Meningen

En Once Upon...voor de tweede keer. Beter bevallen doet hij zeker en het oog valt op meer zaken dan de vorige keer.

QT's ode aan de filmidustrie jaren '60 krijgt dan toch meer gestalte. Gisteren Django '66 gezien van de hand van Sergio Corbucci, een naam die valt en waar Rick Dalton op een gegeven moment voor gaat werken. Grappig zijn de details en kritieken die geuit worden die ook nog blijken te kloppen na het kijken van Django zoals morsig, ranzig en de benoemde nasynchronisatie. Tevens komt het beeld naar voren van 'de kliek', ons kent ons, het hebben van een reputatie, type casting en de vluchtigheid van carrière. Toch kan het met de knip van een vinger weer anders zijn. Het beeld van de Manson-gang klopt ook redelijk en de geweldsuitbarsting op het einde blijft een daverend hoogtepunt.

Ja Once Upon...slaagt al meer met zijn beeld dat overloopt van de nostalgie ook al moet de film nog altijd zijn meerdere erkennen in andere QT films.

Stond al heel lang op het lijstje, per slot van rekening een film uit 1994 alweer, en er uiteindelijk van gekomen en hoewel op veel voorbereid toch wel behoorlijk onder de indruk na afloop.

Er worden geen doekjes omgewonden, kansarm, een baan niet vast kunnen houden en daar erg gemakkelijk over denken, een krot van een huis, kinderen die op het slechte pad raken, drank, héél véél drank, en iedere avond feesten en zuipen dat ik me afvraag; het is allemaal van het zelfde lage werkeloze allooi, waar doen ze dat van? Of kost bier daar geen stuiver?

Een verder beeld wordt opgebouwd rond de vicieuze cirkel die zowel afstoot als aantrekt inhoud. Je wilt anders, je wilt beter, je wilt weg...maar dat valt in de praktijk toch tegen. De eindeloze armoedige cirkel van geweld, drank en slechte figuren eist dan ook op dramatische wijze slachtoffers en de zoon die zich in bende cirkels beweegt en degene die uit huis geplaatst is lijken nog het beste af te zijn. Het beeld van wel anders willen maar niet vrij kunnen breken en je er maar bij neerleggen beklijft mij dan en wat kan een mens toch lijden als hij dat zich zelf oplegt.

Bijzonder zwaar en sociaal drama. Must see, vergelijkbaar bv met Angela's ashes.

En de laatste van de vier en ook meteen de minste van de box.

Dronkaard komt thuis en vind vanaf de taxi tot aan de voordeur, en vanaf de entree tot aan zijn bed , praktisch iedere object als hindernis opweg naar wat hij het liefste wil en dat is onder de wol. Knap bedacht? Allicht. Gedateerd? Best wel. Goed uitgevoerd? Mjoa. Repetitief? Ja heel erg. En vooral dat laatste knap ik op af. Scènes zoals bijvoorbeeld met dat bed of de taxideur duren gewoon te lang. Beter dan Tillie is het allemaal nog wel maar echt goed of vermakelijk vond ik deze niet.

Zaterdagavond van de slag met deze Oscar winnaar One Battle After Another die zowel op goede als slechte kritieken kan rekenen. En ik vraag me wel eens af in hoeverre zo'n Oscar-nominatie mee werkt, of beter gezegd tegenwerkt, in het verkrijgen van vooral de negatieve reacties omdat er daardoor wellicht meer verwacht wordt en mensen juist kritischer of harder zijn in hun oordeel. Voor beste film van het jaar vond ik het allemaal wel wat meevallen, maar bepaald slecht vond ik dit toch zeker niet waar ik deze film beter te verteren vond dan Sinners.

Afijn, een Paul Thomas Anderson dus met deze prent rond beroepsprotestant en oproerkraaier in sluimerstand Bob die te maken krijgt met een oude vijand en zijn dochter moet zien te redden. En eigenlijk is er op dat vlak al meteen een aanpassing nodig rond het verwachtingspatroon, want Bob is op een gegeven inderdaad naarstig op zoek naar zijn dochter maar wie een actievolle One man Show verwacht komt bedrogen uit. Want OBAA wordt veel breder getrokken dan dat, met veel meer karakters, gebeurtenissen, een behoorlijke speelduur en maatschappelijke aanklacht. Opvallend daarnaast de rol van DiCaprio die de smoezelige en onhandige Bob best goed weet neer te zetten samen met de bad guy van het geheel in de vorm van Sean Penn die weliswaar soms wat gekunsteld lijkt maar niet te min hilarische is als heetgebakerde officier met talloze zenuwtrekjes en ondertussen over lijken gaat. Voeg daar een soundtrack die net zulke matige als goede momenten heeft en je hebt toch heel wat. En dan zou ik nog bijna Benicio Del Toro vergeten die ook weer op zijn Del Toro's is met zijn maniertjes en dansje wanneer hij aangehouden wordt.

Toch is er genoeg ruimte voor discussie rond deze OBAA die te weinig actie heeft voor een actiefilm en ook geen thriller is want nagelbijtend wordt het nooit. Tevens is de komedie niet bijzonder, dus wat is het dan toch met deze film? Wat is hier de bedoeling van? En wie tussen de regels door leest zal wellicht toch een doorwrochten geheel zien en aanklacht in de vorm van de tijdsgeest die heerst in Amerika en wellicht al zo is sinds de pioniers en The Great Frontier met de kolonisatie en tevens zo in de gemiddelde Amerikaan leeft. En dat houdt in; verzet tegen alles, voor jezelf opkomen en kunnen verdedigen, wantrouwen richting alles, de steeds groter wordende afstand tussen conservatief en progressief en onoverkomelijke verschillen en achtergronden. En in dat kader weet OBAA een meer dan behoorlijk beeld te scheppen waar reactie volgt op actie en het de daarop volgende represaille steeds grover en harder wordt, en de verwijten over en weer niet van de lucht zijn waar het eerder een kwestie is van de spreekwoordelijke pot en ketel.

En in die zin snijd ABOO ook nog eens twee kanten op, als je het mij vraagt, aangezien het verzet net zo goed op de hak genomen wordt met overdreven karakters en een figuur als Bob die helemaal niet binnen de cultuur en regels van het verzet past maar simpelweg een wappie is. Je zou dus kunnen zeggen dat beide partijen bespot worden met hun overdreven reacties waar ze zichzelf allemaal ontzettend belangrijk vinden en beide partijen slachtoffers maken. En in dat kader is ABOO toch een alleszins interessante film te noemen die geen moment verveelt en waar meer dan genoeg van de maken valt. Maar..... Oscarwinnaar beste film? Nou nee, dat had dan weer niet gehoeven.

Een documentaire die de interesse wel wekte. Ik vermoed dat het eind jaren '80 begin '90 een documentaire serie was op de kro die aan alles sinds Wo2 een aflevering wijde wat resulteerde in Korea, Vietnam, Falkland, en naar ik me meen te herinneren was er ook een aflevering gewijd aan terrorisme waarin het debacle van München werd behandeld met de nasleep van de Lufthansa kaping en de ontwikkeling van de GSG9. Het verhaal gedurende De Spelen nam ik toch met verbazing tot me, dit kon toch niet waar zijn? Hoe had men zoiets kunnen doen op een podium als De Spelen? Het resulteerde dan ook in interesse voor films als Munich van Spielberg en het al oudere Sword of Gideon die vooral draaien rond de vergelding.

Deze docu liet ik dan ook niet liggen en startte ik vanavond met grote gretigheid in met als intro een degelijke opbouw en fraai beeld van het veranderde Duitsland en in die zin de triomf van de joodse delegatie met hun vlag op ooit zo gewijde grond in München nog wel wat de bakermat van het Nazisme zoals bekend. Het lijkt een tijd waar alle plooien zijn gladgestreken, het nieuwe Duitsland zich toont en waar men zich verre van zorgen maakt. En ik moet zeggen dat ik me altijd afvroeg hoe de aanslagplegers zo gemakkelijk op het terrein konden komen, iets dat ook gestalte gegeven wordt in Spielberg's Munich en nu op zijn plek valt. Er was simpelweg geen beveiliging of bewaking. Waarom? Omdat de echte tijd van het terrorisme kennelijk nog moest aanbreken. Saliant detail is toch wel dat dit uitgerekend in Duitsland moest gebeuren met de hele geschiedenis van de Holocaust in gedachten, alsof het karma betreft...

Het beeld vervolgd zich zoals bekend, de gijzelneming, de eerste dode, een ontsnapte, de eisen, een deadline met bikkelharde sancties, uitstel en het verdere steekspel tussen de partijen. Op de achtergrond de onzekerheid bij bekenden en familie. Het is de opmaat voor het ingrijpen op het vliegveld dat toch wel op een ontstellende, ronduit bizarre fuck up uitloopt. Dat het een catastrofe geworden was wist ik maar dat het zo'n bende geworden was...de beelden van de aftermath zijn ontnuchterend, onschuldige slachtoffers afgemaakt of gecremeerd in een helicopterwrak. Het is om stil van te worden. En dan die in eerste instantie positieve berichtgeving gevolgd door de berichtgeving van Howard Cosell met woorden omtrent de afloop die zich denk ik kunnen meten met de mededeling dat JFK vermoord was.

Het maakt One Day In September tot een beklijvende en indringende documentaire die geen detail vergeet, ook al ontbreekt het aan beelden van binnen in het complex tijdens de gijzeling, en verder op een goede montage en sterke muziek kan rekenen. Ook al speelt het drama in Duitsland, het toont andermaal de brandhaard die de Israëlisch en Palestijnen voor elkaar vormen en dat waarschijnlijk ook altijd zullen doen vrees ik.

Net in het boek van Ken Kesey begonnen, ik dacht laten we de film er dan ook maar weer even pakken, en hoewel de eerste keer me enigszins tegenviel maakt de tweede keer een betere indruk.

Een boeiend beeld word in eerste instantie neergezet van vrijbuiter Mac die denkt in het paradijs geraakt te zijn, niets is minder waar. Structuur en regelmaat, leiding waar niet aangetoornd wordt en pure verveling breken Mac al snel op, voor als hij iets kleins als het volgen van The World Series niet voor elkaar krijgt. Dan zijn er nog de merkwaardige groepsgesprekken die God weten wat voor bedoeling hebben. De patiënten vliegen elkaar alleen maar in de haren, alsof Ratched ze bewust tegen elkaar uitspeelt.

Een oorlogsverklaring is wat Mac rest, hij zal de zuster gek krijgen...of gaat Ratched Mac breken? Een behoorlijk strijd is het gevolg met een aantal hilarische scènes waar Mac niet anders wil dan dat zijn 'vrienden' iets beleven, mens zijn, keuzes maken. Het tegengestelde van Ratched uiteraard die alleen maar controle wil en rust in haar domein.

Strekking van het verhaal kan gezocht worden in de gevoerde strijd van Mac om verandering te brengen, het gevecht tegen het systeem, iets dat hij uiteindelijk met een zware prijs moet betalen. Daarentegen doet Chief het juist slimmer, door een rol te spelen en te wachten op zijn kans.

One Flew over the Cuckoo's nest is dan ook een meer dan behoorlijk film te noemen met een aantal iconische scènes en hilarische toestanden. Een uitmuntende Nicholson, De Vito, Sampson, Lloyd, Fletcher en Dourif. In passende en prachtige rollen. Eindbeoordeling is dan ook een erg boeiende en meer dan prima film.

What the hell is wrong with this people?!

Slowburner die me al eens eerder teleurstelde, en dat nog steeds lichtelijk doet. Desondanks mag het concept er zijn. De fotograaf die je in die zin vertrouwt, een mate van discretie bezit en zelfs als perfectionist een goede eigenschap voor zijn baan heeft. De schaduwkant van Sy is echter een leven van eenzaamheid en een daar aangekoppelde teleurstelling. Zijn huis is steriel wit, zijn kleding veelal grijs, zijn leven is doods, slechts de foto's van anderen brengen kleur. En wat waarschijnlijk onschuldig begonnen is met het meenemen van één foto is inmiddels gierend uit de klauwen gelopen. Iets dat natuurlijk niet door de beugel kan, toch lijkt Sy het niet kwaad te bedoelen of in de zin te hebben.

Het gaat echter mis wanneer Sy zijn ontslag krijgt en zijn luchtkasteel en adoratie voor familie Yorkin instort na het ontdekken van de scheve schaats die door Will gereden wordt. Het ontslag vind ik overigens bedenkelijk. Want om welke reden wordt hij nu precies ontslagen? Omdat hij niet voldoet? Dat kan niet zomaar bewezen worden lijkt mij op basis van de argumenten. Dan vind ik het raar dat Sy de week moet afmaken als je hem kennelijk niet vertrouwd. Goed, het ontslag is ook niet meer dan een vehicle te noemen om de spanning op te drijven. Het vervolg is interessant met zijn bemoeienis, binnendringen en uitgevoerde vernedering op Will en Maya. Iets waar niet alleen erg goed over nagedacht is, want behalve de foto's in de woning is er vrij weinig bewijs, maar vooral de woede van Sy tijdens de vernedering spreekt voor zich.

Toch is het allemaal net niet, vooral de tweede fase. De opbouw is er wel maar de verwachting spanning blijft net wat uit. Mede omdat ik verwachtte dat Sy toch niet heel erg kwaad ging doen. De voice-over komt ook niet altijd heel lekker over. Een uitermate kwetsbare rol van Williams en triest verhaal is het wel die maar weer eens bewijs dat het gras bij de buren toch altijd minder groen is dan dat het lijkt. En vooral de dunne lijn tussen goed bedoeld en over de schreef gaan is interessant, Sy kan een bepaalde naïviteit toebedeeld worden van waaruit hij slechts graag contact zou willen, toenadering zoekt en vervolgens wel vanuit begrijpelijke vooroordelen begint te handelen.

One Hour Photo is een interessante film, met een uitstekende Williams en een aantal boeiende elementen. Toch kakt de film de tweede helft een beetje in waardoor er voor mij net niet genoeg sprake is van spanning. Eindoordeel, erg aardig voor een keer maar net geen topper.

You're a sick puppy, man.

Meer dan kostelijke komedie rond mannenverslindster Jewel die alles om haar vinger wind. Overigens mij een raadsel waarom de film zo slecht scoort. Een hoogvlieger is het natuurlijk niet, maar in zijn genre gewoon echt prettig en vermakelijk.

De film begint in eerste instantie met de niet bepaald heldere Randy die een vrouw in nood lijkt te redden waarna een romance opbloeit, nog niet helemaal bewust van wat hij in huis haalt. Tot daar niets bijzonders eigenlijk of het moet de bloedmooie en wulpse Liv Tyler zelf zijn die geknipte is met haar suikerzoete stemmetje en engelachtige uiterlijk. Wie smelt daar nu niet van ook al is het allemaal wel eens een beetje op het randje?

De film wordt pas echt interessant als er nog twee heerschappen voor haar lijken te vallen, zij dit op genadeloze wijze uitbuit en het verhaal vanuit verschillende oogpunten vertelt wordt waarbij het zo nu en dan wel eens de vraag is wie wie nu eigenlijk aan zet en waar de waarheid precies ligt. Kostelijke en koddige scenes doen zich voor, de detective die zijn hart lucht bij de priester die op zijn beurt alles opslokt, Randy die in een humoristische omgeving, de bingohal, zijn hart lucht aan de man die hij note bene inhuurt, en de gesjeesde Carl die volgens eigen zeggen alles heeft maar compleet leegloopt bij de psycholoog, om de bijzonder lachwekkende confrontatie op het einde niet te vergeten tussen alle mannen die om haar hand dingen naast een dodelijke mysterieguest.

De acteerprestaties zijn prima met de innemende Tyler, de goeder dan goed Matt Dillon, maar vooral Paul Reiser die ik als aimabel karakter ken uit de serie Mad about You en hier een hele andere kant laat zien als de succesvolle, rijke, opschepperige patser die naar alle waarschijnlijkheid dood ongelukkig is met een veel te serieuze en saaie vrouw en ieder verzet aangrijpt.

One Night at McCool's is een heerlijke doldwaze en vooral schertsende kijk op de onnozelheid van sommige mannen en hoe gemakkelijk ze zich laten paaien. De film vermaakt, heeft een prima verhaal, is grappig en is niet te lang. Gewoon prettig voor een niet al te serieuze bui.

En daar was hij dan, de film over Bravo Two Zero die ik ooit eens gezien had en waar ik me bepaalde momenten van kon herinneren, maar niet wist welke film dit was noch hoe hij heette. Indruk maakte de film destijds wel, maar dan spreek ik over het jaartal 1998.

Als liefhebber van de boeken van Andy McNab, en dan niet zijn Nick Stone romans maar het relaas van zijn opleiding SAS Commando en het verslag van deze operatie Bravo Two Zero, is dit natuurlijk een must see. En wat sowies opvalt zijn de twee lezingen, het verhaal van Ryan en McNab die natuurlijk hun eigen kijk op de gedane zaken hebben. Tevens heb ik een uitermate interessant boek over mislukte militaire operaties waar dit geval ook geanalyseerd wordt. En wat blijkt aan deze film die uitblinkt in militaire onkunde....? Dat er geen woord aan gelogen is. Slechts de medaillekoorts die nogal naar voren komt bij McNab is twijfelachtig of moet wellicht niet half zo serieus genomen worden, juist met een knipoog. Dat de man wel eens wat bazig overkomt lijkt me juist kenmerkend voor rang en passen bij de bevelvoering. Het zijn natuurlijk allemaal lefpikkies met een grote bek.

Ryan vroeg naar het schijnt winter en bergkleding aan bij de foerier voordat hij naar het Midden-Oosten ging. De foerier lachte hem vierkant uit en foeterde dat hij naar de woestijn ging en dat hij het daar onmogelijk koud zou kunnen krijgen. Het is één van de vele missers in aanloop naar de operatie die met deze wetenschap beter afgeblazen had kunnen worden. De woestijnvoertuigen die men toegewezen kreeg waren ronduit waardeloos, vandaar de keuze te voet te gaan. De meeste middelen die men nodig had waren al in gebruik/in gepikt door andere squadrons. De inlichtingen over het gebied waar men gedropt werd was slecht, men had zich amper verdiept in het klimaat, nog in de mogelijke tegenstand ter plaatse. Zo was het mogelijk dat ze praktisch op een Irakees kampement gedropt werden.Tenslotte, ongelofelijk maar waar, de verkeerde radiofrequenties waren in de radio's geprogrammeerd waardoor er geen radiocontact gemaakt kon worden waardoor B20 er moederziel alleen voor stond. In de film wordt de missie knullig gebracht, maar dat is omdat het niet anders was. Zelfs details als Vince en de schaapsjongen en Chris die het flacon gaat halen kloppen.

De beeld en geluidskwaliteit van de dvd die ik bemachtigd heb is abominabel, toch slaagt het behoorlijk in het overbrengen van dit verhaal dat prima gedaan wordt door Greengrass. Een fraai naargeestig sfeertje met passende muziek, wordt in die zin gebracht door deze chaos die als grootste vijand zijn eigen structuur en leiding had. Toch is het hele verhaal al opzienbarend door de tocht van Ryan die meer dan 300 km betrof in acht dagen en nachten en slechts op één doos biscuits. Watij betreft doet de film dan ook weinig verkeerd en lijkt een redelijk passend document te zijn en voor mij niet minder dan Bravo Two Zero ook al is die iets gelikter.

Donderdagavond nog even snel twee films van de kringloop Blu Ray stapel om te beginnen met deze Ong Bak 2 waar ik vrij blanco instapte en zodoende weinig kennis had van een eerste deel of achtergrond.

En zonder een mega comment te schrijven of gigantisch de diepte in te gaan is het wel duidelijk wat de inzet is van een dergelijke film met de gebruikelijke ingrediënten van het hoofdkarakter dat soort van uit de dood opstaat voor een bepaalde ontwikkeling om een bloedvete uit te vechten en an passant nog even veroveraar worden. Weinig nieuws of opzienbarends wat dat betreft binnen een verhaal dat we in die zin al veel vaker gezien hebben en uiteindelijk ook wel veel beter uitgevoerd zagen worden dan deze Ong Bak 2.

Heel slecht is het allemaal niet want het lijkt wel een product waar met zorg aangewerkt is ondanks het niet bijzonder grote budget van 8 miljoen. Verder draait het geheel natuurlijk om de actie en dat is er meer dan genoeg in de vorm van spectaculaire vechtpartijen en kan het op dat vlak best wel een visueel spektakel genoemd worden. En een liefhebber van dit genre zal hier ongetwijfeld lekker op gaan, maar helaas kon het mij maar matig tot niet boeien en is de film vooral een statistiek op mijn MovieMeter account. Een voldoende krijgt het geheel dan ook niet ondanks de goede actie en het visuele vlak want als totaal is dit toch gewoon veel te mager..

Na al het nodige aan teleurstelling deze week op oorlogsgebied zat ik even te broeden op de volgende stap. En dat werd deze Russische film waar ik even serieus over moest denken hoe deze ook weer heette, en uiteraard moest zoeken om te kunnen kijken. Maar dat bleek deze film meer dan waard en is dit tot nu toe het beste dat ik gezien heb de afgelopen week.

Afijn, They Fought For Their Country kenmerkt zich vanaf het begin al als klassieker qua leeftijd, lengte, en de te verwachten lofzang richting de Russische Helden, want de film is nog van achter het Ijzeren Gordijn om het zomaar te zeggen. Maar vooral dat laatste lijkt mee te vallen waar de opening er niet om liegt qua uitgestrektheid, een eenzame molen als cornerstone en de mannen al veel uren en kilometers onderweg waar een treurig soort grootheid en nietigheid van uit gaat. Waarom zij daar zijn is een al even groot raadsel als waarom een vijand denkt te dit moeten aanvallen en veroveren. Veel gebeurt er aanvankelijk niet waar vooral dialoog overheerst maar ook een bepaalde onzekerheid klinkt en wantrouwen in het opperbevel en regering.

Wellicht geen spetterend begin, toch voelt het geheel authentiek en degelijk aan, iets dat met de eerste oorlogsscenes extra kracht bij wordt gezet. Want deze zijn groot en indrukwekkend van opzet, is het een minpuntje dat de 'Duitse' tanks verre van Duits zijn, van de andere kant is het weer ontzettend interessant ouderwetse tankgeweren in actie te zien in de vorm van de PTRS 41 en PTRD 41. Gezien de enorme stofwolk was de schutter vaak al na het eerste schot gesignaleerd en ten dode opgeschreven maar dat terzijde. Maar de film gaat nog even next level met welhaast hallucinate en nachtmerrie achtige beelden rondom de brandende molen, de brandende grond en oprukkende Duitsers, waar later de gewonde aan rug en benen in het hospitaal ook een bepaalde vibe heeft. Ja, dit is wel interessant, dit heeft de focus, zoveel is wel duidelijk.

En zo timmert TFFTC overtuigend verder aan de ingeslagen weg met een beeld waar de lange stoffige dialogen waarschijnlijk symbool staan voor het onmetelijk grote rusland met weinig meer dan stof en zand tussen de kiezen onderweg naar de volgende zinloze schermutseling. En poeh, wat is dat bombartement op de landtong ook weer overweldigend, je vergeet bijna dat je naar een film kijkt en niet de real deal. Net als de Duitse tanks die het dorpje binnen vallen, ook dat is weer op het realistische en rauwe af. En ergens vermoeid ik dat zoonlief Fedor goed opgelet heeft voor zijn meer dan goede Rota 9. Tevens vermoedt ik dat Joseph Vilsmaier van Stalingrad 1993 ook goed opgelet heeft. Afijn, het mag duidelijk zijn dat dit goed smaakte en dit een meer dan prima oorlogsfilm betrof.

En daar was ie weer, Only God Forgives. Een film die ik bijna even vaak kijk als hij op tv is, want deze film intrigeert minstens net zo veel als dat hij bevreemdend is. Conclusie van deze kijkbeurt is toch wel dat de film in de lift zit en hij steeds beter wordt.

Waar te beginnen rond deze film die ik nu inmiddels toch wel voor de vierde keer gezien heb. Wat meteen opvalt en gedurende de gehele film van hoog niveau blijft betreft toch wel de cinematografie die op adembenemende wijze met kleuren en schaduwen speelt. Ergens meen ik me te herinneren dat er een link is met een strip, mogelijk ook niet, maar de overdaad aan schaduw en hoe er soms met licht gespeeld wordt of slechts een gezicht of een oog zichtbaar is betreft bijna ware kunst en doet aan een strip denken. Voor het oog is Only God Forgives een kleurrijk en visueel spektakel die een ervaring opzich is. En samen met het visuele aspect kan ik ook meteen wel de soundtrack meepikken en benoemen als geweldig en in die zin passend op de juiste wijze om de onheilszwangere sfeer nog verder te onderstrepen. En dan is er uiteindelijk nog de cast met de zwijgzame maar bij tijd en wijlen smeulende, zeg maar gerust rokende, Gosling en de über kille bitch Scott Thomas die het voetlicht betreden.

Maar dan toch eindelijk de hoofdmoot, het verhaal, het plot, de ruggengraat van deze bevreemdende welhaast ondoorgrondelijke film. Waar gaat deze film dan toch over. Is dit Winding Refn's vorm van een Bijbelse verteling te midden van de duister straten van Bangkok? Moeten Julian en Billy Kain en Abel voorstellen omdat Julian Billy indirect vermoord en uiteindelijk op dezelfde manier sterft? Betreft Bangkok met al zijn gespuis een synoniem voor Sodom en Gomora? Of is er iets met de zeven hoofdzonden misschien? Of moet Chang God voorstellen en diens executies het laatste oordeel...? Het zou kunnen, het is zomaar een idee dat onstond en waar opzich wel wat aanknopingspunten voor zijn. Uiteindelijk gooi ik het op een beeld betreffende het dualisme van de mens waar in ieder mensen de elementen goed, kwaad, sadisme en zowel klasse als laagheid zit. Het gezegde zegt dat het kwaad in vele gedaante komt, maar dat blijkt in deze film ook zeker van toepassing op het goede, beide zijn in die zin lastig te onderscheiden in deze schemerwereld die bol staat van de spanning en op zijn zachtst gezegd onheilszwanger genoemd kan worden. En wat wordt er op momenten geweldig opgebouwd bijvoorbeeld rond de aanslag op de agent. Wat een heerlijke geweldsuitbarsting en wat een sterke achtervolging te voet. Net zo sterk betreft de opbouw qua spanning en muziek rond de werkelijk bizarre martelscene.

En zo komt deze strijd tussen goed en kwaad temidden van het ondoorgrondelijke Azië, met gelaagd ook nog psychologische dingen als een Oedipus complex op de achtergrond, tot een einde en heeft de film me toch weer weten te grijpen en vind ik de film weer iets beter. Ik zie bijna nu alweer naar een herkijk om te kijken wat ik dan weer ontdek...

En verder met oorlogsweek die buiten een paar acceptabele films nog niet echt een knaller opleverde en dat gold ook zeker niet voor deze Only the Brave die ronduit belabberd genoemd kan worden.

Toch is het beginpunt, de basis, lang niet slecht en zelfs interessant want het is met recht een zwarte bladzijde hoe Aziaten behandelt werden vlak na de aanval op Pearl en de internering van iedereen met een Japanse achtergrond. Vandaar uit ontstaat de eenheid die centraal staat in de film, maar helaas heb ik daar dan toch wel het goede zo'n beetje mee benoemd.

Want de karakters zijn geen moment interessant, de dialogen, achtergronden zo cliche als het maar kan en de flashback's zelfs storend, en is het volgen van de eenheid in gevechtssituaties ook gewoon niet interessant. Want van een interessante achtergrond qua oorlogssituatie is ook niet echt sprake waar het allemaal maar wat riekt naar nauwelijks noemenswaardige schermutselingen. Daarnaast is alles nog eens vrij low budget. En ja, dat maakt deze Only the Brave niet eens tot een hele slechte film waar men ongetwijfeld een goed idee bij had en hier en daar ook wel hun best doen zo ver mogelijk, maar is het verdere een totaal niet boeiende of noemenswaardige film aangezien de mix gewoon niet lijkt. Afijn, snel op naar de volgende film.

It's not easy sharing your husband with the fire.

Film die al erg lang op het lijstje stond maar mede door de slechte verkrijgbaarheid met Nederlandse ondertiteling er altijd een beetje bij bleef. Tot nu...

Op het oog standaardwerkje met een wildfire brandweerteam, te groot voor het servet en te klein voor het tafellaken, wordt gevolgd in aanloop naar grotere dingen. Een cliché rijk verhaal wordt in die zin gevolgd tijdens hun klim tegen de spreekwoordelijke ladder op. Er wordt hard getraind, de nieuwe status wordt verworven en verder is het veel stoere jongens ferme knapen, eigenlijk zoals we al zo vaak gezien hebben.

Ondanks dat we dit laatste al zo vaak gezien hebben, is dit wel waar voor mij de kern van de film ligt en wat belangrijk is voor de ontknoping. Ondanks dat het cliché is, en er wellicht dik bovenop ligt, is dit wel de ruggengraat van een dergelijk team, waar mensen elkaar vertrouwen, op elkaar rekenen vooral heel veel lol met elkaar hebben en de gaafste baan ter wereld hebben. Een romantisch beeld dat een buitenstaander geromantiseerd zal noemen, maar voor hun wel zo aanvoelt. Een gevoel waar ik gemakkelijk in mee kan. Voeg daar een werkelijk uitstekende cast aan toe, prima acteerprestaties, een fijne soundtrack en fijne nummers van ZZ Top, Pearl Jam en een nummer die ze in hun bus draaien die ik niet herken.

Het belangrijkste voor mij, wat Only the Brave een erg goede film maakt, is dat deze zwanenzang van deze heldhaftige mannen verre van idealistische of te heroïsch is. De onderliggende laag van waarom deze mannen doen wat ze doen, en waarom zij het de mooiste baan ter wereld vinden ligt er nergens te dik op. Dan is er de worsteling met thuis en de keuzes die daar vanzelfsprekend zijn of niet langer uitstelbaar met alle ruzie van dien. Hoe voorspelbaar het einde ook mag zijn, tragisch is het wel, terwijl men een dergelijke fantastische chef als Eric Marsh tot hun beschikking had. Ingelezen in de situatie blijken ze totaal verrast door een bizarre weersomslag, iets dat andermaal het gevaar van het beroep benadrukt en mijn ontzag voor mensen in dergelijke beroepen laat stijgen. Dit alles maakt Only the Brave tot een innemende, boeiende en vooral niet al te zware verteren film.

Even snel de kans nog gegrepen om deze te zien want stond nog tot morgen op Netflix. En sodeknakkes dit is wel wat. Directe en bijzonder rauwe docu over de tweede Golfoorlog en met name de strijd in Fallujah. De gevolgde verslaggever maakt ook nog even een zijstap naar Al Qaida en Zarqawi en even voor een kort moment lijkt hij een spreekbuis te worden van de Irakese opstandelingen. Een invalshoek die vrij uniek is en erg interessant, maar helaas. De gehoopte uitleg/redendantie van de gemiddelde opstandeling komt niet verder dan: we willen geen Arabische of Westerse machten in ons land. En dat had ik wel eens wat beter willen snappen waarom ze zich geroepen voelen zo te werk gaan, en behoorlijk wreed ook nog. Kolonel Fakir Behwari, hoofdpersoon in The deminer was het er op zijn zacht gezegd niet mee eens dus dan vraag ik me af hoe de gemiddelde Irakees dacht over de strijden partijen. Helaas, niet lang daarna escaleert het geheel in bermbommen bij VN hoofdkwartieren en ambassades die het geheel een erg eng en gespannen sfeertje geeft. Waar gaat namelijk de volgende bom af?

De totale ontaarding wordt behoorlijk in beeld gebracht, opgeblazen lijken, onthoofdingen en mariniers die vermaakt om een stervende staan in ernstige shockfase. Zelfs als kijker voel je een bepaalde lethargie en gevoelloosheid over je komen naarmate de docu vordert. Afstomping in letterlijke zin en waarom? Wat is dat toch met mensen en oorlog?

Afijn, rauw, realistisch, schokkend, beklijvend, overdonderend...geweldig! Maar niet voor mensen met zwakke maag.

Luitenant Onada, ik wacht op mijn bevelen.

En de volgende stap binnen de oorlogsweek bracht Onada, de aanschaf van deze film was wel een beetje een gokje maar opzich had ik er mede door de goede cijfers en het verhaal wel vertrouwen in. En bijzonder is het verhaal zowel als de film. Kwam dit fenomeen van Japanse troepen achtergelaten in de jungle en vechtend als eenzame guerilla voor? Jazeker, en waarschijnlijk vaker dan gedacht. In de decennia na de oorlog zijn er herhaaldelijk eenzame soldaten gevonden en tot overgave gedwongen. Waarom waren deze mannen zo vasthoudend in hun taak? Puur vanwege de cultuur, Japanse geest en gedachten dat overgave een zonde was. Bovendien is het besef van tijd zoals tegenwoordig toen een ander verhaal. Onada zit in zijn geval bijna dertig jaar op dat eiland maar of hij zelf ook beseft dat het bijna dertig jaar betreft is de vraag want het lijkt me onmogelijk om dat goed bij te houden. Dan is er nog het fenomeen om als troepen afgesloten en geïsoleerd te zijn en niet precies te weten wat de stand van zaken is. Iets dat Japanse troepen op de miniscule eilandjes ook regelmatig overkwam. Wat dan overblijft is slecht interpretatie en het uitvoeren van de gegeven orders waarvan akte. En uiteraard weten we alleen van de gevonden soldaten, en hebben we geen weet van de hoeveelheid die niet gevonden werd en in eenzaamheid stierf te midden van tunnels, grotten en onherbergzaam jungle om als laatste Iwo Jima aan te halen die allang verovert was, de vliegvelden reeds ingebruik, toch leefden er nog verschillende Japanners in tunnels onder de landingsbaan die er bij donker uitkwamen om voedsel te zoeken. Een mooi voorbeeld in die zin...

En in het geval van Onada zien we dat niet anders, een speciale gerekruteerd soldaat voor een speciale missie, op een afgelegen eiland, en met speciale instructies. En binnen dat kader zien we al snel de bijzondere en praktisch ongrijpbare Japanse cultuur qua hiërarchie, eerzucht, bereidwilligheid en opoffering. Er wordt geen zelfmoord geduld, er wordt geen eigen initiatief gewenst en zo nodig mag Onoda zijn eigen beslissingen nemen binnen het kader van de opdracht en superieuren negeren, en vooral dat laatste druist tegen veel gebruiken in. Eenmaal op het eiland met de onvermijdelijkheid der dingen zoals landing en de gebruikelijke terugtrekking en het afvallen der soldaten is het grote wachten begonnen.

Hoewel de Japanners het beeld hebben wreed en meedogenloos te zijn geeft Onada een boeiende inkijk vanaf de Japanse kant en blijkt het handje vol mannen ook niet meer dan simpele jongens in een uitzichtloze situatie die niet anders kunnen en doen dan bevelen opvolgen. Men is communicatief doof en weet niet wat er in de rest van de wereld gebeurt, men heeft natuurlijk de gebruikelijke eer van het doorvechten, overgeven is geen optie aangezien er verhalen waren over de baby etende en wrede Amerikanen bovendien konden de inlanders hun bloed wel drinken, tenslotte het principe terugtrekken, want waarheen eigenlijk, want het is immers een eiland. De jongens kunnen niet veel meer dan volhouden en afwachten en hun taak uitvoeren wat ze doen doormiddel van patrouilles en sabotage temidden van een prachtig eiland en een prachtige natuur.

Beklemmend is de sfeer in het begin wanneer men op de vlucht voor de Amerikanen dieper de jungle intrekt, iets dat geen navolging krijgt wanneer de toon veel meer komt te liggen op de volharding van de mannen en de wetenschap als kijker met de echte situatie. De film vervolgd zich daarna over een langere periode van tijd dat het amper voor te stellen is dat men dit volhoudt met uiteraard het nodige aan spanning tussen de mannen tot resultaat en verder een fraai beeld qua overleven. Bijzonder is de oproep van familie met slechts achterdocht en interpretatie tot gevolg, dat de oorlog verloren is komt simpelweg niet bij de mannen op of is geen optie waarop men onvervaard doorzet in hun missie.

Zoals reeds gezegd is Onada een bijzondere schets van de Japanse cultuur en toont het daarnaast de keiharde en vasthoudendheid van de soldaten in het algemeen. Want deze mannen afschilderen als gekken omdat ze tot de dood vochten is te kort door de bocht, want net zo goed zijn de verhalen talrijk hoe men op hun post bleef en tegenstand bood op slechts een handjevol rijst en geteisterd door ziektes, ook daar is Iwo Jima weer een uitstekend voorbeeld van. Ten laatste te benoemen dat men een karakterologisch soort saamhorigheid heeft voor de grotere zaak.

Hoewel een wel erg lange zit toont Onada over zijn gehele speelduur een boeiende complexiteit van volharding en de veerkracht van de menselijke geest om 28 jaar in je rol te blijven. Onnodig te zeggen smaakte deze film maar al te goed en heb ik nu al bijna zin in een herkijk.

Ach, de week van 4 en 5 mei en praktisch onvermijdelijk op tv, dus laat ik de film maar even meepakken voor een reactie hier. Gezien had ik hem al eens vlak na uitkomst, echt onder de indruk was ik er niet van en ik verklap weinig als ik geen verandering verwachte.

Met de boeken van Terlouw ben ik niet echt bekend, één van de weinige die ik ooit las is Pjotr, dus een referentiekader heb ik in die zin. Volgende debacle voor mij is dat ik altijd moeite gehad heb met jeugdfilms. Waar ik met oudere films altijd goed het perspectief van de oude film mee kan nemen omtrent techniek of realisme lukt me dat vrijwel niet met kinderfilms. Ik kan me er simpelweg niet op in leven en kan de nuance tussen het serieuze en minder serieuze vanwege het jonge publiek niet vinden. En zo is dat met Oorlogswinter niet anders, hoewel de film toch wel een aantal grimmige momenten kent richting het einde blijft het beeld van avontuur in oorlog grotendeels overeind.

Dan zijn er nog van die kleine dingetjes die ik niet zo snap of slecht gekozen zijn. De koudste oorlogswinter toch zie ik zelden het iemand echt koud hebben, Michiel wel het minste zo lijkt als hij in zijn slaapkamer niet eens onder de dekens ligt. Tuurlijk joh! De bewaking van het wrak is een lachertje, het is uitgefikt maar de jongens vinden wel onbeschadigde onderdelen. De fietsen zijn een punt van eventuele discussie. Dan valt de straf me op die Michiel van zijn vader krijgt na opgepakt te zijn door de Duitsers, of zeg maar beter geen straf. Slap voor die tijd, moderne ouders zeker. Dan is de klauterpartij onder de brug van Jack wel een hele prestatie met anderhalf been.of misschien zelfs nog minder. Als laatste het wiel dat van de wagen loopt maar vervolgens tijdens een bijzondere onstuimige race dood het bos tegen Duitse motorrijders wel blijft zitten....tsja...en zo ja er wel meer te noemen zoals de behoorlijke Engelse woordenschat van Michiel en Erica.

Aardig is toch vooral een aantal cast leden met de jonge Lakemeijer inmiddels bekend van De Oost, en Raymond Thiry is ook altijd goed. Klaver is uiteraard leuk voor het uitzicht. Verder is te concluderen dat Oorlogswinter een behoorlijk grote productie is en dat is ook wel te zien aan de opzet. Aardig is op zijn minstens de redding van de verdrinkingsdood en en aantal subtiele dingen betreffende goed en kwaad en voor welke partij een karakter is.

En zo brengt de herkijk van Oorlogswinter niets nieuws onder de zon, toch krijgt de film het voordeel van de twijfel door een poging er wat perspectief qua doelgroep we tegen aan te gooien. Redelijk is daarom het oordeel, maar verder niet bepaald mijn ding.

Een filmpje waar ik toch wel erg nieuwsgierig naar was vanwege verschillende dingen. Zo zijn er praktisch geen films over deze episode uit de Nederlandse geschiedenis, is er wel een serie half jaren '90 uitgekomen waar in een Oost-Indie ganger zelfmoord pleegde dat ik me afvroeg wat daar dan gebeurt was, heeft de film nogal wat stof doen opwaaien, maar ja wanneer men in stront roert begint het altijd te stinken, en niet in de laatste plaats het verhaal rond de illustere Kapitein Raymond Westerling. Mede mogelijk gemaakt door de Amazone login van een collega zette ik mij gisteren met veel interesse tot deze film met als andere geïnteresseerde spectator mijn vader die van 1940 is en de nasleep van dit conflict nog goed kon herinneren, de verhalen van kennissen en collega's die er dienst deden en zich de omstreden kapitein uit de nieuwsberichten kon herinneren.

Wat aan De Oost binnen tien minuten opvalt is het ontvangst thuis die Vietnam-achtige proportie heeft, en het idealistische beeld waar de jongens uit de Polder mee aankomen in Indië. De voorspelde kruising tussen de esthetische schoonheid en onschuldige en filosofische inslag van The Thin Red Line en de nachtmerrie achtige afdaling in de hel en verlies van normen en waarden vergelijkbaar met Apocalypse Now, is dan al te zien. En laat die twee oorlogsfilms nu in mijn top tien staan en helemaal geen verkeerde rolmodellen zijn wat dat betreft. Het gebruikelijke verhaal aan frustraties en onmacht in een dergelijke guerrilla oorlog als deze komt voorbij, een situatie waarin men sneller dan gebruikelijk het hoofd verliest en verkeerde keuzes kan maken. Temidden van Johan's pogingen de bevolking te begrijpen en zelfs te verbroederen, druipt bij de rest de weerzin tegen het land en neerbuigendheid tegen 'de aapjes' eraf, de bekendere synoniem 'Ploppers' wordt ook gewoon gebruikt. Het is zo dom mogelijk maar volgens mij gebruikelijk voor die tijd. Iedere vorm van kleurling of buitenlander was destijds minderwaardig, net als de leefomstandigheden en daarbij gebruikelijke weerzin. Een houding die 20 jaar later in Vietnam nog steeds gebruikelijk was onder Amerikaanse troepen.

Toch vind De Oost zijn essentie pas echt wanneer Johan zich bij de DST onder leiding van kapitein Westerling voegt. Het verlies aan normen en waarden, de wil om op te offeren en doortastendheid te tonen, Westerling als kruising tussen Colonel Kurtz, sergeant Barnes en man met een missie, en werkelijk weerzinwekkende taferelen van executies, vernietiging en mensonterend gedrag. Ja, de bom valt, dit is controversieel en wellicht iets dat velen liever vergeten zijn. Veteranen die klagen over dat de uniformen, Gotische letters en het snorretje een hoog Nazi gehalte hebben, de dochter van Westerling die met open brieven kort na uitkomst van de film beweerde dat haar vader geen oorlogsmisdadiger was. Tja...niet alles zal correct zijn uiteraard, maar dat de zuiveringen op Zuid-Celebes echt zo gegaan zijn onder leiding van Westerling staat vast, dat zijn gedrag onderzocht is staat vast, net als enkele jaren Belgie waar hij in ballingschap verbleef, sterker nog er is breed gedragen kritiek geweest op Westerlings handelen, zelfs onderzoek, en de beste man heeft gewoon zelf toegeven dat hij deed wat nodig was onder die omstandigheden. Mijn vader kon zich nog verhalen herinneren van oud-collega's die daar gestationeerd waren en beweerden spionnen of rebellen zonder proces te hebben afgeschoten, zelfs mensen waarvan ze het niet zeker wisten kregen een kogel onder het motto; daar hebben we geen last meer van. Het bewijst niets natuurlijk zulke verhalen, zeker niet over Westerling, maar dergelijke verhalen van gewone dienstplichtigen daar zetten toch te denken wat de DST uitvrat. Eén ding staat voor mij wel boven water, Westerling is absoluut niet zonder zonde, en het beeld dat we te zien krijgen ligt niet ver naast de waarheid volgens de beschikbare documentatie.

Maar De Oost heeft meer dan deze controverse. De cinematografie is oogstrelend, de spanning en sfeer geweldig, de muziek goed, alle bekende gezichten leuk en er wordt meer dan prima geacteerd door Lakemeijer en Kenzari. Prima wordt er heen en weer gemonteerd tussen de onschuld vooraf en het trauma achteraf en het blijkt maar weer wat voor rekening een mens met geweten moet betalen voor een dergelijke gebeurtenis. De Oost is wat mij betreft dan ook een uitstekende film, on-Nederlands mooi en uitermate boeiend. Had Nederland een Vietnam? Ja luidt het antwoord. Een antwoord waar veel mensen die er negatief bij betrokken waren uiteraard niet blij mee zijn.

Een maar al te bekende Nederlandse titel met een reusachtige cast wat dat betreft, en ongetwijfeld heb ik dit wel eens gezien al kind of tiener net als vele andere van die titels uit die tijd. Toch kan ik me er weinig van herinneren, daarnaast verbaasde het me toch wel dat de film een dermate laag stemgemiddelde heeft, uiteraard valt er veel aan op te merken maar zo slecht is dit toch ook weer niet.

Het verhaal mag duidelijk zijn met het beeld rond de vissersgemeenschap met betrekking tot een dorpje/gemeenschap. Iedereen draagt zijn steentje bij, het werk zelf gaat van geslacht op geslacht, zelfs al op jonge leeftijd en het is uitermate hard werk met veel gevaar en onzekere afloop. Als kers op de taart is er nog de reder die toch vooral, zoals de gemiddelde rijke, aan eigen beurs denkt en zich grootmoedig gedraagt, althans dat doet hij voor. Sterk is de cast met een keur aan bekende Nederlanderse acteurs en actrices, zit er prachtige muziek van Rogier van Otterloo bij, betreft het beeld overigens sociaal kritisch en tweededelig want waar we de eerste fase mee zijn op het schip maken we in het tweede deel toch vooral de stress en onzeker aan wal mee.

Mindere punten zijn toch wel dat het karakterologisch allemaal niet echt de diepte ingaat, dialoog en acteertechnisch is het regelmatig aan de houterige kant en dat Ratsmodee liedje had van mij niet gehoeven aangezien ik de tering heb aan musical en de meeste Nederlandstalige muziek. Daar staat tegenover dat ik Luc Lutz briljant vind als viespeukerige verzekeringsagent en Rijk de Gooyer ook benoemd mag worden. Sterk vind ik tevens de tweede fase van de film met de onzekerheid en ongerustheid van de thuisblijvers. En andermaal haal ik bij een comment een jeugdherinnering naar boven van een bezoek aan een zeevaardersmonument in Paesens Moddergat waar ik geschokt was door de vele namen die niet thuis kwamen niet te vergeten de reddingsbrigades die niet veel later werden opgericht. Eigenlijk onvoorstelbaar dat met een beetje pech een half dorp en compete families ontmand konden zijn na een dergelijke ramp.

Afijn het mag duidelijk zijn dat ik Op hoop van zegen best een prima film vind want, ook al neigt het naar gedateerd, is de sfeer en de tijd best redelijk gevangen.

Na veel Italiaans sentiment eerder op de avond met Nuovo Cinema Paradiso het over een andere Italiaanse boeg met Argento en per definitie iets dat me beter ligt, want ja, stiekem ben ik toch wel een Argento genieter geworden en het was zaterdag op de na avond dus de lichten op standje schemer, kaarsjes aan en een goed glas Bourbon. Aanvankelijk was ik op zoek naar Il Tram uit '73 maar schijnt dat een onmogelijkheid te zijn die te zien met Engelse subs en kwam ik bij deze Opera terecht die zoals gewoonlijk allerminst verveelde.

Opera dus ditmaal met een setting en elementen die je niet perse met iets spannends in verband zouden brengen, alhoewel, Arnofsky flikt het immers ook met Black Swan. Maar goed, pech in het Opera gebouw met een invaller die meteen alle focus inclusief negatieve aandacht op zich krijgt. En al vrij snel is het een Argento achtige versmelting van zonderlinge karakters, mysterie en verontrustende momenten die het beeld toont binnen het toneelwereldje die vaak gepaard gaat met grote afgunst en haat. Dus wat dat betreft een plek bij uitstek is voor veel vijanden en vijandigheid en een situatie die daarna gevoed door achterdocht en paranoia van kwaad tot erger gaat en in die hoedanigheid zo nu en dan op voortreffelijke wijze wordt opgebouwd.

En waar het eerst allemaal nog veel kenmerken heeft van mysterie en de subtiliteit heeft van het vroegere Argento werk is dat na de eerste keer met de naalden en slachting wel overboord en wordt er stevig op los geslacht met dat weerzinwekkende naalden gedoe als extra gruwel momentje. Sinister is het hele gedoe met de jurk en de ontsnappende kraaien en mag zoals gewoonlijk deze Argento ook weer benoemt worden als sfeervol geheel met sterke muziek waar mij de hardrock nummers niet perse storen. Sterker, ik vind het wel lekker met wat stevigere muziek en de rest uit de pen van Brian Eno en onderandere gespeeld door Bill Wyman. Naast dat zou het natuurlijk geen Argento zijn zonder mooie vrouwen, want Marsillach is erg leuk, en lijkt Daria Nicolodi in weinig anders dan Argento's voor te komen.

En zo vermaakt deze Argento ook gewoon weer op goede wijze met een ontknoping die niet helemaal je dat is, maar verder wel een erg sterke opbouw in het donkere appartement kent, een scène met de kraaien die de dader in het publiek aanwijzen die erg spitsvondig is en verder alle kenmerken van de regisseur heeft met nu ook weer een overdaad aan rood en blauw. Afijn, het mag duidelijk zijn, het beste is het zeker niet maar het blijft ook ver verwijderd van het slechtste werk. Een 3,5 wat mij betreft.

Toch fijn dat de BBC regelmatig de doos opentrekt en onbekende en oudere oorlogsfilms als deze de buis opslingert. Hoewel ik er niet veel van verwachtte, wegens het niet lage maar ook niet hoge cijfergemiddelde, verraste de film toch in de positieve zin als helemaal niet slecht.

Met Operation Crossbow wordt toch een aardige poging gedaan de 'geheime oorlog' rond Hitlers superwapens in beeld te brengen. Degelijk wordt er een aanloop genomen met inlichtingen die besproken worden waarop men een plan opzet met agenten die moeten infiltreren. De dropping, tocht en controle en onderdak in Duitsland wordt prima gebracht net als de problemen en spanning die meteen de kop opsteekt. Met de nodige fortuin infiltreert men toch en ondertussen probeert men tegelijkertijd met 'carpet bombing' succes te verkrijgen. Niet erg vriendelijk richting de spionnen zou je zeggen maar ze kunnen onmogelijk op één paard wedden en andere kansen onbenut laten in de hoop dat die een poging slaagt, een poging overigens die toch lastig te monitoren valt.

Fraai is vooral toch het beeld rond het V1 offensief waarin er soms 100 per uur van die vliegende brommers op London vielen. Vooral treffend en herkenbaar uit de verhalen is het brommende geluid en de oorverdovende stilte die men liever niet hoorde. Zodra het apparaat geluid maakte vloog hij door, de stilte was dus het ergste. Fraai zijn dan ook de beelden van de vliegende V1's, en het klopt dat Hanna Reitsch meerdere vluchten maakte met een V1 en ook diverse keren neerstortte en er buiten haar heel wat testpiloten gesneuveld zijn.

Pepper is koeltjes als altijd, verder veel bekende gezichten in de vorm van Sophia Loren, John Mills, Anthony Quayle en Anton Diffring, maar het is vooral Jeremy Kemp die de show steelt als snobbige Brit en zich de basis opbluft. Dommig is hoe Nora van Ostamegen zomaar de kamer van Pepper kan betreden en bijna de boel op heterdaad betrapt. Lekkere spion ben je dan, bovendien was er net gezegd dat de deur op slot moest. Dan valt er nog wel wat te zeggen over de eindexplosie die nogal over de top is en niet logisch. Één deur staat open en de hele basis ontploft? Matig hoor.

Desondanks vermaakt Operation Crossbow meer dan en is zelfs een prima film te noemen. Al met al gewoon kwaliteit. Daarom een leuke film.

Heel aardig filmpje, in de trant van Munich en The debt, doch komt deze film niet helemaal tot dat niveau. Het verhaal is overigens prima, bepaalde details over Klement/Eichmann kloppen wel aardig, toch ook dingen niet, of beter gezegd komen niet over met het beeld dat ik er van had of heb.

Niettemin, hele aardige film. Prima prestaties van Kingsley en Isaac. Enige dat ik wat ongeloofwaardig vind is het volgende. Kingsley zijn kop past best wel bij de oudere Eichmann, sterker nog, de mimiek en de houding doet hij prima net als overigens Kretschmann in Eichmann. Die trotse lichtelijke verwaande houding. Toch hadden ze de terugblikken en het beeld van Eichmann eerder in de oorlog anders moeten aanpakken. Ze hadden Kingsley hem daar nooit moeten laten spelen. Had dit bijvoorbeeld gemixt met echte beelden of een acteur die er ook op lijkt maar beduidend jonger is. Want die oude 'harses' van Kingsley wanneer Eichmann nog voor jong door moet gaan is natuurlijk geen porem.

Verder redelijk degelijk filmpje, met de nodige spanning.

Even als tussendoortje waar mij al bekend was dat de film niet heel goed beoordeeld word maar ja, oorlog is oorlog en nieuwsgierig ben ik dan toch wel vooral vanwege de cast en het verhaal.

Van meet af aan is duidelijk dat dit een remake is van, of in ieder geval het zelfde verhaal, als 'The Man Who Never Was' uit '56 die ook het verhaal rond de desinformatie rond de landing op Sicilië vertelt en daarmee een waar gebeurde operatie betreft. En waar The Man Who Never Was een meer dan acceptabele film betreft is dat in het geval van Operation Mincemeat niet veel anders. Het wordt natuurlijk allemaal op zijn Brits met het nodige aan humor gebracht, daarnaast is er een prima cast bij elkaar gebracht met Firth, MacFayden, MacDonald en Jason Isaacs en maakt de film een goede indruk met het tijdsbeeld, de design en kleurenfilters.

De film toont daarna een uitermate gedetailleerd beeld van het plan, de vorming, de details en de daarop volgende uitvoering. En ik vind dit toch buitengewoon interessant om te zien, al die kleine dingetjes waarop gelet wordt maar ook de zorgvuldig uitgedachte strategie wie het aan de overkant in handen moet krijgen en hoe men kan controleren of dingen geopend en gelezen zijn. En nu had Operation Mincemeat vooraf geen enkele verrassing voor mij want ik wist de afloop al door The Man Who Never Was en de research die ik gedurende en na die film deed. Toch verveelt het geheel mij niet een moment en vind ik Operation Mincemeat toch een meer dan behoorlijke film.

Zijn er dan geen minpunten? Mwoah... spannend wordt het nooit ondanks het hoge spel dat gespeeld wordt en de grote belangen, dan zijn er toch wel wat elementen in geslopen die niet helemaal kloppen zoals de aanwezigheid van Jean die toch in werkelijkheid een rol in de marge had noch dat er iets speelde met Montague. Dan vind ik het erg raar dat er zo hard met dat busje gereden moet worden naar de 'drop of point' waar de onderzeeër ligt te wachten, want stel dat ze een ongeluk onderweg krijgen dan is alles naar de kloten en is alles voor niets geweest. Maar goed, mij stoort dat verder niet zo en ik heb me prima vermaakt met deze film die ik best wel oké vond. Heel goed snappen waarom de cijfers zo laag zijn snap ik dan ook niet.

En daar was de thuispremiere van Oppenheimer dan, iets waar ik veel zin in had en waar ik vanwege Christopher Nolan ook het nodige van verwachtte. Bijzonder is de film zondermeer met de nodige Nolan kenmerken maar een biopic van drie uren was toch niet helemaal wat ik had verwacht en zodoende bleek Oppenheimer toch nog best een droge en harde noot om te kraken.

Indringend is het begin sowieso met het beeld van Oppie die aan de tand gevoeld wordt, niet duidelijk gezegd meen ik maar waarschijnlijk de HCUA, die vervolgens terugkijkt op zijn leven. En net als het geval met John Nash in A Beautiful Mind is het niet altijd een feest zo slim te zijn, want zoals zo vaak ligt gekte en genialiteit vlak bij elkaar. Desondanks ontwikkelt Oppie zich en werkt zich op binnen de wereld van de natuurkunde. Helaas is daar ook snel het onvermijdelijke maar soms saaie komen en gaan van gezichten en veel, heel veel dialoog. Het is nodig voor de opbouw van het karakter en things yet to come, toch is de wapen wedloop die langzaam begint pas echt interessant net als de onderlinge spanningen met andere natuurkundigen waar niet ieder blijkt wat hij is en iedere vriend plots een vijand kan zijn.

Toch begint de film pas echt te leven wanneer men zich opmaakt voor Los Alamos en daar een eigen stad creërt met alles er op en aan en zelfs bewaking, you never no! Andermaal een wereld van spanning, achterdocht maar ook enthousiasme. Dubbel van de andere kant de paradox van een natuurkundige die bezig is met het ontstaan van energie en het leven om vervolgens die kennis voor een maasavernietings wapen aan te wenden. Tegelijkertijd bizar wat een mens in staat is te bedenken en te maken alswel het vermoeden dat de wereld zou kunnen vergaan door een kettingreactie die niet te stoppen is. Genoeg stof tot na denken buiten het feit dat Oppie een scheve schaats rijdt en een man is die niet bepaald gemakkelijk is noch de gemakkelijkste weg kiest. Het is de opmaat voor een finale die eigenlijk al een uur voor het einde plaats vindt.

Oppenheimer blijkt een behoorlijk groots verhaal met een before, at the time and after, en allen op hun eigen manier veelbewogen. Vooral het derde deel roept een gevoel van ongemakkelijkheid op, vol van wroeging, de doos van Pandora geopend en niet meer dicht te krijgen. Bijzonder hoe Oppie in eerste instantie vol gaat voor de eer en prestige om vervolgens pas te realiseren wat men is begonnen. Overtrof het hem zelf qua gevolg en effectiviteit of speelde er een beetje naïviteit? Oppenheimer valt daarnaast op in een mooie tweedeling qua kleur en zwart wit, is er een bijzonder sterk cast opgetrommeld en is de soundtrack van Goransson bij tijd en wijlen subliem. Toch helemaal vangen doet Oppenheimer mij de eerste keer niet helemaal, want de film voelt met zijn drie uren ontzettend lang aan en is in principe toch niet meer dan een opeenvolging van gezichten en dialoog. Van de oorlog of de bommen krijgen we uiteindelijk erg weinig mee, iets dat logisch is omdat de focus op Oppie zelf ligt en zijn latere wroeging en beschuldigingen. 4 sterren voor nu terwijl ik eerder voor 3,5 zou willen gaan, maar ik verwacht dat een herkijk op termijn nog wel verandering gaat brengen rond deze kundige maar droge film.

Nog even aan de semi griezel gisteren na een avondje voetbal met deze The Sin Eater en daarmee een film die ik al eens zag en onlosmakelijk verbonden is met Heath Ledger. En destijds, toch ook al snel bijna weer twintig jaar terug, maakte de film best wel indruk maar of dat nog steeds zo is...?

Men laat er in ieder geval geen gras over groeien met de dood van Dominic om daarna door te schakelen naar zijn proteges Alex en Thomas die zich met bijzondere taken bezighouden en er een extra opdracht bij krijgen vanuit de top van het Vaticaan. Nu meende ik overigens dat Ledger bij aanvang de Sin Eater was maar daar zit ik dus verkeerd en twijfelde ik zelfs even of dit wel de film was die ik in gedachten had. Afijn, het verhaal ontwikkelt zich verder met de sinistere William Eden waar het tweetal jacht opmaakt met de gebruikelijke tegenvallers en tegenwerking. Ledger is altijd wel goed, Weller ook, Addy lekker droog als altijd en Sossamon is erg prettig voor het oog.

Maar daar stokt het toch al snel met een film die even cliché als voorspelbaar is, ook al zit er zo nu en dan best een aardig sfeertje in combinatie met muziek in en ziet het moment waar Alex William neersteekt in de kerk met alle gevolgen van dien er best sterk uit. Toch wordt het nooit eng, niet echt een minpunt, maar verrast het ook nergens, zelfs niet met de dubieuze spelletjes die binnen de kerk en het Vaticaan spelen. The Sin Eater is dan ook verre van hoogstaand of bijzonder maar is vooral best redelijk voor een keer maar meer ook niet.

Op de gok, vanwege de titel en de bijhorende prijzen, geen idee wat te verwachten en natuurlijk had ik de cast gezien. Maar bij de intro en het verschijnen van de naam Mary Tyler Moore, die ik meteen hard op uitsprak en me afvroeg waar ik de naam van kende, vraag ik me toch vooral af waarom deze naam voorkomt in het nummer Buddy Holly van Weezer. In Happy Days komt ze niet voor wat een logische link geweest zou zijn...

De film zelf, met de focus op Conrad die met bepaalde issues zit, is ook even zoeken aangezien ik de synopsis vooraf niet had gelezen. Aanvankelijk lijkt hij een gewone tiener met de nodige twijfel en moeilijke keuzes in het verschiet, en dat binnen een huishouden waar schone schijn lijkt te regeren en eigenlijk de drie familieleden faliekant langs elkaar leven. Een waar pronkstuk blijkt moeders toch wel op dat vlak waar vader een goedzak lijkt die wel contact wil maken. Pas bij de constatering van het recentelijk wegvallen van een vierde familielid kristaliseert het geheel verder uit als zijnde een te verwerken trauma, verwachtingen en de spreekwoordelijke olifant in de kamer die zorgvuldig vermeden wordt.

Subtiel is toch het karakter Beth en naast Conrad de interessantste. Een gecompliceerd masker van schone schijn, bazigheid, afkeuring op van alles en kille afstand. Interessant is bijvoorbeeld het gesprek met Conrad in de tuin waar even een vorm van contact lijkt te ontstaan maar deze ook al snel weer gierend uit de klauwen loopt en het schild zich weer sluit en ze haar eigen defensieve gesloten ik weer is. Subtiel is tevens de afkeuring die in heel veel dingen naar voren komt, Connie lijkt geen goed te kunnen doen. Uiteraard doet karakter Conrad daar niet aan onder worstelend met overlevers schuldgevoel, verlatingsangst, angst voor afkeuring en uiteraard alle wispelturigheid en hormonale schommelingen die een dergelijke leeftijd met zich meebrengt. Niet te vergeten het onvermogen zich aan te kunnen passen aan de vereiste schone schijn. Langzaam ontstaan er dan ook haarscheurtjes in het zorgvuldig gecontroleerde leven waar ieder zijn rol en taken lijkt te hebben, en langzaam stort het geheel dan ook in elkaar in een laat soort verwerkingsproces. Indringend en fascinerende zijn toch wel een aantal scènes en dialogen richting het einde en is het zelfs even onvoorspelbaar wat Conrad gaat doen. Ontzettend sterk, en iets dat mij naar de keel grijpt, is de reactie op de zelfmoord van Karen en de reactie van Conrad met het gesprek met de therapeut als gevolg. Het is dan ook fascinerende te constateren hoeveel een mens zichzelf onterecht kan kwalijk nemen.

Het mag duidelijk zijn dat deze slowburner, die trouwens ook een slowburner blijft maar dat is niet erg, een behoorlijke indruk maakt en een geweldige acteurs film is want Hutton, Moore, Hirsch en Sutherland zijn allemaal zeer sterk. Begrijpelijk zijn dan ook de vele nominaties en prijzen die de film verdient heeft.

Een avondje Spaanse les met deze El Orfanato en Abre Los Ojos als tweede film, veel ben ik er linguïstisch niet wijzer van geworden hoewel ik de kat nu met gato aanspreek, naar dat is ook alleen maar aan Google Translate te danken. Maar goed, El Orfanato als eerste, en ik verwachtte hier best wel wat van vanwege de goede kritieken en cijfers, iets dat voor mij niet helemaal uit de verf kwam. Maar slecht is het allemaal zeker niet.

Een oud weeshuis, en oud inwoonster die het weeshuis weer in ere wil herstellen, zijn het beginpunt van de film. Een recept voor problemen zou je zeggen, kijken zulke mensen geen horrorfilms vraag je al bijna af, want dan zou je zoiets wel laten lijkt mij. Het begin is desondanks soepeltjes met als minime dissonant de kleine Simon met zijn denkbeeldige vriendjes, op zich niets alarmerend, hoewel in een weeshuis...? Het duurt dan ook even tot de film is opgewarmd en het geheel ernstige vormen begint aan te nemen met een verdwijning en een bizarre verschijning tijdens het feestje. En even lijkt El Orfanato toch een behoorlijke griezel kaart te trekken met de verschijning en daarop volgende duistere vertrekken, slaande deuren, krakende vloeren en onheilspellende seance.

Een niveau dat geen vervolg krijgt aangezien El Orfanato niet alleen griezelen op de agenda staan heeft. De indrukwekkende sfeer zakt dan ook in als Laurazich poogt te ontfermen over de zieke kinders, iets dat dan weer met horten en stoten gaat en soms aardig gebracht wordt. De conclusie onderaan de trap, met in gedachte het luik dat Laura zelf onwetend had geblokkeerd, is weliswaar voorspelbaar maar mist zijn uitwerking niet. Even lijkt El Orfanato dan toch weer naar de keel te grijpen om vervolgens toch weer weg te zakken met zijn ontknoping waarin Laura kennelijk soort van getransfereerd lijkt naar de spookwereld. De cirkel is rond, maar mij doet het eigenlijk geen sodemieter.

El Orfanato is visueel erg mooi te noemen, goed geacteerd wordt er ook, het weeshuis uiteraard een locatie bij uitstek, de muziek is sterk en er wordt fraai gewerkt met geluiden en schaduwen. Maar mijn cup of tea is het niet echt, maar dat is horror sowieso niet zo. Desondanks een knap cijfer van mijn kant want kwaliteit straalt het geheel zeker uit.

Behoorlijk onbekend film die ik meegenomen had bij de kringloop, zo'n Quality film collection hoes geeft toch altijd een beetje een prikkel ook al heeft het dat me de afgelopen jaren ook best wel eens teleurgesteld.

Maar Osama heeft een interessante basis met de focus op de minderbedeelde en rechteloze vrouwen tijdens het Taliban bewind met een neergeslagen protest en al snel het bijzonder gewaagde idee om toch te kunnen voorzien in leefomstandigheden. Alhoewel, hoe had men dat in gedachten als de jongen naar school toe moet? Dit risico had men kunnen incalculeren toch? Maar dat is wellicht voor een kniesoor waar het vrouwonvriendelijke maatregelen regent en de omgeving vooral kapot geschoten is, en zo kan de film het best omschreven worden als troosteloos en treurig met belachelijke regels jegens vrouwen en deplorabele leefomstandigheden.

En natuurlijk houdt het daar niet op met het gewaagde geheel van het meisje vermomd als jongen, en regelmatig doet de film me denken aan The Stoning of Soraya M wat al zo'n misselijk schouwspel betreft, en daar toe de aanloop richting het einde van deze Osama niet vooronder waar vrouwen niet meer dan opgejaagd wild of eigendom vormen. Het lot van het kind is niet best, toch schrik ik nog het meeste van de haat en minachting die al van de rest van de klas uitgaat bij de verdenkingen jegens Osama die ik niet anders kan inschrijven als vergiftigd. Het is dan ook dat ik de helft, het tweede gedeelte, praktisch geheel met gekromde tenen van ergernis en afschuw heb zitten kijken. Met de reeds eerder genoemde TSOSM kan Osama zich niet meten maar in de beurt komen doet het wel zeker.

Nog maar even in de h**tb**rden gebleven, mits ik die term wel gebruiken mag hier op MovieMeter, met deze zombie film genaamd Osombie. Verwacht ik hier veel van? Nee, niet echt. Sterker nog, dit was toch waarschijnlijk wel een van slechte films die ik dit jaar zal zien.

Het idee is opzich nog niet zo onaardig dat men een of ander complex betreed onder het huis in Abbottabad waar men bezig is met experimenten. Maar de goede punten van de film houden toch al snel op bij het karakter Tomboy die er wel lekker uitziet en zeer handig is met het zwaard en er gedurende de film wel een aantal een leuke Zombie kills voorbij komen, maar daar is het dan ook al snel het meeste meegezegd.

Een verder waardeloos uitgewerkt verhaal, geen interessante karakters noch dialogen, de soundtrack is heel erg slecht, en wat we van de zogenaamde special Forces te zien krijgen is macho, over de top, overdreven, dom gedrag, en dan laten ze zich als professionele militairen ook nog eens meer malen verrassen in die openingsscène. Kortom, slecht, slecht, en nog eens slecht.

Toch vooral eens geprobeerd vanwege de naam van de regisseur. De cast, en de wetenschap dat het boek van Robert Ludlum betrof, deed de rest ook al kreeg de film slechte recensies. Maar verrassen zoals gehoopt deed de film niet.

Het verhaal zoals wel vaker van de hand van Ludlum is simpel doch gelaagd met De Koude Oorlog dreiging en de daar aangekoppelde spionage. Aan John Tanner, of all people een presentator, de taak om zijn vrienden verdacht van spionage te ontmaskeren. Opzich nog niet zo'n heel gek verhaal ware het niet dat het vervolgens uitgewerkt is in een niet boeiend rommeltje.

Van een dergelijke cast verwacht je meer, en opzich is de slachting rond het huisje nog best aardig net als de opzet rond de achtervolging. De regisseur verraadt zich zo nu dan wel met momenten van opbouw en camerawerk. Toch is het allemaal veel te mager, te rommelig, wil het niet boeien, en is het kort door de bocht, gewoon een flutfilm te noemen. En dat terwijl we wel wat anders gewend zijn van deze regisseur, een door drank en drugs gekweld man die niet lang meer te leven had en naar het schijnt en volgens omstanders ook nog schizofrenie vertoonde.

Het maakt deze Sam Peckinpah tot iets dat gerust overgeslagen kan worden, cast en schrijver ten spijt. Ondanks de speelduur van anderhalf uur was ik blij dat de film er op zat.