Once upon a Time in... Hollywood (2019)

Brad Pitt en Leonardo DiCaprio zijn weer ouderwets goed in deze verder wat minder sprekende Tarantino. Zij houden het interessant. De al door oogsttijd genoemde scènes van DiCaprio zijn geweldig (met de tussentijdse tot zichzelf gerichtte peptalk in de trailer als goede derde). En ik kan ook geen acteur bedenken die de geweldadige climax van de film zo had kunnen spelen als Pitt. Tarantino mag blij zijn dat hij met zijn opgebouwde status zulke acteurs tot zijn beschikking heeft, want zonder die twee was dit ondermaats geweest. Nu is dit een memorabele film met iets te weinig echt memorabele scènes om echt hoog te scoren.

Duidelijk geen film voor verhaaltjeskijkers.

Sommige scenes - het bezoek, de scene met Pitt op het eind - zijn zo sterk en ‘strange’ tegelijk, dat ze haast aanvoelen als kunst. Er zijn echter ook wat minder interessante stukjes en het geheel bleef me wat onduidelijk. Als hij niet zolang duurde had ik m nog eens gekeken.

Totaal niet mijn ding...

Voor de derde keer gezien. Wederom genieten van elke scene, het acteerwerk, de muziek, de filmscenes die een verhaal in het verhaal zijn, de western-horror halverwege, en de fantastische Leone-tribute scenes in de Western-scenes... talloze hoogtepunten. Desalniettemin vind ik het laatste kwartier maar een Enogszins flauwe bedoening. De opbouw is goed, met Dicaprio die dronken tekeer gaat met de blender in zijn hand. Maar alles wat er naar komt voelt nogal geforceerd en het valt uit de coole toon van de rest van de film. Dat truukje deed hij in Death Proof toch beter.

4* blijft gewoon staan.

Lange film, maar verveeld geen moment. Heerlijke sfeer hangt er. Waardoor je je goed kan inleven.

'We love pussy.'

'Yes we do!'

In eerste instantie toch een beetje een tegenvaller. Het zal ook niet eenvoudig zijn als Tarantino zijnde om iedere keer met iets nieuws te komen. Vooral na Inglorieus Bastards, The Hatefull Eight en Django. In mijn ogen toch wel zijn besten maar in alle eerlijkheid wel films die moeten rijpen en die je vaker moet zien, en wellicht dat deze vlieger net zo opgaat voor Once Upon A Time...

Het gebruikelijke recept komt voorbij rollen van kolderieke situaties, grof geweld, bijzondere verhaallijnen die door elkaar lopen, buitenissige karakters en een vaak onnavolgbare ode aan wat QT mooi vind. Dit met als rode lijn, die naar het einde steeds duidelijker wordt, het drama in huize Polanski op naam van Charles Manson. Een betrokkenheid overigens tot de hoofdrolspelers die tot het einde raden blijft en een vrij bijzondere wending tot gevolg heeft.

Toch is het verhaaltechnische allemaal wat té apart met betrekking tot bepaalde zaken die geen verband hebben. Uiteraard heeft Tarantino daar andere bedoelingen mee, maar daar moet je maar oog voor, en trek in, hebben. Ik vind de tijd die aan de hele carrière van Dalton besteed wordt op het randje. Het verschijnen van Damian Lewis als McQueen voelt als onnodig. Ik weet dat hij bij toeval het drama ontlopen heeft, toch maakt Lewis als McQueen te weinig indruk en wordt er te weinig mee gedaan. Dus ja, waarom...? Net als Tate die zichzelf gaat zitten bewonderen in de bios en schaamteloos met zichzelf te koop loopt. Voegt ook erg weinig toe.

Wel geweldig is DiCaprio, en vooral Pitt vind ik erg sterk. De geweldsuitbarsting op het einde is subliem net als de muziek. Samen met alle nostalgie, alle stijl en detail is Once Upon A Time zeker de moeite waard om te kijken maar waar de film staat in de rangschikking samen met de rest van Tarantino's repertoire durf ik nog niet te zeggen.

Geen grote Tarantino fan, maar deze is wel fijn. Pitt en DiCaprio zijn op dreef. Margot Robbie erg lekker. Kon het verhaal niet altijd even goed volgen, heb ik vaker met Tarantino. Paar dingetjes in de film waar je later niks meer van ziet, toch jammer. Verder vooral fantastisch gefilmd, mooie sets, kostuums e.d. Fucking vette soundtrack en er wordt een lekker ouderwets sfeertje neergezet. Goeie

De film schommelt bij mij een beetje tussen de 3,0 en de 3,5. Ik heb toch besloten om het een 3,5 te geven, aangezien de climax wel sterk was.

De film duurt alleen erg lang. De hele carrière van Rick Dalton is een beetje op het randje.. Met name het 2e gedeelte van de film is daardoor erg traag. Het had allemaal wat korter gekund, al was ik wel enigszins onder de indruk van een aantal acteerprestaties. Dat is eigenlijk ook wat deze film staande houdt, want anders was hij ondermaats geweest.

De film heeft ook een aantal verhaallijnen die uiteindelijk enigszins tot een conclusie komen, maar ook weer niet. In principe zou je Margot Robbie haar personage kunnen vervangen door een kast plant and it wouldn’t make a damn difference.

Degene die de film dan écht staande houden zijn DiCaprio en Pitt. Zonder hen zou deze film al beduidend lager scoren, want alleen Pitt had die climax zo goed kunnen spelen.

7.0/10

Die scene met Booth, en Lee blijft wel hilharisch!

Deze film lag eigenlijk vlak na release al in de uitverkoop. Zowel de DVD, Blu Ray en 4K Ultra HD Blu Ray zakten in precies twee weken tijd voor meer dan de helft in prijs. Blijkt dus dat de consument deze film niet wil. En terecht. Ik blijf erbij dat het verhaal te dun is om zo'n lange film te dragen. Eén van de slechtste Tarantinos die ik ooit zag en ik zag ze allemaal. En beste Basto: Waarom schrijf je geen boek? Ben je vlugger klaar. Op bijna alle 31 pagina's van deze film probeer je je gelijk te krijgen. Ik heb misschien nieuws voor je: Er valt geen gelijk te krijgen qua smaak. Smaken verschillen nu eenmaal. Geweldig dat jij deze film top vindt, maar dring je mening niet zo op. En dat bedoel ik niet lullig. Ik persoonlijk bezit 28.000 films: betekent dat dat ik verstand heb van films? Ja, in sommige opzichten wel: ik weet hoe het gemaakt wordt, ik weet veel over regisseurs en hoe regie werkt, ik zie hoe een script in elkaar steekt, weet veel van acteurs, maar nu de hamvraag: Bepaal ik of een film goed is ja of nee, zelfs voor andere mensen? Nee, lukt me niet en nooit, want over smaak valt niet te twisten. Neem een voorbeeld aan Onderhond: kijkt veel film, misschien wel net zoveel als jij en ik, onderbouwd zijn mening altijd correct, maar wordt nergens opdringerig. Sorry, maar dat kan ik van jou niet zeggen. Je draait en keert en probeert constant je gelijk te krijgen, wat je nooit zult krijgen trouwens. Super dat je van deze zeer middelmatige film (mijn mening) heb genoten en dat waardeer ik echt, maar hou alsjeblieft op om je mening zo door te drammen in het vervolg. Accepteer dat smaken verschillen. Dank je wel.

Geen idee waar je het over hebt AmazingPP. Ik heb even door mijn oosts gescolld en zie dat ik vooral probeer uit te leggen: Waarom Tate erin zit en dat bepaalde voorkennis essentieel is. Daarnaast begin ik een hoop posts met ‘ik vind’, ‘voor mij’ en stel ik ‘daarover zijn de meningen verdeeld’. Maar goed als jij dat als drammerig ervaart en voelt dat ik je mijn mening dat de film goed is, opdring, dan kan ik daar natuurlijk niks over zeggen.

Wat mij wel opvalt is dat onze smaken mijlenver uit elkaar liggen. Dus dat jij dit niks vindt, verbaast mij dan ook niet.

PS Alle films worden direct bij de release onder de adviesprijs aangeboden. Zou iemand met 28.000 films toch wel moeten weten.

Het is Tarantino’s meest succesvolle film qua boxoffice, dus je openingsstatement slaat ook al de plank mis.

Zucht.

Moet je ook maar niet van die domme dingen schrijven.

Tuurlijk. Daar ligt het aan. Fijne dag verder!

De film vertelt een gefragmenteerd, oppervlakkig verhaal over Hollywood eind jaren 60, dat je grotendeels al weer vergeten bent tegen de tijd dat de slotcredits voorbijkomen, want een indruk makende verhaallijn zit er niet in.

Ik ben sowieso geen fan van Tarantino, omdat hij in zijn (overigens kundig gemaakte) films steevast buitensporig geweld verheerlijkt. Ook dit retrospectief kon blijkbaar niet ontsnappen aan deze Tarantino-doctrine gezien de barbaarse en sadistische climax. Dat hij de afgrijselijke Sharon Tate-tragedie exploiteert als kapstok voor zijn scenario bezorgde mij trouwens een vieze smaak in de mond.

Naar verluidt is dit Tarantino's laatste kunstje. Ik zal daar geen traan om laten.

Amen

Stephan toch

Snap die ‘haat’ niet zo. Ik heb niks met Frank Darabont, maar heb er niks op tegen als hij nog meer films maakt. Ik hoef ze toch niet te kijken...

Ach, ik maak er al jaren geen geheim van dat ik zijn films niet goed vind. Hij maakt geweldige scènes, dat wel. Hij doet me altijd een beetje denken aan die mensen die zeggen: "Mijn oom, daar kan je een film van maken". Eén of twee anecdotes levert zo iemand wel op, maar een leuke scène maakt nog geen goede film.

De scène met Bruce Lee kon ik zeker om lachen. De climax was ook op een rare manier vermakelijk. Maar na afloop heb ik niet het gevoel dat ik een "film" gezien heb. Een leuke highlight reel.

En ik geef BBarbie in zijn betoog helemaal gelijk over de wrange fetisj (niet die voeten, die ken ik inmiddels wel) om de geschiedenis te willen herschrijven, en om zijn hysterie daarin uiting te geven. Hitler vol lood schieten, daar had ik weinig problemen mee want die man haten we allemaal, maar Sharon Tate is iets anders. En met haar al die andere slachtoffers van die 'killing spree'. Dat is niet leuk meer.

Ik mocht in 1988 met een klein groepje mensen een hapje eten met Roman Polanski en was getuige van een kort gesprekje, gedempt, over de periode van de moord en wat het met hem had gedaan. Ik kan me niet veel meer herinneren maar ik voelde de energie veranderen. In en in zwart en degene die de vraag stelde had vast direct spijt. Stel je toch eens voor dat je eigen vrouw, je liefde, je ongeboren kind wordt afgeslacht.

Ook al zou Polanski Tarantino persoonlijk groen licht gegeven hebben om dit drama als fantasie uit z'n verband te trekken, dan nog vind ik dit een brug te ver. Eigenlijk gewoon ziek.

Vandaar mijn Amen.

Ok, helder. Geef toe dat ik dat gedeelte ook wel dubieus vind ergens. Maar aan de andere kant is het een film over Hollywood en Hollywood geeft je een happy end. Dus vanuit dat oogpunt vind ik het juist wel weer kunnen. Maar goed, het is ook wrang.

Maar dat wil allemaal niet zeggen dat hij zo iets in zijn volgende film ook weer zoiets doet. Ik kijk er in ieder geval wel naar uit. Want wat er verder uit Hollywood komt is grotendeels echt huilen met de pet op.

Sterker nog: ik denk dat daarom de film zo heet. En vandaar het Hollywood einde. Kan aan mij liggen hoor, maar dat ligt toch voor de hand?

Ik had het juist een gebrek aan respect gevonden als de moord op Tate een geweldsporno-spektakel was geworden zoals Tarantino graag doet. Hij veegt hier gewoon de moordenaar uit en laat hem zelf eraan gaan en spaart daarmee Tate.

Ik vond het een enorm origineel en niet verwacht slot. Niet zijn beste film, maar wel een hele sfeervolle. Ben het ook absoluut niet eens dat Tarantino alleen maar scènes kan maken en geen films. Bijna zijn hele oeuvre bewijst het tegendeel.

Er zijn natuurlijk tal van redenen dat de film zo heet. Uiteindelijk is het vooral een ode aan een tijdperk.

Ik had tijdens het kijken voortdurend de spanning (Tarantino's opzet) dat ze vermoord zou gaan worden.

...

Die melkt hij 2 uren uit.

'nough said.

Raar, dat je tijdens het kijken dus constant spanning voelt en dat als uitmelken ervaart. Dan lijkt me het uiteindelijke slot juist een zeer welkome verrassing, gezien je sentiment in de kwestie. Maar goed.

Kortom, hij zet je volledig op het verkeerde spoor.

Ik krijg wel een tikje het idee dat je een andere mening had kunnen hebben als je niet met Polanski aan tafel had gezeten 30+ jaar terug. Ik vind het vergezocht.

Ja, dat is toch exact waar ‘suspence’ om draait. Ik voelde al die tijd een enorme somberheid en medelijden.

En dan toch nog verrassend uit de hoek komen. Dat is toch juist een schoolvoorbeeld van goed filmmaken

Nee, mijn ontmoeting met Polanski staat hier los van. Het is mijn ogen een kwestie van decency. Neem me maar niet kwalijk, maar persoonlijk vind ik dat er een ethisch embargo zit op het gebruiken van persoonlijk leed. Helemaal als het een brute moord van je collega betreft. En het natuurgetrouw her-creëren moet toch traumatisch zijn voor je andere collega. En dan heb ik het alleen nog maar over Tate/Polanski.

Stel je toch voor dat Tom Six een film maakt over de moord op Theo van Gogh, alles tot in perfectie nabootst, om dan aan het einde een gelijkende dikke buurjongen op de fiets te zetten waar Mohammed B. zijn mes in zet en die dan doorzeeft wordt door kogels van Geert Wilders.

Het 'willen scoren' ten koste van het grootste verdriet dat je kunt voorstellen geeft bij mij een zure smaak in mijn mond.