To the Wonder (2012)

Newborn. I open my eyes. I melt into the eternal night.

Toen bleek dat Terrence Malick, die gewend is aan een gat van minstens 5 jaar tussen zijn films, slechts één jaar na The Tree of Life zijn nieuwe film zou presenteren op het filmfestival van Venetië, hielden velen hun hart vast. Voor een regisseur die zo zorgvuldig zijn films construeert, die veelal in postproductie hun vorm pas krijgen, leek dit immers een te korte tijd om weer met een meesterwerk aan te kunnen komen. De vrees bleek slechts ten delen gegrond.

De reden waarom To The Wonder zo snel van de grond kon komen wordt al snel in de film duidelijk; Malick's nieuwste opent met een segment dat geheel gefilmd is met een home-video camera, waarna hij overschakelt op weliswaar professionelere, maar niettemin independent-film, low-budget apparatuur. Het heeft allemaal niet het kleurcontrast of de majestueuze sfeer die eerdere films als The Thin Red Line en The New World wel bezaten; dit is filmmaken 'in the streets', met figuratierollen van Amerikaanse suburb-locals en vele scenes waarin de acteurs gevraagd worden om een bepaalde emotie te verwoorden. 'Doe verliefd'. 'Ren rond in de natuur'. 'Ontwijk elkaar'. Een script was waarschijnlijk niet aanwezig op de set, meer nog dan voorheen ontvouwt het plot zich via de veelvuldig aanwezige voice-overs.

Tenminste, voor zover je van een plot kunt spreken. Van alle werken die Malick tot op heden heeft gemaakt, is To The Wonder de meest down-to-earth, recht-door-zee film. Meer over het plot zeggen dan 'drie personages hebben een driehoeksrelatie' is niet nodig. Met name omdat het ook hier, en dat is dan wel weer kenmerkend voor Malick, helemaal niet om het plot draait. To The Wonder is in de eerste plaats een film over normale, moderne mensen, die worstelen met depressies en hun zoektocht naar geluk, de liefde of God.

Op al deze vlakken kun je concluderen dat To The Wonder de tegenpool is van The Tree of Life. Sterker nog, bedenk dat Malick hier voor het eerst seksualiteit verkent, of het nachtleven van een drukke stad, en je zou kunnen denken dat de filosoof een radicaal andere film gemaakt heeft dan je van hem zou verwachten. En toch is To The Wonder de meest 'Malickian' film ooit; is het niet de veelvuldig aanwezige voice-over die de hand van de meester verraadt, dan zijn het wel de overweldigend mooie beelden van de natuur (of een braakliggend bouwterrein) begeleid door zorgvuldig gekozen muzikale selecties van Arvo Pärt, Wagner, Respighi en Haydn. Je zou kunnen beargumenteren dat To The Wonder, ten opzichte van The Tree of Life, de andere zijde is van dezelfde munt.

Een sterke klacht (en die er waarschijnlijk voor zorgde dat het publiek de film na afloop uitjouwde op het filmfestival van Venetië) is dat Malick verworden zou zijn tot een parodie van zichzelf. En dat is niet geheel onterecht. De -sterk templatieve, filosofische, poëtische- stijl die Malick hanteert is er één die al snel pretentieus overkomt als het niet op topniveau wordt uitgevoerd. En To The Wonder is niet op elk vlak even sterk als we van hem gewend zijn (dan toch dat strakke tijdschema waarin de film gemaakt werd?); teksten als 'Does love love?' zijn aan de banale kant, waardoor het maar beter is dat ze veelal in het Frans, Italiaans of Spaans worden uitgesproken. In deze talen klinkt alles beter (het is dan ook niet zo gek dat dit Malick's 'Euro-art' film genoemd wordt).

Wie zich in The Tree of Life stoorde aan het kosmische segment van het ontstaan van de aarde, of de 'zweverige' laatste momenten op het strand, zal opgelucht zijn dat To The Wonder niets van dit alles bevat; deze film handelt met name over zeer menselijke emoties en worstelingen. Maar wie zich voorheen stoorde aan het intuïtieve gedrag van zijn personages of de mijmerende voice-over, zal dit nieuwste werk geenszins trekken. Zij die deze aspecten van Terrence Malick echter prachtig vinden, zullen de diverse schoonheidsfouten graag voor lief nemen. Er is namelijk meer dan genoeg moois hier die de fouten weten te compenseren.

In Frankrijk, waar ik nu woon, draait deze film reeds in de bioscoop. Ik heb Tree of Life niet gezien, dus kan daar de vergelijking niet mee maken, maar het lijkt mij dat deze film wat minder megalomaan is. Waanzinnige cinematografie: veel kleur, beweging, wuivend graan, natuur, Mt. St. Michel, Amerikaanse buitenwijken - met prachtig licht. Een mooi, redelijk los verhaal over liefde - twee personen die geluk vast willen houden (de sterke nadruk op religie, rol van Bardem als predikant, speelt daar ook een rol in). De voice-overs zijn vaak een opeenstapeling van enigszins clichématig commentaar, maar werken in esthetisch opzicht prima.

Een uur lang heb ik me vergaapt aan de prachtige beelden. En ondanks mijn voorliefde voor ruraal Amerika is dat de verdienste van Malick die zijn oog voor schoonheid gelukkig nog lang niet kwijt is. Maar na dat eerste uur maakte het vergapen langzaam plaats voor gapen. Er is een reden voor dat de meeste films narratief nogal conservatief zijn. Het werkt. Het sleept mee. To the wonder is dat niet en ondervindt daarvan de gevolgen. Als van de beelden het nieuwe wel af is is de film namelijk aan de saaie kant. Niks doet het ontbreken van een goed verteld verhaal vergeten. To the wonder heeft geen hypnotiserende voice-overs, acteurs in de rol van hun leven en bloedmooie muziek zoals The thin red line, dat ik eerder deze week zag, dat wel heeft. To the wonder heeft oninteressante voice-overs, acteurs die geen enkele uitdaging hebben aan de personages die nooit tot leven komen en een ongeïnspireerde soundtrack.

En om het bovenstaande even in perspectief te plaatsen: Badlands heb ik niet gezien, Days of heaven maakte weinig indruk op me, in The thin red line zie ik een goede film maar geen meesterwerk, The new world vind ik verschrikkelijk en The tree of life valt niet ver buiten m'n top tien. To the wonder komt voor mij tussen Days of heaven en The thin red line. Een beetje een niemandalletje. Voor z'n volgende film trekt Malick beter weer wat meer tijd uit. Tenzij het natuurlijk weer zo'n miskleun wordt als The new world.

Kurylenko tijdens een gesprek met Collider;

En dit tussen de trivia van Malick's volgende project;

Weet niet wat Malick tijdens zijn 20 jaar lange absentie heeft gedaan maar woorden op pagina's zetten m.b.t. zijn toekomstige projecten was 't zeker niet. 't Straalt er overigens vanaf bij To the Wonder. Bij Tree of Life kon ik zijn experimentele geneuzel nog enigszins waarderen vanuit een artistieke oogpunt maar 't is onderhand duidelijk dat Malick totaal geen interesse heeft om zich enigszins bezig te houden met film om een narratief vlak. Als mensen dat kunnen waarderen voor twee uur lang; more power to them.

Wat mij betreft is Malick de draad volledig kwijt als filmmaker die enkel geïnteresseerd is in 't schieten van mooie plaatjes; wat die overigens prima kan, inderdaad. Maar heb dan niet 't lef om zo nonchalant bij de aftiteling "Written by..." neer te zetten voor je eigen naam. Daar is namelijk geen sprake van bij deze film. En hij kon 't wel eens, een intelligent verhaal combineren met prachtige cinematografie. Jammer dat zijn interesse in één van de twee verdween naarmate zijn carrière vorderde.

Typische dromerige Malick-film, rijk aan sfeer maar erg dun qua plot. Een zwijgzame Ben Affleck en een manisch-depressieve Olga Kurylenko hebben een tot mislukken gedoemde relatie; daar tussenin zien we een onduidelijke romance met Rachel McAdams. Wat Javier Bardem precies in de film doet blijft een raadsel; zijn rol had er net zo goed uitgeknipt kunnen worden, dan had je hem niet gemist. Bardem loopt er al net zo verloren bij als Sean Penn in The Tree Of Life. Wederom prachtig gefilmd, laat dat maar aan Malick over, maar de poëtische beelden kunnen niet verhullen dat de boel inhoudelijk aan de saaie en behoorlijk trage kant is.

Mwah.. weet eigenlijk niet zo goed wat Malick hiermee wou. Ging het om afstervende liefde, of de vraag waar liefde vandaan kwam? Of wou Malick hier iets anders mee zeggen, ik kan simpelweg m'n vinger er niet op plaatsen. Meestal vind ik dat wel fijn, maar in dit opzicht kan ik gewoon niks met de film. Ook lag de kerkelijke lading mij allerminst, met een voiceover van Bardem die klonk als de Terminator

Maar aan de andere kant kan ik wel genieten van dit soort liefdes verhalen, alleen het wist me ditmaal niet te raken. Ik denk dat Affleck de grote boosdoener is, gewoon een heel saai en leeg personage. Vond de relatie die hij met Kurylenko's personage had ook allerminst bijzonder. Het kabbelde allemaal maar een beetje voort zonder echt te willen pieken.

Als liefhebber van Malick vond ik het niet allemaal slecht, er zaten mooie scènes en ideeën in en alhoewel de cinematografie nogal veel van Tree of Life wegheeft, was het ditmaal ook om te smullen.

3*, maar misschien ben ik ook een beetje Malick-moe, hij valt in herhaling.

To the Wonder is aan de ene kant een typische Malick, maar heeft niet de kracht om mij erin mee te zuigen, die een aantal van zijn andere films wel hebben. Het lijkt aan de ene kant ook wel een beetje op een kleine herhalingsoefening van The Tree of Life, maar is eigenlijk in opzicht net wat minder dan zijn voorganger.

De cinematografie is in ieder geval het grootste pluspunt. In To the Wonder is deze verzorgd, mooi en uiterst verzorgd. De beelden zijn soms echt prachtig en op dat punt is het soms nog best genieten geblazen. Waar ik The tree of Life de eerste keer qua betekenis ook nog niet helemaal kon plaatsen, daar had ik dat ook met deze film. Ja geloof, hoop, liefde en twijfel spelen hier een zeer voorname rol. Maar het verhaal zelf kon me niet altijd even boeien en helaas heeft de beeldenpracht hier soms zijn beperkingen. Qua acteren is het ook vrij wisselend. De enige die een goed niveau haalt, is Rachel McAdams. Affleck en Kurylenko zijn redelijk tot matig en wat Bardem hier aan het doen was ben ik eigenlijk nog steeds niet over uit. In ieder geval is het van alles wat ik van hem zag, wel zijn slechtste rol tot nu toe.

Het maakt To the Wonder nogal wisselend. Aan de ene kant is er een sterke dromerige sfeer met mooie beelden, aan de andere kant zijn er ook stukken die minder boeiend zijn en wordt er niet altijd even goed geacteerd. Het is daardoor wel een twijfelgeval geworden, die ik toch net het voordeel van de twijfel geef. Toch hoop ik dat Malick de volgende keer weer met iets beters komt en er wat meer de tijd voor neemt. Want als hij dat doet, kan hij met zeer mooie dingen komen, zo heeft hij in het verleden inmiddels reeds bewezen.

3,0*

Deze film die op 11 juli in première gaat in Lux Nijmegen gedownload en nu vanmorgen bekeken. Op het grote scherm komen de films van Malick op visueel vlak natuurlijk veel beter tot zijn recht maar gezien mijn slechte ervaringen bij Lux - een groot deel van de bezoekers dat na een half uur de bioscoopzaal verliet omdat ze iets totaal anders voorgeschoteld kregen dan dat ze verwacht hadden - heb ik deze film maar op het computerscherm bekeken. Ik hoef mij aan de bezoekers in de zaal tenminste dan niet te ergeren. Malick's films zijn nu eenmaal niet voor iedereen besteed.

Over de film verder; ik vind deze film aanzienlijk beter dan The Tree of Life omdat de existentiële filosofische thema's die hier de revue passeren voor mij meer herkenbaar zijn. De beste scène vond ik die van Marina en die Italiaanse waarin de laatstgenoemde de handtas van Marina in het struikgewas gooide. De handtas die voor die Italiaanse de ballast in ons hoofd symboliseerde waarmee wij doorgaans door het leven gaan en die ons door het gewicht bijna letterlijk doen bezwijken. Voor mij zeer herkenbaar. Toen ik een paar weken geleden de Camino naar Santiago de Compostella liep ervoer ik zelfs hoe het was je ballast af te gooien. Dan ervaar je pas echt de vrijheid en het leven. "El Camino es la Vida" zei een Spanjaard tegen mij. Inderdaad. Geef je over aan het moment, volg je hart en jouw wereld gaat er volstrekt anders uitzien. De materiële ballast, voor mij een rugzak met een gewicht van 8 kilo, voel je dan niet eens.

Op visueel vlak valt er gewoonlijk op de films van Malick niets aan te maken hoewel hij wel erg voorspelbaar wordt. Een zwerm vogels in de lucht, een kudde buffels, een kudde paarden, een ronddraaiende vrouwelijke hoofdpersoon, hier de zeer aantrekkelijk ogende Olga Kurylenko, die ik dacht ik even in het Russisch hoorde praten. Ik miste alleen een vrouw op een schommel. Ook de soundtrack is zeer herkenbaar.

4,0*

Beschouwend en afstandelijk, maar ook beschouwend zonder oordeel.

Af en toe is het haast pijnlijk om te zien hoe het contrast tussen Neil en Marina in beeld komt. Tastbaar bijna. Waar Marina in elke blik, elke beweging, elk gemompeld woord zoekt naar contact, naar aandacht, naar liefde blijft Neil onverschillig als een baksteen. Waarbij Marina - prachtig gespeeld door de prachtige Olga Kurylenko - alle sympathie naar zich toezuigt, en Ben Affleck zijn al dan niet verdiende naam van derderangsacteur zonder enige moeite bevestigd. Voor ieder ander was het een prestatie van wereldformaat om zo'n dooie diender neer te zetten, voor Ben is het typecasting.

Over Javier Bardem lees ik weinig positiefs, maar ik zie hem - eigenlijk als enige - echt acteren, hij straalt echt in elk opzicht uit dat hij zoekend is, geen doel meer weet in zijn geloof. Daarmee wel wat vergelijkbaar met Olga Kurylenko, maar waar zij haast een soort mime-achtige rol heeft, komt die van Bardem toch breder over. Maar misschien lijkt dat ook wel omdat het een veel kleinere rol is, en daardoor de mime minder de overhand neemt.

De zijlijn in het verhaal van McAdams komt te weinig uit de verf, krijgt nauwelijks kleur. De rest van het verhaal overigens ook niet - het is vooral een herhaling van prachtige, langzame beelden van de om elkaar heen draaiende Marina en Neil - draaiend, maar nooit dichter bij elkaar. Mooi, maar na bijna twee uur ook dodelijk saai eigenlijk. En, hoe romantisch de beelden van de Mont St-Michel ook zijn, ze passen slecht in mijn beeld van die plek - de onvermijdelijke 50 bussen krijsende schoolkinderen die daar altijd rond lijken te lopen staan in schril contrast met de vredige rust die we hier zien. Misschien is het de bedoeling dat we de rest van de film in hetzelfde contrast zien.

Oef.

Zo betoverend als ik The Tree of Life vond zo moeilijk vond ik het bijna om door To the Wonder te komen. Wat er precies mis is gegaan vind ik moeilijk te zeggen. Bij The Tree of Life heb ik het ook altijd al lastig gevonden om uit te leggen wat ik er nou zo geweldig aan vond, waarschijnlijk omdat het wat abstract is. To the Wonder heeft veel weg van The Tree of Life en op ongeveer dezelfde manier is het niet makkelijk om dit toe te lichten. Toch een poging.

To the Wonder is denk ik tegelijkertijd te banaal en te zweverig om echt goed te werken. De centrale handelingen missen iets extra's, het verhaal stijgt nooit uit boven een simpele reeks fases van een relatie die steeds weer aan en uit lijkt te gaan (met even een intermissie als Affleck een korte romance begint met McAdams, waarschijnlijk het minste stuk uit de film). Het is niet erg dat voor deze narratieve vorm gekozen is, maar juist zo'n onderwerp werkt voor mij beter als de voeten wat meer op de grond staan. Films op relaties steunen sterker bij mij op herkenbaarheid, maar er is niets herkenbaar aan Olga Kurylenko die steeds in de rondte danst. Affleck blijft steeds op afstand en krijgt bijna geen dialoog of voice-over. Sterker nog, zelfs de relatief kleine rolletjes van Bardem en McAdams krijgen meer tekst en voelen meer als personen aan dan Affleck. De film focust zich dan ook meer op het perspectief van de vrouwen en dan vooral Kurylenko. Kurylenko en Bardem spelen eigenlijk prima (Affleck en McAdams zijn hier vooral vlak), maar de film geeft ze te weinig diepgang. In The Tree of Life vond Malick een bijzondere balans tussen een bepaalde vorm van huiselijkheid en het hogere en hier had zoiets dergelijks ook in gepast.

In feite past To the Wonder in de lijn die de films van Malick momenteel volgen: ze worden steeds minder narratief. Het lijkt alsof dit de ultieme poging is om het zo abstract mogelijk te houden en film als emotie maken. Wellicht kun je dit dan ook al onder experimentele cinema scharen als je wilt. Maar hier vind ik de emoties niet sterk genoeg, het lijkt te plat. De filosofisch klinkende voice-overs (het enige element waar ik niets mee had in andere Malickfilms, Badlands uitgezonderd) helpen hier ook niet mee en lijken ditmaal zelfs bijna een parodie. Zelfs de beeldtaal lijkt nog slechts objectief mooi: het ziet er knap uit, maar weinig beelden blijven ditmaal echt hangen, terwijl The Tree of Life voor mij bijna een collage was van onvergetelijke shots. Het is hier allemaal een beetje eenheidsworst, waarbij veel shots de andere kunnen vervangen, terwijl bij de voorganger veel shots op een bepaalde manier goed getimed werden en zelfs de meest willekeurig lijkende beelden een associatie in het grote geheel. De eentonigheid van het visuele is ook de belangrijkste reden dat To the Wonder erg lang lijkt te duren. De eerste helft kon ik er nog enigszins in mee gaan, maar de tweede helft kon het me nog maar weinig schelen wat er te zien was.

Niettemin, het camerawerk in combinatie met de muziek zijn het enige dat deze film de moeite waard maken. Er waren momenten die me wel wat deden, maar gek genoeg kan ik me er daar nu nog met moeite één van herinneren en zelfs die momenten die me te binnen schieten lijken nu al minder speciaal. Veel van mijn favoriete stukken waren met Bardem. Ik denk dat de stijl beter bij zijn zoektocht naar geloof paste dan bij de centrale relatie. Had Malick dat maar als zijn uitgangspunt gekozen.

2*

(Al een aantal interessante dingen gelezen hier. Moviemeter…wat een fantastisch instrument toch!)

“Love makes us one. Two. One.” Wat? Het verliezen van het ego in de liefde is een illusie; het “one” is geen collectief, maar een individu. Liefde werpt een karakter volledig terug op zichzelf – wat Malick toont, zowel bij de priester als bij het koppel, is een volslagen onvermogen om voor zichzelf die liefde te accepteren. Olga Kurylenko heeft twee vrouwen in zichzelf zitten: een trouwhartige en een die zich aangetrokken voelt tot de aarde, tot haar eigen vrouwelijkheid als het ware. (Ze is een wat overdreven exempel van die naïeve vrouwelijkheid...het dansen is er op den duur wat te veel aan.) Ben Affleck kan een beeld uit zijn verleden niet loslaten, waar een exotisch heden in de vorm van een neurotische Parisienne dwars doorheen loopt. Wat hij met de ene heeft, kan hij onmogelijk met de andere hebben. De parallel met Javier Bardem, op zoek naar God, is duidelijk: het is moeilijk om, van twee partijen, diegene te zijn die het minst liefheeft, die aarzelt, bewijzen zoekt, voortdurend met het negatieve in aanraking komt...de hoop verliest? (En een non ziet worstelen met twee vorken, en op dat moment ook blijk geeft van trekken eigen aan de menselijke soort.)

De remedie tegen deze bestaanspijnen, die voortkomen uit de onmogelijkheid om in het heden te weten welke keuzes (inderdaad, zoals Ik Doe Moeilijk aangeeft, een kernwoord in deze film) de juiste zijn, ligt voor Malick in de door God gecreëerde existentie. “L’amour qui nous aime…” Wat hij met zijn fenomenale cinematografie toont, is een stream of consciousness, maar dan zonder bewustzijn – de continuïteit van de materie, het organisch pulseren van al wat anorganisch en organisch is samen. Water stroomt een riool binnen, de camera wandelt richting een verlichtingspaal, een baby verwondert zich over de staat der dingen, … ‘To the wonder’ neemt de toeschouwer mee naar een wonder, met name het leven zelf – jij, ik en al wat leeft, kabbelt, vliegt, valt, ...

Natuurlijk is het te begrijpen dat de critici het hier moeilijk mee hebben – hoe minder narratief, hoe moeilijker te slikken. In ‘The Tree of Life’ liet het meer concrete verhaal een compactere beeldtaal toe; de montage, de regie en de dialogen waren grotendeels utilitair. Waarom zouden de beelden die samen een film construeren echter allemaal “nuttig” moeten zijn? Kan de schildpad, die Malick zo fantastisch vastlegt, hier immers geen deel zijn van een overkoepelende atmosfeer? Het medium film als museaal kunstproduct, als pure emotie, zoals The One Ring al neerpende? Ik heb van ‘To the wonder’ genoten als idee, als denkoefening: eigenlijk continu inspirerend (niet in het minst door de fantastische muziek, met Wagners ‘Parsifal’ bijvoorbeeld in een erogene context, hetgeen me meteen deed denken aan dokter Zjivago’s woorden dat elke seksuele akte haast als kuis moet beschouwd worden omdat de akte op zich zodanig broos en mooi is – een ongeveer-citaat uit mijn rechter duim), maar wel lastig vanwege het videoclip-gehalte. Je mag niet beginnen staren en stoppen met denken, hoewel de overrompelende beelden daar soms wel toe zouden kunnen aanzetten.

Voor mij geen grandioos meesterwerk, maar een film die een investering van tijd en denkvermogen zeker waard is. De menselijk aard en de complexiteit van intermenselijke verhoudingen zijn niet van die orde dat ze in een gemiddeld scenario te vatten zijn. Malick laat de psychologie als iets ongrijpbaar hangen, en toont alleen hoe mensen omgaan met hun onzekerheid, hun verdriet, hun vreugde, … Er zit volgens mij geen boodschap tussen de regels verstopt: het is – om een vaak verguisd woord te gebruiken – een “meditatie” op de condition humaine, op het karma (help?) dat mensen voor- of achteruit stuwt in het leven.

Genoeg zo? Dan hou ik er mee op. Of toch nog dit, als suggestie voor wie nog (her)kijken moet: volgens mij moet je ‘To the wonder’ in groep zien, indien mogelijk af en toe op pauze zetten en bediscussiëren wat er precies gaande is, of elkaar wijzen op de esthetische wonderen waar de film van overloopt. Kwestie van er nog meer uit te halen dan je er in je eentje kunt uithalen.

Gek, bij mij is het echt precies omgekeerd. Mede daardoor kon ik duidelijk minder met deze film. Hij hoort er wel duidelijk bij. Stillistisch sterk verwant en thematisch ook niet ver weg. Misschien iets te dichtbij zelfs. Weer een ronddartelende vrouw, zwermen vogels en dergelijke. Deed me soms verlangen naar de andere film. Al genoot ik er wel van en was het om voordat ik het wist (hij is dan ook kort voor een recente Malick).

Ik vond de eerste keer de relaties wel erg vluchtig door het beeld gaan, de ontwikkeling ervan bouwt niet echt op, de gevoelens veranderen nogal plotseling. Ik heb een tweede kijkbeurt nodig om daar los van te komen. Want deze film heeft nog andere manieren van benaderen. Ik ben er niet helemaal klaar mee.

Voorlopig 3.5*

Niet verwacht dat herziening zo goed zou uitpakken. De eerste tien minuten blijven wat stroef en geforceerd aanvoelen, daarna zuigt Malick mij weer helemaal in zijn wereld, al raakt hij me niet zo als in zijn vorige drie meesterwerken. Niet gek, want To the Wonder is minder gericht op narratief en grootse momenten, en ik vind Affleck echt een waardeloze uitstraling hebben. Het dartelen van Marina waar ik me aan stoorde is dan weer enigszins gerechtvaardigd door haar (en Kurylenko's) verleden als ballerina.

To the Wonder is pessimistischer gestemd dan eerder werk van Malick, maar in het einde en met name het eindshot (van Mont Saint-Michel) toont hij toch weer het sprankje hoop dat we nodig hebben en wat genoeg is om voor te leven. In de bespreking van Ik Doe Moeilijk kan ik me wat dat betreft goed vinden, zo mooi zou ik het alleen niet kunnen formuleren. Technisch gezien is dit verder weer ongeëvenaard, doet zeker niet onder voor The Tree of Life, al is het regelmatig wel erg gelijkend (zit ook niet gebruikt materiaal van TToL in, geloof ik). Soundtrack is wat meer ingetogen en er zit zelfs wat elektronica en low rumbling in verstopt.

Voor Knight of Cups vrees ik alleen wel. Dat lijkt in tegenstelling tot To the Wonder wel een herhalingsoefening te worden. Hopelijk kan Malick zichzelf nog een keer opnieuw uitvinden, al lijkt me dat wel erg lastig als je al de meest herkenbare en vervolmaakte filmstijl bezit. Wellicht zou het leuk zijn als hij eens een keer een genre filmpje onder handen zou nemen

Typische Terrence Malick film (vaak meer een kunstwerk dan een film) met alweer veel prachtige beelden (en begeleidende muziek) maar ook alweer zeer saai, net zoals bij de film "The Tree of Life (2011)" die ik wel ietsje beter vond. Je houdt van dit soort films of juist niet. Ik zit een beetje in het midden maar een Terrence Malick liefhebber zal ik waarschijnlijk nooit worden.

Het verhaal wist me wederom weinig te boeien en het kabbelt ook zeer rustig voort zonder dat er echt veel gebeurt op wat ruzies na. Deze film is in ieder geval een stuk korter dan "The Tree of Life" en dat is goed voor mijn achterwerk (een minder pijnlijke lange zit). Terrence Malick pakt in deze film ook weer uit qua cast en vooral Olga Kurylenko spat van het scherm met haar uiterlijk en uitstraling.

Al met al leuk om eens gezien te hebben voor één keer, maar vaker ook absoluut niet.

Matige film waarin een Amerikaanse man zijn Franse vriendin en haar dochtertje naar Amerika mee neemt om daar te wonen. De onconventionele, abstracte en poëtische vertelwijze vergt ook een andere kijkwijze van de kijker, waar ik maar deels in mee kon (op een gegeven moment wordt het toch echt langdradig). Gelukkig maken de prachtige beelden, de mooie montage en muziek zeker wel wat goed.

Een redelijk drama/romantiek film...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteur Ben Affleck...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima camerabeweging....

Niet te moeite waard...

Deze film is een kunstzinnig drama van cineast Terrence Malick. Het wordt omschreven als een verkenning van liefde in zijn vele vormen en in die zin zullen er zeker mensen zijn die er helemaal in wegdwalen. Voor mij werken de beelden van schitterende locaties als een streling voor het oog, maar zijn Malicks deels autobiografische elementen voor mij vrijwel niet pakkend van aard. Het zweverige gehang in iedere scene wekt een langdradige en lege sfeer die ik qua intentie niet kan beleven zoals het ogenschijnlijk zou moeten zijn. Ook het nietszeggend subplotje met een in twijfel trekkende celibatair was voor mij moeilijk te plaatsen binnen het geheel en totaal overbodig. Een ding moet ik Malick wel meegeven, Mont Saint-Michel is inderdaad een wonder.

Eerst even een kleine opmerking over de plotomschrijving op de DVD van A-film, het is maar hoe je het interpreteert, maar denk niet dat de film zich afspeelt op een Frans eiland, dat zou althans een vreemde omschrijving zijn voor de Verenigde Staten. Weliswaar komen we even op een Frans eiland, maar grotendeels de VS dus.

Terrence Malick gaat in deze wonderschone film weer door in de losse verteltrant van "The Tree of Life", maar waar deze een giga-publiek wist te bereiken ging "To the Wonder" tamelijk geruisloos voorbij.

Voor het grote publiek dat op een fijn Libelle-drama zit te wachten zal de film ook een flinke kluif worden, Malick vertelt met sfeer, met grootse cinematografie en door de relevante fragmenten uit de relatie tussen Affleck en Kurylenko te laten zien. Dat levert op een film die we zo morgen weer op kunnen zetten en die misschien nog groeipotentieel zou kunnen hebben.

Voorlopig houden we het op een top-Malick-film, net als alle andere films die we van hem zagen.

Malick zweeft constant met zijn camera door huizen, velden, straten, water, noem het maar op. De prachtige beelden worden mooi verweven met de muziek en als kijker dwaal je door de werelden van personages die worstelen met liefde. Met weinig woorden en veel (plotselinge) verandering in de gevoelens van de personages. De voice-over is duidelijk aanwezig, veel meer dan de sporadisch aanwezige dialogen. Malick scoort op audio-visueel vlak weer eens pluspunten, maar het geheel voelt nogal afstandelijk en koud aan. Althans dat denk ik. Het greep me niet bij de strot bij deze 1e kijkbeurt. Maar genieten is het af en toe wel hoor. Hopelijk vindt Malick wat nieuws uit met z'n volgende prent 'Knight of Cups', anders begint-ie wat in herhaling te vallen ben ik bang. Deze 'To the Wonder' wordt misschien nog wel eens herzien.

Een film die zowel in Venetie als Toronto door een deel van publiek werd uitgefloten wilde ik wel eens zelf zien. Als je een romantisch drama verwacht met mooie dialogen dan snap ik wel waarom een deel van het publiek teleurgesteld voortijdig de zaal verlaat. Het plot is erg minimaal, de voice over zelfs irritant, maar visueel zit het goed in elkaar. Maar is een mooie cinematografie met een dun plot genoeg voor een film? Voor mij in ieder geval niet, heel saai in dit geval.

Wat Pim1993 zegt is zo juist, dat er weinig aan toe te voegen is. Terrence Malick heeft er wederom iets prachtigs van gemaakt, alleen is hij vergeten het ook interessant te maken. De cinematografie laat je zweven, maar de talloze herhalingen van het prachtige camerawerk gecombineerd met mooie muziek worden op den duur eerder vervelend. Raar om te zeggen, maar het klopt.

Acteerwerk is goed van iedereen, al gaat dat hier meer over uitstraling dan echt acteren. Olga Kurylenko, waar de film zowat rond draait, wil ik wel nog eens écht zien acteren. Ze is alvast bijzonder knap. Met Knight of Cups heeft Terrence Malick opnieuw een paar acteurs in zijn cast zitten die over die nodige uitstraling beschikken. Heb de trailer er nog niet van gezien, ben ik ook niet van plan om te zien, maar hopelijk behoudt hij de schoonheid van To The Wonder en maakt hij er echt iets van.

Een ballet, een lyrische dans tussen hoop en wanhoop, culminerend in een gebed.

Met alleen flarden van dialogen, en de zinnelijke blik van een in het rond tastende camera (altijd weer terugkerend naar de vragende, ‘aandringende’, haast smekende, gezichten van Marina en Jane) wordt een wereld in scherven getoond, die weliswaar van grote schoonheid is, maar die weinig houvast biedt.

En zoals Neil het vragen van Marina en Jane niet kan beantwoorden, zo kan de priester de behoeftigen aan zijn deur niet beantwoorden. Omdat op hun beurt hun eigen vragen ook niet beantwoord worden.

Maar misschien is dat alles juist de adequate uitdrukking van een subjectieve gemoedstoestand, waardoor de film tegelijkertijd een zeldzaam expliciete meditatie kan worden over het aardse verlangen naar hemelse liefde, die, inderdaad zoals Redlop het hierboven ergens verwoordde, ‘schittert door afwezigheid’.

En wat To the Wonder betreft, kunnen we daaraan toevoegen: met de nadruk op ‘schitteren’.

Malick is een groot cineast.

Wonderschoon.

Echt een duidelijke verhaallijn hoeven we niet te verwachten van Terrence Malick. Meer dan houvast krijg je dan ook niet. Wat krijg je dan wel. Zeer veel gevoel en emotie's. Bijna alleen maar dat. De beelden spreken voor zich. Malick en Lubezki maken er weer iets fantastisch van. Prachtige, grootse en meeslepende beelden. Daarnaast is natuurlijk het geluid weer fraai vormgegeven en zijn de muziek keuzes weer briljant. Waar gaat het nu echt over? Liefde, pijn, het leven, mens zijn. Dat zijn de eerste dingen die me te binnenschieten na het zien van To the Wonder. De film is van een ongekende schoonheid en alles in de film wist me echt te raken. Op wat voor manier dan ook. De vertelling is weer heel erg poetisch. Er komen een aantal erg mooie teksten in de voice-overs voorbij.

Verliefd werd ik, op de dansende en springende Kurylenko. Een hekel kreeg ik aan haar op bepaalde momenten. Haar personage maakt zoveel verschillende veranderingen door. Wat een geweldige performace van Kurylenko. Affleck laat prima spel zien en ook McAdams laat hier goed zien dat ze meer in haar mars heeft. Maar het is hier vooral Kurylenko die de show steelt.

Iets anders wat de show hier steelt, zijn natuurlijk de mooie beelden. Lubezki laat zich weer helemaal gaan. In combinatie met wat Malick wil, zorgt dat weer voor visueel vuurwerk. De locaties worden op een erg mooie manier in beeld gebracht. We zweven als het ware met de personages mee. Ook geluid is erg belangrijk in Malick's films. Echt weer een mooie sounddesign waar zoveel in te ontdekken valt. Het ruisende gras, water, voetstappen. Erg mooi. De muziek maakt het helemaal af en helpt goed mee in de emotionele impact van bepaalde momenten.

Malick maakt het nooit makkelijk voor het publiek. Een Malick film kun je maar op één manier juist beoordelen. Puur op gevoel. Of je kunt er wat mee, of totaal niet. To the Wonder lijkt echt zo'n love it or hate it film. Ik zit in die eerste categorie.

Geen nieuw wonder!

Ik heb Malick hoog zitten voor zijn artistieke keuze om het verhaal vaak niet centraal te stellen en het bevlogen, frisse camerawerk in zijn films. Laat nou net het gebrek aan een verhaal de film in de tweede helft opbreken.

Personages zijn vreselijk onsympathiek, maken veel ruzie en kunnen niet verbloemen dat je na een uur wel wat bent uitgekeken op de mooie beelden, die dan ook steeds repetitiever lijken te worden. De hele verhaallijn van de priester vond ik er ook teveel aan.

De film koerste het eerste uur af op een 4* maar mag uiteindelijk blij zijn met een nipte 3,5*

zo, ik ben halverwege afgehaakt.

de bijbelse ondertoon staat me tegen, omdat ik niet gelovig ben.

de beelden zijn prachtig, daar ligt het niet aan.

de film die Malick hierna maakte, Knight of Cups, vind ik wel goed.

misschien omdat ik liever naar christian bale kijk, dan naar ben affleck

Bijzondere en aparte film van Malick zoals hij er wel meer heeft gemaakt. Niet voor iedereen weggelegd denk ik en ik heb er ook wel gemengde gevoelens bij. Centraal staat de amoureuze geïdealiseerde relatie tussen Neil en Marina. Erg knappe beelden, zeer geromantiseerd en stijlvol gebracht. Prachtig camerawerk ondersteund door klassieke muziek. Visueel een pareltje op dat vlak en wellicht komt dit op het grote scherm met luide boxen nog beter tot zijn recht.

Neil is verder wat een vreemd personage, laat nooit het achterste van zijn tong zijn, praat zelfs amper in de film. Vervelend om hem te doorgronden of in te schatten. Weet niet goed of ik hem nu sympathiek moet vinden of niet. Met Marina daarentegen wordt veel meer gedaan en zij komt dan ook beter tot haar recht.

Tegelijk lopend met hun wedervaren heb je de geloofscrisis van priester Quintana. Beetje vreemd ook, maar kan in principe wel parallel lopen al boeide dit subplot me minder.

Feit is wel dat de fase waarin een relatie zich ontwikkelt en men er zich naar gedraagt wel interessant is om bij stil te staan. Een mens draait rond emoties en laat er zich toe leiden. In hoeverre zelfs dat we ons kunnen afvragen of we nog onszelf zijn op dat moment. Onzekerheid, twijfels en keuzes maken ... het is zo bepalend voor je lot of toekomst. Los van het feit of je er nog een religieuze component wil aan toevoegen...

Neil [Ben Affleck] houdt van de Marina [Olga Kurylenko], zoveel weten we al na een paar minuten. Maar dit is een film van Terrence Malick en dus volgen er eindeloze omhelzingen, lyrische beelden, romantische clichés en pompeuze bewoordingen om dat gevoel kracht bij te zetten. Het blijkt allemaal tevergeefs wanneer Neils jeugdliefde Jane [Rachel McAdams] op komt draven en het hele verhaal nog eens van voor af aan begint. Malick heeft heel weinig te zeggen maar gebruikt wel alle tijd en ruimte om dat te doen. Tevens voegt hij aan deze mix een priester [Javier Bardem] toe die eindeloos brabbelt over het geloof en de onzekerheden waarmee hij worstelt. Er zijn mensen die weglopen met Malick. Neutrale kijkers zullen hier zeer weinig plezier aan beleven, vermoed ik.

Na een reeks filmische successen koos regisseur Terrence Malick voor een ietwat ongestructureerde, haast exclusief visueel gerichte vertelbenadering. To the Wonder is daarom aanzienlijk moeilijker te doorgronden dan Malicks voorgaande werken en de voortzetting van de film is weinig uitnodigend om dat als kijker überhaupt te proberen. Daartegenover staat wel een sublieme rol van Olga Kurylenko, die verfrissend natuurlijk speelt en medespelers Ben Affleck en Rachel McAdams er overtuigend uit acteert. Javier Bardem lijkt enkel en alleen voor wat extra cryptische (religieuze) lagen te worden toegevoegd en kent dan ook een pad dat weinig lijkt te mengen met die van het koppel, maar verder zorgt de dromerige en aparte regie van Malick ervoor dat het eerste uur enigszins interessant blijft. Daarna begint de best ruime speelduur langzaam steeds meer te wegen en werd het voor mij als kijker moeilijker om gefocust te blijven op de voortgang.