Alles bij elkaar is dit een leuke, pretentieloze avonturenfilm voor het hele gezin én eindelijk weer eens een blockbuster die niet bijna drie uur hoeft te duren.

Een acht, ofwel vier sterren.