White Lightnin' (2009)

Behoorlijk sterke debuutfilm.

Biografische trip over een Hillbilly junk en artiest. Voornamelijk boeiend. Zo nu en dan zwakte mijn aandacht wat af, maar niet voor lang!

Sterke soundtrack. Past perfect bij het moment/verhaal.

Leuk camerawerk: ik begrijp alleen de keuze voor (bijna) zwart/wit niet. De regisseur wil er vast Jesco's lifestyle leven mee benadrukken, het maakt de film de film onnodig mat/dof (dan daarvoor nodig zou zijn). Zonde, zeker voor een aantal fraaie shots.

Acteerwerk is goed, met name van Hogg. Geen makkelijke rol, redelijk sterk neergezet. 7.5/10*

De hel op aarde. Grijpende inktzwarte film die het midden houdt tussen een trip en een depressie. Het onbetrouwbare karakter van de hoofdpersoon wordt ongelooflijk goed neergezet door Edward Hogg, ik had het echt met hem te doen. Ook de muziek en het camerawerk sloten goed aan in het verhaal. Het enige wat mij verbaade is dat ik deze nog niet had gezien, een top film.

Goeie fillm over een man die al van kinds af aan drugs verslaafd is en moeite heeft om op het rechte pad te blijven. Een portret over een behoorlijk gestoord individu waarbij de hele 'hillbilly/white trash'-gemeenschap goed wordt neergezet. De film heeft een vlot tempo en wordt aan elkaar gepraat door een bijna onophoudelijke voice-over. Wild en rauw in beeld gebracht en ontdaan van bijna alle kleur. Een uitstekend bijpassende soundtrack.

Een matige dramafilm...

Saai verhaal...

Slechte acteerwerk...

Drugs/spuit is mijn ding niet...

Redelijk kwaliteit breedbeeld, alleen zwart en wit,

geen HD aanwezig...

Redelijk geluid (geen Dolby Digital aanwezig)...

Geen moeite waard...

Slecht acteerwerk? Ik zal de hatelijke opmerkingen maar even voor me houden?

Ja, dat snap ik ook niet helemaal... Het acteerwerk is, ongeacht wat je van de film vindt, erg sterk. De woedeaanvallen van Jesco (Edward Hogg) zijn erg intens en hadden bij een mindere acteur toch snel lachwekkend kunnen worden. Hogg weet de complete onvoorspelbaarheid van zijn karakter sterk neer te zetten. Het acteerwerk en de casting (Carrie Fisher!) zijn echt de sterkste punten van de film.

Zelf kwam ik de film op tv tegen; puur toeval en zonder enige voorkennis. plottechnisch vond ik de film erg verrassend. Dat dit een regiedebuut is verrast trouwens niet zo, de film is best ongepolijst: er gebeurt wel erg veel en naarmate het einde vordert wordt de boel wat warrig, hoewel het nog wel te volgen blijft. Ook de beeldkwaliteit deed nogal afbreuk aan de film. Het is niet zwart/wit, maar echt kleur kun je het ook niet noemen. Toen ik erop zapte dacht ik eerst dat er problemen waren met mijn ontvangst, zo raar washed-out ziet het eruit. Ook de overdadig aanwezige voice-over had wel wat minder gekund. Het maakt de film wat onnodig moraliserend. Hoewel het zijn momenten heeft, is het gewoon teveel voice-over.

En tenslotte zitten er wel erg veel (david) Lynch-achtige scenes in. Niet dat de film zelf die sfeer heeft, maar dat de maker Wild at heart en Lost Highway hoog heeft zitten mag duidelijk zijn kijkende naar redelijke een-op-een shot kopieën.

Dat maakt dit geen slechte film, hij is erg vermakelijk, vlot en bovenal verrassend.

Ik zou hier eerder spreken over een briljante acteerprestatie van Edward Hogg. Deze film zonder veel voorkennis op dvd meegenomen, wat was dit een goeie keuze.

Wanneer maakt deze regisseur eens een 2e film? Ik hou al een hele tijd imdb en moviemeter in de gaten. Elke keer hoop ik weer dat ik een titel zie verschijnen. Maar het zit er voorlopig niet in lijkt me, er is ook niets te vinden over een nieuw project. Erg jammer want hij is wat mij betreft een groot talent. Kom op Dominic! Maak de film freaks eens blij!

Aardig.

Al is dat niet dankzij de eerste helft van de film. Wat vluchtig, oninteressant drama, met een overdaad aan tijdssprongetjes. Nu is het sowieso al een beetje een ver-van-mijn-bed-show en voor de setting incl. bijbehorende muziek heb ik weinig affectie, maar het zorgde ervoor dat empathiseren er nauwelijks bij was. Visueel tracht men het nodige te verhullen met één of ander vaal filtertje, maar de echt mooie shots komen slechts met mondjesmaat.

Het laatste halfuur schakelt Murphy een versnellinkje hoger en wordt het subiet boeiender. Hogg's geestelijke ontworteling, zijn afglijding in manie, doet geleidelijk aan intrede. Het oeverloze getokkel op banjo's wordt - thank god - verwisseld met een sterk staaltje sfeervolle soundtrack. Voornamelijk die dreunende soundtrack die in het laatste halfuur gedurende zo'n 20 minuten continu door blijft galmen is indrukwekkend. Stilaan creëert Murphy (en Hogg met zijn performance) toch een knap, nijpend sfeertje. Jammer dat het allemaal laattijdig pas wil vlotten dus.

De allerlaatste scene kan helaas ook met recht een domper genoemd worden. Ach. Al bij al nét genoeg voor een kleine 3,0*. Aardig filmpje, maar kan moeilijk concurreren met zijn genregenoten.

En of dit een verdoken parel is, destijds deze film blind gekocht en serieus omver geblazen!!

Het doet mij weer herinneren aan de muziek van Hasil Adkins en meer bepaald het nummer "We Got a Date" op zijn album "Out To Hunch". Al even gek als de film zelf. Het nummer vat de film mooi samen.

A date met zichzelf, de duivel, zijn drugs demonen.... Deze bekijken we binnenkort ook nog eens opnieuw.

Hasil Adkins "A One Man Rockabilly Band"

WHITE LIGHTNIN’ - Fast Forward review