Meningen

Uitstekende film, mede door de rol van Lee. Hij geeft z'n karakter de nodige style die deze film nodig heeft en tijdens zijn aktiescenes die er ook prima uitzien. Moet snel maar eens A Tale of Two Sisters gaan zien die ook zéér goed schijnt te zijn. 4*

Zojuist terug van de IMAX voorstelling, natuurlijk een erg goede (Batman) film maar wellicht iets overhyped uiteindelijk, er zitten toch her en der een paar minpuntjes in deze grootse film. Toch nog een welverdiende 4 sterren, want Ledger (ja, alweer) was toch gewoon ge-wel-dig.

Niet echt.

De karakers zijn te narcistisch om enigzins mee te kunnen relateren en wederom is het knappe buitenbeentje de meest wijze persoon ter wereld, met de verplichte voice-over. Wat mooie plaatjes her en der van o.a. de industriële brand waar, om redenen onbekend m.b.t. het plot, telkens weer naar verwezen werdt. Ongetwijfeld is er ergens een diepere laag op te graven, maar de karakters zijn, wederom, te egoïstisch en oppervlakkig om een tweede kijkbeurt enigzins doorstaanbaar te maken voor de kijker. 2,0*

Zowel op sociale media als bij de critici heeft deze film - gebaseerd op een succesvolle musical - afgelopen weken flink ervan langs gekregen. De twee grootste kritiekpunten zijn de hoofdrolspeler zelf (dat die te oud voor de rol is) en dat de zware onderwerpen (zelfmoord, pesten, gevolgen van sociale media, etc.) niet goed behandeld worden.

De eerste is terecht, de 27-jarige Platt is simpelweg te oud om als tiener door te gaan. In de jaren '70, '80 en misschien zelfs jaren '90 kon je met deze dubieuze casting keuze nog wegkomen omdat het de norm was. Nu alles haarscherp opgenomen kan worden is elk lijntje op het gezicht zichtbaar, en daarbij helpt het ook niet dat iedereen om hem heen overduidelijk jonger is. Maar goed, na een tijdje went het wel (alhoewel nooit helemaal) en accepteer je voor wat het is.

Helaas worden de zware onderwerpen niet goed onder handen genomen, de film is deels een musical en de meest serieuze momenten zijn voorzien van gezongen nummers. Soms werken ze. Soms niet. Maar als ze niet werken, wat op de meest cruciale momenten gebeurd, dan is de film net een varend schip dat zichzelf saboteert en langzaam begint te zinken. Daarbij zijn de consequenties voor Evan veel te gemakzuchtig, waardoor enige statement of substantie die de film had helemaal verdwijnt.

Voor een betere behandeling van dit soort thema's kan ik beter doorverwijzen naar World's Greatest Dad (Film, 2009) - MovieMeter.nl, die het allemaal veel beter (en grappiger) deed.

Mockumentary’s zijn niet geheel mijn ding maar Brooker is wel zo’n talent ie (klaar duidelijk) in zo’n beetje elk genre een originele invals kan vinden. Helaas niet hier. Of er is te weinig tijd gegund aan Brooker om wat unieks hiervan te kunnen maken of het is gewoon te actueel dat de amusement moeilijk te vinden is. De aanwezigheid van welbekende sterren is ook gigantisch verwarrend, ze zijn praktisch zichzelf m.u.v. dat er een banner onderaan staat dat ze het niet zijn. Tja, tijds tekort om er iets professioneels van te maken, waarschijnlijk.

... en zes maanden later één van de eerste stemmers, blijkbaar. Alle emoties werken, verrassend genoeg, weer voor de tweede keer. 't Is echt dat 't allemaal enkel van Frans naar Engels is vertaald; verder is er werkelijk niets veranderd of verbeterd aan 't script. Kan er niet meer dan 2,5* aan kwijt, maar mensen die Starbuck (2011) nog niet hebben gezien zullen er wel meer uit kunnen halen.

Ik vind Norm McDonald hi-la-risch met zijn Burt Reynolds imitatie maar verder werkt zijn werk maar erg weinig op mij, zo ook deze matige komedie. Her en der wel gelachen maarveel gemiste kansen, vooral van de bijrollen Chase, Goodman, Farley en Sandler.

Boeiend onderwerp en waarschijnlijk is het onderste uit de kan gehaald om hier een degelijke documentaire van te maken maar had het gevoel dat ik de helft van de tijd naar documenten en blauwdrukken aan het kijken was. Wellicht onvermijdelijk, maar het had wel in 60 minuten allemaal verteld kunnen worden, of op z'n minst visueel opgepept kunnen worden.

Jeetje, wat een opvallend negatieve recensies, zeg. De film valt tijdens de derde akte inderdaad een beetje uit elkaar maar de twee voorgaande aktes zijn uitstekend, met een glansrol voor nieuwkomer Hong Chau. Lees veel reacties ie haar rol als te 'stereo-typisch' bestempelen en in sommige gevallen zelfs ronduit 'racistisch' beschouwen. Kan 't niet meer oneens hiermee zijn, als 't een rol was ie enkel aanwezig was om de lachspieren te masseren was ik 't er volmondig mee eens geweest, echter weten scenaristen Payne en Taylor haar niet alleen de meeste diepgang te geven (ten koste zelfs van de overige acteurs); ze geven haar zelfs de twee meest emotionele hoogtepunten van de film. 't Vergt een begaafde actrice om zo'n rol te balanceren die idd. makkelijk in 't Breakfast-at-Tiffany's-territorium had kunnen vallen, maar Chau weet de nuances perfect te bewandelen.

Kudos voor Alison Lohman, wat een strijder is 't toch. Kan me voorstellen dat deze rol fysiek (en mentaal) zijn tol heeft moeten eisen.

Erg leuke teruggooi naar de jaren '80 films zoals er werd gezegd, het is al weer een tijdje geleden sinds ik echt heb kunnen genieten van die ouderwetse horrorcliche's maar anderzijds toch wel weer fris aanvoelen. Die eerste controntatie in de garage was gewoon ge-wel-dig, zag het niet aankomen.

Helaas werd het rondom de uitdrijving van de vloek allemaal iets minder, maar het geweldige einde haalde me net over om dit een kleine 4 sterren te geven.

Silk, Atonement, Edge of Love, Pride & Prejudice, en nu Duchess. Wordt het misschien niet eens tijd voor een 21ste-eeuws film Knightley?

Neemt niet weg dat ik het een heel aardig kostuumdrama vondt, had weer zo'n overdreven historisch verhaal verwacht waarbij iedereen elkaar in de rug zit te steken en om elkaar heen zit te liegen, maar dat viel behoorlijk mee.

Teveel zand. 3*