To the Wonder (2012)

In The new world vond ik de voice-overs vermoeiend en de muziek melodramatisch en afbreuk doen aan de, toegegeven, sporadisch prachtige natuurbeelden. Beelden die overigens wel te weinig tijd krijgen ten faveure van een oninteressant verhaal, verteld middels kitscherige dialogen en vage tijdsprongen, niet voelbare romantiek en een overdaad aan eentonige actie.

The tree of life neemt wel de tijd om de nog mooiere beelden op je in te laten werken en profiteert van thematiek en een verhaallijn en setting die mij heel erg aanspreken. En hier vind ik de muziek juist prachtig. Maar ook deze voice-overs zijn iets te veel van het goede. Dat en een aantal scènes waar ik niet zoveel mee kan is er dan ook verantwoordelijk voor dat The tree of life voor m'n top tien nog wat tekortkomt.

Er zijn trouwens wel meer films die qua stijl misschien aan elkaar verwant zijn, maar op mij een haast tegengesteld effect hebben. Last days en Elephant maken allebei deel uit van de Death Trilogy van Gus Van Sant, maar waar ik bij Last days moeite moest doen om wakker te blijven had ik na het (her)zien van Elephant een nieuwe favoriete film.

Je maakt flink wat interessante associaties, mag ik je uitnodigen om deze nader toe te lichten?

Wanneer het op Malick aankomt ben ik altijd geneigd mijn (beperkte) kennis van Heidegger er op los te laten. Brengt voor mij veel duidelijkheid, maar neigt vaak ook naar projectie.

(daarbij wil ik wel melden dat de namen van de vele cineasten mij niet veel zeggen, ben absoluut geen cinefiel)

Nu al gereleased op DVD en Blu-Ray? Wat een deceptie, had hem graag een eerste kijkbeurt in de bios gegeven..

Nee, enkel VOD.

Ik heb zelf niet de verleiding kunnen weerstaan om hem al te bekijken. Ga hem straks in de bios 100% ook nog kijken. Ik denk overigens dat het bij een film van Malick niet heel erg uitmaakt dat je hem van te voren al eens hebt gezien.

(overigens kan ik thuis in m'n eentje veel beter in een film komen dan in de bios, misschien dat dat voor meer mensen geldt?)

Ah vandaar, in ieder geval wel digitaal in hoge kwaliteit te bemachtigen ja.

'Malick light'

Malick's opvolger van het indrukwekkende en wonderschone Tree of Life lijkt in veel opzichten op zijn voorganger maar haalt nergens het niveau. Het begint als met het idee. De liefde. het is minder groots dat de tweespalt tussen geloof en natuur, zo ook de uitwerking is veel kleiner. Dat had op zich geen mindere film hoeven opleveren, maar wanneer je dan qua filmstijl in herhaling valt zorg er dan voor dat het niet allemaal minder is. Want dat is het helaas wel. De cinematografie haalt nergens het niveau van de voorganger, om over het acteerwerk maar te zwijgen. Affleck, toch al geen groot expressief acteur speelt vlakker dan ooit en Kurylenk is als al maar dartelende Française een draaiend cliché en bij vlagen irritant. Enkel in de spaarzame scenes met McAdems lijkt er enige sprake van chemie. En Bardem loopt ook al rond als een zombie.

Maar was het dan (allemaal) slecht? Nee, want ik hou wel van de poëtische filmstijl van Malick. Tel daarbij op de duidelijke invloeden van Antonioni (Desserto Rosso) en je hebt toch een bijzondere film. Film deed me ook denken aan het werk van Reygades. Met name Stellet Licht en Post Tenebras Lux (die ik toch wel een stuk indrukwekkender vond). Dus al met al wist het me de kleine twee uur wel redelijk te boeien. Maar waar het nu over ging? Dat heeft hij me ook niet helemaal duidelijk weten te maken. Erg is dat overigens niet, het is meer een film die je gevoel beroerd. Helaas wel te weinig en nergens diep.

Dus laat Malick voor zijn volgende film weer een paar jaar uit trekken, want dit was binnen zijn oeuvre toch een soort van mislukking. Het vaak verguisde The New World is vele malen indrukwekkender. Daar zal vrijwel iedereen het over eens zijn.

3 a 3,5 meer kan ik er niet aan kwijt.

Juist niet . To the Wonder (2012) is zijn meest ontoegankelijke , abstracte , vooruitstrevende en ' gerijpte ' film , zowel inhoudelijk als audiovisueel . Op het gebied van ‘cinéma vérité-stijl ' technieken kan dit groots meesterwerk zich met gemak meten met de beste films van de cineasten als GODard en Vetrov ... !

" Emmanuel Lubezki called the film 'abstract' and described it as being less tied to theatrical conventions and more purely cinematic than any prior film directed by Malick. " : stillsearching.wordpress.com

Ik doel dan voornamelijk op de voice-over en teksten. Denk dat die dichter bij de meeste mensen staan. Dat is naar mijn idee het onderdeel waar Malick vaak 'prententieus' (kitscherig) wordt genoemd. En hoewel ik dat bij deze film ook weer las, ben ik het daar absoluut niet mee eens. De vragen en teksten van de hoofdrolspelers zijn wat mij betreft erg passend.

Dat het plot abstract is moge duidelijk zijn.

@ Reinbo: denk dat de hele opzet minder groots is dan The Tree of Life, maar de uitvoering vind ik vooralsnog toch zeker niet de titel 'mislukking' waard.

Halverwege de film had ik het gevoel dat Malick iets teveel leunde op z'n eigen manier van werken. Als in: wat hij ook doet, poetisch en mooi zal het altijd zijn (dat gemakzuchtige gevoel). Maar moet zeggen dat voor mij de monoloog (?) van Bardem vlak voor het einde mij toch wel over de streep heeft getrokken.

Ik ben van mening dat veel mensen ' DENKEN ' dat zij de ’ banale ‘ oneliners snappen , terwijl dat helemaal niet het geval is . Mensen die de MULTI-interpretabele oneliners in deze film als eenvoudig ervaren , begrijpen wat mij besterft helemaal niets van deze film .

Bovendien zijn de uitgesproken zinnen veel minder belangrijk dan wat je ziet en hoort ( muziek ) . De versmelting tussen beeld & geluid spreekt boekdelen , terwijl de voice-over een ondersteund karakter heeft .

To the Wonder (2012) kun je dan ook beschouwen als een stille film en de voice-over heeft dan een functie van de intertitel ( stilstaand beeld met tekst ) .

Ik denk dat dit de reden is dat ik vroeg of je de vorige post wilde toelichten. Ik merk direct dat jij veel meer kennis hebt op het gebied van de cinema, dus ik ben erg nieuwschierig.

Zoals ik al aangaf, ik interpreteer veel van de teksten via het denken van Heidegger. (mens als speelruimte van het 'zijn' --> we are made to see you) Nu druk ik het wat lomp uit, want ik wil het niet zo 1 op 1 heen en weer halen, maar ben daarom dus zo benieuwd naar jouw interpretatie.

Maar dat is echt heel erg moeilijk voor mij om dat helemaal op deze site uit te leggen . Dan moet ik hier alles frame per frame uiteenzetten en dat is voor mij echt onmogelijk om te doen , want er zijn duizelingwekkend veel voorbeelden . Daar heb ik veel meer tijd voor nodig .

Ik geloof dat je de voice-over niet direct moet gaan interpreteren met wat je ziet , omdat ik van mening ben dat de oneliners soms kunnen verwijzen naar wat je al gezien hebt of wat je nog gaat zien.

Net als bij films van Godard lopen de oneliners ( de voice-over) vaak niet synchroon met wat je ziet , en dat is bewust gedaan .

Neem anders eerst eens 3 frames, of gaat dat niet? Zo niet, waarom niet? Misschien verheldert dat ook iets...?

Zo zie je bijvoorbeeld Affleck helemaal verlaten vissen op een afgezonderde plaats ( rivier ) en dan hoor je Kurylenko het volgende zeggen : “ My God. What a cruel war. I find two women inside me. One... full of love for you. The other... pulls me down toward the earth. “

Dit komt absoluut niet overeen met wat je ziet en wat Kurylenko zegt heeft wat mij betreft meerdere betekenissen .

Als het ware een leven in en tussen twee werelden - of - nergens bijhoren

Metafysica - vs. - psychologie

Zo zie ik hier vooral verwijzingen naar Bresson ( een parallel universum ) -> 2 werelden , Dreyer ( bovennatuurlijk universum ) -> verwijzen naar het bovennatuurlijke ( GOD ) = metafysica , maar ook naar Antonioni -> identiteitscrisis = psychoanalyse .

Iemand anders kan echter haar tekst op een totaal andere manier interpreteren .

Thanks. Ik kan er niet wat mee (kan best 'diep' zijn, maar ook pretentieus - ik doel op de schuingedrukte delen), maar dat is eigenlijk alleen omdat ik de film niet gezien heb, denk ik. Ik zie nogal op tegen films van Malick, behalve Badlands, die ik al meerdere malen gezien heb, en Days of Heaven, waar ik nog wel echt naar uitkijk.

Deze film moet je echt zien . To the Wonder (2012) is een optelsom van het werk van Malick . Andere films van Malick kun je makkelijk skippen , aangezien die wat mij betreft filmhistorisch veel minder belangrijk zijn . Tenzij je natuurlijk opeens alle films van Malick wilt zien ...

Hmm, ergens wil ik ze allemaal wel zien (kan ik d'r ook over mee lullen ), maar 'filmhistorisch' lees ik eerder als 'filmhysterisch' - zeker, no offense, na jouw aanprijzingen van Argento's Dracula 3D - want daar zitten vreselijke '90s compgame ontwerpen in (heb ze echt zelf gecheckt) mijns inziens.

Misschien hebben we gewoon heel andere inzichten wat dat betreft...

Dank voor de uitleg (ik vroeg me al af wat je hiervoor met parallel/metafysisch/ bovennatuurlijk universum bedoelde)

De verbindingen tussen de tekst en de beelden zullen voor mij misschien later pas volledig begrijpelijk worden, hoop dan ook dat dit topic volstroomt met interpretaties en meningen. Kan de volgende kijkbeurt allen maar verrassender maken.

(en toch vind ik veel teksten dicht bij de ervaring van de mens staan. )

Ik ken de context niet goed, maar wat ik van wikipedia begrijp is dat Malick in de jaren 70 het script voor The New World is gaan ontwikkelen.

In 2004 was hij nog bezig met de film 'Che', in dat jaar is hij van die film overgestapt naar The New World die blijkbaar opeens wel gemaakt kon worden. In 2005 verschijnt The New World.

Waren ze bij The New World al die tijd zonder hem bezig, of zou hij daar toch ook niet zoveel tijd aan hebben besteed als To The Wonder?

Overigens vermoed ik dat Malick tijdens zijn afwezigheid het grootste gedeelte van al z'n scripts heeft geschreven, dus dikke kans dat To The Wonder toen ook is ontwikkeld? (tenzij het pas later in zijn leven allemaal is gebeurd, dat weet ik dan weer niet)

Het kan best zijn dat hij lang over het script heeft gedaan, wat mij overigens vrij minimalistisch lijkt gezien hetgeen voorvalt en het gegeven dat zijn films het toch ook vooral van de poetische zeggingskracht moeten hebben. En juist daar schiet het tekort.

Vrij weinig shots haalde het bij schoonheid die Tree of Life van het doek af spatte. Het schommelen leek rechtstreeks overgenomen, maar was minder van zowel compositie als lichtval. En ook de acteerprestaties wisten nergens te overtuigen, zo ook was de montage wel erg losjes. Nee, ik kan het nooit hard maken, maar ik denk dat er bij zijn vorige films veel meer tijd en zorg zijn besteed aan die zaken. Het toont in ieder geval wel zo, dus daar moet ik het mee doen.

Dit voelde als een rough cut die nog een paar edit rondes te gaan had. Maar of je daar ook het acteerwerk (Waarom zo'n gesloten weinigzeggende rol van Affleck en waarom dat eeuwige gedartel van die franciase?) niet mee op. Ook neem je daarmee niet weg dat ik het allemaal al eerder heb gezien en zoals aangegeven beter.

En misschien kun je beargumenteren dat de ingehouden rol van de man en de hysterische rol van de vrouw goed past binnen de abstractie, mij sprak het niet erg aan. In zijn volgende film mag in ieder geval weer wat meer vuur zitten.

Kurylenko tijdens een gesprek met Collider;

En dit tussen de trivia van Malick's volgende project;

Weet niet wat Malick tijdens zijn 20 jaar lange absentie heeft gedaan maar woorden op pagina's zetten m.b.t. zijn toekomstige projecten was 't zeker niet. 't Straalt er overigens vanaf bij To the Wonder. Bij Tree of Life kon ik zijn experimentele geneuzel nog enigszins waarderen vanuit een artistieke oogpunt maar 't is onderhand duidelijk dat Malick totaal geen interesse heeft om zich enigszins bezig te houden met film om een narratief vlak. Als mensen dat kunnen waarderen voor twee uur lang; more power to them.

Wat mij betreft is Malick de draad volledig kwijt als filmmaker die enkel geïnteresseerd is in 't schieten van mooie plaatjes; wat die overigens prima kan, inderdaad. Maar heb dan niet 't lef om zo nonchalant bij de aftiteling "Written by..." neer te zetten voor je eigen naam. Daar is namelijk geen sprake van bij deze film. En hij kon 't wel eens, een intelligent verhaal combineren met prachtige cinematografie. Jammer dat zijn interesse in één van de twee verdween naarmate zijn carrière vorderde.

Denk dat ik me in grote lijnen hier nog wel in kan vinden, hoewel ik deze film zeer zeker erg kan waarderen. Bij mijn eerste kijkbeurt voelde ik me sterk overweldigd, ben overigens ook niet echt een kritische filmkijker (en heb erg veel vertrouwen in Malick, dus ik doe vooral m'n best om het ook te

waarderen. Kritiek zal zich langzaamaan wel vormen).

Vwb Afleck: ik vergelijk zijn houding een klein beetje met hoe Brad Pitt in The Tree of Life het ervan af brengt (vooral in het begin. Erg stijf, zeker wanneer hij de Chastain troost). Dan ben ik van mening dat die het toch beter wist te vertolken, met op dat moment ook nog zeer weinig tekst. (maar sommige mensen zullen dit misschien wel weer een misplaatste vergelijking vinden)

Vooralsnog spreekt met name The Tree of LIfe mij ook meer aan. Ben benieuwd naar de overdosis Malick-fimls die ons de komende jaren te wachten staan.

@ jacobine_rodijk: Weet jij toevallig of hij dat ook niet al deed bij andere films? Bij TTRL heeft hij iedere dag nog het script bij zitten werken volgens mij, om het tijdens een aantal scenes gewoon weg te laten. Ik weet niet helemaal zeker of het achterwege laten van een script een essentiële verandering is.

Dat het eens een keertje niet om een verhaaltje draait vind ik anders wel moedig van Malick.

Het draait in zijn laatste vier films toch sowieso niet (veel) om het verhaaltje? Het zijn veel meer situaties die een idee in zich hebben. Van zijn moderne werken heeft The New World nog het meest een verhaal. Maar in TTRL gaat het niet om de bestorming van de heuvel en in ToL is ook het opgroeien in rural suburbia niet hetgeen de film om draait.

Da's eerlijk gezegd nog 't minste van Wonder's problemen. Beste manier waarop ik 't even kan verwoorden is dat 't bijv. een dramatische variant is op een inhoudsloze komedie van twee uur. De komedie in kwestie mag dan weliswaar totaal geen logische aanknooppunt hebben van de ene naar de andere scène maar als ik heb gelachen gedurende de speelduur kan ik 't vergeven. Kan daarvoor nergens terecht bij To the Wonder; de karakters zijn té afstandelijk waardoor enige dramatische effect verloren gaat (bij mij, in ieder geval) en de cinematografie kan - hoe indrukwekkend dan ook - 't resterende maar zó lang boeiend houden.

Ik heb net een poging gewaagd aan To The Wonder. Ik vermoed dat het mijn genre gewoon niet is.. Poetische diepzinnigheid waar ik niets van begrijp en eigenlijk niets van wil begrijpen. Dit zelfde had ik ook met Tree of Life. Wel mooie beelden overigens maar die heb je op een gegeven moment ook wel gezien.

Bij 'Three of Life' kon je tenminste nog genieten van de imposante natuurbeelden. Maar deze zogenaamde kunstzinnige lovestory, zonder een enkele lijn of dialoog die er toe doet, gevuld met akelige fluisterende voice-overs, is niets meer dan een aboluut niets; een dunner en leger verhaal is nauwelijks voorstelbaar. Ja de zoektocht naar god en de natuur..... bla, bla, bla.

Ik heb mijn partner voorgesteld om ook maar een film te maken: in de lente dansen we met een verlangende blik rond in de bollenvelden, zomers, bij storm, hollen we tegen de wind in met open jas, in de herfst gooien we al schaterend bladeren in de lucht en 's winters proberen we sneeuwvlokken te vangen. Daar tussendoor bezoeken we een kerk en werpen we ons snikkend voor een mariabeeld. En vanzelfsprekend omhelzen en kussen we elkaar tussen de bedrijven door.

En laten de nodige tranen als we elkaar (weer)zien. En dat alles op de klanken van bombastische muziek. Succes verzekerd?!

Inderdaad , maar waarom moeilijk doen ? Wat je ook kunt doen is rechte asymmetrische lijnen teken , vervolgens vakken met primaire kleuren inkleuren en als je dan van plan bent om je schilderij te signeren , vergeet dan even niet de naam van Mondriaan !

" Succes verzekerd?! ....

Als Mondriaan daar nu nog eens mee aan zou komen zetten zou hij ook niets meer dan een uitgekauwde variant van zijn eigen werk brengen.