Meningen

Fantastisch om alle personages uit Trainspotting weer terug te zien. Iedereen zit weer geweldig in zijn rol en vanaf de eerste seconde voelt het aan als thuiskomen. Ook de visuele schwung is allerminst verloren gegaan. Het ziet er allemaal fantastisch kleurrijk uit, Boyle weet goed de Trainspotting 'feel' uit het eerste deel over te brengen en maakt er echt weer een visueel feestje van.

Toch kan de film als geheel niet tippen aan het eerste deel. De écht geniale momenten ontbreken hier gewoon een beetje. Er zitten zeker wat memorabele scenes in (zangscene, het heroïne spuiten), maar weinig die echt op het niveau zijn van bijvoorbeeld de babytrip, de toilet-scene, of de eindmonoloog uit het origineel. Ook is het af en toe iets teveel een typisch 'vervolg' in plaats van een echt nieuwe film. Er wordt wel érg veel ingezet op het terugblikken/refereren naar het eerste deel. Soms op een best leuke manier, maar het was fijner geweest als de film zélf ook de geweldige scenes had ipv steeds aan die uit het eerste deel te verwijzen. Zodoende zakt de film soms inderdaad een beetje weg in nostalgie. Heerlijke nostalgie, dat wel, maar er had meer ingezeten dan dat.

Neemt verder niet weg dat ik wel degelijk genoten heb. De personages en hun onderlinge chemie blijven geweldig, Boyle's visuele stijl indrukwekkend, en ook de soundtrack was bij momenten weer genieten. Lekker gevarieerd ook, van Brian Eno tot Young Fathers. Wel jammer dat Born Slippy nooit helemaal tot uiting komt in de film, was nu nét één van de dingen die ik best terug had willen zien.

3,5*. Qua sfeer en feel weinig tot niks aan te merken, maar Boyle flirt wat teveel met het eerste deel, daar waar ik eigenlijk gehoopt had dat de film zélf wat identiteitsvoller zou zijn.

Driekwartier heerlijk geschifte stop-motion gekte. Al vond ik in tegenstelling tot mijn bovenbuurman juist het begin (pakweg eerste kwartier) het beste. Zonder schroom wordt er meteen een bak weirdness uitgekotst over de kijker, bij vlagen hallucinant en nachtmerrie-achtig. Het tweede gedeelte is iets rustiger maar nog steeds bijzonder leuk, gek en vooral erg creatief.

Zeer weird, zeer geweldig. 4*.

Ik zag dat ik nog geen recensie geplaatst had, bij wat ik wil omschrijven als één van de slechtste films die ik zoal gezien heb in mijn leven. Bij deze .

Hoe dit stuk troep aan zijn hoge gemiddelde komt is mij echt een compleet raadsel. Elke keer wanneer je denkt dat de film niet nóg Amerikaanser kan worden, doet Morel er nog een schepje bovenop. Spannend? Nee hoor, niet voor diegene die weleens vaker een actiefilmpje gezien hebben, en van te voren ook wel weten dat superpapa Neeson zijn té naïeve dochtertje toch wel uit de klauwen van de gemene, bebaarde balkanboefjes bevrijd... in z'n uppie natuurlijk! Uiteraard resulteert dat op het einde in een gezellige knuffelpartij, waarin iedereen dolblij is, alleen lijken ze totaal te vergeten dat die vriendin van die dochter gewoon de pijp uit is gegaan. Dat is best wel een beetje stompzinnig als je er over nadenkt, alleen is nadenken volgens mij wel het laatste wat Morel deed toen hij deze film maakte.

Actiescenés stellen ook weinig voor. Jammer, want dat is nou juist hetgeen wat deze film nog enigszins had kunnen redden. Neeson bakt er alleen niet veel van. Als acteur vind ik hem al weinig overtuigend, maar als ''actieheld'' is het mogelijk een nog grotere stumper. Zelfs een Steven Seagal met overgewicht lijkt zowaar een dynamische vechtersbaas, als je het vergelijkt met het gestuntel van Neeson.

Nee, hoe vaak ze deze ook op TV uitzenden, het blijft een compleet flutfilmpje. Zelfs voor een actiefilm vreselijk saai, behalve wanneer je zo nu en dan even kunt gniffelen om de domheid van bepaalde scenés. Huppa, 0,5*.

Meestal ben ik wel te porren voor dit soort anthologieën, maar man wat een saaie verzameling kinderachtige flauwigheid. De verhaaltjes volgen stuk voor stuk louter de geijkte paden, en weten nergens ook maar een beetje te verrassen of indruk te maken. Daarnaast is de humor - als je het zo mag noemen - van zo'n dubieus laag niveau dat het al gauw tot een stierlijk vervelende bedoening ontaard. Spannend of eng is het natuurlijk al helemaal niet; het meest angstaanjagende waren nog de acteerprestaties.

1,0* voor deze collage aan puberale apekool.

Vond het beter dan verwacht. De meeste personages waren inderdaad weinig sympathiek en zorgde ervoor dat bij sommige scenes irritatie de overhand nam. Maar soms was het aapjes kijken ook juist wel vermakelijk, zoals tijdens de Donut Time scene waarin het hele kansloze clubje bijeenkomt om tot een waar kippenhok te ontaarden.

Visueel lang niet altijd even geslaagd te noemen en soms zelfs behoorlijk goedkoop, maar daartegenover staat een best aardige soundtrack. Af en toe wat random en te vluchtig om echt sfeerverhogend te werken, maar een paar indrukwekkende momenten mogen toch niet ongenoemd blijven. Vooral het ambient nummer dat richting het einde intrede doet creëert ineens een heel andere sfeer en zorgt ervoor dat bepaalde momenten toch indruk maken.

Al bij al een aardig origineel filmpje dat geregeld steken laat vallen, maar vlot wegkeek en soms toch wel positieve impressies achterliet. 3*.

Bijzondere ervaring. Visueel echt geweldig, maar dat kan ook niet anders met Dacosse als cinematograaf. Wat mij betreft echt wel de creme de la creme der cinematografen in het huidige filmlandschap, samen met Debie dan misschien.

Moet wel zeggen dat ik niet alles even goed vond werken. Zeker richting het einde zitten er wat teveel zoetsappige musical-stukken in die de flow van de film een beetje onderuit halen. In kwaliteit soms een beetje inconsistent dus, maar gelukkig zijn de scenes die wél goed zijn ook écht geniaal, waardoor het steeds weer snel vergeten is. De hele aankomst bij de ''Land of cards'' is een geweldig staaltje cinema bijvoorbeeld, lekker hyperactieve editing en gewoon heerlijk in-your-face allemaal. Verder inderdaad een totaal unieke film die met weinig te vergelijken valt. 4*

Had ik ook een veel beter einde gevonden. Ook één van de betere scenes van de film (shootout).

Hoewel wel beter dan ik verwacht had, zullen dit soort films gewoon nooit m'n ding worden denk ik. Om positief te beginnen moet ik zeggen dat ik De Niro wel vrij goed uit kon staan dit keer. Meestal maar een irritant acteur imo, maar hier vond ik hem zo nu en dan wel geinig. Kan ook te maken hebben met dat hij hier gewoon veel jonger is, en daarom toch anders overkomt. Stuk leukere rol in ieder geval dan al die ''stoere'' maffia personagetjes die hij vaak vertolkt.

Waar ik me wel aan geërgerd heb is die afschuwelijke soundtrack die ook nog eens op de meeste idiote momenten ingezet werd. Ik vind die hele 70s sfeer al niet zo geweldig, maar door dit soort melig gedoe word het des te ergerlijker. Verder kon ik me maar weinig vinden in dat hele ''eenzaamheids'' thema wat zo geweldig verwerkt zou zijn in deze film. Vond bijvoorbeeld dat hele monoloogje van Travis maar wat geforceerd overkomen en vond ik voor de rest maar weinig terug van die ''vervreemding'' in z'n personage. Misschien had het gewoon wel te maken met dat ik niet echt in de sfeer gezogen kon worden of zoiets, maar het had in ieder geval een stuk ingetogener gekund allemaal als het de bedoeling was om van Travis een echt karakter te maken, en volgens mij was dat het.

Al bij al wel beter dan ik verwacht had. 2,5/3,0*

Lollige film. Vooral het eerste en het laatste verhaal zijn de moeite waard, het middenstuk is wat saaiig en moddert veel te lang aan. Hoop geniale ideeën gezien verder, al sprak de vorm waarin die gegoten werden me niet altijd aan. Best leuk camerawerk, maar voor de rest een beetje te klassiek en de boerse esthetiek ligt me totaal niet. Enfin, paar keer goed kunnen lachen en aan Pálfi's ideeënbus heeft het niet gelegen, maar ergens had hier een nog wel wat betere film ingezeten, die alle weirdness wat meer eer aan zou doen. Kleine 3*.

Op momenten best sfeervol. Jammer genoeg manifesteert het nogal afgezaagde Stockholm syndroom zich zodanig dat het soms de sfeer in de weg staat, maar de film kent zeker z'n scenes. In ieder geval een paar trappen hoger dan het gros van de Nederlandse films.

Maassen heeft de perfecte uitstraling voor een rol als deze, al voelt zijn delivery van de dialogen dikwijls wat knullig aan. Verder een verdienstelijke prestatie, vooral ook de manier waarop hij tijdens het unheimische slotakkoord onverwacht toch nog een soort eng auratje over zich heen krijgt.

De stijl van de film - zowel op visueel als op auditief vlak - had verder doorgevoerd mogen worden, naar mijn smaak blijft de hand wat teveel op de rem. Alhoewel ik de pogingen zonder meer kon waarderen.

3,0* kleine sterren.

Vond het bijzonder intrigerend. Doet inderdaad wat denken aan een Roy Andersson, maar dan toch net anders. Nog minimalistischer, gespeend van enige dialoog, en slechts bestaand uit 10 statische shots. Wat vooral knap is aan de film is dat de meeste tableau vivants iets mysterieus, bijna onheilspellends over zich hebben, ondanks dat ze vaak niet zoveel meer doen dan wat basale handelingen vastleggen. Alsof er iets niet helemaal klopt, maar je kunt er lastig je vinger opleggen.

De shots zelf zijn vaak ook mooi en erg sprekend. Wat de film wellicht nog had kunnen versterken was wat meer muzikale begeleiding, want de spaarzame drones die gebruikt werden wisten in combinatie met de omgevingsgeluiden een sterke sfeer te scheppen. Persoonlijke favorieten waren verder het filmpje met het luchtkussen, die met de stenen, en de dans-scene op het einde. Kortom: wederom een geweldige Fliegauf. Minimalisme op zijn best. Kleine 4*.

Degelijke film, maar te vluchtig en te steriel geregistreerd om echt emotie los te wringen bij me. Eigenlijk heb ik - naast het meer dan aardige acteerwerk - weinig positiefs aangaande deze film te melden. Het keek gewoon erg snel weg, meer niet, voor de rest liet het me best koud eigenlijk. Einde was dan nog wel mooi, maar that's it; geen uitschieters verder.

Gewoon redelijk dus, meer niet. Op basis van deze film voel ik nou ook niet bepaald de urgente drang om de rest van Ozon's oeuvre eens door te spitten, maar soit. Kan hier nog net een 2,5* aan kwijt.

Sterke giallo weer van grootmeester Argento. Begint zich echt tot één van m'n favoriete regisseurs te ontpoppen.

Zoals alom bekend, heeft Argento van goed acteerwerk niet al teveel kaas gegeten, al moet ik eerlijk zeggen dat het me hier nog wel meeviel. Het waren vooral de dubs die me hier en daar de wenkbrauwen deden fronsen. Wederom niet erg allemaal, aangezien het ondergeschikt is aan de stijl. Liefhebbers van Argento zullen dit beamen.

Want hoewel het niet het beste werk van hem is, zijn sommige scenes weer om door een ringetje te halen. Lekker veel moorden ook dit keer, waardoor je niet de tijd krijgt je te vervelen. Favoriete scenes zijn onder andere de achtervolging door de hond, de dubbele moordscene, inclusief gaaf camerashot op dat huis, en de beste scene, namelijk de arm-afhak scene. Visueel is het qua kleurgebruik jammer genoeg wel wat pips, zeker in vergelijking met films als Suspiria en Inferno. Desalniettemin genoeg te genieten.

Verder heb ik wel een boontje voor de typische Goblin-sound, al moet het je wel echt liggen. Mijns inziens erg sfeerbevorderend en apart. Volgende keer weer een ander filmpje uit Argento's oeuvre, ben namelijk benieuwd of zijn (nog) wat oudere films me ook zo kunnen bekoren. Ruime 3,5*.

Eén van de meest geschifte films die ik in tijden zag. Ik zie dat de reacties/cijfers nogal verdeeld zijn (en dan bedoel ik niet per se hier), maar ik vond het toch bijzonder fascinerend. Audiovisueel vooral geweldig. Aanvankelijk is het allemaal nog enigszins lineair, maar al gauw ontaard de film in een manische nachtmerrie die pas stopt zodra de eindcredits het scherm sieren. Niet alles werkt even goed, soms werd het bijna wat kluchtig, maar veel tijd om er bij stil te staan is er toch niet. Denk aan een soort kruising tussen Gaspar Noé (audiovisuele stijl) en Jodorowsky (het hoge wtf-gehalte). 4*, dik.

Exact wat je kan verwachten van Nolan. De man die steevast zo geil lijkt te zijn van zijn eigen vermogen om ''complexe'' verhalen te vertellen dat ook hier weer minstens de helft van alle dialoog plot expositie is. Dat terwijl de personages van bordkarton zijn en de cinematografie aan de brave, saaiige kant is.

Toch kon ik dit wel iets beter waarderen dan sommige andere pogingen van de man. Het hele geïnverteerde entropie gegeven levert soms wel wat aparte beelden en gave actiescènes op. Verder vlot het ook nog best lekker voorbij voor een film van 2,5 uur. Had dan ook beter gewerkt als simpele actiefilm denk ik, maar zoals steeds doen Nolan's eigen pretenties hem een beetje de das om. 2,5*

Inderdaad een herhalingsoefening van Judgement Day, maar al bij al best vermakelijk. Voornamelijk door de toch wel leuke badguy. Een Robert Patrick is het niet nee, maar die hele shapeshifter gave blijft wel tof en is mede dankzij aardige sfx verantwoordelijk voor een aantal leuke kills. Verder volgt het exact het bekende Terminator stramien, inclusief Arnold en Sarah die op hun oude dag wat obligaat komen opdraven. Onelinertje hier en daar, beetje comic relief, dat werk. Dat hele gedoe met z'n gezinnetje was er ook echt teveel aan trouwens..

Qua mindless actie best te doen, maar de Terminator koek begint toch echt wel op te raken. Tijd voor een regisseur die de reeks wat nieuw leven inblaast, al betwijfel ik of dat nog gaat gebeuren. 2,5*.

Sterk eerste halfuur, matig laatste halfuur. Geen idee waarom Abbou het nodig vond om out of the blue die detective te introduceren. Niet dat het meteen rampzalig werd of zo, het werd nog best sfeervol gebracht allemaal, maar de film had gewoonweg beter bij de kern kunnen blijven. Kwam nogal inspiratieloos over. Zeker na een nijpend sterk eerste halfuur, dat dankzij de ruwheid en het beklemmende sounddesign best indrukwekkend is. Jammer dus dat het hoe langer hoe meer de mist inging. Kleine 3*.

Redelijk sfeervol filmpje, dat helaas ontaard in een flauwe whodunnit.

Concept van de film is op zich vermakelijk, maar thans niet enorm origineel meer. Doet soms wat denken aan iets als 8MM, al is deze film gelukkig niet overgoten met zo'n vettig Hollywood-sausje. Waarvoor in ieder geval al hulde.

Verder sluit ik me vooral aan bij de kritieken die de film veelal over zich heen krijgt. Qua sfeer zit het niet verkeerd, luguber concept, aardig soundtrackje en visueel net boeiend genoeg. Helaas krijg je voor je het weet de ene geforceerde plotwending na de ander om je oren geslingerd, wat het bij wijlen een nogal vervelende kijkervaring maakt. Derhalve dutte ik wat in tijdens het kijken, zo nu en dan veerde ik wat op bij een leukere scene, om vervolgens weer flink te oogrollen bij het povere einde.

Amenábar zorgt dus voor een aardig sfeertje, dat het jammer genoeg niet weet te winnen van het lamlendige plotverloop en de opzichtige clichés. En omdat het quasi-spannende speurtochtje dan ook nog eens een goeie twee uur moet duren, snak je op het gegeven ogenblik toch naar de eindcredits. Jammer, had meer verwacht. Deze mag stof gaan vergaren in de DVD-kast. Krappe 2,5*, en dan ben ik nog gul.

Aardig, maar wel een beetje een tegenvaller.

Film is ongetwijfeld apart, en de typische montage en visuele stijl ligt mij ook zeker wel. Alleen op het gegeven moment had ik het gewoon wel gezien allemaal, na de zoveelste metalen pielemuis en dergelijke taferelen. De film begint zo ongeveer even intens als dat hij eindigt, waardoor het toch wel een beetje gaat vervelen op het gegeven moment, wat zeker voor een film die slechts 67 minuten duurt, toch best een minpunt is lijkt me. Ik hou er meer van als een film echt naar een climax toewerkt, of in ieder geval niet gedurende de hele film hetzelfde is (paar uitzonderingen misschien). Na een tijdje raakte ik gewoon niet echt meer onder de indruk van wat me getoond werd en was het nog weinig verrassend allemaal.

Toch wel 3,0*, omdat ik de eigenzinnigheid en gedurfdheid van de film zeker wel waardeer, en er wel wat leuke scenes in zaten.

In tegenstelling tot de meeste ''horror-klassiekers'' (Nightmare, Halloween etc.) bevalt deze me dan weer wel.

Het acteerwerk is vrij stompzinnig en zo ook het plot, alleen toch heeft de film wel iets. Een soort documenatire-achtig sfeertje wat de film erg toen goede komt en in zekere zin zelfs wat realisme toevoegt. De (lelijke) beelden in de film, het camerawerk en het veelal ontbreken van de soundtrack zou je normaal gesproken misschien zien als negatief, in deze film spreekt het eerder juist in zijn voordeel wat mij betreft.

Die ene scene bijvoorbeeld, waarin leatherface zn eerste slachtoffer neerslaat met een hamer. Geen echte spanningsopbouw in de vorm van muziek, geen liters bloed die in de rondte vliegen, geen overdreven dramatiek of geschreeuw, maar gewoon heerlijk stug en realistisch in beeld gebracht.Vond het zeker wel wat hebben.

Verder zijn Leatherface en zijn hillbilly familie een lekker geflipt groepje en gaat Leatherface gelukkig niet dood op een of andere knullige manier zoals wel vaker in dit soort slashers. Genoeg voor een kleine 4*.

Hé bah. Dit zag er op papier wel interessant uit, maar het resultaat is een soort poor man's Doremus met wat mislukte Lynchiaanse allures. Er wordt nog wel gepoogd iets van een mysterieuze sfeer neer te zetten, maar buiten een spaarzaam moment (scene bij de ruïnes bijv) oogt het visueel véél te goedkoop en is de soundtrack te random. Acteerwerk kon ook echt niet door de beugel, en aangezien de film duidelijk ook niet plotgericht is blijft er eigenlijk weinig over. Blijkt ondanks de korte speelduur dan toch nog een aardige zit te zijn.

Weinig soeps dus. Soms wil zo'n gokje nog weleens positief uitpakken, maar dit huis, tuin en keuken indie-projectje is er één om snel te vergeten. 1*.

Interessante mislukking. Aan potentie geen gebrek, maar helaas stevent dit matige allegaartje al gauw af op een wat armtierige bedoening. De film tracht van een hoop walletjes te eten maar excelleert eigenlijk nergens. De wisselwerking tussen horror, mysterie, fantasy en soms een scheutje humor moet kennelijk voor de variatie zorgen, maar het wil er allemaal niet zo lekker uitkomen. Mede dankzij acteurs van b-garnituur en een hoop opzichtige CGI.

Het sfeertje is daarentegen soms best genietbaar. Hoewel uiteindelijk niet sterk genoeg, passeren er zo nu en dan wat fraaie plaatjes en aardige vondsten de revue. Typisch zo'n film waarin originele elementen hand in hand gaan met jammerlijk amateurisme. Kleine 2*.

Geinig.

Vooral het eerste halfuur is lekker cynisch. Klein beetje jammer dat de film de cynische intonatie op het gegeven moment iets loslaat, maar gelukkig is ook dat gedeelte van de film gewoon erg vermakelijk.

Aantal zeer lollige grapjes, en veel leuke details. Vooral die modsquad was er leuk bedacht. Acteurs doen het stuk voor stuk ook naar behoren, voornamelijk dan de hoofdpersoon, en Macy, die een erg komische rol neerzet. Verder een fris en vlot filmpje, leuk uitgewerkt, en garant voor een avondje filmvermaak. Had inderdaad wat meer all the way gemogen, maar niettemin erg amusant allemaal. Kleine 3,5*.

Mist wat pit. Enkele interessante ideeën, maar met uitzondering van twee shorts is het allemaal maar matigjes en vooral braaf uitgewerkt. Van een film met zo'n titel liggen de verwachtingen toch net wat hoger.

Richard Stanley mag deze anthology aftrappen en doet dat met hilarische onkunde. Twee tortelduifjes die geterroriseerd worden door een monstrueus kikker creatuur klinkt op papier al niet al te geweldig, maar de uitwerking tart echt alle verbeelding. Smakeloos en flauw filmpje dat wel leek weggelopen uit de jaren 70'. Om nog maar te zwijgen over het acteerwerk. 0,5*.

Tweede filmpje is wel iets beter (was ook niet zo moeilijk), maar wil na een aardige opbouw nooit echt van de grond komen. De climax op het einde voelt er niet aan als één en het acteerwerk is opnieuw bijzonder bedroevend. En net zoals het eerste filmpje is het een overstatement om het überhaupt 'bizar' te noemen. 1,5*.

De notoire Savini neemt de derde short voor zijn rekening, maar weet ook absoluut niet te overtuigen. Doet het concept van de film als geheel misschien wat meer eer aan dan de vorige twee, maar blijft helaas teveel hangen in b-sferen. Wat humor hier en daar en bij wijlen sappige gore weten het enigszins op te leuken, maar daarmee is het meeste wel gezegd. Liet geen enkele impact achter en kwam over als een armoedig in elkaar geflanst hobbyprojectje. Hiermee de derde mispeer op rij, waardoor de film als geheel nogal moeizaam van start gaat. 1,5*.

Short van Buck is de eerste die het teletubbie-niveau weet te ontstijgen. Waarschijnlijk wel degene die het minst met 'bizar' van doen heeft, maar tot dusver de enige die daadwerkelijk wat cinema poogt neer te zetten. Erg sfeervol vooral. Een continu aanwezige soundtrack en enkele fraaie slo-mo beelden maken hier een best hypnotiserend filmpje van. Goed. 3,5*.

Wat volgt is een short genaamd Vision Stains, geregisseerd door Karim Hussain; een regisseur in wiens oeuvre ik me al een tijdje wil verdiepen. Derhalve had ik wel verwachtingen van deze short en was het voor mij zelfs de voornaamste reden om deze film überhaupt te gaan kijken. Die verwachtingen werden gelukkig ingelost. Intrigerend en best wel geweldig bedacht concept, dat hoe langer hoe verontrustender werd. Best wel intens ook dankzij de sterke editing en enkele freaky scenes. Had deze opzet eigenlijk best verwerkt willen zien worden in een langspeelfilm. 4*, met gemak de beste van de hoop.

Laatste short is gelukkig een waardige afsluiter. Niet zozeer shockerend, wel érg bizar en tamelijk maagomkerend. Beetje onduidelijk plotje, maar de vreetscenes zijn behoorlijk smerig en de climax mag er wezen. Ruime 3,5*.

Werd hoe langer hoe leuker dus, maar over het algemeen toch een wat gemiste kans. Mist een beetje aan échte bravoure en sowieso zijn er legio regisseurs die geschikter waren geweest voor dit project. De tussensegmenten vond ik overigens ook een beetje flauw, hadden ze voor mijn part weg mogen laten.

Uiteindelijke score: een krappe 2,5*.

Film die vooral leunt op de inderdaad erg goede acteerprestatie van Day-Lewis. Misschien niet de meeste originele rol, maar wel erg goed geacteerd en draagt de film toch uiteindelijk.

Verder vond ik het om eerlijk te zijn niet meer dan wel aardig. Visueel was het soms best goed, net name de begin scene was erg sfeervol en wat mij betreft een van de hoogtepunten van de film. Goede keus ook om gewoon het eerste kwartier van de film compleet vrij te houden van dialogen. Krijg je toch een beetje dat mysterieuze. Muziek was op sommige momenten geslaagd, op andere momenten killde het de sfeer een beetje (dat klassieke gejengel opeens), maar uiteindelijk wel aardig.

Hoewel Daniel's personage in de tweede helft wel een stuk interessanter werd, en zijn acteerwerk daarmee ook beter, vond ik het uiteindelijk wel het mindere gedeelte van de film. Oogde nogal rommelig en ook het einde vond ik iets teveel van het goede allemaal. Wat trouwens ook het vermelden waard is, is dat ik die Eli een vreselijk irritant personage vond. Misschien dat het juist de bedoeling was, maar heb me in ieder geval mateloos geërgerd.

Zoals ik al zei, film is wel aardig maar word uiteindelijk tot een hoger niveau getild door Daniel-Day Lewis. 3,5* lijkt me genoeg.

Een moedige poging, maar helaas geen echt geslaagde film. Zo eentje die op papier beter klinkt dan dat hij eigenlijk is. Het begint nochtans niet verkeerd met een best creepy openings shot. Hoopte dan ook dat de film daar een beetje op voort zou borduren, maar het gaat al gauw bergafwaarts.

Wat oninteressant drama tussen twee vrienden doet intrede. Beetje mumblecore-achtig, hoop futiele dialoog, matig geacteerd en vooral ook visueel compleet nietszeggend. Allemaal erg functioneel, saai en gespeend van enige creativiteit of durf. Ook een hoop lelijke belichting die het geheel bijna een soort studentenfilm look meegeeft. Nét het tegenovergestelde van wat je zou hopen bij een film als deze. Tussendoor wordt er dan nog gepoogd wat horror neer te zetten, maar de film weet de openingsscene wat dat betreft nooit meer te evenaren.

Jammer want een aparte film is het verder wel. Mysterieus genoeg en hier en daar een spaarzaam lichtpuntje in de vorm van een (potentieel) interessante scene. Maar de regie is gewoon te mak voor een concept als dit en het dramatisch aspect komt totaal niet uit de verf. Kleine 2*.

Sterke slow-burner met een ietwat experimenteel randje. Ik kon het wel smaken. Lijkt op het eerste gezicht misschien wat flauw met het beproefde 'wat is fictie en wat is realiteit?' plotje, maar de film weet zich gelukkig erg goed te onderscheiden van de doorsnee mindfuckfilm. De 'droom' sequences zijn vaak smullen en de soundtrack weet perfect een sfeertje van onbehagen te scheppen tijdens scenes waar er eigenlijk vrij weinig gebeurt. Het verhaal wordt verder behoorlijk ambigu gelaten en aan het einde resteren slechts meer vragen dan aan het begin. Dit gecombineerd met het wat tragere tempo (want zó traag is het nou ook niet) zal niet bij iedereen goed vallen, zoals hier ook al aan het gemiddelde af te lezen is.

Finale had misschien net wat beter gekund en iets meer punch mogen hebben, maar verder best goed. Gelatt weet met weinig middelen veel te creëren en op momenten is de film best creepy. Soort Annihilation meets Without Name, al zijn dat beide mindere films dan deze. 3,5*.

Mooie film, Sorrentino continues to impress.

Aparte film die aan de trage kant is, maar waarbij verveling gelukkig nergens intrede deed. Qua stijl iets gemilderd ten opzichte van een Conseguenze, nochtans valt de hand van Sorrentino wel duidelijk te ontdekken. Toch een regisseur die pertinent een stempel op zijn films weet te drukken, ondanks dat ik er tot nog toe slechts drie van hem gezien heb. Maar juist dat zegt al het nodige.

Wat wederom opvalt is de zwier waarmee de camera bedient wordt. Niet verwonderlijk, aangezien cinematograaf van dienst Bigazzi dat soort hoogstandjes wel vaker uit z'n mouw schud, maar ook hier geeft het de film veel cachet mee. De soundtrack zal ook zeker niet zomaar aan je voorbijgaan. Legio aan verschillende nummers wisselen elkaar af, zeer uiteenlopend, doch telkens passend en tekenend voor de sfeer. Het klopte gewoon, voor mijn gevoel.

Waar mijn euforie omtrent de film dan een heel klein beetje ophoud, is bij de protagonist zelf. Het vingertje valt niet volledig naar Penn te wijzen denk ik, eerder gewoon aan het personage in se. Erg extravagant neergezet, soms neigt het zelfs naar het potsierlijke, waardoor er van sympathie of meeleven slechts sporadisch sprake was. Had persoonlijk een wat minder karikaturaal hoofdpersonage geprefereerd.

Maar desondanks is deze erg in de smaak gevallen. Als geheel pakkend, met schwung vormgegeven, en hier en daar scenes die er nog dat beetje bovenuit steken. Ruime 3,5*, op naar de volgende Sorrentino.

Inderdaad schromelijk overdreven, al is het zeker een sterk filmpje met een heerlijk duister randje. De twee hoofdrolspeelsters doen het fantastisch en vormen een uniek duo. Vooral de droge delivery van Cooke mag er wezen. Zoals hier al vaker gezegd had het uiteraard nog wel een tandje harder gekund allemaal, al steekt de film zoals hij nu is ook makkelijk boven het maaiveld uit.

Het lange shot van de offscreen moord was overigens het hoogtepunt. Heerlijk. Ruime 3,5*.

Eigenlijk weinig toe te voegen aan Drulko's review van een paar pagina's terug. Een vrij typische publiekslieveling die met een formulematige wisselwerking tussen zware dramatiek en 'relativerende' humor nogal makkelijk overkomt. De kijker moet na zo'n zware, serieuze scene natuurlijk wel even gerustgesteld worden met een leuk dwergengrapje (ha-ha). Of Rockwell komt met zijn potsierlijke typetje opdraven om de comic relief te verzorgen. Slechts enkele voorbeelden van de nogal geforceerde, flauwe humor die gedurende de hele film een irritatiefactor blijft. Ben niet bepaald de grootste Coens fan, maar die doen dat dan toch veel beter.

Middelmatige crowdpleaser met een traan en een lach. Een echte allemansvriend die vast hoge ogen zal gooien, maar behalve een sterke McDormand en een verdwaalde goeie grap vond ik er weinig aan. 2*.

Naargeestig filmpje.

Op bepaalde aspecten vind ik Pop Skull juist het 'gehandicapte' broertje ten opzichte van deze Toad Road; de soundtrack is van beter allooi, en het 'afstudeerprojectje' gevoel zit er hier wat minder in. Qua editing en visuele panache is deze prent wel een tandje minder, wat enigszins spijtig te noemen is.

Anyway, voor de personages voelde ik over het algemeen nul affectie. Het zuipt, snuift, spuit en neukt er lustig op los, en helpt zichzelf blindweg naar de filistijnen. Gelukkig richt deze film zijn troeven voornamelijk op de sfeer; die is namelijk wel sterk, en zorgde ervoor dat mijn irritatie nergens overheerste. Visueel groezelig en ijzig, af en toe lijkt het wat Grandrieux allures te hebben (out of focus shots), en de omineuze soundtrack is wellicht nog wel de prominentste troef van de film.

Verder een best interessant verhaaltje, al duurt het misschien nét wat te lang vooraleer de film écht op stoom lijkt te komen. Maar vervelen doet het nimmer. Het abrupte, mysterieuze einde zorgt er op zijn beurt weer voor dat de film toch nog eventjes na zindert.

Het gaspedaal had wat harder ingetrapt mogen worden met betrekking tot de neerwaartse spiraal, maar best een gave film. Voor nu net 3,5*. Inderdaad ietwat wrang van die hoofdrolspeelster, die hierna weldra overleed aan een overdosis.