They Remain (2018)

Dit was voor mij tegen het slaapverwekkende aan, er gebeurd namelijk niets of eigenlijk gebeurde er heel veel maar nergens gebeurde er een activiteit die maar enigszins interessant was. Het zijn vooral repetitieve scènes van Keith (William Jackson Harper) die door het bos zwerft en zijn wild-camera's controleert en conversaties heeft met zijn partner Jessica (Rebecca Henderson) Er zijn dus alleen de bossen die blijkbaar een onaangenaam en schadelijk effect hebben op mensen en wij zien twee mensen (twee wetenschappers) die het effect ervaren. Het budget moet klein geweest zijn maar de narcotische waas die hier een verhaal moet voorstellen, was vooral een strijd om doorheen te komen. Niets over iets wordt ook maar uitgelegd. Geen oorzaken, geen verklaringen voor gedragsveranderingen, niets. Gewoon vervelende mensen die zich onaangenaam gedragen in onaangename omstandigheden. Eerlijk is eerlijk het camerawerk zag er nog aardig verzorgt uit.

Sterke slow-burner met een ietwat experimenteel randje. Ik kon het wel smaken. Lijkt op het eerste gezicht misschien wat flauw met het beproefde 'wat is fictie en wat is realiteit?' plotje, maar de film weet zich gelukkig erg goed te onderscheiden van de doorsnee mindfuckfilm. De 'droom' sequences zijn vaak smullen en de soundtrack weet perfect een sfeertje van onbehagen te scheppen tijdens scenes waar er eigenlijk vrij weinig gebeurt. Het verhaal wordt verder behoorlijk ambigu gelaten en aan het einde resteren slechts meer vragen dan aan het begin. Dit gecombineerd met het wat tragere tempo (want zó traag is het nou ook niet) zal niet bij iedereen goed vallen, zoals hier ook al aan het gemiddelde af te lezen is.

Finale had misschien net wat beter gekund en iets meer punch mogen hebben, maar verder best goed. Gelatt weet met weinig middelen veel te creëren en op momenten is de film best creepy. Soort Annihilation meets Without Name, al zijn dat beide mindere films dan deze. 3,5*.