Meningen

Ben het helemaal eens met de bovenstaande bericht, echter (voor zover ik het me kan herinneren) vond ik de laatste kwartier zo spectaculair (voornamelijk die steegje-gevecht) dat ik 3* net te weinig vind, half sterretje omhoog dus.

Net zoals Hunter Hunter (2020) een film ie 90% uit opbouw bestaat en de laatste 10% de anticipatie van ie opbouw waar moet maken. Als je verwachtingspatroon niet opgeblazen is door de laaiende recensies en de releasedata ie constant werd uitgesteld door de pandemie - wat de "hype" alleen maar aanvult - dan kan ie wellicht erg goed meevallen. Voor mij kon ie het gewoon niet waarmaken. Clark is fantastisch, Bzowski's score is onheilspellend en de dreigende atmosfeer is uitstekend vastgelegd door Fordesman, maar het script door regisseuse Glass zelf is gewoon te mager; zelfs te mager om een korte speelduur van 80 minuten te kunnen invullen.

Wat een verschrikkelijk, saaie productie zeg. Haast niet te geloven dat dit geregisseerd is door iemand die het ooit over het talent beschikte om een dialoog-beladen film over de Cubaanse rakettencrisis spannend te weergeven.

Degelijke blaam ligt echter niet alleen bij Donaldson maar ook bij de rest van de cast. Cage cementeert 2011 hiermee als zijn slechtste productiejaar (Season of Witch, Drive Angry, Trespass), Jones is kompleet miscast als Cage's liefje en Pearce had er blijkbaar totaal geen zin in. De automatische piloot setting was iig volop aanwezig over de getalenteerde cast.

1,5*

Erg interessant om te zien waar GIlroy zijn inspiratie voor Nightcrawler vandaan heeft gehaald, het zou bijna een hedendaage remake kunnen zijn. Duff geeft een uitstekende rol als een smerige fotograaf die over lijken gaat om de perfecte foto te kunnen kieken, en de aantrekkelijke Dow geeft prima tegengas om (tevergeefs) zijn immoraliteit de corrigeren. Volgens IMDb zit hier ergens nog een jonge Rock Hudson verstopt, die heb ik helaas niet kunnen spotten.

Na het tegenvallende Iron Monkey liet ik deze maandenlang aan de kant liggen. Maar nadat ik weer eens Wu's 36th Chambers aan het beluisterden was werd ik toch wel benieuwd hoe de geluiden er uit zouden zien met beeld. En eveneens als het geniale album was deze film toch een erg positieve verrassing, kan liggen aan het feit dat ik in tijden geen martial arts film meer heb gezien maar deze vond ik uiterst vermakelijk. De trainings-scenes zijn opzich al een reden om de film is eens kans te geven, die zijn namelijk prachtig inventief. Erg leuk ook om te zien hoe alle training weer terugkomt aan het einde van de film. Jammer alleen dat die 'arm-ringen' die tijdens de aantiteling worden gebruikt verder niet meer in de film voorkwamen. Desnoch, dikke 4*

Ik ben het grotendeels eens met mijn bovenbuur, maar Del Toro's uiterst laconieke optreden - die ik zo goed kon waarderen tijdens de eerste keer - weet mijn gemiddelde nog naar een 3* te tillen. Het grootste probleem (en verrassing) is dat ook zelfs een bikkelharde misdaadfilm als deze slachtoffer is geworden van 'Hollywood franchising.' Hierdoor krijg je een plot dat voornamelijk bedoeld is om een vervolg op te zetten en blijf je zitten met een verhaal dat eigenlijk geen derde akte heeft. Jammer, maar aardig kijkvoer tussendoor al het superhelden geweld.

Jammer van ie Alba weer, ie wederom weer de zwakste schakel uit een imposante samenstelling blijkt te zijn; 9 jaar later nochtans. Dat haar segment - de zwakste van de drie - tevens de film mag afsluiten sleept de film naar 't randje van een onvoldoende. Maar goed, hopelijk dat Rodriguez weer zo'n deftige recut samenstelt voor de Blu-ray waar elk segment apart op staat, zet ik 'm wel vroegtijdig af.

Levitt's en Brolin's verhaallijnen waren namelijk wel goed, 't hoofdsegment natuurlijk grotendeels dankzij Green's prachtige aanwezigheid; ie net als in Rise of an Empire elke scène compleet weet te domineren. Ironisch ook dat ondanks dat Alba de 'ervaren stripper' is 't Green is ie enkel uit de kleren gaat. Snap niet hoe dat mens nog aan werk komt; totaal geen teamspeler. 3*

Beetje tegenvallende sportkomedie ie grotendeels nog te porren is wegens Newman's deftige aanwezigheid in een grofgebekte rol. 't Was het allemaal nét niet; de Hanson Brothers waren nét niet brutaal genoeg om memorabel te blijven en de gevechten op de ijsbaan waren nét niet bloederig genoeg om indruk te maken. Met 't recente Goon in het achterhoofd is het zelfs wat braaf allemaal. Maar de kameraadschap tussen de teamleden maakte het nog wel aangenaam om te kijken, het onderlinge geouwehour op de weg en in de kleedkamer bevatten - zoals de meeste sportfilms - de beste momenten. 2,5*

M'n 3000ste stem overigens.

Als je aan deze film begon omdat je verwachte dat je aan het puntje van je stoel gebracht zou worden heb je duidelijk het plot niet gelezen.

Aardig talent is hier aan het werk, maar het kabbelde allemaal iets te langzaam door met een climax die me evenveel deed als de rest van de film. 2,5*

De recente remake was niet al te best maar 1 van de beste wijzigingen die ze gemaakt hebben (alhoewel het ook al in 1 van de vervolgen aangepast kan zijn) was dat het ergens in een bos afspeelde, in-the-middle-of-nowhere. Ik kon er niet met mijn hoofd omheen dat de hele buurt niet gealarmeerd zou zijn na de 1ste moord, of dat er genoeg paniek gezaaid zou zijn door de hysterische meiden dat de politie na 10 minuten al voor de deur zou staan. Verder is logisch handelen ook een onbekend concept, wat enigszins genieten van de kills ook onmogelijk maakt.

Heb zelden zo'n excessieve soundtrack gehoord bij een film. Ik ben dol op indie maar zelfs Cameron Crow zou hierbij zijn hoofd schudden. Werkelijk in elke scene zat er weer zo'n hippe nummer erover heengegooid, dat de dialogen in de weg zat en het geheel meer op een muziekvideo liet lijken. Erg jammer, want talent is hier wel aan het werk. 2*

Vermakelijke film, toch wel de perfecte Anna Faris-vehicle moet ik zeggen na al die Scary Movie-films. Kan me niet voorstellen dat iemand anders stonehead Jane F. had kunnen spelen. 3*

Eisenberg was fantastisch. Garfield was fenomenaal. Hammer is een ontdekking. Sorkin is briljant en Fincher een genie. 4,5*

Had het idee dat ik zat te kijken naar een ongeproduceerde 24 seizoen, ingepakt in 2 uurtjes. Keek allemaal wel aardig weg, met een nogal verspilde rol van Macy en een leuke bijrol van (Kristen) Bell.

Na de BBC serie vandaag te hebben gezien heb ik toch besloten om de film naar een vier sterren te verhogen. Zonder veel elementen uit de serie te compromissen weet de film zowel trouw te zijn aan de serie en een paar sterke toevoegingen te hebben. Het strak geschreven script, het acteerwerk van de uitstekende cast (Crowe is vergeleken met het karakter McCaffrey uit de serie wel een vreemde keuze, maar doet het prima) en gewoon een betere productiewaarde overall maken de film een soort Best Of van de serie. Al het lekkere zonder de overtollige vettigheden. 4*

Wel beetje jammer dat de film weinig mensen aanspreekt blijkbaar, zat voor 't eerst in jaren in een letterlijk lege zaal, alhoewel het wel een middagvoorstelling was. Aan de andere kant heeft het wel wat speciaals dat de projector alleen voor jou paar euro's aanstaat, maar dat terzijde.

De sensationele poster hierboven (en titel) doet een merkwaardige poging om de kijker te laten denken dat je wellicht naar een soort Italiaanse horrorfilm gaat kijken, terwijl het daadwerkelijk gewoon een erg povere remake is van Hitchcock's Shadow of a Doubt (Film, 1943) . Niet alleen voegt het niets qua plot (de film duurt ook 30 minuten korter), het acteerwerk is ook een stuk minder (Joseph Cotten en Teresa Wright zijn ongeëvenaard) en de dynamiek in de familie is er haast niet. Ik heb Shadow al een tijdje niet meer gezien, maar ik meen te herinneren dat er meer dan 4 familieleden aanwezig waren, dit leek bijna op een soort (mislukte) toneelstuk met de schaarse cast.

“Should I go see Sucker Punch or jerk off to Sailor Moon while reading Mein Kampf and save $15?”

- Patton Oswalt

‘t Was achteraf gezien misschien een meer bevredigende ervaring geweest dan dit kitchen sink experiment van regisseur Zack Snyder. Heb zelden zoveel verscheidene elementen in één pan bij elkaar gegooid zien worden, met een ontzettend frustrerende product als eindresultaat.

Het plot, als ik zo gul mag zijn om het zo’n behoorlijke definitie te gunnen, is uitermate zwak. Enkele pagina’s geleden nog bracht ik op hoe slecht een scenario mag zijn tot het enkel nog dient als een kruk voor een parade van visuele plaatjes. De lovende vijf sterren die onderhand al zijn uitgedeeld spreken voor zichzelf: tot het punt van verwaarloosbaar.

Wat jonge talenten als Browning, Malone en Cornish zagen in het script is mij een raadsel, zelden zo’n schaamteloos, slecht samenhangend scenario van een verhaal gezien. Niets is logisch. Werkelijk niets, ongeacht of dit nou in de fantsierijke wereld van Babydoll’s hoofd ontvouwd of de 13-jarige jongen die carte blanche kreeg van de volwassen Snyder, het is het meest schaamteloze excuus van een verhaal ooit met een prijskaartje van $82 miljoen.

Ik zal maar gelijk met de deur in huis vallen betreffende de vier, aktievolle setstukken: deze zijn púúr voor show, niets meer en niets minder. Er had letterlijk een uur uitgeknipt kunnen worden en het pathos voor onze jonge heldin was voor geen meter afgewijkt. Het wordt al snel duidelijk dat elke setstuk een alternatieve weergave is voor de dansroutine die ze moet doen (wat eigenlijk ook niet echt is) maar het probleem is is dat dit elke vorm van gevaar wegneemt: ongeacht de uitkomst van haar mentale strijd, niets heeft gevolgen. Alles is fictief, wat elke vorm van dreiging elimineert in de vier, prominente setstukken waar de meiden ‘voor hun leven’ vechten. Gemiste kans.

En dan is er David Carradine, ahum, Scott Glenn, die Babydoll de opdracht geeft om vijf items te vinden de ze nodig heeft om te ontsnappen van de realiteit, of de burlesque (geen flauw idee onderhand meer) welnamelijk een 1) plattegrond, 2) aansteker, 3) mes, 4) sleutel en 5) haarzelf opofferen voor Sweet Pea.

In deze alinea hoort een uitgebreid stuk te komen over hoe onnodig en omslachtig de meiden te werken gaan om deze items te verkrijgen en uiteindelijk gebruiken in de praktijk, maar eraan terugdenken bezorgd alleen maar meer hoofdpijn. Maar toch, als de eerdergenoemde vijf items een lijst van vragen waren zijn dit de antwoorden: 1) een plattegrond om de receptie te vinden 2) een aansteker om een molotov cocktail aan te steken 3) geen flauw idee, 4) om de ingangsdeur te openen en 5) een afleidingsmanouevre.

Seriously, Snyder?

Kan achteraf haast niet meer rechtvaardigen waar mijn behoorlijke gulle beoordeling nog vandaan komt, misschien omdat er een aantal artistieke momenten waren die daadwerkelijk geinspireerd dan geforceerd aanvoelden? Cornish en Malone waren voor mij de hoogtepunten van de cast in ieder geval, wiens karakters nog enigzins verder dan de oppervlakte kwamen (ongetwijfeld door het zussen-element). Hudgens was de zwakste schakel en Gugino viel door de mand met haar Poolse (of was het Russische?) accent.

Nee, kan er niet meer dan 2 sterren van maken. Telkens als ik iets positiefs wil opnoemen keert het weer full circle terug naar iets negatiefs. Jammer.

't Abrams fenomeen.

Hij blijft maar op dezelfde formule werken, intrigerende concepten die gegarandeerd hoge ogen gooien bij het publiek maar zodra er een degelijk verhaal aanvast geknoopt moet worden valt die telkens weer door de mand. Zo ook weer hier. Drama heeft die, met flinke series als Alias en Felicity onder de gordel, nog steeds niet onder de knie. Emoties die je talloze keren eerder hebt gezien, en beter, zijn haast een excuus om een bescheiden fabeltje te vertellen met een Cloverfield-achtige monster op de achtergrond. Chandler speelt de rauwende vader die net z'n vrouw kwijt is, Eldard de chauffeur met een drankprobleem, uiteraard hetgene wat Chandler's vrouw om het leven bracht en Fanning de dochter die natuurlijk onder al het geweld terecht komt van zijn clichématige gedrag. En zo zijn er nog wel meer. Hier kun je anno 2011 niet meer mee wegkomen, zeker niet in één film volgepropt.

Wel lof voor de jonge acteurs, die zich allemaal goed staande weten te houden tegenover de, alhoewel één-dimensionale, volwassenen. Fanning natuurlijk het uitblinkertje, die gaat net zo groot als haar zus worden. Een krappe 2,5*

You scratch our back we'll scratch your's.

- Funny thing about my back is that it's located on my......

Na het ietwat tegenvallende Knocked Up wisten ze me toch nog flink goed te verrassen met de supergoede Superbad. Hilarische karakters (Cera ), geweldige dialogen en een vrij simpel maar toch diepgaand verhaal maken dit een geweldige afsluiter voor de zomer(films). 4*

Beetje standaard kerstfilm maar kon wel een paar keer lachen, zonder Gandolfini was het waarschijnlijk niets geworden.

Uitstekende film van schrijver-regisseur Mirabella-Davis met een glansrol voor Bennett, ie na een aantal veelbelovende rollen (voornamelijk in 2016) plots van de Hollywood-radar verdween om weer stilletjes terug te komen met deze drama-thriller, ie gerust als 'lichte' horror bestempeld mag worden IMO. Zeer fijne opbouw ie een paar kleine misstapjes maakt naarmate de conclusie nadert maar niets om over te zuurpruimen. Had meer aandacht mogen krijgen tijdens 't Awards seizoen, zeker voor Bennett's rol ie de film grotendeels op haar schouders draagt. 3,5*