White Lightnin' (2009)

Fantastische film. Een helletocht regelrecht richting de ondergang, waar het hoofdpersonage de ene gruweldaad na de andere verricht, maar continue de sympathie blijft behouden.

Leuk om Star Wars' Carrie Fisher na al die jaren weer eens te zien, als liefje van de hoofdpersoon.

4*

Erg rauwe film dit, zitten een aantal symbolisch goede stukjes in en het kleurgebruik vond ik erg fijn om naar te kijken. Acteer werk was dik in orde, alleen op het einde vond ik dat die oude man in het hutje erg slecht acteerde, kwam totaal niet overtuigend over.

Verder natuurlijk erg indrukwekkend en spraakmakend, ik denk na Irrèversible één van de meest harde films die ik heb gezien (van de niet-horrorfilms). Verder was het verhaal wel oké. Snap niet helemaal hoe de hoofdpersoon nou wist hoe de moordenaars van zijn vader er uit zagen. Het martelen was ook erg hard, einde was ook wel mooi en natuurlijk erg symbolisch.

3,5*

Sterk drama.

White's continue gevecht met de drugs en zijn innerlijke demonen is een aanrader. De film zit in een fijne visuele jas en is voorzien van een schitterende soundtrack. Ook de acteerprestaties zijn sterk te noemen.

Duister, edoch prettig wegkijkend.

Zeer goed.

Zo,

vanaf de openingscredits tot het einde geboeid zitten kijken, geen seconde verveeld. Een dollemansrit langs armoede, klein geluk en ellende in hillbilly country.

De voice over deed me denken aan My name is Earl en klinkt ook net zo luchtig door dat accent, maar waar het over handelt is zeker niet luchtig. Geslaagde combinatie.

Prachtige soundtrack als je van banjo's houdt, en fraai geschoten beelden. Het was even wennen aan de oudere Jesco omdat-ie in het begin 'te netjes' oogt, maar dat verandert al snel. Puik acteerwerk (alleen... zo goed danst hij toch niet?). Toch vind ik het gedeelte met Jesco als klein ventje het meest aansprekend.

Aangrijpend vind ik het echter niet, en da's jammer voor een drama (waarvan ik het wel verwachtte). Misschien komt het door het hoge tempo, omdat het te graag expliciet geweld wil tonen en omdat je niet echt meevoelt met Jesco. De eindscene is ook teveel van het 'goede'. Maar dat doet er verder niets aan af dat de tijd voorbijvloog, super.

3,5 - 4*

Ja ja, erg fijne debuutfilm van meneer Murphy (alhoewel fijn niet direct het juiste woord is misschien)

White Lightnin' is een aanstekervloeistof gedreven psychobilly trip door de hart en ziel van de door de duivel bezeten white trash artiest Jesco White. Wiens wereldje niet veel groter was dan de Appalachen en omringende armetierige gaten.

Een leven dat eigenlijk al vanaf de geboorte in een neerwaartse spiraal gaat en regisseur Murphy en acteur Hogg (een Brit typisch genoeg) sleuren je hier op magnifieke wijze in mee. De film is inktzwart, bitter, bijzonder hardvochtig en ook de donderpreken in tongen die de boel tussendoor opfleuren stemmen niet tot vrolijkheid. De film is zo goed als zwart/wit, kleuren kent het leven van Jesco niet. De montage is gedurfd en nadrukkelijk aanwezig, alsof het levensverhaal nog slechts uit ruwe flarden herinnering bestaat.

White Lightnin' is een film over een onfortuinlijke man die zijn hele leven tegen demonen vecht en waarvan de kijker weet dat hij het gewoon niet kan winnen, een tragedie in de zuiverste vorm. Pech, angst, drugsgebruik, wraak en geweld domineren de film en toch voelt de film op de een of andere manier niet loodzwaar aan. De cynische verteller, de ik figuur die onvervalst southern accent commentaar geeft op zijn leven, het ontbreken van zwaar aangezet melodrama en de absoluut geweldige maar weirde muziek... Daarnaast kent de film een aantal prachtige maar bizarre scenes, met als absolute climax het einde. Compromisloos en gedurfd, bijzonder vervreemdend. Kan me prima voorstellen dat sommige dit toch net iets erover vinden. Persoonlijk was het voor mij het enige logische einde een groteske accumulatie van het voorgaande. Het maakt het tegelijk tot een cinematografisch feest en maakt van de gemiddelde filmliefhebber een voyeur die kan snoepen van andermans ongeluk. Het is dat spanningsveld wat een interessante film oplevert, vooral met in het achterhoofd dat de film gebaseerd is op het leven van iemand die daadwerkelijk heeft bestaan...

Mooi, mooi voor dit soort debuutfilms wordt je filmhart toch weer helemaal warm. Houdt die man in de gaten!

Goede 4*

Rauw, intens kijkje in de ziel van een krankzinnig persoon. Compromisloos in beeld gebracht, met fraai overwegend zwart/wit camerawerk, slechts onderbroken door sporadische details in kleur. Hoofdrolspeler Hogg is buitengewoon goed en zijn maffe voice-over is ook eersteklas. Duidelijk geen film voor iedereen, maar voor de liefhebber van grimmige cinema doorspekt met inktzwarte humor een buitenkansje.

Inderdaad een heftig tripje. Al vanaf het begin wordt je flink meegetrokken in de ellendige atmosfeer om daar tot het einde in te blijven hangen.

Muziek en editing zeer goed gedaan en gelukkig ook niet te lang opgerekt. Ik zat tijdens het kijken al te twijfelen of dat Carrie Fisher was, maar kon het me nauwelijks voorstellen. Blijkt dat ze het toch was, knappe rol van haar.

Deze film trof mij als een mokerslag!

White Lightnin neemt je mee naar de krochten van verslaving en waanzin.

Vuig en voos.

Horror en tragedie.

Een nachtmerrie!

De rol van Jesco White wordt schitterend vertolkt door een werkelijk adembenemende Edward Hogg. Ik kende hem niet, maar… wat een revelatie.

Wat een talent. Supertastic!

De beelden zijn afwisselend in zwart-wit en in vreemde bleke, fletse kleuren, met hier en daar enkele accentuerende kleurtinten.

Mede door Hazel Atkins’ bizarre maar sublieme soundtrack en door de snelle montage met relatief korte scènewisselingen, raast het verhaal met een enorm tempo van verschrikking naar verschrikking.

Kijk en huiver!

Ik ben alleszins nog steeds KO

Slechte film met goed acteerwerk

Edward Hogg zet zijn rol als drugsverslaafde en geestelijk gestoorde prima neer, met knap acteerwerk. De film is een drama/biografie over Jesco White.

Toch kon het verhaal mij niet voldoende boeien. Een zeer aparte film die je gezien moet hebben en daarna nooit meer wilt zien.

Wel een film die je nog even bij zal blijven !

De gelovigen onder ons zullen deze film niet allemaal kunnen waarderen (vooral het einde van de film)

2,5 sterren

Apart filmpje die blijft boeien tot het eind (wat is hij op het eind toch gek geworden). Begreep nu dus ook dat deze man werkelijk heeft bestaan, apart dus met vermakelijk grappige momenten (net zoals het feit dat hij telkens weer loopt te snuiven en telkens met een fles in zijn hand staat).

Als kijker hoop je toch telkens weer dat hij het juiste pad kiest, maar vaak (altijd?) gaat het mis. De cynische vertelwijze/voice over maken de film af.

Waar heb ik naar zitten kijken?

Dit was zeker een hele apparte en bizarre film, dit lijkt echt totaal iets anders. Dat dacht ik al bij het zien van de trailer. Om te beginnen komt dat waarschijnlijk door de kleurenfilter en natuurlijk ook door het bizarre noch creatieve verhaaltje. Het is inderdaad een soort nachtmerrie achtige film met hele zieke onderwerpen. Het draait allemaal om de zwaar gestoorde gehandicapte (?) benzinesnuivende junk Jesco. Eerst lijkt het een bizar drama te worden wat ook heel vunzig en smerig kan zijn en tegelijkertijd plat humoristisch. Zo was bv die poepscene echt ranzig. En zien Jesco opgroeien als ontspoorde kind als een blijvende ontspoorde volwassenen. De film word hier en daar ook een beetje een soort muziek-film omdat het ook erg veel draait op country dansen. Maar de film word steeds smeriger en zieker. Ook die moorden die Jesco pleegt zijn gruwelijk. En die einde in die hut is ook lekker bizar.

Verder een verbazingwekkende film die je als een soort bad trip meemaakt. Ook de armoedige rurale decors zijn mooi toepasselijk. Schokkend is de film ook zeker! Past zo in het rijtje thuis bij Antichrist, Irreversible enz

4,0*

Behoorlijk sterke debuutfilm.

Biografische trip over een Hillbilly junk en artiest. Voornamelijk boeiend. Zo nu en dan zwakte mijn aandacht wat af, maar niet voor lang!

Sterke soundtrack. Past perfect bij het moment/verhaal.

Leuk camerawerk: ik begrijp alleen de keuze voor (bijna) zwart/wit niet. De regisseur wil er vast Jesco's lifestyle leven mee benadrukken, het maakt de film de film onnodig mat/dof (dan daarvoor nodig zou zijn). Zonde, zeker voor een aantal fraaie shots.

Acteerwerk is goed, met name van Hogg. Geen makkelijke rol, redelijk sterk neergezet. 7.5/10*

Goeie fillm over een man die al van kinds af aan drugs verslaafd is en moeite heeft om op het rechte pad te blijven. Een portret over een behoorlijk gestoord individu waarbij de hele 'hillbilly/white trash'-gemeenschap goed wordt neergezet. De film heeft een vlot tempo en wordt aan elkaar gepraat door een bijna onophoudelijke voice-over. Wild en rauw in beeld gebracht en ontdaan van bijna alle kleur. Een uitstekend bijpassende soundtrack.

Een matige dramafilm...

Saai verhaal...

Slechte acteerwerk...

Drugs/spuit is mijn ding niet...

Redelijk kwaliteit breedbeeld, alleen zwart en wit,

geen HD aanwezig...

Redelijk geluid (geen Dolby Digital aanwezig)...

Geen moeite waard...

Ja, dat snap ik ook niet helemaal... Het acteerwerk is, ongeacht wat je van de film vindt, erg sterk. De woedeaanvallen van Jesco (Edward Hogg) zijn erg intens en hadden bij een mindere acteur toch snel lachwekkend kunnen worden. Hogg weet de complete onvoorspelbaarheid van zijn karakter sterk neer te zetten. Het acteerwerk en de casting (Carrie Fisher!) zijn echt de sterkste punten van de film.

Zelf kwam ik de film op tv tegen; puur toeval en zonder enige voorkennis. plottechnisch vond ik de film erg verrassend. Dat dit een regiedebuut is verrast trouwens niet zo, de film is best ongepolijst: er gebeurt wel erg veel en naarmate het einde vordert wordt de boel wat warrig, hoewel het nog wel te volgen blijft. Ook de beeldkwaliteit deed nogal afbreuk aan de film. Het is niet zwart/wit, maar echt kleur kun je het ook niet noemen. Toen ik erop zapte dacht ik eerst dat er problemen waren met mijn ontvangst, zo raar washed-out ziet het eruit. Ook de overdadig aanwezige voice-over had wel wat minder gekund. Het maakt de film wat onnodig moraliserend. Hoewel het zijn momenten heeft, is het gewoon teveel voice-over.

En tenslotte zitten er wel erg veel (david) Lynch-achtige scenes in. Niet dat de film zelf die sfeer heeft, maar dat de maker Wild at heart en Lost Highway hoog heeft zitten mag duidelijk zijn kijkende naar redelijke een-op-een shot kopieën.

Dat maakt dit geen slechte film, hij is erg vermakelijk, vlot en bovenal verrassend.

Aardig.

Al is dat niet dankzij de eerste helft van de film. Wat vluchtig, oninteressant drama, met een overdaad aan tijdssprongetjes. Nu is het sowieso al een beetje een ver-van-mijn-bed-show en voor de setting incl. bijbehorende muziek heb ik weinig affectie, maar het zorgde ervoor dat empathiseren er nauwelijks bij was. Visueel tracht men het nodige te verhullen met één of ander vaal filtertje, maar de echt mooie shots komen slechts met mondjesmaat.

Het laatste halfuur schakelt Murphy een versnellinkje hoger en wordt het subiet boeiender. Hogg's geestelijke ontworteling, zijn afglijding in manie, doet geleidelijk aan intrede. Het oeverloze getokkel op banjo's wordt - thank god - verwisseld met een sterk staaltje sfeervolle soundtrack. Voornamelijk die dreunende soundtrack die in het laatste halfuur gedurende zo'n 20 minuten continu door blijft galmen is indrukwekkend. Stilaan creëert Murphy (en Hogg met zijn performance) toch een knap, nijpend sfeertje. Jammer dat het allemaal laattijdig pas wil vlotten dus.

De allerlaatste scene kan helaas ook met recht een domper genoemd worden. Ach. Al bij al nét genoeg voor een kleine 3,0*. Aardig filmpje, maar kan moeilijk concurreren met zijn genregenoten.