Meningen

Kinderhorror.

Uiteindelijk kan dit genre zich prima redden, misschien niet onder de hardcore horrorfans, maar wel als genre zelf. Goosebumps vond ik bijvoorbeeld een prima film binnen de kinderhorror. Vampires vs. The Bronx is wat harder dan Goosebumps maar nog steeds met een kinderlijke toon.

Het concept zelf is niet zo boeiend. Het heeft geen zin om het nog tussen de spoilertags te zetten want de titel geeft het al aan, vampieren dringen The Bronx binnen en nemen alles zo'n beetje over. Veel mystery zit daar niet omheen want het wordt al vroeg uit de doeken gedaan dat ze er daadwerkelijk zijn.

Acteerwerk van de kinderen is redelijk matig, maar uiteindelijk nog wel te doen. Ik denk niet dat ze de grootste sterren gaan worden. Van de volwassenen is het wisselend. Gadon was bijvoorbeeld erg matig, maar Whigham doet het best oké. Bijrollen zijn allemaal wel te doen, niet bijzonder maar ook niet vreselijk.

De horror is voor de jongere kijkers onder ons redelijk hard, maar zoals de kijkwijzer doet verwachten, voor iedereen boven ongeveer 12 zal dit alles behalve spannend zijn. Met de 9-jarigen zou ik nog oppassen. Het is wel een soort van slasher voor de beginners, alleen dan een slasher die niet al te bijzonder is uitgevoerd.

Alles is redelijk saai in beeld gebracht. De film heeft een bepaalde frisheid nodig, maar voelt vooral ouderwets en taai aan. Camerawerk is erg saai en qua visueel niveau is er niks speciaals gedaan. Montage is ook niet bepaald interessant en de cinematografie erg tam en makkelijk. Veel moeite lijkt er niet ingestoken te zijn, wat jammer is want het had leuk kunnen zijn.

Zeker de finale is uiteindelijk een afknapper. Verder wel het nog redelijk vermaken en duurt vooral best kort, maar inhoudelijk heeft het weinig tot niks om het lijf. Het had allemaal een stuk frisser, sneller en knapper gemogen. Nu is het resultaat vooral te taai en makkelijk om zo te zien.

Sfeervolle horrorklassieker met een uitstekend eerste halfuur, waarin regisseur Carl Theodor Dreyer opvallend veel aandacht schenkt aan de cinematografie, aankleding en het camerawerk. Het levert geregeld een knap schouwspel op die daadwerkelijk een vorm van spanning weet op te bouwen, maar helaas krijgt de inhoud in de tweede helft meer voorrang en gaat er een aanzienlijk deel van de sfeer verloren. Vampyr oogt daarin ongebalanceerd, maar rechtvaardigt de hoge status en cijfers gemakkelijk met de eerste beelden.

Minste Sommers.

Sommers is ook nooit de beste regisseur geweest die er is, dus de verwachtingen lagen niet bepaald hoog. Echter zat avontuur en vlot vermaak altijd wel goed bij zijn voorgaande films zoals The Mummy. Dat mis ik behoorlijk in Van Helsing.

Dat de effecten brak zijn kan je vanaf het begin al raden. Althans, als je een beetje bekend bent met Sommers. Van Helsing is daarop geen uitzondering. Houterige CGI, lelijk geanimeerde monsters en bedenkelijke designs. Het is ook niet bepaald een verrassing meer.

Maar deze film mist daarnaast ook gewoon het plezier een beetje wat Sommers normaal wel in zijn films kon stoppen. Bij voorgaande films waren daardoor namelijk een deel van de slechte special effects vergeven omdat het allemaal dan gewoon zo lekker wegkijkt. Daar is hier veel minder sprake van.

Alhoewel de actiescènes soms nog wel met volle overgave in beeld gebracht worden mist het gewoon een beetje een vlot en avontuurlijk sfeertje. Het helpt er dan ook niet bepaald bij dat Jackman een saaie held is die iets te serieus acteert. Beckinsale is niet bepaald een verbetering en weet net als Jackman een saai karakter te spelen. Bijrollen zijn overigens niet veel beter. Roxburgh is nogal een saaie Dracula. Hensley en Wenham doen het dan nog wel verdienstelijk.

Het duurt na een half uur niet lang voordat de film saai begint te worden, wat erg opmerkelijk is voor een film die volgepropt zit met monsters en actie. De actiescènes weten gewoon niet te boeien, de monstertjes zijn nogal saai en ongeïnspireerd en de hoofdpersonages zijn nogal oninteressant om tegenaan te kijken.

Gelukkig krijgen we nog wel een degelijke finale en een aantal degelijk in beeld gebrachte actiescènes tussendoor. De sets zijn machtig ingericht, dat wel, en een aantal gadgets zijn nog wel de moeite waard. Film is voor de rest ook behoorlijk groots en episch gefilmd, dus op dat gebied is het budget wel degelijk benut.

131 minuten is echter nogal lang voor een film die toch echt een avontuurlijk sfeertje mist. Iets wat Sommers wel kon in zijn voorgaande films. Jammer dat hij het dus niet kon herhalen in een omgeving waarvan het tot mijn favoriete genre behoort.

Mwa.

Vond het soms best sfeervol, dat wel. Maar echter is er met dit hele idee nooit genoeg uitgepakt. Het verhaal heeft alle potentie ergens origineel te zijn en de regisseur weet wel wat hij doet als het om spanning gaat. Echter verslikt Anderson zichzelf daar plots een aantal keer in.

Het grootste probleem ook is dat er buiten een perfecte, griezelige soundtrack soms en enkele sfeervolle sets, totaal niet spannend is. Het heeft alle potentie om doodeng te zijn. Donkere sets, donkere hoekjes, vreemde beestjes en weinig drama.

Echter is het nooit eng. Een aantal kleine schrikmomentjes en soms wat spannendere momenten. Echter valt het allemaal simpelweg reuze mee. Ondanks dat de finale wat intenser is, blijft het allemaal qua spanning gewoon een beetje tam.

Daarbij karakters die plots van gedaante lijken te veranderen. Het ene moment zijn ze gek, dan weer normaal en medelevend. De switch gaat gewoon steeds te plots. Hierdoor lijkt het soms alsof er een soort voodoo gaande is tussen de mensen.

Maar zo slecht als het gemiddelde hier vond ik het ook weer niet. De muziek en sets zijn behoorlijk sfeervol en het verhaal is pakkend. Ondanks dat het wat spanning mist weet de film qua sfeer soms wel een punt te maken. De film maakt net iets te veel lawaai soms in de soundtrack en had het vooral bij die kleine geluidjes moeten laten. Een wat stillere film was veel intenser geweest.

Duurt ook niet al te lang en er gebeurd net genoeg om niet compleet saai te worden. Echter moest hier veel meer uitkomen dan uiteindelijk gekomen is. Helaas.

Middelmatige actiethriller vanuit regisseur George Gallo, die gelukkig wel profiteert van een redelijk moderne omgeving en de overtuigende bijrol van Morgan Freeman. Ruby Rose speelt daarnaast een degelijke hoofdrol als sterke vrouw die haar tegenstanders de kop intrapt, maar scenarioschrijvers Gallo en Samuel Bartlett geven haar veel te veel nodeloze dramatiek mee. De serieuze inslagen zijn niet echt de elementen die een film als Vanquish naar voren helpen, want dit soort films moeten het duidelijk meer van de kogelregens en vuistslagen hebben. Helaas brengt Gallo ook die momenten niet erg overtuigend in beeld, met onhandige montages en weinig opwindende knokpartijen. De finale stelt daarop teleur, maar het duurt allemaal niet al te lang en de castleden proberen het maximale uit hun verschijningen te halen.

Psychologische dramahorrorfilm waarin regisseur Ingmar Bergman de kijker het genot van een simplistische film weigert. Er zal vast in elke scene een diepere boodschap liggen en de maatschappijkritische toon is niet bepaald subtiel, maar als horrorfilm wint het weinig aan kracht. De regie van Bergman is dan ook niet heel geschikt voor een film die moet teren op sfeer en spanning, waardoor Vargtimmen zeker niet je gebruikelijke genremix vormt. De dialogen zijn bovendien te ambitieus vormgegeven voor de cast, waardoor een hoop scenes die hierop steunen niet helemaal uit de verf komen. Links en rechts worden er bijzonder sfeervolle scenes uit de kast getoverd, de experimentele soundtrack is sterk gekozen en de surrealistische toon werkt aanstekelijk, verder heb ik me vooral door dit gebeuren heen moeten worstelen.

Regisseur Jake Helgren begon zijn carrière met goedkope horrorfilms, maar toont met Varsity Blood vooral dat hij de marketing beter onder de controle had dan het dirigeren zelf. Deze film kent een geweldige poster en een aanstekelijke setting, maar de onoverzichtelijke beeldregie mondt al snel uit in een weinig boeiend verloop. Voordelig is dat de moorden best grafisch uit de hoek komen en de hoofdpersonages niet eens zo heel onverdienstelijk acteren, maar als de aanloop interessanter is dan de uiteindelijke escalatie gaat er binnen een horrorfilm toch echt wat mis. Tegen het laatste halfuur aan gebruikt Helgren vrijwel exclusief (te) donkere beelden en doorzichtige griezeleffecten, waardoor het toch even doorzetten is om de laatste minuten nog te halen. Onder de stroperige filmlagen ligt een zekere potentie verstopt, maar aan de projecten te zien die hierna kwamen was het voor Helgren qua ambitie en uitdaging wel weer mooi geweest.

Regisseur Andrew Patterson heeft dit jaar hoge ogen gegooid met zijn tweede film op diverse festivals, maar gaat met deze debuutfilm vooral ten onder aan de leegte van dit specifieke geheel. The Vast of Night lost een kleinschalig budget weliswaar creatief op met innemend camerawerk en degelijk acteerwerk, maar oogt uiteindelijk te bekend. Zeker de finale, waar deze film zich de volledige duur naartoe bouwt, is weinig enerverend. Als kijker voel je je namelijk enigszins bedrogen dat dit de slotscene is waar je bijna 80 minuten op hebt zitten wachten. De lange monologen van diverse personages tussendoor die de dreiging van de situatie proberen te benadrukken zijn daarnaast ronduit oninteressant en veel te uitgesponnen, maar de visuele oplossingen zijn schattig en de twee hoofdpersonages doen het erg goed.

Een uitgekauwde inhoud die door regisseur Mark Neveldine net genoeg energie meekrijgt om niet door het ijs te zakken. Zijn leiding levert namelijk een aantal actierijke momenten op die fijn in beeld worden gebracht, waardoor The Vatican Tapes tot op zekere hoogte wordt voorzien van een mate aan ongeremdheid. Uiteraard wordt het echt harde geweld braafjes buiten beeld gehouden, maar het tempo zit er goed in en daardoor ook het entertainmentgehalte. Dat compenseert in beperkte mate het slechte acteerwerk en de saaie aanloop. Neveldine wijkt namelijk amper af van de bekende griezelpaden, waardoor de opbouw niet altijd even stimulerend is voor de horrorfanaten. De finale maakt bovendien wat te veel gebruik van slechte computereffecten, maar verder vermaakt het prima en wordt 't met genoeg overgave gebracht. Helemaal niet onaardig voor een keertje.

Vervelend.

Dat een film als The VelociPastor erg goed weet wat het is ben ik me bewust van. Ik neem aan dat iedereen wel kan raden dat dit geen film is die zichzelf erg serieus neemt. Ondanks dat het geheel weleens wat sentiment includeert, is het allemaal bedoelt als een soort parodie op de oudere films die rare concepten met elkaar combineren.

Wat mij echter behoorlijk stoort aan deze film is dat het allemaal maar gehaast en afgeraffeld aanvoelt. Ik snap dat dit ook kan werken als een bepaalde vorm van humor, maar ik zie liefde voor een film liever in hard werk in niet in simpele grapjes. In een dinosauruskostuum rondrennen of vreemd dansen in het kader van komedie is niet echt waar ik van hou als ik naar dit soort films kijk.

Daarnaast is er ook maar weinig te zien. Veel binnen deze film voelt te simplistisch aan om van te kunnen genieten. Hier en daar wil een droog grapje nog wel aanslaan, verder ontging de kern van de film me een beetje. De personages zijn overdreven en intentioneel stereotiep, maar geen van allen is een personage dat me bij gaat blijven. Als je dan inzit op vreemde en intentioneel domme personages, doe het dan op een manier die ze ook memorabel maakt.

Uiteindelijk vond ik het maar een flauwe bedoeling. Ik kan er de humor wel van inzien, maar dan hoef ik het zeker niet leuk te vinden. Omdat ik soms nog wel een grapje kon bekennen die me een beetje deed glimlachen, zal ik er nog een ster aan toekennen. Ook de acteurs lijken het wel degelijk te proberen. Verder een vervelend stukje film waar ik persoonlijk weinig mee kan. Dit is niet hoe je me met filmpassie kan overtuigen.

Prima Netflix.

Nog niet bekend met Gilroy, maar een soort van indruk laat hij hier dan wel weer mee achter. Ik begrijp dat deze film een soort satire op kunst is, maar daar heb ik zelf niet al te veel van meegekregen. De cast trok overigens wel behoorlijk mijn aandacht.

Jammer dat dan de echt leuke acteurs niet optimaal benut worden, zoals inderdaad Malkovich, eerder aangegeven door mijn bovenbuurman vindorent. In plaats daarvan staan er matige prestaties in de hoofdrol zoals Ashton. Ze was niet echt lekker op dreef, maar gelukkig plakt Gyllenhaal die wond wel af. Hij speelt weer lekker hier.

De film begint wat traag, maar om eerlijk te zijn vond ik dat stukje wel wat beter dan het laatste uur. Want de eerste 45 minuten zijn best interessant met dank aan het goede acteerwerk van Gyllenhaal, haarscherpe beelden en diepgaande beelden van de galerij.

Die diepgaande beelden zijn trouwens wel mooi neergezet soms, hierbij blinkt de film een aantal keer behoorlijk uit in sfeer. Die schilderijen zijn lekker creepy en enkele scenes zijn zo leuk. Zoals wanneer het hangende lichaam van Sturridge ontdekt wordt, is de sfeer op z'n sterkst. Het tweede deel is het wat meer horror maar helaas ook wel een stukje saaier eigenlijk, want het gevoel van wachten op de volgende moord is eigenlijk volop aanwezig.

Een beetje jammer dat er qua cameragebruik weinig echt creatiefs is gedaan en een beetje saai is. Belichting is wel in orde.

Gelukkig zijn de moorden wel creatief bedacht, jammer dat ze niet maximaal benut zijn. Het had wat brutaler, bloederiger en harder gemogen, het blijft eigenlijk nog vrij tam in Velvet Buzzsaw. Maar de 112 minuten waren niet zo'n heel lange zit.

Niet heel eng, dus qua horror is het een beetje een tegenvaller, maar het vermaakt wel op een gekke manier. Ik verveelde me nergens, maar het was ook niet zo dat de minuten voorbij vlogen. Ik geef hem gewoon een nette voldoende.

Mwa.

Danny Dyer. Ik zie hem als acteur niet vaak, maar als ik hem zie is het redelijk plots. Ik zie hem in allerlei soort rollen, vaak van komische aard. Hoe hij dan bij een film als Vendetta terechtkomt is me een compleet raadsel, want het lijkt me geen film waarin hij meteen geschikt voor is. Na afloop bleek dat mijn verwachtingen ook correct waren.

Dyer probeert uit alle macht een beetje stoer en meedogenloos over te komen, maar het blijft enkel bij de acties die hij uithaalt want die zijn onderscheidend genoeg in diens hardheid. Hij zelf lijkt eerder een figuurtje die uit de verkeerde film is komen lopen, en dat is jammer want Dyer kan zeker acteren. Hier probeert hij alleen te hard iemand te zijn die hij niet is, en dat komt niet oprecht over.

Visueel redelijk kaal en bleek, maar dat is deels ook de bedoeling. Aan de andere kant is het gebrek aan stijl wel storend door de film heen, want veel actiescenes hebben weinig flair. Dat actie niet het centrale punt van de film is snap ik, maar niettemin komt het maar matigjes over. Gelukkig kenmerkt de film zich wel in wat brute momenten die weten te boeien.

Erg indrukwekkend of memorabel is deze wraakfilm niet, maar gelukkig is het niet soft als het op de wraak zelf aankomt. Verder gewoon niet een film die echt boeit of indrukwekkend is. Redelijk braafjes ingericht qua regie die geen gebruik kan maken van de acteurs en locaties. Leuk voor het vermaak op een regenachtige middag wellicht, verder niet zo bijzonder.

Tegenvallende Iglesia.

Vooral omdat hij als regisseur toch wel tot goede dingen in staat is. Zijn allereerste projecten liggen me tot nu toe wat minder, maar de eigenzinnigheid die hij soms naar boven kan brengen weet een heel eind te komen. Vandaar dat zijn nieuwste project daardoor extra tegen blijkt te vallen.

Sowieso is het altijd wel merkwaardig wanneer Spaanse regisseurs in een Italiaanse omgeving terechtkomen. Ik ben zelf ook weleens in deze omgeving geweest, dus de adem die er vanaf kwam werd extra gevoeld en Iglesia weet dat op een knappe wijze te communiceren. Sowieso zit het met de eerste helft van de film wel goed. Ietwat overdreven irritante jeugd, maar een aantal aparte freaks en samen met een mysterieuze setting zorgt dat voor leven in de brouwerij.

Daarnaast zit het qua horror ook wel redelijk. Vooral de moorden zijn lekker grafisch, alleen knalt de vaart die Iglesia er de eerste helft zo goed in wist te krijgen er uiteindelijk volledig uit. Het wordt allemaal plots nogal onoverzichtelijk naar voren gebracht en de ideeën vervallen in nogal saaie bedoelingen. Eenmaal bekend is waar het verhaal heen wil is er eigenlijk toch nog maar weinig aan. Een typisch geval van een film die zichzelf te vroeg in de kaarten laat kijken.

Wat ook niet helpt is dat de personages je niet echt vast kunnen houden, en eenmaal de schurken ook wat duidelijker naar voren komen verliezen ze de charisma die ze wel konden gebruiken tijdens de eerste helft. Qua cinematografie en kostuums ziet de film er prachtig uit, maar qua verlichting valt het vies tegen. Zeker de finale wordt nogal donker belicht, waardoor je uiteindelijk zelfs geen blik meer kan krijgen op de grafische horror zelf en dat is juist een hoogtepunt van de film.

Iglesia bruist duidelijk van de ideeën en gaat behoorlijk ver om deze bij elkaar te krijgen. Hij moet toch wel één van de weinige namen zijn waarbij zoveel van dit, deze en dat toch op een wonderbaarlijke wijze bij elkaar kunnen komen. Bij deze film is het alleen niet helemaal gelukt, omdat de tweede helft niet echt meer wat doet dat over de eerste helft heengaat. Iglesia legt de lat hier voor hemzelf te vroeg te hoog, en dat is een gemis. Zeker niet slecht, alleen wetende wat Iglesia kan bereiken toch wat jammerlijk.

Voor Vengeance nam B.J. Novak de regie, het schrijfwerk en de hoofdrol op zich, maar maakt enkel binnen het scenario een blijvende indruk. Zeker in de hoofdrol willen de komische kanten van zijn personage niet echt naar voren komen, waardoor Novak vooral de indruk van een grijze muis achterlaat. Zijn weinig innemende figuur nodigt de kijker niet bepaald uit om mee te voelen met de situatie waarin hij zichzelf neerzet, maar gelukkig brengt Vengeance op inhoudelijk vlak een boel verrassingen met zich mee. Een hoop goed geplaatste wendingen en degelijk geacteerde bijpersonages zijn daarmee boeiend, maar uiteindelijk duurt het wel te lang en eindigt het mysterie bij een te makkelijke uitweg. De eindbeoordeling is vanuit mijn kant dan ook gemiddeld.

Mwa.

Niet de beste, maar wel redelijk vermakelijke horrorfilm die duidelijk net wat meer budget te besteden had dan de meeste andere horrorfilms. De look van deze film is namelijk wel juist, en leeft op naar het genre. Jammer dat de film zelf dit dan weer niet altijd doet.

Ik las ergens dat dit de volgende grootse horrorreeks moest worden. De makers zouden zich dan wel op diens achterhoofd mogen krabben, want dit zal dan de meest onoriginele film zijn die een grote reeks zou worden. Het volgt precies de lijntjes van de andere grote horrorfilms die wel een eigen reeks kregen.

Daarnaast is de villain maar een saaie verschijning. Gewoon een zombie eigenlijk, en eentje die nergens dreigend, cool of eng weet te zijn. Er is ook niet echt een trademark te bekennen, "Ray Sawyer" is letterlijk ingericht als een doodnormale zombie. Het maakt de film er zelf niet bepaald beter op.

Daarnaast is er weinig spanning te bekennen en een onrustige opbouw. Het is allemaal iets te lomp en de kills zelf zijn tam. Wat gesteek en gehak hier, maar altijd off-screen of veilig in beeld gebracht. Het zit echt tegen de lijnen aan van een PG-13 slasher. Verder ook niet bepaald originele manieren van moorden, en als dit wel dreigt te gebeuren knipt de film weer weg.

Acteerwerk is daarnaast ook niet zo spannend, maar het is altijd leuk om Ramsey terug te zien. Verder nog een aardige rol van Cramer zelf maar niet als zijn zombie-personage. De tieners zijn niet al te best, irritant zou ik ze niet noemen maar ook niet bepaald goed of origineel.

Setting is de kracht van de film. Passende cinematografie en een erg sfeervolle inrichting van het moeras. De centjes zijn goed benut, alleen voornamelijk in het visuele aspect en niet in het schrijfwerk, wat eigenlijk wel meer had gemoeten. Deze film volgt veel te veel de lijntjes van een reguliere horrorfilm, hoe lang je ook vol blijft houden dat dit een eigen horrorreeks moet krijgen.

Zo te zien is Venom alleen niet een goede les geweest voor Hollywood betreffende horrorreeksen, want de creatieve armoede blijft er in hoog tempo uitrollen, al gaat het wel de goede kant op met een paar originele werkjes tussen de standaardfilms.

Leuk!

Niet verwacht, de reviews hier in Nederland zijn niet denderend terwijl een Marvel film vaak wel positief ontvangen wordt. Hij is me verrassend goed bevallen, Tom Hardy heeft echt een koppie voor deze rol, de humor werkt en het is nooit saai.

Iedereen acteert redelijk, de effecten zijn weer bovengemiddeld en er zit genoeg actie in om te blijven boeien. Veel effectiever dan films zoals Rogue One en Black Panther waarin al het geweld simpelweg saai is. Erg tof allemaal.

Wat dan wel jammer was, was de rating. Een R rating had hier PERFECT in gepast. Soms schreeuwt de film zelfs om een R rating. als dat beest 'Venom' een kop eraf eet verwacht je eigenlijk wel wat lomp geweld. maar dat was voor mij geen ongelooflijke stoorzender.

Duurt geen minuut te lang. Leuk gedaan.

Stap achteruit.

De eerste Venom zag ik in de bioscoop en vond het wel een vermakelijke film. Wellicht een beetje onstabiel qua uitvoering, maar nog wel met een hart in elkaar gestoken. Het helpt dan ook dat Fleischer erg goed lijkt te weten wat leuk vermaak inhoudt, maar daar heeft Andy Serkis met dit tweede deel meer moeite mee.

Sowieso is dit vervolg maar met weinig ambitie of visie gemaakt, want het is inhoudelijk een heel stuk slapper geworden. Waar het eerste deel nog als excuus had dat het een oorsprongsverhaal was heeft deze film weinig steun om z'n eigen bestaan mee te rechtvaardigen. Het gaat er namelijk maar makkelijk aan toe in dit vervolgdeel.

Qua uitvoering een stapje achteruit. Locaties worden nauwelijks benut en de effecten ogen wat minder spectaculair, maar Serkis weet er verder ook niet zoveel mee aan te vangen. De finale mag er nog wel wezen, maar alle actie tussendoor komt nogal ongeïnspireerd en simplistisch over. Daarnaast vond ik de komische interacties tussen Venom en Hardy maar aan de saaie en luie kant.

Er hangt nog wel een aardig tempo gelukkig en Harrelson zet een leuke schurk neer. Lijkt ook met elke rol die hij speelt wat aan te kunnen vangen en dat is met deze film niet anders. Verder oogt de film professioneel en gedetailleerd. Qua cinematografie is er niet veel mis. Meerdere leuke beelden te vinden hier die moeiteloos de aandacht kunnen vangen en aanhouden.

Wel jammer dat het allemaal gewoon te simpel is. Het verhaal wordt nauwelijks voortgezet en de ontwikkeling tussen Venom en Hardy voelt aan als een herhaling van het eerste deel maar dan zonder de oorsprong. De introductie van personages zoals Harris is bovendien onnodig en Hardys personage lijkt nooit echt te vinden wat het precies wil zijn. Een grapjas of een stoere actieheld? Het zit er te veel tussenin. Aardige, maar rommelige voortzetting van de reeks.

Amusant derde hoofdstuk met een hoop onzinnige scenes en rommelige zijverhalen, maar ook een onderhoudende vriendschap tussen Tom Hardy en zijn monster. De derde akte zit vol met doeltreffend spetterende actie en het verloop focust zich vrijwel exclusief op entertainende nonsens, iets dat verraadt dat de makers zelf ook wel wisten dat er niet bijster veel te halen viel uit deze trilogie. Het acteerwerk van Hardy kan er bovendien absoluut mee door, maar Juno Temple hadden ze beter achterwege kunnen laten, aangezien ze een volstrekt statische en oninteressante prestatie neerzet. De humor is verder uiteraard aan de kinderachtige kant, maar vermakelijk genoeg opgezet om de kijker vlot door de eerste helft heen te leiden. Er hadden een hoop elementen uitgeknipt kunnen worden om de speelduur wat strakker te houden, maar uiteindelijk maakt dat voor het eindresultaat niet veel uit. Dankzij de lang uitgesponnen finale wint deze superheldenfilm een nipte voldoende en overstijgt daarmee het vorige deel.

Regisseur Jaume Balagueró is ondertussen al even bezig binnen de horrorwereld en Venus is zijn nieuwste toevoeging. Het is duidelijk het resultaat van een maker die zichzelf zo creatief en professioneel mogelijk probeert op te stellen, maar in dit geval pakt het uiteindelijk wel heel dwaas uit. Aan de castleden valt overigens weinig te verwijten, want zeker Ester Expósito acteert uitmuntend. Een dooddoener is de veel te lange aanloop, waarin een wisselwerking tussen misdaad en sentiment amper optimaal wordt gerealiseerd. Het duurt even voordat de film dus opgang komt en eenmaal dat gebeurt pakt het uit met vermakelijk bloedvergieten en een onvoorspelbare voortzetting, maar de uiteindelijke insteek is dermate vergezocht dat Venus een relatief bittere nasmaak achterlaat. Kundig qua opmaak en ambitieus qua inhoud, maar ik hoop dat Balagueró met zijn volgende project weer iets simplistischer regisseert.

Presentator Martin Koolhoven benoemde regisseur Panos Cosmatos om dit werkje van Gonzalo Fernandez Carmona mee te omschrijven en die naam kwam tijdens het kijken ook in me op. Venus kent een erg gefocuste visuele stijl die de inhoud min of meer compleet overschreeuwt. Zeker voor een Nederlandse productie is het een vreemde eend, juist daarom zijn dit soort programma's fijn voor makers met een eigen visie. Carmona raffelt de boel op inhoudelijk vlak af door te veel te willen binnen een beperkte duur en het acteerwerk van Sinem Kavus is zwaar ondermaats, maar het geheel oogt verzorgd en creatief. Ondanks dat een speeltijd van 43 minuten eigenlijk te weinig is om een concept als deze naar behoren uit te werken, begon mijn persoonlijke aandacht wel al snel te verslappen. Ik sluit ook niet uit dat het cijfer was gedaald mocht Carmona het naar een volledige speelfilm hebben getrokken.

Interessant gebeuren van regisseur Joachim Trier, die zich met The Worst Person in the World vooral bezighoudt met echte mensen. Het maakt een wereld als deze meteen een stuk subtieler en herkenbaarder, ook al zijn de keuzes die de protagonisten maken op z'n zachtst uitgedrukt merkwaardig te noemen. Een groot voordeel is het uitmuntende acteerwerk van zowel Renate Reinsve als Anders Danielsen Lie, die samen een degelijke chemie hebben en vooral intrigerende personages tot leven wekken. Zelfs na allerlei slechte keuzes blijven de figuren enigszins empathisch overkomen, waardoor de film te allen tijde plezierig blijft om te volgen. Trier kiest er soms iets te nadrukkelijk voor om visueel te experimenteren dat vooral resulteert in nodeloze stijloefeningen, bovendien raakt de film ietwat uit balans richting de slotfase door middel van extra dramatiek. Niettemin wist Trier me wel degelijk te raken en heb ik de volledige speelduur geboeid gekeken naar de voortzetting van de inhoud.

Verliefd op Ibiza doet een serieuze gooi naar slechtste film vanuit het arsenaal van regisseur Johan Nijenhuis, met een grootse verzameling aan volstrekt oninteressante personages en diens weinig boeiende gezever. Er worden in dit geheel allerlei sporen geïntroduceerd (waarvan sommige slechts 3-4 scenes tellen en geen zier toevoegen aan de voortgang van de inhoud) zonder dat er eentje vernieuwend of aanstekelijk overkomt. Het acteerwerk is daarnaast voorspelbaar slecht en de film duurt veel te lang. De grootste domper is vervolgens dat Nijenhuis er niet in slaagt de warme omgeving van Ibiza passend op beeld te krijgen, waardoor de kijker weinig ruimte wordt geboden om in het verhaal te raken. Erbarmelijke productie om snel te vergeten.

Simplistische film qua inhoud, maar ver bovengemiddeld wanneer het op de vormgeving en de uitwerking terechtkomt. Regisseur Sébastien Vaniček scoort voornamelijk punten met de manier waarop hij de spinnenfobie in beeld krijgt. Ik ben bijvoorbeeld dol op die insecten (ze vangen de mugjes voor me), maar hier kreeg ik zelf ook de kriebels van. Vermines profiteert van uiterst geslaagde speciale effecten, overtuigend acteerwerk en een hoog tempo. Na ongeveer een kwartier staat de boel hier al op stelten en escaleert alleen maar verder, wat uiteindelijk resulteert in een explosieve en vermakelijke slotfase. De personages zijn niet erg sympathiek, maar geven verder wel goed weer wat een dergelijke situatie met zo'n omgeving kan doen. Uiteindelijk zijn het toch de insecten die de show stelen en Vaniček geeft de kijker weinig ademruimte om zich actief aan iets te storen, waardoor Vermines op-en-top vermaak vormt.

Ok horror.

Ik was persoonlijk meer onder de indruk van REC. Deze film heeft zeker zo zijn momenten, maar ik kan niet echt zeggen dat ik het nou doodeng vond. En dit was zo'n gehypte film omdat hij zo eng zou zijn. Misschien voor een bepaald soort mensen dan?

Om positief te beginnen. 16 jaar, en Escacena acteert nu al bovengemiddeld. Het is een moeilijke rol om te spelen, zeker op zo'n leeftijd, en ze doet het erg goed. Zo speelt ze de meeste mensen hier eruit. Ik vond dat kleine ventje ook wel lief, zijn uitstraling doet je gelijk al meeleven met hem.

Soms is hij best spannend, maar ik vond hem gewoon niet eng of effectief genoeg. Leuke momenten, maar het is gewoon niet spannend. En dat is mijn pijnpunt, omdat hij veel enger had kunnen zijn. Maarja.

Degelijke reconstructie van de zaak, ook al richt deze film van regisseur Sander Burger zich meer op de hetze vanuit de media dan de daadwerkelijke misdaad. Tot op zekere hoogte is dat jammerlijk, omdat je er als kijker niet het hele verhaal van meekrijgt. Mark Kraan en Yorick van Wageningen zijn vervolgens te sterk aangezet en niet bepaald sympathiek als genuanceerde "slachtoffers", waardoor De Veroordeling vooral een gebrek aan inlevingsvermogen kent. Burger had daarnaast meer aandacht mogen besteden aan de visuele presentatie, die toch wat droog en kaal naar voren komt. Fedja van Huêt vormt gelukkig een uitstekende hoofdrol en de film blijft altijd boeiend, maar overtuigen doet het geenszins.

Innovatief, energiek en vooral erg vermakelijk. Versus is de eerste film waarin ik persoonlijk de hand van regisseur Ryûhei Kitamura kan herkennen zoals ik dat prefereer. De productie beschikt weliswaar over een beperkt budget, maar er wordt voortdurend gestreefd naar creativiteit en tempo. Het feit dat de film op conceptueel vlak absoluut geen grenzen kent maakt het daarnaast ook nog onvoorspelbaar en origineel, met een aantal leuke praktische effecten als kers op de taart. Jammerlijk is dat de speelduur te lang uitgesponnen is en dat begint na een klein uur toch te knagen. Zoveel gekkigheden en dwaze situaties werken namelijk niet doorlopend binnen een speelduur van 128 minuten (Ultimate Edition). Het hoofdpersonage vond ik daarnaast tegen het saaie aanzitten, maar Kenji Matsuda als Yakuza-leider is gelukkig echt een ware showstealer. Versus is bovengemiddeld vermaak dat te lang doorgaat, maar creatief genoeg omspringt met zijn beperkingen om dat te compenseren.

Mager.

Soms willen de oudere klassiekers me nog weleens pakken. Wetende dat Hitchcock destijds zijn tijd wel vooruit kon gaan met enkele toffe trucjes, zijn het vooral andere elementen die het hier gewoon niet compleet maken helaas.

Want wanneer Hitchcock qua stijl uitpakt ziet het er goed uit. De film leeft al helemaal op wanneer de Vertigoscenes beginnen. Dat zijn wel de stukjes die de film bijzonder weten te maken. Ook zoiets als die opening zijn leuke toevoegingen aan de film.

De film is nergens heel spannend en weet slechts zelden intens te zijn. De momenten van spanning zijn trouwens schaars en de mystery niet al te pakkend. De twist vond ik ook weinig bijzonder eigenlijk. Dubbelgangers zij nou niet bepaald vernieuwend meer in de filmwereld.

Acteerwerk is ver ondermaats. Novak was te erg voor woorden. Stewart te oud. De romantiek voelt al snel niet echt aan zo. Bovendien vind ik de romantiek echt tot de belabberdste romantiek behoren uit de gehele filmgeschiedenis. Zo overdreven, zo nep. De dialogen zijn van triest niveau.

Schrik dan toch wel dat het van Hitchcock kwam, die ik altijd als een wat modernere regisseur zag destijds. Zeker de kleurtjes laten wel zien dat Hitchcock een eigenaardig mannetje was en wel iets aan wilde durven. Maar op andere genres, vooral romantiek en drama, faalt het echt op grandioze wijze.

De sceneovergangen zijn ouderwets, wat vanzelfsprekend is. Maar ik blijf het toch slordige en abrupte overgangen vinden. Zo voelt het allemaal redelijk gehaast aan. Voor de rest heeft de film wel zijn charmes. Ik ga het weer herhalen, de kleurrijke beelden. De thriller bij vlagen intrigerend en de Vertigo erg pakkend.

Zal vast monumentaal zijn in de filmgeschiedenis, maar de romantiek is zo hinderlijk dat ik mezelf er niet overheen kan zetten gewoon van de geschiedenis te genieten.

Teleurstellend.

Ambitieus en indrukwekkend op eerste glans, maar eenmaal de film vordert voel je je als kijker toch wel bedrogen. Zeker ik, omdat ik me na enige tijd gewoon begon te vervelen. Lijkt me niet bepaald de bedoeling met een film die deze poster draagt, maar de bijzondere voorwerpen die je daar ziet komen nauwelijks aan te pas.

Irritante hoofdpersonages en de acteurs die wel een aardig eind op weg zijn worden verdrongen naar de ondankbare achtergrond. Een Marsan en een Brake worden compleet verwaarloosd. In plaats daarvan krijgen we wat vervelende kinderen evenals oninteressante volwassenen in de hoofdrol. Die Chapman ben ik zo in een mum van tijd weer compleet vergeten.

Een aantal interessante effecten en wat indrukwekkende pogingen om een wereld te scheppen die op die van ons in de toekomst lijkt. De regisseurs kiezen voor een bosrijke omgeving en benutten deze best aardig. Het verhaal zelf klinkt best intellectueel, maar wordt vervolgens nogal terughoudend en boring gepresenteerd. Iets met virussen kan uiteraard interessant zijn, maar daar is hier nooit sprake van. Kwam eerder over als een gedramatiseerd onzinplotje.

Ik werd gewoon nergens gestimuleerd om een fuck te geven over het verhaal. Het kon me gewoon totaal niet bommen, maar ik kan er niet omheen dat er een zekere passie heerst. Denk gewoon dat de regisseurs niet echt sterk gepromoot hebben en de betere elementen achterwege hebben gelaten. Ergens is het een interessant project, maar gewoon totaal niet boeiend. Helaas.

Grappig.

Het is dan ook vooral dat ik in de juiste bui goed om dit soort droge humor kan lachen. Zo heb ik regelmatig weleens moeten lachen. Hoe minder logica de grappen bevatten, hoe beter ze me smaken. Hoogstaande cinema is het absoluut niet, maar wel leuk voor een keertje.

Voor een Nederlandse film heeft Oliehoek in ieder geval soms goed naar de internationale actiefilms gekeken. De titel belooft wel een behoorlijk over-the-top spektakel, maar uiteindelijk zijn het voornamelijk autoachtervolgingen en een wat spectaculairdere scene op Schiphol.

Wouterse doet het leuk in ieder geval. Als acteur voor Nederlandse begrippen 1 van de betere die er rondlopen. Hij is in ieder geval geknipt voor deze rol. Er zijn er maar weinig die zo veel droogheid uit kunnen stralen als hij, en daarom dus ook een logische keuze voor de hoofdrol.

Ook een paar mindere rollen. Van Doesburgh, Jansen en De Mol weten niet echt het GTST-niveau uit te stijgen. Maar doen het uiteindelijk wel voldoende voor komediebegrippen. Rogiers herkende ik eigenlijk totaal niet. Maar als gek is hij best geinig.

Saai wordt het niet snel, met een grote dosis "domme" humor die eroverheen is geschept. Het werkt eigenlijk best goed soms. Zeker het eerste half uur kent leuke momenten. De actiescènes zijn ook soms opvallend strak geschoten, alhoewel het richting de slotfase wat minder werd in verband met slechte CGI.

Leuk NL filmpje eigenlijk, best kunnen lachen soms. Geen hele goede cinema, maar als snel tussendoortje eigenlijk nog wel verdienstelijk. Ik ken het een zeldzame voldoende toe. Gebeurd zeker niet vaak bij Nederlandse films.

Aardig.

Deze VFW was een horrorfilm waar ik best wel wat over had gehoord, zeker omdat ik een beetje binnen het publiek val waar de film voor gemaakt is. Een kijkbeurt kon dan ook niet al te lang uitblijven, en recentelijk was het dan eindelijk eens tijd om deze film te zien. Het viel niet tegen, maar ook niet mee.

Deze film maakt al snel een redelijk artistieke indruk wanneer de felle neonkleuren vroeg om je oren zweven. Alle ruimtes zijn met rood of blauw licht ingekleurd en visueel is de film dan ook de moeite waard. Tel daarbij wat sterke en bloederige gore op en je zou met deze film erg goed moeten zitten. Toch krijgt Begos de combinatie niet ideaal naar voren.

Vooral omdat de combinatie van gore en artsy beelden niet echt goed samen gaat in dit geval. Het blijft voortdurend donker tijdens deze film waardoor heel veel mooie dingen toch buiten beeld blijven. Dat terwijl wat er getoond wordt best gaaf te noemen is. Het bloed mag rijkelijk in het rond vliegen en de opening maakt dit al snel duidelijk, jammer dus dat je het regelmatig te moeilijk kan zien.

Met het camerawerk of het acteerwerk is verder weinig mis, wel met het tempo die ervoor zorgt dat de film een redelijk aantal inkakmomentjes kent. De schurk van de film is ook weinig boeiend of dreigend, regisseur Begos neemt ook niet echt de moeite om van hem een intrigerend personage te maken. Gelukkig zijn de bejaarde heren dat wel en dat levert wat leuke scenes op.

De film gaat er soms hard aan toe en dat creëert wat fun, waardoor de film een mix is tussen luchtig horrorgeweld en scenes met een doodserieuze toon, maar in zijn geheel ziet het er toch net wat te goed uit om een onvoldoende te scoren. Het is alleen zo jammer dat de film zo weinig laat zien door de te donkere belichting en de vluchtige montage, anders was dit zomaar een pareltje geweest.