Meningen

Een film met het hart op de juiste plek, een aanstekelijk enthousiasme en een moordend tempo. Maar ben het wel eens met de kritieken dat de hallucinante scenes wat tam zijn. Zag er soms ook een beetje goedkoop uit met effecten die een iets te hoog Instagramfilter-gehalte hebben. Een film als deze lijkt me ook allesbehalve eenvoudig met een laag budget, zeker als je bedenkt dat dit ook nog eens een debuutfilm is. Het is in ieder geval lovenswaardig dat Klabin er wél vol voor probeert te gaan.

Verre van perfect dus, maar het energieke, dynamische karakter van de film maakt een hoop goed. 3*

Een wat opgewaardeerde tv-film dit. Hoewel nergens tergend is vooral de gehele benadering van het onderwerp aan de flauwe, platte kant. Elke kans om Kevin's psychopathie dubbeldik te accentueren wordt benut, en uiteindelijk wordt hij als een soort clichématig duivelskind afgeschilderd. Iets wat de film duidelijk parten speelt, want écht interessant of verrassend wordt het derhalve nergens.

Vervelen doet het verder niet (eerste halfuur is zelfs redelijk sterk), de meeste acteerprestaties kunnen er mee door, en visueel kent de film zijn momentjes. Maar met een wat interessantere visie op Kevin's personage had hier meer ingezeten. 2,5*.

Wel oké ja. Een film die nét leuk genoeg is om aan een nipte voldoende te raken, maar ook zeker niet verder dan dat komt. Begin is een beetje saaiig, met een te lange opbouw naar een ''twist'' die ruim van te voren al te voorspellen viel. Eens de boel escaleert wordt het vermakelijker, maar echt het onderste uit de kan wordt er niet gehaald helaas. Zowel het torture/kat-en-muis aspect als het wat meer komische element komen niet 100% uit de verf. Meyers had er beter aan gedaan zich met wat meer overgave op één van die twee te storten denk ik. Het rolletje van Knoxville was bijvoorbeeld wel geinig, maar had best wat meer mee gedaan kunnen worden. Potentieel was er dus op zich wel, maar nu is het slechts een redelijk tussendoortje. 2,5*

Was dat me even een lange zit.

De film slaagt in ieder geval wel in één ding. De sfeer in de film word namelijk zeker wel erg realistisch neergezet, alleen is het wel een sfeertje wat mij totaal niet boeide of intrigeerde. Buiten het hele oubollige sfeertje blijft er dan ook niet veel meer over dan een doorsnee gezinsdrama. Wat partnerruzies, wat jankende mensen, wat kinderen die geslagen worden en ga zo maar door. Weinig indrukwekkend allemaal, mede doordat de personages tamelijk oninteressant en kleurloos zijn, en de dialogen slaapverwekkend saai. Mogelijk nog erger, was die tenenkrommende voice-over gedurende de film. Wist me nergens te boeien, en nam uiteindelijk ook niet eens meer de moeite om het hele gebrabbel te volgen.

Enige wat de film nog een klein beetje de moeite waard maakte voor mij waren de zwart-wit beelden, die af en toe voor zeer mooie shots zorgden. Ook hier had echter nog meer uitgehaald kunnen worden, al was het wel zo'n beetje het enige wat mee door de film heen sleepte.

Leuk voor de mensen die van deze setting houden, ik vond het maar een redelijk saai, druilerig dramafilmpje. 1,5*

Lastig geval deze film. Eerst helft had ik echt sterk mijn twijfels. Kelly zet duidelijk in op een trage pacing en laat het verhaal voor wat het is. Niks mis mee, alleen de pogingen om die leegte met sfeer op te vangen weten niet helemaal te overtuigen. De soundtrack mist identiteit en de film weet gewoon niet de juiste toon te pakken te krijgen, waardoor het als geheel soms compleet dood valt. Wat ook niet echt meewerkt is Caleb Landry Jones, een acteur die ik moeilijk uit kan staan en dat is hier niet anders.

Eens dan de derde persoon geïntroduceerd wordt krijgt het geheel wat meer richting en weet de film stilaan toch meer en meer te intrigeren. Abbey Lee doet het namelijk wél goed en het paranoïde sfeertje dat zich manifesteert is boeiend genoeg. Visueel wordt het ook wat beter allemaal en wanneer er richting het einde ook nog wat mysterieuze, sci-fi achtige elementen geïntroduceerd worden had de film me toch redelijk goed vast. Sluitende antwoorden worden niet gegeven, maar dat maakt het des te boeiender. Uiteindelijk dus toch een best aardige, maar ook onevenwichtige film. Kleine 3*.

Aardige slasher.

Welp is geen film die je van je sokken zal blazen omwille van zijn originaliteit, noch van zijn durf. Ook het script verdient geen lauwerkrans; zelfs de flauwe 'twist' viel makkelijk te profeteren. Bij nader inzien snap ik ook niet zo goed waarom sommige horrorliefhebbers hier zó in extase van raken. Govaerts levert weliswaar een redelijk sfeervol en prima te verhapstukken geheel af, maar écht de doorsnee ontstijgen doet het nimmer.

Maar alle 'negativiteit' terzijde geschoven; Welp is op zich zeker een aardige film. Het volgt natuurlijk een klassieke formule, waarin ditmaal scoutingsleiders van bedenkelijk allooi en bijbehorende welpen het slachtvee vormen. Karakatsanis staat weer in voor een handjevol sfeervolle plaatjes, al zat ik doorgaans toch met het idee dat er meer te puren viel uit de fraaie, beboste setting. De soundtrack is het speerpunt van de film: de grommende, sinistere klanken geven de film - voornamelijk dan tegen het einde aan - een hoop sfeer mee.

Passende speelduur ook gelukkig. Amusant, bij vlagen sfeervol horrortje dus, maar kan mijns inziens niet opboksen tegen de grotere jongens uit het genre. Kleine 3,0*.

Magisch.

Jonze heeft me eigenlijk nog nooit teleurgesteld, en na nu al zijn films gezien te hebben kan ik hem wel tot één van mijn favorieten benoemen. Where the Wild Things Are is een uiterst schattige film, die je meesleurt in een magische trip. Lang geleden dat een film mijn nostalgie zo heeft weten te prikkelen. Werkelijk waar een film om bij weg te dromen.

De film zit verder erg knap in elkaar. Visueel is het erg mooi, en de koddige soundtrack sluit perfect aan bij de film. Wat echter het meest opvalt, zijn natuurlijk de monsters, die fantastisch vormgegeven zijn. Bijna niet van echt te onderscheiden. Dat de film niet echt een verhaal volgt zal mij verder een worst wezen, want vervelen was er voor mij absoluut niet bij.

Al bij al een geniale film van Jonze. Eentje die me ontroerde, en dat heb ik niet vaak meer tegenwoordig. 4,5*.

Och, wat een triest hoopje film. Had hier niet veel van verwacht, maar dat het zo'n complete ramp zou worden zag ik niet direct aankomen.

Hoe mensen het hele gedoe met die lessen überhaupt nog serieus kunnen nemen is mij echt een compleet raadsel. Allemaal ontzettend ongeloofwaardig en overdreven, tot het lachwekkende toe. Een soort van halfbakken Full Metal Jacket, met Fletcher als drill-instructor. Het is een conservatorium hoor, geen militair trainingskamp... Typische opgeklopte Hollywood bombast, waarbij elke vorm van subtiliteit volkomen vermeden wordt.

Helaas heeft de film voor de rest ook vrijwel niks om het lijf. Het verloop van de film is natuurlijk al heel snel duidelijk. Rise & Fall, een formuletje wat de creatieve Hollywoodbreinen maar al te graag hanteren, en uiteraard ook in deze film aanwezig is. Cliché tot en met, en alsof dat al niet erg genoeg is wordt er ook nog één of ander afgeraffeld, romantisch sub-plotje in de film verwerkt. Enige positieve wat ik er nog uit kon halen, is dat het niet 2/3 uur duurt, wat vaak wel het geval is bij dit soort films.

Acteerwerk vond ik overigens ook niks. Andrew is gewoon een suf, charismaloos personage, die vooral veel domme acties maakte, waardoor ik me maar moeilijk kon sympathiseren met hem. Verder speelt Simmons gewoon een typetje, en is de rest van de cast onopvallend.

Oscar-nominatie onwaardig.. of juist wel natuurlijk. Tis maar hoe je het bekijkt. Van mij krijgt ie in ieder geval een verdiende 1,0*.

PS: het geluid liep bij ook niet synchroon soms, al was dat misschien de bedoeling, of zo.

Eerste Araki, kan niet zeggen dat het tegenvalt.

Eigenlijk is White Bird in a Blizzard op papier niet zo mijn film, toch werkt het drama hier tot op zekere hoogte wel voor me. Het plot is ogenschijnlijk voorspelbaar, maar dat ligt voornamelijk aan de tendens die de film uitgaat, niet aan de uiteindelijke ontknoping. Die vond ik, in tegenstelling tot velen hier blijkbaar, wel redelijk gevonden. Niet alleen zozeer het moment waarop vader en vriendje met elkaar liggen te friemelen, vooral de scene waarin de ogenschijnlijk gesoigneerde vader toch aan het moorden geslagen bleek te zijn.

Anyway, waar ik het meest over te spreken ben is het (lichtelijk) surrealistische sausje. Dromerige soundtrack en bij wijlen mooi kleurenwerk. Helaas manifesteren deze momenten zich niet met heel veel punch en werden ze wat vlug afgekapt, maar ze zorgen wel voor de nodige alternantie binnen de film. Acteerwerk van Woodley is wel aardig, dat van haar familieleden eveneens. Enkel haar nogal flamboyante vrienden dissoneerde.

Echt heel apart of groots is het allemaal niet; daarvoor blijft de film (oa) plotgewijs net wat teveel in doorsnee trivialiteit hangen, maar slecht was het evenmin. 3,0*, ruim.

Best een tikje voorspelbaar af en toe, maar wel meer dan behoorlijk acteerwerk en visueel heeft de film net wat meer te bieden dan de gemiddelde drama's uit dit hoekje. Tel daarbij een best sterk einde en je hebt een aardig tussendoortje te pakken.

Qua preutsheid vond ik het voor een Amerikaanse film overigens best meevallen. Sommige scenes zijn wel degelijk wat explicieter dan doorgaans het geval is in dit soort films. Ruime 3*.

Aardig.

Al is dat niet dankzij de eerste helft van de film. Wat vluchtig, oninteressant drama, met een overdaad aan tijdssprongetjes. Nu is het sowieso al een beetje een ver-van-mijn-bed-show en voor de setting incl. bijbehorende muziek heb ik weinig affectie, maar het zorgde ervoor dat empathiseren er nauwelijks bij was. Visueel tracht men het nodige te verhullen met één of ander vaal filtertje, maar de echt mooie shots komen slechts met mondjesmaat.

Het laatste halfuur schakelt Murphy een versnellinkje hoger en wordt het subiet boeiender. Hogg's geestelijke ontworteling, zijn afglijding in manie, doet geleidelijk aan intrede. Het oeverloze getokkel op banjo's wordt - thank god - verwisseld met een sterk staaltje sfeervolle soundtrack. Voornamelijk die dreunende soundtrack die in het laatste halfuur gedurende zo'n 20 minuten continu door blijft galmen is indrukwekkend. Stilaan creëert Murphy (en Hogg met zijn performance) toch een knap, nijpend sfeertje. Jammer dat het allemaal laattijdig pas wil vlotten dus.

De allerlaatste scene kan helaas ook met recht een domper genoemd worden. Ach. Al bij al nét genoeg voor een kleine 3,0*. Aardig filmpje, maar kan moeilijk concurreren met zijn genregenoten.

Droogklootkomedie met een lichtelijk zwartgallig randje. Misschien een wat onlogische keuze voor een eerste Solondz, maar Happiness zal er binnenkort ook wel aan geloven. Daar verwacht ik ook wel wat meer van, want hoewel dit absoluut vermakelijk was wordt de potentie van deze film toch niet echt ten volle benut. Vooral het middenstuk (met Dawn) wil bij momenten niet zo vlotten en mist een beetje aan scherpte. Gelukkig wordt dat in het laatste segment grotendeels goedgemaakt. Heerlijke rol van Burstyn ook daar.

Best lollig allemaal, maar net iets teveel dooie momenten en wat te braaf voor een écht hoge score. 3*.

Erg boeiend. Beetje á la Korine en Clark, maar dan eigenlijk nog een stuk nihilistischer. Dé grote kracht van deze film wat mij betreft, nergens houdt Eller zich bezig met het al dan niet indirect veroordelen van personages of hun acties. De regie is wat dat betreft exact even laconiek als de personages, verfrissend als je het mij vraagt. Doorgaans heb je bij dit soort films richting het einde toch een zeker soort ''catharsis'', iets dat het rechtvaardigheidsgevoel van de kijker bevredigt, maar Eller doet zelfs eerder het tegenovergestelde.

Erg sterk acteerwerk, paar harde scenes, wat zwarte humor en een passend broeierig zomers sfeertje. Had visueel misschien net wat meer mogen zijn, maar al bij al genoeg voor een kleine 4*. Nihilistische cinema met ballen.

Geschifte Lynch, maar toch op een ander soort manier.

Want waar Lynch's films normaal gesproken vaak nogal surrealistisch en creepy zijn, zit de weirdness hem hier vooral in de personages. Ik weet niet wat de acteurs zoal gesnoven hebben alvorens ze de set op kwamen, maar 't moet stevig spul geweest zijn. Cage en Dern schmieren er al aardig op los, maar vooral Dafoe lijkt wel rechtstreeks ontsnapt uit het Pieter Baan Centrum. Niet per se negatief bedoelt allemaal, aangezien het best komische scenes oplevert gelukkig.

Voor de rest is Wild at Heart een aardige Lynch, maar zeker niet de beste. Enkele gestoorde, grappige scenes, zoals de moordscene op de vader, alleen weet het nergens de intrigerende sfeer van de meeste Lynch-films te evenaren. De rock soundtrack is wat misplaatst telkens, en de traditionele, dreigende klankband is helaas amper aanwezig. Ander minpunt was het einde; nogal stompzinnig, en dan niet op een leuke of komische manier dit keer.

Zeker niet slecht dus, alleen toch ietwat tegenvallend. Wel vermakelijk, enkele sterke losse scenes, maar mag slechts in de schaduw staan van films als Inland Empire en Mulholland Drive. Kleine 3,0*.

Een kundig uitgevoerde grijze muis van een film. Ik snap eerlijk gezegd echt niet waar het appeal van dit soort films steeds ligt. Wind River heeft een zekere basiskwaliteit in de vorm van een aardig stel acteurs, een redelijk grimmig sfeertje (maar niet té grimmig natuurlijk) en een passende soundtrack. Maar daarbuiten is het gewoon een redelijk standaard thrillertje met een weinig verheffend rape-verhaaltje, waarvan de ''clou'' ook nog eens veel te vroeg uit de doeken gedaan wordt. Het kleine beetje spanning dat nog aanwezig was is vanaf dat moment geheel van de baan. Wat dan nog volgt is de obligatoire afwikkeling van het wraakriedeltje, met één opperklootzak die natuurlijk nog even expliciet gewreekt moet worden omdat anders het rechtvaardigheidsgevoel van de kijker niet bevredigt wordt .

2,5*

Mwah.

Ik kan een goede slowburner op zijn tijd zeker wel pruimen. Maar daar waar een Oz Perkins me anderhalf uur aan het scherm gekluisterd kan houden, valt deze film meer in de categorie Hagazussa wat mij betreft. Vooral erg gemakzuchtig uitgewerkt allemaal. De geluidsband is te generisch en treedt ook weinig écht op de voorgrond, waardoor de verhoopte dreigende sfeer niet overkomt. Op visueel gebied vervalt de film te vaak in saaie, clichématige arthouse esthetiek. Al moet ik bekennen dat de setting mij überhaupt niet zo ligt.

Tammi weet bovenal ook weinig toe voegen ten opzichte van 'genre' genoten als The VVitch, waardoor de film in zijn geheel ook nogal voorspelbaar en veilig aanvoelt. Met een film als deze mag je toch best wat meer risico's nemen, beetje tamme bedoening al bij al. 1,5*.

Geen idee wat nou precies Anvari's bedoeling was met deze film. Een totale warboel aan genres met wat vagere scenes die in potentie wel interessant zijn, maar simpelweg niet sterk genoeg uitgevoerd worden. De overmatige focus op de relatieperikelen van de personages zijn verder echt nefast voor de film, zeker ook vanwege het zwaar ondermaatse acteerwerk.

Een interessante mislukking, maar een mislukking evenzeer. Een beetje degelijke sturing in de regie had al veel geholpen. 2*

Een bij vlagen knotsgek filmpje, waarbij kurkdroge dialogen en de meest ludieke situaties elkaar in sneltempo afwisselen. Niet allemaal even grappig helaas, maar bepaalde scenes mogen er wel wezen. Één ding is in ieder geval zeker: originaliteit kun je de film inderdaad moeilijk ontzeggen.

Vooral de cast blinkt uit. Plotnick doet het prima als lulletje rozenwater, maar voornamelijk Fichtner's rol als dognapper is een lovenswaardige. Aan geestige bijrollen verder ook geen gebrek, die sullige detective zorgde bijvoorbeeld ook voor een aantal lachstuipjes.

Maar ondanks de lolligheid die uit de kast wordt gehaald, verslapte mijn aandacht zo nu en dan wel. Op sommige momenten verloopt de film met horten en stoten, tevens werkt de humor niet altijd even lekker. Ook het verhaaltje met Dziena, waar en passant aandacht aan wordt besteed vond ik niet geheel geslaagd. In plaats daarvan had ik bijvoorbeeld best meer van die buurman willen zien.

Maar niettemin een kleine 3,0* voor deze merkwaardige ''wrong''. Een titel die de algehele feel van de film eigenlijk perfect illustreert.

Tapt uit hetzelfde vaatje als Wrong, maar is in elk opzicht eigenlijk net wat minder.

Echt bizar werd het nergens, echt grof werd het nergens, echt grappig ook al niet. Typisch middelmaat filmpje dus. Bij het huren van nieuwe acteurs had Dupieux kennelijk geen noodzaak; zo'n beetje de hele meute uit Wrong mag weer lekker onnozel doen. Stiekem zat ik nog te wachten op het moment waarop Fichtner ten tonele verscheen, maar die had kennelijk andere prioriteiten. Al bij al zijn de personages wel opvallend minder leuk, de enige momenten waarop ik een gniffeltje niet kon onderdrukken waren bij die ietwat dubieuze agenten.

Humor an sich is vooral een stuk platvloerser had ik het idee. Basale grapjes en futiele pogingen tot quasi-lollige running gags slaan de klok. Enkele komische vondsten nog wel, zoals de ratten, en die man die op apegapen ligt, maar daar blijft het bij. Gelukkig is de speelduur kort genoeg, nog langer was immers al helemaal funest geweest.

Toch een beetje teleurstellend uiteindelijk. Kleine 2,5*.

Jammer dat met name het vreemde schrijfwerk een beetje roet in het eten gooit voor wat eigenlijk best een aardige genrefilm had kunnen zijn. Zeker richting het einde lijkt de regisseur het spoor nogal bijster en worden er te pas en te onpas vervelende twistjes en wendingen voorgeschoteld terwijl de film allang had mogen eindigen.

De opbouw is niettemin wel aardig en de hoofdmoot van de film is gewoon redelijk genrewerk. De cult straalt genoeg dreiging uit, een paar aardige kills en een fijn mysterieus sfeertje. Meer hoeft het eigenlijk ook niet te zijn voor een solide horrorfilm, daarom jammer dat P. Nelson zichzelf ietwat in de voet schiet door er meer van te willen maken.

Maar al bij al niet geheel onaardig. 2,5*

Gaaf.

Een film met veel verve gemaakt, en eentje die een fris windje door het schaamteloos uitgemolken zombie-genre heen doet waaien. Niet zozeer echt vernieuwend qua verhaal of opzet, wel enigszins qua visuals en montage. Raast grotendeels in een sneltreinvaart voorbij, en laat daarbij hier en daar zelfs wat blijvende impressies achter.

Roache-Turner's visuele stijl werpt duidelijk zijn vruchten af. De editing is zeer strak, het camerawerk erg levendig en dynamisch. Kleurgebruik is ook niet verkeerd, vooral die scenes vanuit het perspectief van de zombies zijn puik. De soundtrack werkt op zich ook wel, maar misschien een beetje te gemakzuchtig. Verder zien de zombies er lekker sinister uit, en zullen de gorehounds ook aan hun trekken komen.

Het verhaal zelf slaat natuurlijk als een tang op een varken, maar de echte genreliefhebber heeft daar natuurlijk lak aan, zoals het hoort. Het dient allemaal louter als kapstok om een hoop gore en over-the-top zombiefun aan op te hangen, en dat is dan ook duidelijk te merken. De uiteindelijke finale van de film is helaas ietwat teleurstellend, vooral die hele samenkomst met de zus van de hoofdpersoon haalt het vlotte tempo er een beetje uit.

Voor de rest wel een aanrader voor zij die van zombiefilms houden. Heb persoonlijk weinig met het genre, maar Wyrmwood is een erg leuke film geworden, die mijn verwachtingen overtrof. Voor nu een ruime 3,5*.