Once upon a Time in... Hollywood (2019)

Maar je gaf ook aan dat je weinig met Tarantino hebt. Als deze film gemaakt was door pakweg Spielberg, had je dan anders gereageerd?

Ik heb overigens niet zoveel moeite met jouw voorbeeld. Kwestie van feiten en fictie scheiden.

Dit lag na Inglorious Bastards (edit: zo moet je het natuurlijk schrijven) natuurlijk wel in de lijn der verwachtingen. Als Spielberg dit thema getackled zou hebben zou hij het denk ik conform de waarheid hebben gedaan. Het zou in ieder geval een film zijn die ik zou kunnen navertellen en dan meer dan een enkele scène. Het verhaal van Tate zou me de ogen geopend hebben over misstanden in de filmindustrie bijvoorbeeld.

Maar begrijp me niet verkeerd hoor... ik gun jullie uiteraard al het plezier van deze film, en lees eigenlijk alleen maar mee, maar af en toe wil ik kunnen zeggen dat ik deze kunstmeneer niet trek. En dat zal ik niet elke pagina blijven herhalen...

Het is wel ironisch om te praten over Polanski en ethiek en decency terwijl iedereen weet dat hij kinderen seksueel heeft misbruikt? Schijnbaar is dit niet echt in een probleem in het hypocriete Hollywood. Ik heb een keer een boek gelezen over iemand die heel veel tijd heeft doorgebracht met Polanski. Daar was een scene van een meisje 13 jaar oud die LSD gevoerd krijgt van Polanski en haar super dik hebben opgemaakt met make-up. Maar hey het waren de jaren 70... maaruh best wel sick niet zelfs toen??

Ik had het over mijn gevoel voor decency. Niet dat van Polanski. Snap niet zo goed waarom dit erbij wordt gehaald, maar sinds je dat blik met wormen hebt geopend:

En dan zijn hunkering naar geweld tegen vrouwen, in elke film en zelfs tegen de actrices op de set.

Dat dan ook maar even aanstippen.

Ik vind de man gewoon eng en naar en compleet over het zadel getild.

Maar goed... nogmaals... ik wens jullie veel plezier met QT filmpjes.

Tja, als we dat er allemaal bij gaan halen, moet ik ook mijn Picasso’s van de muur halen, kan je geen band uit de jaren 60, 70 of 80 meer opzetten zijn kunnen Chaplin, Errol Flynn en waarschijnlijk zo’n beetje alle sterren van vroeger niet meer.

Ik wil het niet goedpraten, maar wil wel de kunst en de kunstenaar gescheiden houden en in ieder geval zeker niet de zeitgeist van nu implementeren op het verleden...

Perhaps it's time to agree to disagree and just let it be, gentlemen?

Dat zou het eind van elk discussieplatform betekenen.

Je mag van mij er op los discussiëren maar deze discussie komt steeds op hetzelfde basale punt uit en dan is het beter om er een streep onder te zetten lijkt mij.

Wie heeft er nou geen hunkering naar geweld tegen vrouwen? ( Na deze zin staat er een knipoog emoticon waarbij ik wil aangeven dat ik niet serieus ben en dat je deze vraag dus niet serieus moet nemen. Het is een bedoeld als een grap en inderdaad ik ben tegen geweld tegen vrouwen al kunnen ze wel een partij zeuren zeg )

Ik vind discussies over ethiek best wel interessant maar het wordt ons wel moeilijk gemaakt. (EDIT moderator: persoonlijke aanval verwijderd). Wat ik apart vind omdat Polanski op meerdere gelegenheden dus drugs voert aan minderjarigen en er dan seks mee heeft waardoor je ze wellicht beschadigd voor de rest van hun leven? Daardoor kan mij het persoonlijke leed van Polanski eigenlijk gestolen worden. Dat wil niet zeggen het leed van Polanski niet echt is. Het is menselijk om te denken dat jou eigen lijden belangrijker is dan het lijden van anderen maar dat Polanski niet gecanceld is, is in mijn ogen niet helemaal te begrijpen. In een ideale wereld zouden wetten en regels ook gelden voor rijke mensen en ook voor de kunstenaars of wat dan ook. Polanski ontspringt de dans ergens. Jij vind dit een blik met wormen en uit eigenlijk geen negatieve woorden over Polanski want jij hebt ooit een etentje gehad met hem?

Maar Tarantino is een nare man want fictief komt er veel geweld tegen vrouwen voor. Boehoe! In Kill Bill zie je een vrouw ook veel geweld tegen mannen toepassen en die film kan je zelfs wel feministisch noemen. Tarantino is in het artikel ook teruggekomen op zijn opmerkingen en eigenlijk zegt hij daar dat hij aan het provoceren was. Tarantino heeft ook veel provocatie in hem. Toch vind jij Tarantino een nare man maar Polanski niet? Leg uit?

Daarnaast vond ik dit de slechte Tarantino film omdat er eerlijk gezegd gewoon te weinig geweld in voorkwam. Ik kan niet tegen geweld in het echte leven, zelf fail video's kan ik niet kijken maar in de wereld van fictie waarin het geweld nep is kan ik het makkelijk aan.

Mijn moeder houdt ook niet van Tarantino films vanwege het geweld en dat kan ik begrijpen. Haar favoriete acteur is Hugh Grant en ze kijkt graag naar romantische komedies. Mensen die hier over Tarantino beginnen en over geweld beginnen doen mij altijd denken aan mijn moeder. Kijk dan naar andere films. De meeste films jongens en meisjes kleuren heel fijn binnen de lijntjes voor jullie zieltjes.

Ik vraag me vaak af in welke wereld jullie leven? Jullie blocken alle geweld uit jullie leven? Jullie zien niet dat er dan voor Corona wekelijks een school shooting was? Jullie zien de onthoofdingen niet van IS? Jullie zien het gruwelijke geweld van de cartels niet? Hebben jullie dat verhaal gehoord van een moeder en zoon hier in Nederland die samen op een zedendelencent de hersenen in hebben geslagen waarbij er bloedspetters op het plafond zitten?

Ik begrijp het wel het lijkt net alsof er bijna geen geweld is maar wij zijn omringt door geweld. Het zit in de mens. Je kan het niet uitsluiten. Dus kijk dan gewoon iets anders en ga weg met je morele vinger. Ga samen met mijn moeder naar Love Actually kijken.

Geweld tegen vrouwen? Of gewoon geweld. Volgens mij is QT ook niet altijd even lief voor de mannelijke personages hoor .

Die film staat in mijn top 10. Doe me dat nummer van je moeder maar

Zet em in je top 3 en dan kunnen we praten

Boek Quentin Tarantino verschijnt in Nederland | Superguide

Misschien iets voor Stephan?

Off-topic berichten verwijderd.

In Once Upon a Time in Hollywood gaat Tarantino er opnieuw voor om een gruwelijke pagina uit de geschiedenis te veranderen. Op dat vlak is de titel natuurlijk goed gekozen, je weet dat een naar een variant van een sprookje gaat kijken.

Voor mij was het echter geen nieuwe Django of Basterds, verhalen die een alom gekende geschiedenis herwerken, want de moord in de villa van Polanski was me onbekend. En als dat ontbreekt, dan wordt deze film maar een heel gezapige brij. Natuurlijk blijven er goede elementen (de sfeer als Chuck op de ranch loopt bv.) maar het verhaal aan zich wordt wel heel dun. De hippies (ik vond het al moeilijk te zien dat zij het waren) komen voor de Polanski villa, worden door Rick gestoord en beslissen dan 'ach fuck it wat we kwamen doen, we doen gewoon wat anders'. Nee, dat is onvoldoende voor mij.

2*

Toch maar weer eens een Tarantino geprobeerd, na het ietwat tegenvallende Inglorious Bastards en het zwakke The Hateful Eight.

Hoewel, is dit echt Tarantino? Ik kreeg al snel het gevoel te kijken naar een film waarin Tarantino vooral zijn jongere zelf probeert na te doen, en dan bepaald niet met veel inspiratie. Ik hou erg van trage films en series, maar tjonge, hier gebeurt gewoon echt helemaal niks, en is de ene scene of discussie nog flauwer dan de andere. En als er dan iets gebeurt is het zo overdreven, dat het saai wordt.

Smaken verschillen, maar ik snap deze keer helemaal niets van de hoge scores. Zal er wel mee te maken hebben dat de naam Tarantino automatisch een paar sterren extra moet krijgen, of zo. Maar in mijn ogen is deze film echt bagger.

1*

Ik had al geen Tarantino meer gezien sinds Kill Bill 2 (Sin City waar hij maar een klein stukje in deed niet meegerekend). Daar kwam ik destijds nogal moeizaam doorheen. En omdat de man ook nog eens zo alomtegenwoordig is dat je nooit al teveel moeite voor zijn films hoeft te doen zat hij bij mij zo'n 15 jaar in de wachtkamer. Vandaag is hij even van het bankje afgekomen. En hoewel ik denk dat nu ook misschien meer met Kill Bill 2 kan vond ik dit een behoorlijk sterke liefdesverklaring aan films in die tijd. Met name degene met niet zoveel pretenties. Als de films waar Sharon Tate in zat, de spagettiwesterns en de goedkope westernseries met has beens in de bijrollen. Dat deed Tarantino wel vaker, die liefde verklaren, maar hier is het geen zuivere pastiche. Hier verdraait hij de werkelijkheid uit liefde voor de fictie wat als Manson's mensen nu een B-film waren binnengelopen waar de good guy altijd wint in plaats van het echte huis van Sharon Tate. De film heeft wel wat issues, hij is aan de lange kant, maar meandert vaak ook heel lekker. De soundtrack is weer prima vol niet al te voor de hand liggende sixtiespop. Maar de enorme liefde voor film en TV is wat ik vooral voelde bij deze film die ik veel leuker vond dan ik ooit verwacht had. Misschien toch eens de gemiste Tarantino's inhalen.

Krijg nou wat: Denk ik: Ik ga even na hoe lang Kill Bill 2 geleden voor me was. Blijkt dat 30 april 2006 te zijn. Precies op de dag 15 jaar geleden dus. En dat is stom toeval.

Leonardo DiCaprio & Quentin Tarantino Break Down Once Upon a Time in Hollywood’s Main Character - YouTube

Ik weet best veel, maar ten tijde van deze film wist ik niet dat Sharon Tate op gruwelijke wijze is vermoord door de Manson-sekte. Dat heeft ervoor gezorgd dat ik bijna drie uur naar een film heb zitten kijken waarvan het plot me totaal ontging. Ik begreep niets van de rol van Margot Robbie.

Voor een film waarbij zulke voorkennis blijkbaar essentieel is kan ik niet anders dan een dikke onvoldoende geven, aangezien het mijn complete kijkervaring heeft verpest. Hoe hoog de productiewaarde ook is en hoe sterk de acteerprestaties ook zijn; deze film was voor mij zeer onbevredigend, terwijl ik er juist zo naar uitkeek.

Voor mij veruit de slechtste Tarantino.

Prima film maar geen topper....misschien te weinig verrassingen....toch is het beter dan 95% van wat nu uit Hollywood komt.

Hoewel ook voor mijn tijd ben ik wel degelijk op de hoogte van alles rondom Polanski en Tate en begreep ik de film dus prima. Samen met mijn zoon gekeken en hem gezegd dat hij maar even de geschiedenis omtrent dit gebeuren moet doornemen om zo de film wat beter te kunnen plaatsen.

Het einde was wel geweldig....heerlijk gewoon hoe die k&@ hippies finaal de vernieling in werden gerost, door hondje werden bewerkt en geflambeerd......zalig gewoon hoe die rooie d’r kop tot moes werd geramd. Ten volste daarvan genoten &€@ hippies.

En het genieten gaat na de film verder.....door de commentaren hier te lezen. Van adrenalinejunkies/telefoonverslaafden die niet bediend worden, mensen die overal geweld tegen vrouwen in zien.....maar nooit over geweld tegen mannen lullen, etc etc.....hilarisch ....ga door, ga door...

Vermakelijk zondermeer. Leukste zijn nog de fragmenten uit oude films waar Tarantino zich mee geamuseerd heeft. Zeker als daar nog eens die typische soundtrack van die oude films op plakt. En Di Caprio zet een heerlijke, aan zichzelf twijfelende B-acteur neer. Wat kan die man acteren, zeg. Klasse. En Pussycat… slik…

Heb ook wel een zwak voor films over film… langdradig? Sit back & relax!

Typische Tarantino film.

Een paar zeer sterke scenes van Leonardi DiCaprio, wat kan die toch acteren!
De scenes met Al Pacino en dan later met het 8-jarig meisje over het feit dat zn carriere naar beneden gaat... Op het einde van de film word hij uitgenodigd bij de GF v Film regiseur Polanski en weet je dat z'n carriere weer zal verbeteren...
Brad Pitt speelde ook goed imo, de scene bij de hippie commune.. spanning is te snijden.

De film gaat over Hollywood en de Manson moorden, maar als je niet bekend bent met die gebeurtenis, dan zal deze film je niet zoveel doen vrees ik. Dan zal het aanvoelen alsof het nergens over gaat.

Je neemt me de woorden uit de mond ivm Di Caprio, (ik las uw bericht pas nadat dat ik het mijne had gepost en heb quasi hetzelfde gepost). Echt een klasse acteur, punt!

Die "pussycat" girl speelde ook leuk.

Als verzameling van momenten is Once upon a time... in Hollywood wel aardig en soms zelfs genieten, maar het totaalplaatje staat me toch tegen. Ook de manier waarop het overdreven geweld aan het eind wordt ingezet en de rol die dat heeft, het ironiseren van alles en iedereen, het is me te goedkoop en ik vond het zelfs smakeloos. Dat heb ik vaker bij Tarantino, hoewel ik er bij Kill Bill op teruggekomen ben. De Hollywood setting is op zich een dankbaar decors maar ook niet echt origineel zullen we maar zeggen. Het mixen van de westernelementen door het verhaal vond ik wel fijn. Met een goeie slok op is door de lengte prima heen te komen en zowel Pitt als DiCaprio zijn goed op de dreef (wat is die Pitt nog cool zeg, shirtless op dat dak, haha).

Ik was bekend met de geschiedenis, daarom.. Een onverwacht, heerlijk einde, genieten!

Vandaag mijn beamer laten kalibreren. Dat vraagt om een speciale disc, eentje die de kwaliteit van de beamer optimaal benut. Vrij snel besloot ik Once upon a time In Hollywood in de speler te stoppen. 4k en kleurrijk. Gewoon even kijken.

Maar zoals dat wel vaker gebeurt met hele goede films, word je vanaf het beging gegrepen en kun je niets anders dan verder kijken. Zo ook vandaag.

Man wat blijft dit toch een geweldige film. Een fantastisch portret van een acteur die ontdekt dat hij over the hill is. Een perfecte buddy movie. Een ode aan Hollywood. Een horrorthriller met een happy end. De film werkt op zoveel verschillende lagen en is zo mooi en zo vol liefde gemaakt. Ik heb de volle 161 minuten genoten!