Meningen

Wat mij betreft echt een flinke upgrade ten opzichte van hun debuutfilm (Francesca nog niet gezien). De stijl was denk ik nog nét wat beter tot zijn recht gekomen binnen een wat abstracter plot, anderzijds heb je Cattet & Forzani al om die niche te vullen. De Onetti's zijn ook nog een stuk trouwer aan het basismateriaal; dit had echt zo een film uit de 70s kunnen zijn, ware het niet voor de wat betere beeldkwaliteit. Wat je er ook van vindt, knap werk is het zeker.

Verder audiovisueel waar vingerlikmateriaal, met als hoogtepunt de scene met de waterpijp en de daaropvolgende seksscene . Leuk ook die hele goochelaars/theater setting, toch net wat anders dan wat je doorgaans ziet in dit soort films.

Heerlijke stijloefening waarbij je het plot slechts moet zien als een kapstok. Al is enige affiniteit met de giallo stijl wel écht een vereiste, voor een avondje horrorvertier kun je beter elders wezen. Kleine 4*.

Bijzondere film. Wel deel ik de mening van Laurensv dat de wat afgezaagde 'blanke westerlingen tegenover de inboorlingen' thematiek dit nou niet direct tot een interessante film bombardeert. Gelukkig doet de vormgeving dat wél. De anders zo kleurrijke jungle gebaad in korrelig zwart-wit geeft de film iets sfeervols en onheilspellends. Voornamelijk de nachtshots zijn vaak prachtig.

Hoogtepunt vond ik echter het laatste kwartier van de film. Die natuurshots onder begeleiding van omineuze dark-ambient zijn echt grandioos, en de daaropvolgende tripscene mag er ook wezen. Puur inhoudelijk kon ik nog niet heel veel met de film, maar wellicht verandert dat bij een tweede kijkbeurt. Want daar nodigt de film zeker tot uit. 3,5*.

Sfeervol en bij momenten subliem vormgegeven. De machtige, wijdse leegheid van de ruimte wordt prachtig neergezet, het lome tempo waar sommigen over klagen past daar juist perfect bij. Jammer genoeg is Ad Astra is zo'n film die onder het mom van concessies naar het grote publiek toe terloops ook een wat zeurderig verhaaltje probeert te vertellen over een man die zijn vader zoekt. Mocht het nou gewoon enkel als kapstok dienen had je mij niet horen klagen, maar het krijgt eigenlijk veel te veel aandacht voor wat het is. Dat deed een film als Gravity dan toch beter, al hebben beide films dan wel weer gemeen dat ze op het einde flink de mist in gaan.

Had dus best nog beter gekund, al zijn sommige stukken dermate visueel indrukwekkend dat de negatieve punten grotendeels overschaduwd worden. 3,5*.

Bij momenten pijnlijk om te zien. Vooral (audio)visueel teleurstellend: de lelijke shots vliegen je echt in sneltempo om de oren. Godard pakt veelvuldig uit met allerlei goedkope filtertjes, maar de enige fascinatie die uit zijn verwoede gestuntel voortkomt is hoe de ene poging nog afzichtelijker kan zijn dan de ander. Het plot - if any - wist me dan ook nog eens geen moment te boeien waardoor de geringe 70 minuten maar stroefjes voorbij tikte.

Ik heb hélemaal niets tegen het concept van een audiovisueel gedicht. Sterker nog, een film als Container behoort tot één van mijn absolute favorieten. Maar dit vond ik gewoon amateuristische bagger in het kwadraat. Zoals al eerder gezegd kwam de film over als een krampachtig probeelsel van een oude man die niet zo met z'n tijd is meegegaan. 1* omdat het ontegenzeggelijk wel uniek is.

Auke Briek verwoord goed hoe ik er ook over denk. Een dappere poging en de goede bedoelingen zijn evident aanwezig, maar de ietwat amateuristische zweem die over de film hangt verhindert de sfeer soms wat. Jammer genoeg zit de film ook opgezadeld met een wat flauw verhaaltje (inclusief voorspelbare clou), waardoor het audiovisueel nooit écht de vrije loop krijgt. Had inderdaad ook op iets abstracters gehoopt, voor een film met een stijl als deze vond ik het wat te rechtlijnig. Acteerwerk kon verder totaal niet, ook geen echte vereiste bij een film als deze, maar Trubiak sloeg bij momenten een werkelijk belachelijk figuur. Soort krampachtige en slechte imitatie van Jack Nance uit Eraserhead.

Tot zover de negativiteit, want Rewucki toont met deze film wel degelijk veel potentieel. Audiovisueel imponeerde voornamelijk de nachtmerrie sequenties, die helaas wel wat kort van duur waren. Enkele fraaie plaatjes ook wel, met name de shots van bovenaf vielen in positieve zin op. De soundtrack is een combinatie van duistere ambient, weirde, vervormde geluiden en onheilspellend gefluister die bij wijlen goed uitpakt om een bevreemdende sfeer neer te zetten.

Jammer genoeg werd die dus niet altijd genoeg doorgetrokken en oogt de film soms wat goedkoop. Toch kan er een kleine 3* vanaf. Daarvoor is het audiovisueel speciaal genoeg, met hier en daar sterke vondsten.

Enigszins verfrissend horrortje.

Al is het maar omdat het vampiergenre toch wat onderbelicht wordt ten opzichte van de karrevracht aan zombiefilms en platvloerse slasherflicks. Dit gaat weliswaar gepaard met het aloude found footage gebeuren, nochtans brengt het regisseursduo wel een beetje leven in de brouwerij. Het plotverloop raden vereist natuurlijk ook geen clairvoyante gaven, maar ach, welke horrorfilm is thans nou nog onvoorspelbaar.

Fijn ook dat het gezapige vriendensfeertje waarmee de film aanvangt al spoedig als sneeuw voor de zon verdwijnt. De film wordt dan ook pas écht interessant zodra compagnon Cliff het loodje heeft gelegd. Het hele first person perspectief vanuit de 'slechterik' is gaaf om te aanschouwen, vakkundig uitgevoerd ook; veel blijk van het kennelijk lage budget wordt er niet gegeven. De vitale rushes door de Italiaanse steden waren fraai, net zoals binnenval van de FBI. Enkel wat jammer dat de slotfase daar een beetje in het niet bij valt; had wat pregnanter mogen eindigen.

Overigens ook nog een klein foutje (lijkt me): onze vampier, Derek, heeft ondanks zijn vampiristisch bestaan wél een spiegelbeeld? Maar soit, dat is verder niet iets waaraan puntenaftrek verbonden is. Kleine 3,5* hiervoor, gaaf filmpje.

Ziekelijk en behoorlijk goor, maar ook erg stijlvol. De soundtrack en cinematografie staan in schril contrast met de zeer onchristelijke taferelen in de film, en dat maakt de film toch uniek. Uiteindelijk blijf ik het allemaal wat te beperkt vinden voor 4*, maar 3,5* kan ik hier zeker aan kwijt. Maar wees gewaarschuwd: not for the faint hearted.

Gemiste kans, het leuke concept ten spijt.

De mozaïekfilm is een (sub)genre dat tegenwoordig inderdaad een beetje oververtegenwoordigd is, toch steekt de core van deze film net iets anders in elkaar. Maar hoewel de film geen volledig in de soep gelopen geval is, kan ik toch van een aardige teleurstelling spreken.

De eerste verhaallijn is ongetwijfeld de beste van de film, wat eigenlijk grotendeels op het conto van Whitaker te schrijven valt. Prachtige vent, geweldig acteur. De verhaallijn op zich is niet zó uitzonderlijk, al mag die laatste scene boven op het dak er wel echt wezen.

Helaas ontstijgt de film voor de rest eigenlijk nergens het niveau van de doorsnee TV-film. Het tweede verhaaltje is al meteen een stuk minder dan de eerste, vooral te danken aan Fraser, die maar weer eens bewijst geen knip voor de neus waard te zijn als acteur. De keuze om hem als een soort halfbakken Terminator door de film te laten slonzen pakt op z'n zachtst gezegd nogal onhandig uit. De overige acteurs en actrices wisten ook bepaald niet te imponeren.

Het derde en vierde verhaaltje gaan op hetzelfde magere allooi verder, waarbij de overduidelijk wanhopige pogingen tot moraal nogal gekunsteld overkomen. Iets teveel ambities van Lee's kant vrees ik, neemt hiermee veel te veel hooi op z'n vork. Wel jammer dus uiteindelijk, aangezien het eerste verhaallijntje (en voornamelijk Whitaker) wat meer deed beloven dan dit matige eindresultaat. 2,0*.

Cidade de Deus on steroids. Heerlijk uitzinnige en compromisloze film. Een resem aan freaky personages, knotsgekke ideeën, zwarte humor (die baby op het einde ), alles met een hoop visuele schwung gebracht. De ranzige, troosteloze en constant met rook doordrenkte sloppenwijk wordt perfect neergezet maar er zijn ook momenten waar er kleurrijker uitgepakt wordt. De stop motion scene is de kers op de taart.

Cinema met ballen en lak aan subtiliteit. Snel meer zien van Khavn. Dikke 4* met kans op verhoging.

Best goed ja, alleen wel wat minder dan Reconstruction.

Wat ik hier vooral miste was het mysterieuze sfeertje, wat bij Reconstruction wel volop aanwezig was. Visueel ziet het er vaak wel prachtig uit gelukkig. Boe heeft duidelijk veel gevoel voor stijl, wat zich uit in diverse mooi belichte shots en leuke visuele foefjes (tekeningen), al viel de soundtrack me wel echt wat tegen. Generic piano deuntjes, nergens echt karakteristiek of bijzonder, waardoor Boe toch niet het onderste uit de kan haalt van zijn sfeerschepping, en da's jammer.

Verder wel gewoon een erg aangename film. Het idee is erg leuk, aantal mooie scenes, perfecte speelduur waardoor er geen verveling optrad, maar echt geïntegreerd werd ik niet als kijker. Daarvoor is de sfeer toch niet consequent genoeg. Kleine 3,5*.

Is volgens mij nog op de Nederlandse iTunes te zien.

Ik kon trouwens ook maar deels in deze film meegaan. Visueel vaak erg mooi, met name de manier waarop sommige scenes geëdit waren deed ook mij een beetje een Upstream Color denken. De soundtrack dan weer iets te generieke piano/ambient naar mijn smaak. Het grootste euvel vond ik echter de hoofdpersonages, welke me maar matig konden boeien. Misschien heeft die schabouwelijke Duitse taal er iets mee te maken (wat je de film zelf natuurlijk niet echt aan kan rekenen).

Verder inderdaad ook eens dat het ongrijpbare karakter van de film helaas na een poosje verwaterd, daar waar een Upstream Color dat de ganse lengte vasthoudt. Laatste halfuur sleept daarom ook een beetje en werd bij wijlen wat repetitief. Maar een bijzondere film is het zeker; sterk concept, visueel sterk, erg boeiend eerste halfuur, daarom nog zeker een kleine 3*.

Intrigerend. Wederom creëert Lanthimos een bizar en ambigu universum, maar neemt de kijker ditmaal nóg minder bij het handje. Geweldig interessant uitgangspunt, dat als zodanig wordt uitgewerkt. Uitermate boeiend in al zijn absurditeit, met zo nu en dan een lekker villein randje (ontslag van Mont Rose). Je moet je een beetje kunnen verplaatsen in het abnormale universum dat Lanthimos creëert, eentje waarin de personages binnen hun eigen obscure logica handelen.

Een film die zeker een tweede kijkbeurt waarborgt, en vermoedelijk nog wel even zal beklijven. Lanthimos' films fascineren gewoon.

De live-action beelden zijn best creepy, de geanimeerde stukken nogal lelijk. Maar best verder een boeiend Lynch experiment, beetje in dezelfde stijl als Grandmother.

Bij momenten een best tof filmpje. Doet wat denken aan een Cronenberg, maar is visueel interessanter. Ondanks dat het hier en daar gedateerd overkwam waren de trip-scenes best genieten. Zal me inderdaad weinig verbazen moest dit een invloedrijke film geweest zijn. Het verhaaltje is wel érg potsierlijk en zit soms wat in de weg, maar de bizarre, surrealistische uitstapjes zorgen ervoor dat er genoeg leuks te beleven valt. De sfx variëren van 'wel aardig' tot 'schabouwelijk slecht', hoewel ook dat juist wel weer een geinig effect had. Al met al een volkomen unieke film, die soms visueel imponeert, soms (al dan niet onbedoeld) hilarisch is, en uiteindelijk vooral vermaakt. Leuk om eens gezien te hebben. Ruime 3*.

Weer een betere Boe, mocht ook wel na de martelgang die Offscreen was.

Al is het wel een stuk conventioneler, plotgewijs voornamelijk. Beetje afgezaagd zou je het zelfs kunnen noemen, het hele mindfuck gebeuren waarin fictie en realiteit in collisie raken. Pakte in Reconstruction pertinent beter uit.

Deze film moet het dan ook vooral hebben van zijn visuele krachtpatserij. Prachtig gefilmd, opvallend hoe hij telkens weer ijverig omspringt met de meest geweldige belichtingen. Een echte virtuoos op dat gebied, zoveel is wel duidelijk na een viertal films van de man gezien te hebben. Albinus's prestatie is tevens solide. Gelukkig een stuk minder ergerlijk dan een tergende Bro uit Offscreen, en veel minder saai dan die lamlendige biljartbal uit Allegro. Aan het kaliber Bonnevie/Kaas kan hij dan net weer niet tippen.

Tegenvallender is echter de soundtrack; waar Boe normaliter veel sfeer en mystiek meegeeft door middel van muziek, klonk de soundtrack hier grotendeels veeleer als iets wat je in zo'n vrijdagavond RTL thrilletje aantreft. Behalve enkele schaarse momentjes wellicht, zoals wanneer de pianomuziek intrede deed.

Maar zeker de moeite waard, al is het maar omwille van de schitterende cinematografie. Voor nu een kleine 3,5*, maar ik voorzie dat dit wellicht een groeiertje is.

Niet slecht. Juist het nogal hysterische karakter is hetgeen wat deze film wat interessanter maakt dan zijn soortgenoten. Zeker het laatste kwartier werkt dankzij het constante gegil en gekrijs best bedwelmend. Zou me ook niet verbazen als een Zulawski of Fukui deze film ooit gezien heeft. Jammer genoeg zitten er ook wat saaiere stukken in, met name alle religieuze poeha wist niet altijd even sterk te boeien. Maar verder één van de interessantere horrors uit de 70s. 3*.

Leuk.

Soort perverse variant op Hans en Grietje, zoals reeds gezegd. Lekker ongrijpbare personages, aangenaam sfeertje, en wat licht absurdistische momentjes. Wel grappig hoe de verhoudingen tussen de personages toch continu lijken te schommelen; de film laat niet snel in z'n kaarten kijken. De jongen die uiteindelijk toch enige affectie bleek te hebben met de lascieve kluizenaar, bijvoorbeeld.

Alleen excelleren doet het nergens, op geen enkel facet. Consistente film die simpelweg nergens piekt, maar wel een aangenaam filmavondje op wist te leveren. 3,0*.

Ook m'n tweede Carax beviel me wel.

Redelijk touchant relaas van twee marginalen, waartussen - aan de onderkant van de samenleving - zich een romance begint te manifesteren. De twee tortelduifjes hebben in feite niks te verliezen, behalve elkander. Een enigszins merkwaardige relatie, doch aangrijpend, tot op zekere hoogte althans. Want hoewel ik er op zich graag 4* aan kwijt gewild had, stak de (té) forse speelduur daar net een stokje voor. Tegen het einde aan werden er voor mijn gevoel ook iets teveel gebeurtenissen in een té klein tijdsbestek gepropt.

Maar voor de rest mag deze film er zeker wezen. Initieel vond ik de personages maar een stel vreemde snijbonen, maar gaandeweg verkregen ze mijn compassie wel. Uitmuntend acteerwerk ook: Lavant bewees voor mij z'n kunnen al in Holy Motors, en het quirky personage van Binoche is ook met verve neergezet. De rest deed het ook naar behoren; geen dissonanten, maar uiteraard staan ze slechts in de schaduw van de twee hoofdrollen.

En ook op visueel gebied waarborgt de film kwaliteit, voornamelijk het eerste uur dan. Paar lekker extravagante scenes (dronken + vuurwerk), waarbij de welhaast surreële cameravoering erg sfeerversterkend werkt. De soundtrack was dan net wat minder mijn 'kopje thee', maar stoorde geenszins.

Al bij al knaagt het wat dat de film in de slotfase wat haperde, maar toch is Les Amants du Pont-Neuf een film die me wel degelijk wat deed. Vooralsnog hou ik het op een 3,5*.

Leuk, al had er een stuk meer ingezeten.

Overduidelijk bedoeld als een soort ode aan de Giallo. Een genre waar ik best van kan genieten, en hoewel Amer aardig wat dingen goed doet, kan het absoluut niet tippen aan bijvoorbeeld een Argento.

Vooral visueel viel het me wat tegen. Buiten een paar mooiere momenten, waren veel scenes niet meer dan een pikkedonker kamertje, waarbij enkele objecten of personen slechts belicht werden door een bepaald kleurenfiltertje. Niet echt wat je noemt ''mooi'', vooral nogal gemakzuchtig ook. Lichtjaren verwijderd van een pak 'm beet Suspiria op dat gebied, terwijl deze film zo'n 30 jaar recentelijker is.

Wel leuk waren een aantal typische Giallo kenmerken, zoals de zooms, en vooral de velen markante camerastandpunten die gehanteerd werden. De klankband is ook érg sfeervol en mysterieus, maar de soundtrack an sich is vaak wat onnodig lawaaierig en té aanwezig helaas. Jammer, want zodra de film her en der enige sfeer opbouwt, wordt het soms wat teniet gedaan door dit soort elementen.

Wegens mijn voorliefde voor de Giallo kan ik het niet over m'n hart halen lager dan een (kleine) 3,0* te geven, maar had op nog wat beters gehoopt, zeker na Cattet's en Forzani's geweldige bijdrage in de ABC's of Death omnibus. Aantal toffe scenes in dit filmpje, tevens zijn de goede bedoelingen zeker aanwezig, maar helaas ook wat zaken die niet zoveel hout snijden.

Kleine 3,0* dus, maar heb op zich nog wel vertrouwen in het regisseursduo.

Briljante film blijft dit toch.

Zelden zijn er films waar ik zo om kan lachen als American Psycho. Het acteerwerk van Bale is gewoon fe-no-me-naal. Hij is gemaakt voor deze rol, en alles aan zijn acteren (mimiek, stem, maniertjes etc.) klopt gewoon. Elke keer als ik hem zie, ontdek ik weer allerlei andere hilarische, cynische quotes, die me de voorgaande keer nog niet zo opvielen. Favorieten opnoemen is moeilijk, maar onder de leukste momenten horen o.a. de scene met de zwerver, de moord op Paul Allen, en de visitekaartjes scene. Echt helemaal mijn soort humor.

Naast grappig ook nog een dosis scherpe maatschappijkritiek. Wordt misschien niet zoveel aandacht aan besteed als in het boek, al is dat waarschijnlijk juist maar goed ook. De film weet zoals ie nu is gewoon de perfecte balans tussen maatschappijkritiek en (zwarte) komedie te vinden. Wat het einde betreft, het lijkt me nu ook wel duidelijk dat de moorden zich gewoon in het hoofd van Bateman afspeelde, maar eigenlijk is dat hele vraagstuk niet eens zo belangrijk. Het gaat meer om het beeld dat geschetst wordt, van het zelfingenomen, materialistische yuppie-wereldje, waarin mensen nog geen moordenaar zouden herkennen, mocht je het recht in hun gezicht bekennen. De eindmonoloog zelf bezorgt me nog steeds kippenvel.

Naast hilarisch, ook nog eens een ijzersterke film dus. die 4,5* blijven absoluut staan, misschien dat ik hem zelfs toch weer ooit verhoog naar 5,0*. Één van die films die ik keer op keer kan blijven kijken.

Wisselend succes. Enkele érg gave scenes in het eerste halfuur, zoals de hypermontage op de trap en de scene met de potten. Maar bij de scene in de bibliotheek kakt de film echt compleet in en weet Bokanowski zich pas richting het einde moeizaam weer wat te herpakken. Soundtrack vond ik ook niet altijd even goed werken. Wel best aanwezig en dwingend, maar uiteindelijk misschien toch wat te braaf en daarnaast ook niet echt m'n favoriete stijl.

Pieken en dalen dus, maar verder natuurlijk wel een bijzondere film die liefhebbers van experimentele cinema zeker gezien mogen hebben. 3*.

Prachtig gespeeld en prachtig in beeld gebracht, uiteraard. Het is echter het slotakkoord waar de film ietwat onnodig theatraal wordt, en me er nét van wist te weerhouden hier 4* aan toe te kennen. Maar verder een intrigerende, schalkse, en magische film. Eén van Besson's betere.

Origineel werkje. Het 'film in een film' plotje is niet per se iets wat je nooit eerder gezien hebt, maar wordt hier toch op redelijk ingenieuze wijze uitgespeeld. Bijzonder sfeervol ook allemaal, met als absoluut hoogtepunt de hypnose-scene. Lekker hallucinant en manisch. Had eigenlijk nog wel wat meer van zulk soort scenes willen zien, zeker omdat de film in de tweede helft niet altijd even lekker loopt qua tempo. Richting het einde moddert het nét wat te lang aan allemaal, terwijl de film eigenlijk al over zijn climax heen was. Klein smetje op een verder intrigerende en aparte horrorfilm. 3,5*.

Erg mooi. Ambitieus project dat misschien wat teveel hooi op de vork neemt, maar daar deels ook wel z'n charme uit haalt. Met elk van de ideetjes en concepten die langs komen had je zowat een aparte film kunnen vullen. Neem het hele Mima bijvoorbeeld, of de cult die zo halverwege geïntroduceerd wordt.

Zorgt er in ieder geval voor dat de film continu fris aan blijft voelen. De samenleving op het ruimteschip is ook best overtuigend neergezet. Geloofwaardig maar ook sfeervol. Redelijk down to earth zonder al teveel karakter uitdieping of backstory, maar dat vond ik nou net wel een plus. Laatste kwartier slaat de sfeer wat om en wordt het allemaal een stuk grimmiger, met een eindscene die prachtig is in al zijn tristesse.

Soms laat de film zich een beetje verleiden tot het maken van iets te makkelijke keuzes en hoewel het er consistent mooi uitziet had het audiovisueel nog net wat meer mogen spetteren. Met name de soundtrack blijft wat teveel aan de brave en veilige kant. Maar verder best bijzonder. Ruime 3,5*.

Buitengewoon sfeerrijke beelden gaan hand in hand met oorpijnigende orgelherrie. Mijn trommelvliezen werden aardig op de proef gesteld. Al is het niet alleen de muziek an sich, maar evenzeer de continue aanwezigheid ervan waar ik wat dolletjes van werd. Wat meer stiltes hadden deze film ten goede gekomen.

Verder natuurlijk een bijzondere, maar voor mij persoonlijk nogal steriele film. Hermetisch dekt de lading inderdaad ook wel. Visueel is het bij wijlen zwierig genoeg om een indringend sfeertje te creëren, al staat de vrij futiele poging tot verhaal die de film doet dat meermaals in de weg. In combinatie met de steeds repetitiever wordende beeldtaal, en de, zoals gezegd, vreselijke muziek, zorgt het ervoor dat de film halverwege al wat begint te stagneren.

Eigenaardig en bij momenten sfeervol, maar niet genoeg om echt wat bij me los te kweken. 2,5*.

Tweede Allen, tweede keer niks.

Bij deze besluit ik de films van de beste man ook maar te vermeiden, want voor mij zijn ze bepaald niet weggelegd. Waar ik me vooral aan erger, zijn de debiele personages, met als dieptepunt wederom Allen zelf. Sowieso nogal opmerkelijk dat hij vaak zelf de hoofdrol opeist in z'n films. Is die gast zo'n ongelooflijke narcist of zo? Of kon ie gewoon geen betere acteurs vinden die mee wouden spelen in dit gedrocht? Either way, aan irritant acteerwerk geen gebrek.

Verder wordt de film naarmate hij vordert gewoon met de minuut saaier. De eerste pak 'm beet 20 minuten zijn nog wel redelijk door te komen, maar hoe langer het hele zaakje voortkabbelt, hoe meer het aan begint te voelen als een repetitieve, ellenlange soapaflevering. Inclusief oninteressante relatieperikelen uiteraard. Mijn non-interesse voor het hele gewauwel heeft denk ik ook wel wat te maken met het feit dat ik hiervoor Manhattan (ook zo'n onding) zag, waarin de hoofdrollen óók al door Keaton en Allen ingevuld werden. Daarin vond ik ze eigenlijk al vervelend genoeg, maar deze film doet daar nog een schepje bovenop.

Daarnaast heeft de film op audiovisueel gebied ook nul komma nul te bieden. De soundtrack is m'n geheugen alweer ontglipt, visueel is het muf en saaiig, al past dat dan wel weer perfect bij de film..

Ik laat die drek van Allen voorlopig maar voor wat het is dus. Kon hierin 1 leuke scene ontdekken, en dat was degene waarin subs in beeld kwamen tijdens dat gesprek tussen die twee nitwits. Daarvoor een welverdiende 1,0*, voor de rest een nogal vermoeiende film.

Aardig Argento-esque filmpje waarmee Bognacki zijn visitekaartje afgeeft. Hij gaat er (visueel) in ieder geval vol voor met zijn debuut, regelmatig met resultaat, soms ook er compleet naast. De scheidslijn tussen 'erg mooi' en 'schabouwelijk kitscherig' is in ieder geval érg dun. Maar ondanks dat het er soms wat amateuristisch uitzag was het effect er meestal wel. En da's ook wat waard.

Acteerwerk was verder hemeltergend slecht, maar stoorde niet al teveel. De film richt zich duidelijk op het audiovisuele en weet daarin regelmatig sterk en creatief uit de hoek te komen. Hoe dan ook een regisseur om in de gaten te houden, zit zeker potentie in. Ruime 3*.

Mwah, niet verkeerd, maar al die hosanna-recensies kan ik niet zo goed volgen.

Vooral het hele drama is bij vlagen slaapverwekkend, maar ach, wat wil je ook met zo'n suffige tante als hoofdrolspeelster. Op zo'n beetje alle fronten een nogal oninteressant vrouwtje, wat er dus al voor zorgt dat een groot deel van het drama voor mij in het water valt. Daarnaast is de relatie tussen de twee ook nogal voorspelbaar jammer genoeg. Spijtig allemaal, aangezien het hele concept met de twee aardes zich best leent voor een interessante film.

Gelukkig wordt er op audiovisueel gebied zo nu en dan wat leven in de brouwerij gebracht, al is het niet genoeg om écht te imponeren. Geregeld mooi kleurgebruik (voornamelijk blauwtinten) en redelijke ambient, maar had al bij al toch op wat meer gehoopt. In tegenstelling tot de heer boven mij vond ik er weinig echt ''atypische'' zaken in terug. Het abrupte einde is inderdaad wel aardig, al weet het de film na alle saaiheid niet echt naar grotere hoogten te tillen.

Als Cahill voortaan de platgewalste paden laat voor wat het zijn, wat minder grijze muizen weet te casten, en audiovisueel nog wat aparter uit de hoek komt, kan het nog wat worden. Nu is het een film de enkele aardige elementen bevat, maar me over de gehele lijn maar weinig kon boeien. 2,5*.

Lang niet zo goed als Naked, maar dat zou wellicht ook wat teveel gevraagd zijn.

Vooral opvallend (pas m'n tweede Leigh) hoe dit kuise, gezapige drama totaal haaks staat op het troosteloze sfeertje in Naked. Guitige onderonsjes en pietluttige conversaties wisselen elkaar af, dat werk. Tussen de kneuterigheid door sijpelt er gaandeweg ook nog wat awkwardness de film binnen. De manier waarop het gezinnetje de gênante situaties met een phony glimlach tracht te verbloemen zorgt louter voor meer plaatsvervangende schaamte.

Maar het boeide meestal wel enigszins, op de één of andere manier. Ik denk voornamelijk doordat - ofschoon de meeste, burgertruttige personages me niet heel erg aanspraken - het acteerwerk gewoon erg solide is. Vooral de neurotische Mary acteert toch echt wel sterk; bij vlagen irritant, maar tegelijkertijd toch ook tragisch. De rest deed het ook naar behoren, maar daar blijft het dan ook bij. Écht veel compassie kon ik helaas niet opbrengen voor het clubje.

Dan ook weer jammer: het hele oeverloze geneuzel bij de begrafenis. Voegde eigenlijk bitter weinig toe, sleepte ook nogal lang aan, waardoor mijn interesse geleidelijk aan weg ebde. Met de ietwat abrupte slotscène komt de film voorts toch nog aardig tot zijn einde, gelukkig.

Slecht zal ik deze prent niet noemen, maar op emotioneel vlak raakte het me eenvoudigweg geenszins. Heb dan toch veel meer met het bitse, cynische uit een Naked dan met zo'n brave aanpak als hier. Enfin, wel nog een krappe 2,5*; op zich geen kromme tenen werk.

Herzien. Blijft geniaal wat Von Trier hier voorschotelt. Nog steeds wat angstig om zijn oudere werk door te spitten, maar deze film blijft een bedwelmend artistiek hoogstandje. Visueel van uitzonderlijke klasse met enkele zeer beklijvende, verontrustende beelden. Zeker in combinatie met de eerie ambient en dreigende soundscapes weet de film een sfeer van onbehagen neer te zetten. Blijft voor mij ook één van de weinige films die in de buurt komt om écht eng te zijn, al valt de creepiness factor niet zozeer te herleiden uit jumpscares of spanning, maar vooral uit de bevreemdende sfeer en enkele zeer verontrustende momenten. Meest unsettling moment blijft voor mij de scene waarin Dafoe in slo-mo uit het bos loopt en je langzaam die lijken tussen de bomen ziet verschijnen.

Na een klein uur geeft Von Trier nog wat extra gas en wordt de film louter absurder. Gainsbourg is waanzinnig (goed), de symboliek - hoewel er ook genoeg aan de verbeelding overgelaten werd - sterk getroffen en gelukkig verre van opzichtig. Niet voor the faint of heart inderdaad met enkele onsmakelijke uitspattingen, maar absoluut een indrukwekkend werkje mits je een beetje absurditeit kan verdragen. De beste Von Trier die ik al gezien heb. Dikke 4,5* blijven staan.