Meningen

Matig.

Rampenfilms liggen me altijd wel, dus dan stond deze film flink in het voordeel. Dat ik het nog zo matig na afloop vond zegt eigenlijk dus al veel meer. Onrealistisch gedoe vergeef ik deze films altijd, vooral omdat het me dan niet echt opvalt, maar hier viel het me volledig op.

Jones zet een nogal standaard karakter neer zonder enige humor dat op een gegeven moment zo veel te zeggen had waarbij je je af gaat vragen waar de echte president nu precies is. Heche acteert matig en krijgt een veel te grote rol. Altijd leuk om die Caroll Lynch te zien trouwens, en Cheadle is ook prima.

Effecten zijn inderdaad vrij matig, waarbij het grote budget weggegooid lijkt te zijn, gelukkig is er eigenlijk vrijwel volop spektakel dat de film nog enigszins red. De slotfase voelde niet spannend genoeg aan, terwijl de bombastische explosies rond de helft van de film wel tof waren.

Een beetje een Bay achtige film met matige effecten, ronduit vervelende karakters en niet al te briljant acteerwerk. De minste rampenfilm die ik zover heb gezien, en dat is toch wel jammer eigenlijk.

Overvolle genremix die op geen enkel vlak volledig kan uithalen, ondanks dat regisseuse en hoofdrolspeelster Mélanie Laurent tot op zekere hoogte een mate van kwaliteit toont. Zo zien enkele explosieve actiemomenten er best vlot uit en is de casting uitstekend gedaan, waartussen specifiek Adèle Exarchopoulos opvalt. Inhoudelijk worden er daarnaast pogingen gedaan tot ambitieuze wendingen, maar deze vallen toch te braaf en uiteindelijk zelfs te zoet uit. Zo is de afloop behoorlijk flauw en springen er tussendoor te weinig momenten uit om een duur van bijna twee uren te rechtvaardigen. Wingwomen heeft een aantal positieve invalshoeken te bieden, maar over de grote lijn simpelweg te weinig waardoor het totale gebeuren vooral een onbevredigende indruk achterlaat.

Deprimerende en ellendige film, maar wel uitstekend uitgevoerd door de controversiële regisseur Gaspar Noé. Liefhebbers van zijn kleurrijke en dynamische stijl zullen met Vortex bedrogen uitkomen, maar hij bewijst in ieder geval niet enkel te kunnen scoren met audiovisueel geweld, maar ook qua subtiele levensonderwerpen. De hoofdrollen van Dario Argento, Françoise Lebrun en Alex Lutz worden bovendien uitstekend vertolkt en zorgen voor extra effectieve tragiek naarmate de tweede helft verstrijkt. Jammerlijk is dat Noé veel sequenties nogal uitrekt, waardoor niet elke gebeurtenis boeiend weet te zijn. De extra insteken zoals de affaire evenals het drugsleven van zoonlief rekken het geheel daarnaast onnodig uit met dramatiek die er niet echt toedoet. Het splitscreen-gebeuren levert verder een interessant experiment op en de visuele detaillering is indrukwekkend, maar als fanaat van Gaspars vorige werk bleef ik als kijker uiteraard wel een beetje op mijn honger zitten. Toen de film eindigde heb ik overigens een klein traantje moeten wegpikken, dat verdient natuurlijk een halfje extra.

Jammer.

Interessant concept dat de ruimte biedt voor een sterke stoot aan sentiment. Daar gaat de film dan ook voor, begrijp me zeker niet verkeerd. Het verschil is vooral dat het niet aanvoelt als een echt oprechte, realistische film terwijl The Vow er duidelijk op uit lijkt te zijn om de film wat menselijker te maken. Dat wil alleen niet zo goed lukken.

Het probleem is niet zozeer McAdams, die doet wat ze kan met het materiaal dat ze heeft. Het is gedeeltelijk wel Tatum, die gewoon niet zo geschikt is voor dit soort rollen. In zelfspottende en/of machorollen vind ik hem goed passen, als een echt menselijk personage is dat wat moeilijker. Het soms totale gebrek aan enige expressie zorgt ervoor dat de film met hem in de hoofdrol regelmatig moeilijk te waarderen valt.

Verder wordt er nogal de nadruk gelegd om een reactie te provoceren vanuit het publiek. Alle elementen die daarvoor benodigd zijn worden dan ook ingezet. De muziek, de volgorde, de dialogen etc. Het is allemaal bedoeld om je mee te trekken in het verhaal, maar helaas kon het mij gewoon niet overtuigen. Wellicht dat ik teveel films heb gezien binnen dit kaliber, maar zoals The Vow het doet komt gewoon niet oprecht op me over.

Het kabbelt voort naar soms interessante sequenties en eindigt vervolgens ook net zo vaak weer bij matige sequenties. Zo wisselt de film de kwaliteit voortdurend, maar uiteindelijk vind ik wel dat het negatieve daarvan de film overheerst. Voor een concept als deze wordt er gewoon niet oprecht genoeg gehandeld, waardoor het uit mij geen greintje sympathie kan trekken. En dat is uiteraard jammer, maar het is niet anders.

Regisseur Terrence Malick kiest dit keer voor een IMAX-ervaring, waarin zijn geduldige natuurbeelden natuurlijk optimaal tot hun recht kunnen komen. Wie echter bekend is met het werk van Malick kan al van tevoren verwachten dat het geen uiterst informatieve documentaire zal worden en meer een cryptische filmervaring die door Cate Blanchett (op waardeloze wijze) aan elkaar wordt gepraat. Onhandig is dat de zeer scherpe kosmos- en natuurbeelden slordig worden afgewisseld met wazig opgenomen beelden van cultuur en religie, met name omdat ze elkaar niet erg sterk aanvullen op visueel vlak. Daarnaast wordt er in de synopsis omschreven dat Malick onderzoekend werk verricht, maar die indruk wordt voor de kijker amper gewekt. Ondertussen zijn we op het punt aangekomen waarop het lijkt alsof Malick & co gewoon heel erg intellectueel willen overkomen, maar gelukkig gaat dat wel gecombineerd met prachtige beelden die keer op keer weten te verwonderen. Een speelduur van 90 minuten is voor filmbegrippen niet lang, maar deze wegen hier na enige tijd voor mij als kijker wel heel erg zwaar.

Halve film.

The Voyeurs is een relatief onderhoudende film als je puur naar het vlak van regie kijkt. Ken de man achter het stuur, Mohan, niet, maar met deze film laat hij zien dat hij wel degelijk een project met bekende acteurs aankan. Het is dan ook niet de look die deze film remt, maar het verhaal met bijbehorend schrijfwerk zelf.

Acteerwerk is in ieder geval naar behoren. Van Sweeney wist ik al dat ze kon acteren. Kan sterk ingetogen personages spelen, maar ook Smith weet aardig te verrassen. Hardy en Bordizzo spelen wat simpelere rollen die niet complex genoeg worden uitgewerkt maar puur op uitvoering krijgen ze uiteraard een voldoende. Weinig op de rollen aan te merken dus.

Verder ook een redelijk professionele indruk op het visuele vlak. Genoeg kleur en flair met treffende decoraties van de appartementen. Echt bijzonder of indrukwekkend is het niet, maar het doet zeker niet onder aan de norm. Toch jammer dat het niet over die extra punten gaat, zoals een camera die toch te saai de scenes in beeld brengt. Voor een film die een redelijk stijlvolle indruk wil maken blijft het allemaal te terughoudend en generiek. Wel jammer.

De film weet aardig te zijn tijdens de eerste helft omdat het simpele gegeven best goed weet te werken. Het gaat na de eerste wending echter mis. Vanaf dat punt wordt de film enkel en alleen belachelijker en verliest de logica en onderbouwing die het eerst aardig vooruit helpt bijna volledig. Het werkt zich toch naar een ridicule uitkomst toe die het eerste anderhalfuur van de film omver blaast.

Wel jammer, want de film was op weg naar een 3,0* of misschien 3,5*, maar uiteindelijk wil het te veel. Origineel is het misschien wel, maar vooral omdat het uiteindelijk allemaal zo vergezocht is. Soms treffende film, maar ook een film die na enige tijd de controle over zichzelf verliest waardoor het niet goed op z'n pootjes kan landen.

Sterk.

Eerste film voor mij van Russische cinema, en dat is gelijk een erg overtuigend project. Ik denk dat dit ook niet de enige Russische film voor mij zal blijven hiermee. Vooral het acteerwerk tilt de film toch echt naar een vrij hoog niveau.

Vooral de vader speelt een toprol. Boeiend personage en schitterend neergezet. Ook de jongens doen het niet slecht en komen erg overtuigend over. Kan je wel verwachten want deze 2 zijn over 600 andere kandidaten aangewezen.

Visueel niet boeiend, maar dat is in een film zoals deze niet belangrijk. Vele elementen herken je echt terug in je eigen leven. Soms komt het gevoel ook echt over en voel je je toch echt wel erg rot. De locaties zijn niet erg boeiend in beeld gebracht, en had ik toch echt wel meer over die vader willen weten. Desondanks een erg indrukwekkend filmpje.

Erg sterk.

Grappig dat ik zoveel vergelijkingen zie met Pan's Labyrinth. Ik kan me daar totaal niet in vinden. Behalve dat beide films uit Mexico komen denk ik dan. Maar de loop van de film vind ik compleet verschillend. Cidade de Deus kwam dan eerder bij me op. Maar ja, ieder iemand is verschillend van de ander.

Erg sterke uitwerking voor de rest. Totaal niet verwacht. Had dan van tevoren ook totaal niet verwacht dat de film veel rauwer zou uitpakken dan ik dacht. De samenvatting voor de rest ook niet gelezen, ging er redelijk blind in. En wellicht daarom dat de impact groter is.

De genres hier zijn wel wat misleidend. De horror blijft erg beperkt, evenals de fantasy. Wanneer ze wel komen, komen ze telkens samen. Vind inderdaad drama/misdaad een iets passender genre. Alleen zou de poster dan weer de nodige vragen oproepen denk ik zo.

In ieder geval goed in beeld gebracht. De echte gruwelen blijven wel uit beeld, maar de film gaat er voor de rest niet al te veel op in. Soms een plotse uitbarsting van geweld, regelmatig op de achtergrond. Die komen wel goed binnen. De keiharde geweren die klinken zorgen ervoor dat de kijker net zo schrikt als de kinderen.

Ook een leuk, visueel stijltje. Die bewegende muurtekeningen waren een gave vondst. Maar ook dat levende knuffeltijgertje was erg leuk. Opvallend verzorgt ook op het gebied van horror. Sterke make-up en belichting. Het zorgt voor een sterke, duistere sfeer. Al zijn de scenes wel redelijk beperkt en nooit doodeng. Ook niet erg nodig voor een film zoals deze.

Ook regelmatig hard. Laat je niet misleiden door de 12+ van de film, want deze kwam een stuk harder binnen dan andere dramafilms. Voelde me na afloop wel rot. Maar een hele sterke impact had het ook niet. Deze film zal me niet heel lang bijblijven moet ik zeggen.

Acteerwerk is goed. De kinderen zijn enthousiast. De bendeleden missen wel wat dreiging. Voor de rest zijn er soms intense scenes met veel spanning en interessant om te volgen hoe het leven voor zo'n kind daar is. De band tussen de kinderen had wel wat meer uitdieping mogen hebben.

Sterke film. Niet echt een horrorfilm. Meer een dramafilm met milde horror/fantasy trekjes.

Wellicht dat de verkeerde verwachtingen hebben bijgedragen aan de uiteindelijke teleurstelling, maar regisseur Roel Reiné is duidelijk geen dramaliefhebber. Spijtig genoeg is er nogal wat drama te bekennen in De Vuurlinie, die tussendoor wordt onderbroken met wat oorlogsgeweld. De flashbacks van Afghanistan zien er voor Nederlandse standaarden behoorlijk grootschalig en spectaculair uit, maar sluiten amper aan op de rechtzaak. Uiteraard op inhoudelijk vlak wel, maar de twee verhaallijnen zijn zo verschillend van elkaar dat ze op filmisch vlak eigenlijk niet samengaan. Je wisselt tenslotte veel bombast af met ingetogen relatieontwikkeling en die combinatie vraagt veel van je concentratie. Tel daar het bijzonder onovertuigende acteerwerk (de erbarmelijke dialogen zijn daar deels verantwoordelijk voor) en de belabberd doorgedreven muziekkeuze bij op en je hebt een behoorlijk saaie middag voor je kiezen. Niettemin durft Reiné om af en toe lekker los te gaan en daar wint de film veel kracht mee, maar ik kan niet in het enthousiasme meegaan van mijn medegebruikers.

Herzien.

Ook mijn vorige recensie even doorgelezen, maar zoals wel vaker vond ik die bedenkelijk. Niet dat ik momenteel betere recensies schrijf, maar toen keek ik toch echt anders naar films. Nu ik weer een andere kijk heb op horrorfilms wist The VVitch weer wat beter te smaken. Toch is het niet meer geworden dan een 3,0*.

In mijn vorige recensie schreef ik dat ik geen sfeer voelde, maar daar zat ik dus verkeerd in. Die sfeer breekt namelijk tijdens het eerste halfuur goed door en de scenes in het bos zijn sterk. Eggers lijkt gepassioneerd te werk zijn gegaan en doet veel juist in het eerste halfuur. De soundtrack is creepy, de beelden zijn sfeervol en de nachtelijke scenes zijn spannend.

Zo scoort de film al gelijk een aantal punten. Een ander voordeel was dat ik deze keer ondertiteling tot m'n beschikking had, waardoor ik nu veel meer kon verstaan. Acteerwerk vond ik niettemin toen al goed, en nu nog steeds. Ineson en Taylor-Joy stelen beiden de show. Sterke prestaties in toch wel moeilijke rollen, daarvoor verdient de cast wel een applausje.

Jammer alleen dat Eggers die sfeer niet echt vast kan houden. Naarmate de film vordert speelt de film zich steeds minder af in het donker of in het bos, waar toch wel de meest spannende scenes vandaan kwamen. De soundtrack wordt wat meer naar de achtergrond gedrongen en het verhaal zelf + de escalerende situatie krijgen meer focus, maar daarmee gaat een deel van de sfeer helaas verloren.

Naarmate we ook naar de finale treden beginnen de eerste taaie momentjes door te komen en alhoewel de film zich sterk verpakt tijdens de allerlaatste sequentie glijdt het daarvoor toch te ver af in traagheid. Eerst had de film wat sfeer in diens voordeel, maar als die wat minder doorbreekt dan krijg je het toch wel lastig. Verder was ik ook geen fan van het theatrale acteerwerk van de kinderen en die twee snotapen haalden het bloed onder m'n nagels vandaan. Misschien wel de bedoeling, maar ik kan niet verhullen dat het meer irritatie dan frustratie opriep.

Het is geen slechte film en verdient niet langer een 2,0*, maar na het eerste halfuur vond ik de film toch in een dalende lijn afglijden. De sterke sfeer begint steeds meer te verdwijnen en na een tijdje heeft de film gewoon niet echt iets meer om te intrigeren. Dat neemt niet de duidelijk voelbare passie voor het project weg, en het eerste halfuur was sterk. Verder een ruime 3,0*, maar net niet genoeg om er een 3,5* van te maken.