Meningen

Een film waar ik me vreemd genoeg toch altijd weer door laat verassen in de positieve zin.

Bijna gebruikelijk tafereel met een afgelegen landhuis en de nodige vreemde dingen vormt het begin. Dingen waarvan de lading meteen al zoiets is van; wat zou het allemaal betekenen? Subtiel is de opbouw te noemen van een moeder die zelf nogal panisch en dwangmatig overkomt, en vanuit haar perspectief is te bedenken dat zij ze gewoon ziet vliegen. Maar al snel verschuift het verhaal qua waarneming maar ook balans. Is die huishoudelijke hulp met aanhang wel wie ze beweert? Dat daar meer achtergehouden wordt ligt voor de hand.

De film blijft ondanks, het mysterie dat zich ontwikkeld, op zijn eigen, niet te snelle, tempo voortborduren en lijkt zich vooral niet te willen vergalopperen. Sterker, bijzonder degelijk wordt er best wel naar een indrukwekkende apotheose toegewerkt waarvan 'het midden' tot het laatste moment onzeker blijft. Indringend en kippenvel waardige zijn de seance waar de waarheid op tafel komt, en de scene waarin de kinderen de grafstenen buiten vinden.

The Others voelt eigenlijk nergens spectaculair aan maar weet wel indruk te maken in zijn spanningsopbouw. Ondanks het gebrek aan sfeer of muziek wordt je toch prima wijze meegenomen in dit mysterie dat een buitengewone opbouw kent en daarmee een prima en voor degelijke film is.

Deze film moest ik toch wel eens kijken, al is het alleen maar vanwege mijn fascinatie voor de oorlog op zee en met name schepen als de Bismarck, Hood, Graf Spee of bijvoorbeeld deze Yamato die eind van de oorlog op een kansloze missie gestuurd werd. Nu vond ik de film op YouTube met Engelse subs en oorlogsweek leek me het moment bij uitstek. Dus bij deze...

En wat toch een interessant verhaal, het grootste slagschip ooit, schrik van de zee, geschutstorens die evenveel wogen als een torpedobootjager of fregat, op een onmogelijke missie gestuurd en natuurlijk met de illustre naam onzinkbaar te zijn. Toch zag het schip weinig actie, kon het zich nooit meten met een ander slagschip, en werd het slagschip opzich als wapen in de laatste jaren van de oorlog tactisch allang overvleugeld door vliegdekschepen. De glorietijd van het slagschip zat er allang op en dat werd andermaal bewezen met de teloorgang van de Yamato met zijn ondoordringbare pantser en cordon van luchtafweergeschut. 35 torpedo's en 19 bommen van in totaal 250 vliegtuigen joegen het enorme schip binnen enkele uren naar de kelder niet voordat het in een paddestoelwolk verdween die van heinde en ver te zien was. Zo, dat klinkt als heel wat! Voeg daar aan toe dat de bemanning geprotesteerd had en de missie niet wilde uitvoeren maar uiteindelijk toch ging en je hebt heel wat. Zo bezit de film met het beeld aan boord in de vorm van de harde aanpak, veel geblaf en lijfstraffen iets dat toch echt normaal was binnen de Japanse cultuur. Maar dan heb ik toch wel mijn kruit verschoten rond deze film en rest slechts minpunten.

Want de CGI is niet slecht, neen, die is afschuwelijk. Laag budget misschien? Zo zijn er ook decors nagebouwd en gebruikt voor dekscènes, maar het was er niet aan te zien, het ziet er allemaal even slecht en onovertuigdend uit, en dat terwijl de YouTube kwaliteit nog best oké was. Dan de veel te lange aanloop van het personeel in opleiding, en hun laatste verlof en vertrek, buiten dat is er geen enkel interessant karakter te ontdekken. Apart toch eigenlijk, want waar het mij overkomt alsof dit de eerste bemanning was die ingewerkt wordt was het schip al drie jaar in de vaart. Dan het rare verhaal rond de dame die de locatie van het schip wil bezoeken waarbij vermeld wordt dat het 200 km varen is en dat in een miserabele slecht bootje wordt gedaan met een kapitein die leeftijd technisch in het rusthuis hoort. Maar om nog even terug te komen op die 200 km want daar klopt namelijk iets niet of het moet slecht vertaald zijn of ik heb het verkeerd begrepen. Het wrak ligt namelijk op 290 km uit de kust van het schiereiland Kyushu, Hiroshima waar de film begin ligt daar pakweg 100 kilometer of meer noord-oostelijk van....dus hoezo 200 km?

De Yamato is een erg interessant verhaal en met de juiste middelen zou daar toch een prachtige film van gemaakt kunnen worden, datzelfde geldt voor de Bismarck of de Graf Spee. Maar deze film is in mij beleving toch vooral een misser die zich weliswaar redelijk aan de feiten houdt maar daarnaast niet de middelen heeft om er echt iets van te maken en te overtuigen. Wellicht dat dit allemaal lastig was in 2005 met de technologie toen voor handen dus blijft het bij de poging opzich, maar lukt dat gewoon onvoldoende in mijn ogen. Dan is er nog de speelduur die ook te lang is, neen, dit was geen succes, snel verder met de volgende etappe van oorlogsweek.

Interessante cast en regisseur, eventueel spannend verhaal van de hand van Le Carré, en vooral met Tinker, Taylor, Soldier, Spy in gedachten, een film die op voorhand bepaalde verwachtingen opwekt maar vervolgens nergens invult.

Zonder al te veel woorden vuil te maken aan dit snel te vergeten geheel, zijn de locaties mooi en visuele stijl prima. Het verhaal daarentegen en bepaalde gebeurtenissen hangt als los zand aan elkaar en is eigenlijk te dom voor woorden, deze zogenaamde persoonsverwisseling en de daaruit voortvloeiende gevolgen.

Even veer ik op als ik een parallel en personages uit andere Le Carré verhalen denkt te herkennen, maar dit blijkt een vergissing en is dus van korte duur. Neen, Our Kind Of Traitor is een bijzonder tegenvallend geheel voor een film die op voorhand toch heel wat belooft qua cast en regisseur, en een budget die vast niet misselijk geweest is. Alleen al daarom is OKOT zelfs nog erger te noemen dan een gemiste kans, dit is gewoon een flater.

Na City of Lies nog even snel aan de griezel en daarbij viel de keuze op deze film die ik een tijdje terug bij de kringloop had meegenomen en dat vooral deed in de veronderstelling dat ik Matt Dillon zou krijgen, en Jody Lynn is altijd heerlijk. Maar helaas kreeg ik te maken met zijn broer en bleek de rest van de film ook allesbehalve goed.

En eigenlijk is het van meet af aan mis waar het acteerwerk van Dillon gewoon slecht is maar alles er omheen ook. De soundtrack is om van te janken, de dialogen zijn te dom voor woorden en vaak ook nog tegenstrijdig, en is de algehele uitstraling gewoon slecht. Het is cliché, nep, fake...en ga zomaar door. Wanneer Vanessa Angel en vooral O'Keefe in beeld komen is er tenminste nog wat leuks te zien maar zijn ze niet meer dan een pleister op de wonde.

Maar dan toch breekt er een korte maar aardige fase aan wanneer Hank in het verlaten schoolgebouw in een soort van softporno scène terechtkomt die qua sfeer en opbouw niet heel verkeerd is in combinatie met een stukje muziek dat veel kenmerken heeft van Massive Attack's Angel. Hank zit daar zowaar toch behoorlijk in de problemen, maar helaas stort het daarna weer heel snel in met overacting en dom gedoe en komt dat niet meer te boven. De rest is cliché en zelfs stom te noemen.

En eigenlijk is dat wel jammer want ansich lijkt dit in de basis niet verkeerd waar in combinatie met een betere hoofdrolspeler en meer kwaliteit en zorg voor het product er naar mijn idee toch iets heel anders en beters had kunnen staan.

Met Out of Africa aan de slag en daarmee een maar al te bekende titel plus acteursduo. Trekken deed de film me nog nooit, en keek ik er best wel tegenop, vanwege de saaie en oubollig uitstraling die onlosmakelijk aan dit liefdesdrama verbonden is. Desondanks toch maar eens geprobeerd vanwege de grote naam en ik moet zeggen dat de film me toch wel positief verraste.

Het verhaal is maar al te duidelijk rond het levensverhaal van deze Deense schrijfster die in het huwelijksbootje stapt en naar Afrika emigreert met grote plannen. Kostelijk is daarna de cultuurbotsing tussen enerzijds Karen die zich alleen maar druk maakt om haar porselein en anderzijds het traag verstrijken van de tijd en andere wereld waar ze in Afrika is beland. Rond Bror is de chemie, het sprookje, snel weg met investering die niet de afspraak was, een man die sowieso liever de hort op is, ontrouw, ziekte, taalbarrière en eenzaamheid. De strijd die erop volgt om te overleven, zich te bewijzen, Bror weer voor zich te winnen, en tevens de sluimerende chemie met Denys is best interessant te zien en gaandeweg ontwikkelt de vrouw, die zich zo druk maakte om haar porselein, zich tot een ware tijger vooral tijdens het konvooi met vooraad dat gedurende de nacht aangevallen wordt door leeuwen. Toch is het lot de dame niet heel gunstig gezind met financiële problemen en Denys die enige inzicht niet ontzegt kan worden omtrent trouwen en relaties maar andermaal een paradijsvogel betreft die niet aan de ketting te leggen is door Karen.

Van de cast is Redford redelijk op de automatische piloot, terwijl streep toch overtuigend de stoere tante acteert. Beste is toch Brandauer die andermaal overtuigend het 'gladje' neerzet dat hij vaak speelt, bah, wat een enge en nare man toch iedere keer weer. Maar het hoogtepunt van de film is toch wel Afrika zelf dat perfect wordt gevangen in de lens in al zijn pracht en praal. Prachtig alle dieren en landschappen net als de beelden vanuit het vliegtuig of het shot waar het vliegtuig in één beeld met de Kilimanjaro gevangen is. In één woord: prachtig! Dan is er de John Barry soundtrack met een hoog You Only Live Twice gehalte dat ik regelmatig zit te zingen gedurende de muziek. Dan zijn ik nog bijna het tijdsbeeld en de vele rumoer in Afrika vergeten tijdens de Eerste Wereldoorlog en daarmee een uitermate interessant tijdsbeeld. En zo weet Out of Africa toch best wel te overtuigen ondanks zijn aanzienlijke lengte in de hoedanigheid van avonturen liefdesdrama, en zou ik in tegenstelling tot El Cid gisteravond, eerder nog een keer weer voor Out of Africa gaan zitten dan de drie uren durende krachttoer van Charlton Heston want dit pakte me stuk meer ook al is het niet geheel mijn genre.

Afijn, weer een 'klassieker', een film van naam afgevinkt en zeker niet de slechtste en absoluut te doen voor een keer. Over het cijfer twijfel ik nog wel want een 3,5 vind ik dit niet waard, eerder een 3.2 hooguit 3,3, afgerond naar beneden dan maar een 3. So be it....

Derde keer inmiddels dat ik Out Of The Furnace zie dat zoveel betekent als van een slechte situatie in een nog slechtere situatie geraken, het spreekwoord is volledig dan ook: out of the furnace into the fire.

En ja, wat overtuigt de film toch weer met zijn treurige en armoedige beeld van de gemiddelde Amerikaan in een slaapstadje of streek. Overladen met weemoed en lijden wordt het bijna poëtisch begeleid door de tonen van Eddie Vedder.

Het landschap ruig, het volk moeilijk, het leven hard. Daar in staat familie en broederliefde centraal, en bovendien een niet bepaald geromantiseerd beeld van 'the working class hero'. Het is het leven van de gemiddelde Amerikaan in het gemiddelde schijthol, en op zo'n moment snap ik best waarom de gemiddelde Amerikaan is hoe hij is. Temidden van nostalgie en verloren herinneringen, en vooral dromen, kan een mens bijzonder slechte keuzes maken zoals in het geval van Rodney en het moet gezegd dat het tuig in deze film om benauwd van te worden is.

Op trage wijze wordt dit door Scott Cooper geschreven en geregisseerd drama gebracht, toch produceert de film geen enkele moment een valse noot waar verder Bale en vooral Harrelson een uitstekend podium krijgen om hun kunsten te tonen. Uitstekende film dan ook wat mij betreft en eerlijk gezegd snap ik niet waarom de film niet hoger scoort, wellicht omdat het te traag is en misschien in fasen te fragmentarisch.

Voor de aardigheid eens geprobeerd want Washington smaakt altijd wel, zelfs als ze niet echt top zijn. En top is deze Out of time zeker niet, maar voor een keer is het zeker te doen

Maak kennis met chief Whitlock zou ik zeggen, een man met bepaalde taken en verplichtingen binnen de maatschappij en uiteraard een priveleven. En net als in Flight laat de beste man zien zich uitstekend in de nesten te kunnen werken betreffende het grijze gedeelte tussen prive, werk en beyond. Laten we zeggen dat de keuzes van chief Whitlock ongelukkig en soms ronduit dom zijn en daarmee ook wel eens wat aan de ongeloofwaardige kant zijn.

Maar fijn, dat hoeft de pret niet te drukken in een film die sowieso pas op gang komt als Whitlock met collega en ex partner Alex bij de oncoloog komt voor een gesprek en dingen toch anders lijken dan hij dacht. De film vervolgt met Whitlock die de andere speurders een stap voor probeert te blijven om vooral ijn betrokkenheid uit te wissen, en ach, het neigt wel eens naar slapstick, het is wel eens flauw, maar het is ook best grappig.

Washington uiteraard op de auto piloot, Mendes vooral prettig te zien, Billingsly best leuk als grappenmaker en wingman van Whitlock, en verrek....Dean Cain, Superman, wie kent hem nog? Acteren doet hij kennelijk nog steeds, maar geen grote titels. En zo is Out of time als shitzooi best wel grappig en humoristisch, spannend wordt het echter nooit. Desondanks aardig voor een keer.

Are you gonna pull those pistols or whistle Dixie?

Ik was best wel blij deze film bij de kringloop te vinden afgelopen vrijdag, en kon dan haast ook niet wachten deze te gaan zien. Mijn verwachting, links of rechtsom, een uitermate goede en harde western over the outlaw Josey Wales, iets wat maar ten dele uitkomt voor mij, want de film blijkt toch een andere inhoud te hebben.

Post-burgeroorlog, groepen rebellen die het land afschuimen en onder het mom van afvallig, of de oorlog zelf, plunderen, moorden en verkrachten. De begin scene is nachtmerrie achtig, bevreemdend en valt meteen al op door interessant camerawerk. Wales wordt opgepikt door een rivaliserende rebellengroep, doet een reputatie op, de groep wordt verraden waarop Wales genoodzaakt is alleen rond te zwerven met huurlingen op zijn staart waarop blijkt dat deze outlaw toch een minder koud hart heeft dan gedacht.

Eerste opvallende aan The Outlaw Josey Wales is toch voor mij het gebrek aan spanning en geweld, de western die ik verwachte en hoopte met veel sfeer en de nodige gunfights blijft nagenoeg uit en slechts sporadisch gebeurt er iets op dat vlak met uiteraard het echte grote wapenfeit de shootout op het einde. Wat dat betreft valt de film tegen maar tegelijk sijpelt er tevens een ander beeld en boodschap door in de film. De film lijkt om kernpunten te draaien als haat, versplintering, armoede, het gedrag richting indianen en het innen van oude rekeningen met uiteraard voor wiens partij je was als inzet. De meest onwaarschijnlijke van de film lijkt dan nog de meeste compassie te bezitten en op een gegeven moment niet alleen in bescherming genomen te worden, maar tevens te prediken dat het vergeven een keer moet beginnen.

Fraai is het camerawerk in de schrijnende beginfase, verontrustend en realistisch de overval op de kolonisten met Laura Lee als voornaamste slachtoffer, humoristisch Wales zijn kwaliteit om raak te spugen met zijn pruimtabak, heeft Wales op een gegeven moment wel een heel bijzonder gezelschap om zich heen, en slaagt de film met terugwerkende kracht in een goede en krachtig beeld van de onvoorspelbaarheid en armoede van die tijd waar iedere je vriend kon zijn maar net zo goed je vijand, en overleven geen kwaliteit was maar eerder geluk. Boeiende film.

Prima ridderfilm die nogal een lange aanloop nodig heeft om tot ontbranding te komen.

The Bruce, overigens ook in Braveheart als een gereserveerd, welbespraakt en ingetogen persoonlijk neergezet, lijkt in eerste instantie uit te blinken in slechte keuzes en terugtrekken maar wanneer zijn vrouw en kind worden meegenomen door de Engelsen lijkt de beer los en beseft The Bruce ook dat er een andere aanpak nodig is.

Prachtige shots van de Schotse natuur en vooral de scene waar de Engelsen terugtrekken met een aantal kale bomen op de achtergrond met de nodige mist er tussen, met het nodige contrast als stijl, vind ik een adembenemende shot. Uiteindelijk weet het leger van The Bruce, qua formaat eerder een knokploeg, puur op tactische slimme keuzes een voordeel te bewerkstelligen ten opzichte van de grote aantallen van de Engelsen te paard. Het geweld en de gevechten zijn erg mooi en realistisch in beeld gebracht, zo ook andere wreedheden en situaties. Persoonlijk vind ik de sfeer en muziek wanneer de Engelsen een ledemaat van Wallace op een bord spijkeren en je een bepaalde woede en oproer in dat volk voelt opkomen ook erg mooi gebracht. Wallace werd gemarteld en gevierendeeld waarna de ledematen naar de verste hoeken van het land werd gestuurd als waarschuwing wat er met dergelijke oproerkraaiers gedaan werd. Wat ik me alleen herinner uit Braveheart is dat de The Bruce clan juist verantwoordelijk was voor het oppakken van William Wallace. Iets dat in deze film totaal niet naar voren komt.

Goed, prima filmpje, mooi gemaakt en sfeervol. Prima rollen van onder meer Pine, Pugh en Billy Howle. Spruell doet het ook prima.

Contááááct!!!

Zaterdagavond griezelavond en warempel had ik een crossover tussen horror en griezel liggen met deze Outpost. Een film die je vaak tegenkomt bij de Boekenvoordeel, om maar een voorbeeld te noemen, en net zo vaak laat liggen omdat je weet dat het de inleg niet waard is zoals de gemiddelde Asylum film. Lekker is dan dat ik deze tegenkwam bij de kringloop en koopman was voor één euro.

Afijn, het verhaal...euhm verhaal? Ja, iets met een gast die naar een bunker in rebellengebied wil en als beveiliging een stel huurlingen rekruteert. Wat daar moet gebeuren en waarom blijft redelijk schimmig en wordt zoals verwacht weinig diepte meegegeven net als de spaarzame dialogen die weinig om het lijf hebben in deze combi tussen The Bunker, Overlord en Tank 432.

Eenmaal op locatie valt het op dat de huurlingen zich oke bewegen binnen de logica van wapengebruik, tactiek en movement. En eenmaal in de bunker heeft het geheel een redelijke sfeer en is het duidelijk niet pluis, maar met de net gelegde basis van een Nazi-experiment, zombiesoldaten, die de kunst verstaan van verschijnen en verdwijnen, wordt vervolgens weinig gedaan waarmee een verhaal met een beetje potentie best wel de nek wordt omgedraaid. Het geheel lijkt vervolgens maar niet opgang te komen.

Stevenson is best aardig als leider en Richard Brake valt op als leuk karakter en schmierende huurling, en een aantal scènes in het donker zijn best knap. Het zijn de pluspunten binnen een film die verder wel vermaakt maar toch ook wel een beetje tegenvalt. Afijn, snel op naar de volgende in het rijtje van oorlogsweek want we zijn nog niet klaar.

Vrije recente titel waar ik al enigszins van begrepen had dat het geen hoogvlieger betreft. De film toch aangeschaft in een actie van 3 voor de prijs van 2 en gisteren maar even aangegrepen om te kijken.

En het moet gezegd dat de film het bepaald niet van zijn openingsfase moet hebben. Na de aankomst van een aantal militairen in Camp Keating arriveert. Een erg fragmentarisch beeld van stoere mannen gedrag komt naar voren, daarnaast zijn er meerdere incidenten met de CO'S die uiteraard bij het verhaal horen maar eigenlijk weinig toevoegen. Het zal een combinatie geweest zijn van de kwaliteit en dat ik me er niet goed op kon concentreren, maar die eerste fase is ronduit cliché, chaotisch, fragmentarisch, en maakt erg weinig indruk.

Gelukkig luidt de komst van captain Yllescas een betere fase in waarin opgebouwd wordt naar het onvermijdelijke, namelijk de aanval op Outpost Keating. Sterk en alarmerend is in die zin ook de Hadji die wordt betrapt al filmend op de compound. En die eindfase, vanaf dat de basis onder vuur ligt, stijgt de film toch behoorlijk in kwaliteit en kan gesteld worden dat dit het geen is waar The Outpost om draait, en dat is geweld, actie, rondvliegende kogels en ontploffingen.

De cast is voor mij redelijk onbekend buiten Eastwood en Bloom om, maar voldoet. En zoals ik al zei moet de film het absoluut niet van het begin nog de karakters hebben, sterker, de film komt zelfs te kort op dat vlak. Gelukkig trekt de film over de helft behoorlijk bij voornamelijk door het iets rustigere tempo en de stevige actie die goed neergezet wordt qua speciale effecten, camerawerk en montage. Een topfilm is The Outpost zeker niet, maar een voldoende is meer dan op zijn plaats.

You want monsters? I'll show you fucking monsters.

Op de late zaterdagavond nog even aan de semi griezel en kwam het goed uit dat ik net als vorig jaar in de mei maand een deel uit de Outpost reeks liggen had. Dus zette ik mij daarvoor met een goed glas whisky in de hand. En ach, laat ik meteen met de punten van kritiek beginnen, want op enige diepte valt ook dit deel weer niet te betrappen. Tevens heeft men geen enkele acteur van namen kunnen strikken binnen deze cast maar het meest opvallende vind ik nog wel de titel van de film die lijkt mij onderstreept dat men iets leuk wil laten klinken maar niet van de hoed en de rand weet. Want Spetsnaz in de titel klinkt leuk, uiteraard refererend aan de bekende Russische commando's, punt is alleen dat de oprichting van de Spetsnaz nog tot '49 opzich zou laten wachten. Als dit al commando zijn zoud dit onder de GRU vallen die al sinds de Eerste Wereldoorlog bestaan. Maar fijn, dat is een detail die veel af zullen doen als gezwam.

Desondanks vind ik de film uiteindelijk lang niet gek en vind ik hem ondanks het lagere cijfergemiddelde dan de eerste Outpost zeker niet slechter. De Wolfenstein achtige taferelen, experimenten en zombies vind ik meer hebben dan die wazige spooksoldaten uit de eerste. Dan is de locatie best goed en vind ik de actie ook best lekker en zelfs aan de coole kant. Larkin is best oké als mannetjesputter en McKell best goed als foute mof. Ook best grappig MMA vechter James Thompson die andermaal het onderspit delft als Berserker tegen een Rus maar dit keer langer op de been blijft dan in de hilarische partij tegen Fjodor Jemeljanenko. En zo is Outpost Rise of the Spetsnaz best wel een geinige zit op de na avond met de nodige spooky business en Gore. Eindoordeel, best oké voor een keer maar een voldoende zit er net niet in.

Deze cult film er gisteravond nog maar even doorgedrukt, en hoewel ik de film jaren geleden al eens gezien had, en dus weinig verrassing met zich mee droeg, verbaasde ik mij toch over deze best wel slechte film verpakt als cult product.

Want ja laten we eerlijk zijn, verhaaltechnisch is dit minder dan mager, vrachtwagenchauffeur met relationele problemen wil

mee doen aan het grootste armborsteltoernooi van de wereld en ondertussen het hart van zijn zoon voor zich winnen. Opzich zou er nog wel iets in zitten maar het mond slechts uit in melodramatische momenten, wrijving tussen de ruwe vrachtwagenchauffeur en dat veel te vervelende en correcte jongetje, de verwachte cliché botsing met een andere partij die het jongetje in wil pikken en natuurlijk het opgepompen overdreven gedoe rond het armworsteltoernooi zelf.

Is het dan allemaal zo erg? Mwoah... Stallone maakt er het de beste van maar het is toch vooral het jongetje dat buiten gewoon irritant is met in het begin de veel te correcte en stijve houding. Nog erger de wisselingen qua chemie tussen zoon en vader. Eerst wil ie niets van vader weten, dan ontstaat er enige vorm verbinding, dan wordt er weer in alle emotionele tijd een punt achter gezet als moeder overleden is om daarna weer helemaal over zijn toeren te zijn 'Dad Oh Dad' als de bodyguards van Cutter Hawk te lijf gaan bij de inbraak, met als hoogtepunt dat het jongetje het huis ontsluipt om het armworsteltoernooi te bezoeken, maar hoe weet het joch waar hij heen moet rijden en waar hij moet zijn? Hoogst vermoeiend allemaal en toch wel heel slecht.

Aardig is toch op zijn minst het toernooi zelf, sowieso hetgeen waar het te wachten op is, dat in als zijn foutheid met de gezwollen ego's nog wel een bepaald spektakel met zich meebrengt. Uiteraard is de afloop dan weer hoogst voorspelbaar, bijzonder lelijke trouwens de Volvo hoofdprijs, die kan niet op tegen die oude maar brute AMT autocar A64B. Maar goed buiten dat toch wel een ontzettend tegenvallende film.

Een beetje jeugdsentiment in de zin van dat we deze zagen eind jaren '80 begin jaren '90, en dit was toch wel waar je als gehele familie voor ging zitten en accepteerde als acceptabel en vermakelijk product uit die tijd. De vraag was wat vind ik er anno 2025 van nadat ik de film toch minstens 20 jaar niet heb gezien, want op de tv wordt deze niet meer uitgezonden zo lijkt.

Afijn, het verhaal mag duidelijk zijn rond 'cave dweller' Dean in actie als timmerman op het luxejacht van de omhoog gevallen en arrogante Joanna en daarmee een dame die best wel een lesje in manieren en nederigheid mag krijgen. En wonderwel komt er een opening dat Dean zijn kans grijpt om 'posh' Joanna een behoorlijke hak te zetten en haar wijs te maken dat zij zijn vrouw is en moeder van de vier rebellerende kids van Dean. Cliché? Mwoah. Voorspelbaar? Yup! Flauw? Misschien. Vermakelijk? Best wel. Want de negorij waar Joanna in terecht komt is niet mals. Wel bijzonder is dat ze ondanks haar geheugenverlies nog wel bepaalde karaktereigenschappen heeft zoals een bepaalde arrogantie en betweterigheid terwijl dat ook eigenlijk weg zou moeten zijn als je het mij vraagt.

Wat volgt is toch wel een aangename en grappig bonding tussen Dean, de kinderen en Joanna die inmiddels naar de verloren vrouw en moeder Annie is omgedoopt. En het moet gezegd dat de chemie toch echt wel goed is wat niet zo raar is aangezien Hawn en Russell hier al jaren een stel zijn, daarnaast is het leuk hoe de aanvankelijke weerzin omslaat naar een hart voor de kinderen en groeit in de rol als moeder en het huis richting het einde er gezellig en verzorgd uitziet als een thuis. De ontwikkeling en eindfase laat zich daarna raden maar doet verder geen afbreuk aan een film die natuurlijk geen topper is maar best oké voor een keer en herkenbaar voor de jaren '80. Leuk om weer eens gezien te hebben is dan ook het gevoel dat het meeste overheerst.

Hier was ik toch al lange tijd nieuwsgierig naar, alleen miste ik de film iedere keer wanneer hij op tv was. Wat te verwachten wist ik nog steeds niet helemaal. Bij uitkomst verwachtte ik hier toch een beetje Asylum niveau van, bovendien een crossover horror oorlog? Hmmmm....

De film gaat uiteindelijk nog niet eens zo heel gek van start. De speciale effecten, cgi, ziet er goed uit. Met name de FLAK en latere schietpartijen zien er goed uit. Net als het sfeertje en een aantal lugubere momenten in de kelders. Vooral de shots van de dode para's in de bomen met vuur op de achtergrond zien er stijlvol uit. Het spooky sfeertje, de stoere chick Ollivier en Duitsers die zowaar Duits praten, het zijn elementen die het goed doen en vooral de laatste drie kwartier wordt knap opgebouwd en zijn best vermakelijk te noemen

Je zou zeggen, goed en lekker als je het zo zegt, toch...? Not quiet. Teveel van die rare dingetjes doen zich voor dat ik me afvraag, wie bedenkt zoiets? Bijvoorbeeld met licht aan voor het raam gaan staan terwijl het buiten van de moffen wemelt. Net als de ontzettend luid toon waarmee praktisch iedere discussie wordt uitgevochten, en dit andermaal met veel vijandelijke troepen in de buurt. De plaatsing van drakentanden in het bos is raar, net als de aanwezigheid van een landmijn, in beide gevallen totaal geen strategisch nut en opnieuw daar schreeuwen om het leven midden in vijandelijk gebied. Het lijkt dingen bedenken om het dingen bedenken. Net als dat mensen, die zo'n scenario als dit in elkaar knutselen, kennelijk weinig wisten van plaatsing van Afro-Amerikaanse soldaten in eenheden, laat staan elite. Een Afro-Amerikaan als para? Echt niet! Sterker nog, één als bevelvoerend officier, tja, onwetendheid of maatschappelijke correctheid? Nu besef ik dat deze film als geheel niet al te serieus genomen moet worden, toch zijn dit voor mij allemaal van die kleine dingetjes die heel fijntjes het niveau onderuit weten trekken.

Overlord is dan ook vooral aardig voor een keer, heeft sterke maar ook zwakke momenten, en is het uiteindelijke gevoel dat dit beter gekund had, maar eigenlijk ook heel veel slechter. Zoals gezegd, aardig voor een keer.

Niet helemaal wat ik er van gehoopt had, desondanks degelijk en interessant, en ooit al eens gezien meen ik ondanks dat ik me er weinig van kan herinneren.

Interessant detail sowieso al dat ik zelf Fries ben en niet ver van Leeuwarden woon, daarnaast stond de noordwestelijke Friese regio sowieso bekend om veel verzetsactiviteiten en enkele andere schermutselingen. Een 'actie' van deze magnitude mag daar natuurlijk niet aan ontbreken. De opnames zijn meen ik ter plaatse gedaan in de De Blokhuispoort zelf, en de herkenbare brug en Emmakade naast de gevangenis. Centraal staat natuurlijk het omvangrijke plan van de KP (Knok Ploeg), zoals verzetsgroepen meestal genoemd werden in Friesland, de vele betrokkenen en de geslaagde en uiterst vakkundig en gedisciplineerde actie zelf. Of de enigszins sfeerloze droge toon, bijna documentaire achtige stijl, zonder muziek, nu zo goed uitpakt weet ik niet. Wellicht dat men daar in die tijd ook nog net wat te weinig rekening mee hield ondanks de medewerking van Bert Haanstra die toch een best sfeervol filmpje kon schieten.

Desondanks zit de spanning er wel in als de actie los barst. Beklijvend is de rust, alle bevrijde mensen, maar tevens ook ieder die te horen kreeg te blijven zitten. Dramatisch is dan ook de scene met het gebons op de deuren. Iets dat wellicht nog wel enige aandacht verdient had is het feit dat de actie zware represailles uit gelokt heeft.

De Overval viel me in eerste instantie tegen, maar bood genoeg kwaliteit en degelijkheid om de film zeker nog eens te proberen want interessant is de geschiedenis en film zeker.