Meningen
Hier kun je zien welke berichten jacobine_rodijk als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
Talladega Nights: The Ballad of Ricky Bobby (2006)
Net zo leuk als Anchorman weer, Ferrell's serieuze blik gecombineerd met zijn belachelijke dialogen ("I'm thinking about becoming a crack dealer") zorgden ervoor dat ik regelmatig in een deuk lag. 3,5*
Ted (2012)
MacFarlane weet ze wel te kiezen, zeg; Mila Kunis, Laura Vandervoort, Jessica Stroup, Melissa Ordway;alsof ik zelf bij de casting betrokken was.
't Is een aardig regiedebuut, met zo'n beetje alle humoristische taferelen die Family Guy al tien jaar gaande zo populair maakt; ongepaste 9/11 grappen, ellenlange (kip)gevechten, eigenaardige karakters (Ted's baas 
), herhalende gags, eindeloze referenties en een waslijst aan cameo's. Dat allemaal gestrekt over een anderhalf uur dat onverwachts toch een zoet einde kreeg. Had toch iets anders verwacht, 't was allemaal toch vrij braaf uiteindelijk om echt bij te blijven.
Texas Chainsaw Massacre (2022)
Verre van foutloos maar uit alle recente vervolgen en reboots van horror klassiekers bevat het einde hiervan wellicht de meest perfecte mengeling van verleden en hedendaagse "homage."
Three o'Clock High (1987)
Alternatieve titel: 3:00 High
Onverwachts hilarische film met een grotendeels onbekende cast. Op eerste gezicht komt Siemaszko behoorlijk irritant over as een typische, neurotische scholier echter naarmate de film vordert en diens karakter Jerry meer zelfvertrouwen krijgt wordt wordt de film steeds aangenamer, en grappiger. De eerdergenoemde boekbespreking is wellicht 't hoogtepunt van de film en 't einde - op advies van Steven Spielberg zelf volgens IMDb - is perfect. Wel een paar bekende koppen uit de oude garde maken een verschijning waaronder Jeffrey Tambor en Mitch Pileggi.
Thumbsucker (2005)
Erg leuk filmpje, iets minder dan Chumscrubber die beiden een beetje hetzelfde aanvoelen, maar steeds erg boeiend door het goede acteerwerk en de aanstekelijk muziek van The Polyphonic Spree. 3,5*
To the Wonder (2012)
Overigens vermoed ik dat Malick tijdens zijn afwezigheid het grootste gedeelte van al z'n scripts heeft geschreven, dus dikke kans dat To The Wonder toen ook is ontwikkeld? (tenzij het pas later in zijn leven allemaal is gebeurd, dat weet ik dan weer niet)
Kurylenko tijdens een gesprek met Collider;
En dit tussen de trivia van Malick's volgende project;
Weet niet wat Malick tijdens zijn 20 jaar lange absentie heeft gedaan maar woorden op pagina's zetten m.b.t. zijn toekomstige projecten was 't zeker niet. 't Straalt er overigens vanaf bij To the Wonder. Bij Tree of Life kon ik zijn experimentele geneuzel nog enigszins waarderen vanuit een artistieke oogpunt maar 't is onderhand duidelijk dat Malick totaal geen interesse heeft om zich enigszins bezig te houden met film om een narratief vlak. Als mensen dat kunnen waarderen voor twee uur lang; more power to them.
Wat mij betreft is Malick de draad volledig kwijt als filmmaker die enkel geïnteresseerd is in 't schieten van mooie plaatjes; wat die overigens prima kan, inderdaad. Maar heb dan niet 't lef om zo nonchalant bij de aftiteling "Written by..." neer te zetten voor je eigen naam. Daar is namelijk geen sprake van bij deze film. En hij kon 't wel eens, een intelligent verhaal combineren met prachtige cinematografie. Jammer dat zijn interesse in één van de twee verdween naarmate zijn carrière vorderde.
Transformers: Revenge of the Fallen (2009)
Zonet terug van de IMAX voorstelling (Pathe Arena), zal waarschijnlijk mijn laatste bezoek zijn aan een blockbuster met een volle zaal, wat een volk. Erg leuk om met volle teugen van een film te genieten samen met het publiek maar hier werd er om de scene heen weer een applaus gegeven voor de meest doelloze momenten. Om maar niet te beginnen dat er gelachen werd om de meest tenenkrommende, kinderachtige momenten, ondanks dat ik het idee had dat er nauwelijks kinderen in de zaal zaten.
Over de film zelf, precies wat je van een Transformers vervolg of Michael Bay film mag verwachten. Het ligt er allemaal lekker dik bovenop en het verhaal is er wederom weer niet. Wat er wel weer-ga-loos uitzag op het IMAX scherm was natuurlijk de trukendoos die ILM uit de kast haalde, geen schaarse momenten met de Autobots/Decepticons die zo nu en dan en beeld waren maar minutenlange scenes met de robots in beeld waarbij er daadwerkelijk wat nuttige dialoog uit de mond kwam dan alleen maar one-liners. Behalve dan die tweeling, ik nomineer ze alvast voor Jar-Jar-Binks-Twins irritatie van het jaar.
Ook erg veel plotgaten in het verhaal, waar ik maar niet verder op in ga omdat dat raar genoeg mij wel aan het denken zal zetten bij deze hersenloze aktiefilm. Als je het eerste deel al hebt gezien dan kun je meer van hetzelfde wachten, heel veel meer. Maar dit is misschien het perfecte voorbeeld waarbij meer niet altijd beter is. 3*
True Grit (2010)
De opbouw is wat warrig en duurt bovendien te lang.
Misschien omdat ik het origineel vlak ervoor had gezien maar ik zat er dus gelijk lekker in doordat de 1969 versie een vrij langer begin had met scénes van Mattie op de boederij, vader die eropuit trekt en dan pas omgelegd wordt door Chaney buiten de salon.
Als ik deze één dag eerder had gezien was die vlak onder Social Network terecht gekomen bij favoriete films van 2010, wat een heerlijke rit was dit. Kon niet genoeg krijgen van die doorgewinterde accenten, mondvolle dialogen en dat taaie gedrag van Damon en Bridges in contrast met lichtgewicht Hailee Steinfeld als Mattie Ross, die zich prima staande weet te houden tegenover.
Het einde was voor sommigen misschieb iets té overdreven, maar in contrast met het happy-go-lucky origineel was dit een verademing voor mij, wellicht zelfs episch met het moment waarbij Bridges eindelijk tot zijn knieën valt vlak voor 't huis van de arts en zijn laatste dialoog uitzucht. Prachtig.
I've grown old.
TV Set, The (2006)
Vermakelijk klein flmpje, die ironisch genoeg iets té TV-niveau aanvoelt om echt uit te blinken als een uitstekende film, het idee kon namelijk wel dienen ervoor. 3*
Two Lovers (2008)
Vrij matige en tegenvallige film, zeker na We Own the Night. Paltrow vond ik erg irritant (niet de eerste keer) en Phoenix kan ik even niet serieus nemen na zijn Letterman verschijning (erg slecht om iemands privéleven bij een filmrol te betrekken, misschien toch maar eens hierzien over een tijdje).
Had ook telkens het idee dat de rollen beter zouden werken voor een wat jongere cast. 2,5*
